Postanowienie I C 650/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wrocław

--- STRONA 1 --- Sygn.akt I C 650/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Wrocław, dnia 5 sierpnia 2011 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu I Wydział Cywilny w składzie następującym : Przewodniczący SSO Alicja Wronowska- Nahotko Protokolant Magdalena Gębura po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2011 r. we Wrocławiu sprawy z powództwa A. W. przeciwko Skarbowi Państwa - (...) we W. 0 zapłatę I oddala powództwo; II nie obciąża powoda kosztami sądowymi; III zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. --- STRONA 2 --- Sygn. akt IC 650/10 UZASADNIENIE Powód A. W. złożył pozew przeciwko Skarbowi Państwa - (...) we W. o zapłatę kwoty 80.000 zł tytułem zadośćuczynienia za nieprzestrzeganie i niestosowanie art. 68 § 3 k.k.w. Wspomniany przepis, jak podkreślał powód, przewiduje organizowanie na rzecz skazanych zajęć kulturalno - oświatowych, których zadaniem jest pożyteczne wypełnienie czasu wolnego skazanym. Permanentne łamanie tego przepisu jest w ocenie powoda formą okrutnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania skazanego, stąd zaszła konieczność wystąpienia do Sądu z przedmiotowym powództwem. Po wezwaniu przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych pozwu poprzez dokładne określenie żądania i przytoczenie okoliczności faktycznych, uzasadniających to roszczenie. - powód w piśmie z dnia 15.06.2010 r. (k.13), stwierdził, że okolicznością uzasadniającą dochodzone pozwem roszczenie jest całkowity brak zajęć kulturalno- oświatowych, brak salek ćwiczeń oraz przyrządów do ćwiczeń i tenisa stołowego, brak piłkarzyków stołowych oraz gier planszowych. Powód żąda od strony pozwanej organizowania powyższych zajęć w tzw. świetlicach, w tym gier, konkursów i turniejów - tak jak to określa Zarządzenie Dyrektora Generalnego SW nr (...) i domaga się 80.000 zł za łamanie, uszczuplanie i nie przestrzeganie praw. Pozwany w odpowiedzi na pozew - wniósł o oddalenie powództwa oraz o obciążenie powoda kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Pozwany zwracał uwagę, że skierowany przeciwko niemu pozew jest bardzo lakoniczny, bowiem zawiera ogólnikowo sformułowany zarzut, iż administracja (...) nie organizuje dla osadzonych zajęć kulturalno- oświatowych i sportowych, „których zadaniem jest pożyteczne wypełnienie czasu wolnego skazanym". Pozwany kategorycznie zaprzeczył, aby wyrządził powodowi jakąkolwiek szkodę lub krzywdę. Jak wynika z danych ewidencyjnych, powód przebywał w (...) we W. wielokrotnie, w różnych okresach czasu oraz w różnych rolach procesowych, tj. zarówno jako tymczasowo aresztowany, jak również jako skazany. Pierwszy raz powód przebywał w (...) we W. jeszcze w I997r. Następnie w latach: 1999 r., w 2005 r. i w 2006r. Ostatni pobyt powoda (...) we W. przypadał w okresie od 1.02.2010r. do 10.08.2010r., kiedy to został przewieziony do (...) w W., gdzie aktualnie się znajduje. Obecnie (od 30.04.2009r.) powód odbywa kilka kolejnych kar pozbawienia wolności, wymierzone przez różne Sądy karne m.in. za czyny z art.160§1 kk, 297§1 kk, 158 §1 kk, 280§1 kk i art.62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii Pozwany podkreślił, że głównym zadaniem (... ) we W. jest wykonywanie tymczasowego aresztowania. Z tych względów m.in. na zasadzie art. 212 kkw pozwany jest zobowiązany zapewnić dobro śledztwa np. przy osadzaniu osób tymczasowo aresztowanych. W (...) nie ma boisk sportowych. Jest natomiast świetlica i osadzeni mogą korzystać z biblioteki. Pozwany wskazywał, że zajęcia kulturalno - oświatowe są wymienione jako jedna z wielu form oddziaływania na osadzonych. Przepis ten, wymieniający jedynie przykładowo różne formy m in. zagospodarowania czasu wolnego, nie ma charakteru normatywnego na zasadzie obowiązku organizacji tego rodzaju zajęć. W ocenie strony pozwanej z pozwu nie wynika, by powód doznał jakiejś szkody materialnej, czy krzywdy, stąd uprawniony wydaje się wniosek, że roszczenie powoda ma charakter wyłącznie fiskalny. W dalszym toku procesu strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód A. W. przebywał w (...) we W. kilkakrotnie: w 1997, 1999, 2005, 2006 roku, w różnych rolach procesowych tj. zarówno jako osoba tymczasowo aresztowana, jak i skazana. W ostatnich latach powód przebywał w (...) we W. w następujących okresach: od 03 września 2008 r. do 05 marca 2009r. - wówczas przebywał w pozwanej jednostce jako osoba tymczasowo aresztowana oraz od 02 maja 2009r. do 13 sierpnia 2009 r., skąd został przetransportowany jako osoba skazana do (...) w K.. W dniu 20.10.2009 r. powód ponownie został osadzony w pozwanym (...) jako --- STRONA 3 --- osoba skazana i przebywał tam do dnia 21.12.2009r. Z uwagi na konieczność udziału w czynnościach procesowych powód od 01.02.2010r. do 10.08.2010r. ponownie przybył do (...) we W.. Po zakończonych czynnościach przewieziony został do (...) w W.. dowód: /bezsporne/, akta osobopoznawcze powoda część A i B, akta Sądu Okręgowego we Wrocławiu V Wydział Penitencjarny V Kow 213/10, zeznania pozwanego K. K. (2) k. 82-83. W (...) we W. przebywają głównie osoby tymczasowo aresztowane oraz okresowo są w nim umieszczani osadzeni, którzy zostali już prawomocnie skazani na karę pozbawienia wolności. W pozwanej jednostce nie ma boiska sportowego do gry w piłkę nożną, czy siatkówkę. Dla skazanych, przebywających w (...) we W., są organizowane - w ramach zajęć kulturalno - oświatowych - różnego rodzaju konkursy z nagrodami, kursy językowe, turnieje szachowe. W pozwanej jednostce działa radiowęzeł, przez który emitowane są audycje (...) Radia oraz własne audycje. W (...) znajduje się bogato wyposażona biblioteka, osadzeni mają dostęp do prasy, a od 2008 r. wydawany jest dwutygodnik pt.: (...). W (...) we W. odbywają się różnego rodzaju koncerty, organizowane są zajęcia Klubu (...), spotkania osadzonych z pracownikami MOPS oraz zajęcia w ramach aktywizacji zawodowej prowadzone przez (...) i (...). W 2008 roku u pozwanego uruchomiona została również pracownia plastyczna. W 2009 roku psychologowie działu penitencjarnego zorganizowali w pozwanym (...) programy edukacyjne m in. z zakresu profilaktyki uzależnień dla skazanych uzależnionych od alkoholu oraz od narkotyków. Rozpoczęto również realizację programu „(...)" oraz kontynuowano program „(...)". W tym ostatnim programie powód brał udział. Osadzeni mogli też uczestniczyć w projektach: „(...)", „(...)", „(...)" itp. W pozwanej jednostce znajdowała się świetlica dla osadzonych, w której stał stół pingpongowy. W grudniu 2009 roku została jednak zlikwidowana w związku z koniecznością utworzenia nowych cel mieszkalnych. Powód w celi mieszkalnej miał własny telewizor oraz radio. Dowód: pismo Kierownika Działu Penitencjarnego (...) we W. z dnia 06.12.2010r. k. 95, zeznania pozwanego K. K. (2) k.82-83. Powód A. W. w 2009 roku złożył kilkanaście skarg, które w przeważającej mierze dotyczyły braku zajęć kulturalno -oświatowych w pozwanym (...). Powód zgłaszał też skargi w związku z odmową pozostawienia go w (...) we W., a także z związku z zastrzeżeniami odnośnie opieki medycznej. W trakcie osadzenia w pozwanym (... ) powód kilkakrotnie był przemieszczany pomiędzy oddziałami z powodu nagannego zachowania oraz wszczynania konfliktów wśród osadzonych. Powód chciał we własnym zakresie organizować turnieje oraz zajęcia sportowe dla osadzonych, jednakże administracja (... ) nie wyrażała na to zgody. Dowód: pismo Dyrektora (...) we W. z dnia 07.12.2009 roku k.97-98, pismo Z-cy Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia 06.01.2010 r. k.101, prośba powoda skierowana do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich z 26.11.2009 r. k.104, akta Sądu Okręgowego we Wrocławiu V Wydział Penitencjarny V Kow 213/10, zeznania powoda A. W. k. 143, zeznania pozwanego K. K. (2) k. 82-83. Powód A. W. w 2006 r. doznał urazu prawego kolana oraz uszkodzenia (…). Lekarze rozpoznali u powoda (…), stan po uszkodzeniu (...), (…). Powód porusza się na sztywnym lokalnie nieznacznie je zginając i utykając, przez cały czas używa (…) opaski elastycznej. W przypadku powoda istnieją wskazania do przeprowadzenia zabiegu (…). Powód w dniu 21.05.2009 roku miał zaplanowany zabieg operacyjny (…) w Szpitalu (...) we W., jednakże z uwagi na aresztowanie powoda operacja nie została przeprowadzona. W dniu 18.11.2009r. A. W. został zawieziony na konsultację (…) do Szpitala (...) w W., jednakże nie wyraził zgody na przyjęcie do szpitala i wykonanie zabiegu (…). --- STRONA 4 --- Prawomocnym postanowieniem z dnia 16.08.2010 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu, Wydział V Penitencjarny, w sprawie V Kow 213/10/pr odmówił powodowi udzielenia przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności, o którą powód wnioskował z uwagi na problemy zdrowotne. Sąd Penitencjarny uznał, iż A. W., w związku z rozpoznanymi u niego schorzeniami (…), może być leczony w warunkach więziennych, o ile wrazi zgodę na przeprowadzenie zabiegu (…) na Oddziale (…) Szpitala (...). Dowód: akta Sądu Okręgowego we Wrocławiu V Wydział Penitencjarny V Kow 213/10, w tym: świadectwo lekarskie z dnia 24.11.2009r., opinia biegłego z dnia 08.06.2010 r. k.92-93, postanowienie z dnia 16.08.2010 r. k.114. Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Sąd ustalił w szczególności w oparciu o dowody z dokumentów, zawartych w aktach niniejszej sprawy, jak również znajdujących się w aktach osobopoznawczych powoda część A i B oraz aktach Sądu Okręgowego we Wrocławiu, V Wydział Penitencjarny o sygn. V Kow 213/10. Ponadto Sąd poczynił ustalenia faktyczne na podstawie zeznań pozwanego K. K. (2) (dyrektora (...) we W.) oraz powoda A. W.. Zeznania stron co do zasady Sąd ocenił jako wiarygodne, spójne oraz logiczne. W niniejszej sprawie powód domagał się zasądzenia od strony pozwanej - Skarbu Państwa - (...) we W. kwoty 80.000 zł tytułem zadośćuczynienia za nieludzkie i poniżające traktowanie go w czasie pobytu w pozwanej jednostce, wyrażające się w braku organizowania zajęć kulturalno - oświatowych dla osadzonych. Powód wskazywał, że administracja pozwanego (... ) nie przestrzegała art. 67§3 kkw, który to przepis do najważniejszych środków oddziaływania na skazanych zalicza zajęcia kulturalno - oświatowe. Brak takich zajęć w ocenie powoda stanowił formę okrutnego, nieludzkiego i poniżającego traktowania. Zgodnie z treścią art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny (art. 24 § 1 k.c.). Zgodnie z regułą wyrażoną w art. 445 k.c. sąd może przyznać poszkodowanemu zadośćuczynienie pieniężne jedynie w przypadkach wyraźnie przewidzianych w ustawie. Zasądzenie „odpowiedniej sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynienia" możliwe jest przede wszystkim w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (art. 444 k.c.), a także w przypadku naruszenia dóbr osobistych (art. 24 k.c.). Jest ono formą naprawienia szkody niemajątkowej (krzywdy), rozumianej zarówno jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości), jak i psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia). Wysokość odpowiedniej sumy, której przyznanie przewiduje art. 445 § 1 k.c., zależy przede wszystkim od rozmiaru doznanej przez poszkodowanego krzywdy, ustalonej przez sąd przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2004 r. I CK 131/03, OSNC 2005/2/40). W myśl reguły dowodowej z art. 6 k.c. dochodzenie odpowiedzialności za zagrożenie lub naruszenie dóbr osobistych wymaga, aby pokrzywdzony wykazał w procesie okoliczności, z których wywodzi skutki prawne dla siebie korzystne. W konsekwencji więc należy przyjąć, iż na pokrzywdzonym spoczywa ciężar udowodnienia faktu zagrożenia lub naruszenia jego dóbr osobistych. Nie jest on natomiast zobowiązany do wykazania bezprawności działania --- STRONA 5 --- powodującego zagrożenie lub naruszenie jego dóbr osobistych. Z treści art. 24 § 1 k.c. wynika bowiem domniemanie, iż działanie powodujące zagrożenie lub naruszenie dobra osobistego pokrzywdzonego jest bezprawne. Przepis art. 417 § 1 k.c. stanowi, iż za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Do przesłanek odpowiedzialności na podstawie powołanego przepisu należą: wyrządzenie szkody, niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie osoby wykonującej władzę publiczną, mające miejsce przy wykonywaniu władzy publicznej. Ciężar udowodnienia tych okoliczności spoczywa na poszkodowanym (art. 6 k.c.). W ocenie Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy brak było podstaw do zasądzenia na rzecz powoda zadośćuczynienia od pozwanego Skarbu Państwa - (... ) we W.. W pierwszej kolejności wskazać należy, że powód w pozwanej jednostce przebywał wielokrotnie - zarówno jako osoba tymczasowo aresztowana, jak i prawomocnie skazana. Były to kilkumiesięczne pobyty, które najczęściej związane były z wykonywaniem wobec powoda środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, bądź z koniecznością zapewnienia jego udziału w czynnościach procesowych. Podkreślić należy, że (...) - co do zasady - przeznaczone są dla osób, wobec których stosowane jest tymczasowe aresztowanie. Zgodnie z art. 207 kkw wykonanie tymczasowego aresztowania służy realizacji celów, dla których ten środek zastosowano, a w szczególności zabezpieczeniu prawidłowego toku postępowania karnego. Stosownie zaś do art. 212 §2 kkw przy rozmieszczaniu tymczasowo aresztowanych administracja (...) uwzględnia wskazania organu, do którego dyspozycji pozostają, mające na celu zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania karnego i zapewnienie bezpieczeństwa w areszcie. Podczas pobytu w (...), osoby tymczasowo aresztowane pozostają do dyspozycji organów prowadzących postępowanie przygotowawcze, a na administracji (... ) ciąży obowiązek zapewnienia należytego rozmieszczenia aresztowanych, tak, by uniemożliwić osobom tymczasowo aresztowanym ewentualne kontaktowanie się ze sobą, mataczenie, uzgadnianie zeznań. Nadrzędnym celem stosowania tymczasowego aresztowania jest zatem zapewnienie prawidłowego toku śledztwa, a w dalszej kolejności również postępowania sądowego. Mając na uwadze powyższe względy oczywistym pozostaje fakt, iż zakres oferty kulturalno - oświatowej w (...), jest węższy, aniżeli (...), gdzie przebywają osoby prawomocnie skazane na karę pozbawienia wolności. W związku z ograniczeniami wynikającymi z faktu wykonywania tymczasowego aresztowania wobec osadzonych zrozumiałym jest nadto, że w (...) nie tworzy się boisk, czy hal sportowych, które poprzez zapewnienie wzajemnego kontaktu osadzonym, mogłyby niekiedy zagrozić dobru toczącego się śledztwa. W świetle podanych okoliczności, zdaniem Sądu, nieuprawniony wydaje się zarzut powoda, jakoby poprzez brak boiska sportowego w pozwanym (...), doszło do naruszenia jego dóbr osobistych. Podkreślić należy w tym miejscu, że powód, jako osoba od wielu lat przebywająca w różnych jednostkach penitencjarnych, tj. zarówno w (... ) jak i w (...), a więc znająca realia więzienne, musi się liczyć z pewnego rodzaju niedogodnościami, jakie wynikają z faktu tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności. Wbrew twierdzeniom powoda nie można przyjąć, że nie zapewnienie przez pozwanego boiska sportowego, stołu do tenisa, czy też piłkarzyków może być utożsamiane z „nieludzkim i poniżającym traktowaniem" osadzonych. Wedle Sądu przytoczone zarzuty powoda, które w żaden sposób nie zostały przez niego rozwinięte , a już tym bardziej udowodnione, wskazują raczej na roszczeniową naturę powoda oraz ukierunkowanie na uzyskanie przez niego korzyści finansowej w niniejszym procesie. Zaznaczyć wypada, że przepis art. 67§1 kkw, na który w pozwie powoływał się powód stanowi, iż wykonywanie kary pozbawienia wolności ma na celu wzbudzanie w skazanym woli współdziałania w kształtowaniu jego społecznie pożądanych postaw, w szczególności poczucia odpowiedzialności oraz potrzeby przestrzegania porządku prawnego i tym samym powstrzymania się od powrotu do przestępstwa. Stosownie do § 3 cyt. przepisu, w oddziaływaniu na skazanych, przy poszanowaniu ich praw i wymaganiu wypełniania przez nich obowiązków, uwzględnia się przede wszystkim pracę, zwłaszcza sprzyjającą zdobywaniu odpowiednich kwalifikacji zawodowych, nauczanie, zajęcia kulturalno-oświatowe i sportowe, podtrzymywanie kontaktów z rodziną i światem zewnętrznym oraz środki terapeutyczne. Z powyższego przepisu wynika zatem (co słusznie zauważył pozwany) że organizowanie zajęć kulturalno - oświatowych jest tylko jednym z wielu środków oddziaływania na osadzonych, odbywających karę --- STRONA 6 --- pozbawienia wolności. Art. 212b kkw przewiduje uprawnienie osoby tymczasowo aresztowanej do udziału w zajęciach kulturalno - oświatowych. Korzystanie z oferty kulturalnej jest jednak ograniczone do zajęć organizowanych w ramach oddziału, na którym tymczasowo aresztowany przebywa. Cytowane wyżej przepisy niewątpliwie zatem przewidują, w ramach szeroko pojętej resocjalizacji, organizowanie dla osadzonych różnego rodzaju zajęć kulturalnych, oświatowych, a także sportowych. Każdorazowo jednak na administracji (...), ciąży obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa osadzonych oraz zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania karnego, w ramach którego wydane zostało postanowienie o tymczasowym aresztowaniu osoby podejrzanej lub oskarżonej o przestępstwo. W ocenie Sądu, nie polegają na prawdzie twierdzenia powoda, jakoby w pozwanym (...) brak było zajęć kulturalno -oświatowych dla osadzonych. Jak wynika z pisma Kierownika Działu Penitencjarnego (... ) we W. z dnia 06.12.2010r. (k. 95), a także z zeznań pozwanego K. K. (2) (k.82-83), w okresie pobytu powoda w pozwanej jednostce były realizowane różnego rodzaju zajęcia kulturalne, terapeutyczne, a także programy ukierunkowane na aktywizację zawodową osadzonych. W (... ) we W. znajduje się biblioteka, działa także radiowęzeł, przez który organizowane są różnego rodzaju konkursy z nagrodami. U pozwanego okresowo odbywają się także koncerty, turnieje szachowe, programy edukacyjne na temat zwyczajów i kultury w różnych krajach europejskich. W czasie pobytu powoda u pozwanego działała również świetlica (aktualnie została zlikwidowana z uwagi na konieczność utworzenia dodatkowych cel dla osadzonych). W świetlicy tej można było obejrzeć telewizję, pograć w ping-ponga. Jak podkreślał na rozprawie pozwany K. K. (2), powód nie był osobą, która aktywnie korzystała z oferty kulturalno - oświatowej w (... ) we W.. Z zeznań powoda można wywnioskować, że najbardziej zależało mu na organizacji zajęć sportowych. Powodowi brakowało w pozwanym (...) gier planszowych, piłkarzyków, boiska sportowego. Powód narzekał także, że szkolenia organizowane w pozwanym (...) przeznaczone były wyłącznie dla osadzonych, którym do końca kary brakowało mniej niż dwa lata, a więc on sam nie mógł w nich uczestniczyć. Analizując przytoczone zeznania powoda trzeba zaznaczyć, że sam fakt, iż powód był niejako „wyłączony" przed administrację (...) od udziału w szkoleniach z uwagi na odległy koniec kary pozostałej od odbycia, wynika z zachowania samego powoda i w żadnej mierze nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutów względem pozwanego. Dodatkowo trzeba nadmienić, że również zarzuty powoda odnośnie braku zajęć sportowych są dla Sądu niezrozumiałe, przede wszystkim ze względu na fakt, iż powód ma problemy z (…), korzysta przez cały czas z opaski elastycznej (…..) i ma trudności z (…). Z medycznego punktu widzenia, udział powoda w zajęciach sportowych, tj. gra w piłkę nożną, siatkówkę, czy nawet w tenisa stołowego nie wydaje się zatem wskazany. Warto nadmienić w tym miejscu, że powód kwalifikuje się do przeprowadzenia zabiegu (…), ze względu na stan (…). Przebywając w (...) w W. A. W. odmówił jednak poddania się takiemu zabiegowi. W świetle podanych okoliczności należy stwierdzić, iż niewątpliwie brak jest podstaw do przyjęcia, że uboga - jak twierdzi powód - oferta sportowa w pozwanym (...) była skierowanym przeciwko powodowi aktem nieludzkiego i poniżającego traktowania. Powód zresztą w żadnej mierze nie wyjaśnił, na czym polegało według niego nieludzkie traktowanie go przez administrację pozwanego (...). W swoich zeznaniach złożonych na rozprawie w dniu 04.05.2011 r. (k.143) powód wskazywał, iż według niego „nieludzkie traktowanie przez służbę więzienną polegało na przebywaniu w celi 23 godziny na dobę". Powód nie wskazał przy tym, jakich ewentualnie uchybień względem niego dopuściła się administracja pozwanego (...) i jakie konkretnie skutki w sferze jego psychiki, czy też odczuć, wywołały takie działania. W świetle powyższego należy uznać, że powód A. W. w toku niniejszego procesu nie wykazał, by poprzez określone działanie (zaniechanie) pozwanego została mu wyrządzona krzywda. Powód nie udowodnił bowiem którejkolwiek z przesłanek odpowiedzialności pozwanego za naruszenie dobór osobistych. Raz jeszcze należy zaznaczyć, że zgodnie z regułą wyrażoną w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Same zatem twierdzenia powoda, nie poparte żadnymi dowodami, nie mogły stanowić podstawy do przyjęcia odpowiedzialności pozwanego na podstawie art. 417 k.c., a tym bardziej zasądzenia na rzecz powoda zadośćuczynienia pieniężnego. --- STRONA 7 --- Na marginesie wskazać należy, że - jak wynika z zeznań pozwanego - sam powód w trakcie pobytu w pozwanej jednostce wielokrotnie składał skargi na administrację (...), przy czym większość z nich dotyczyła braku zajęć kulturalnych i sportowych. Pozwany wyjaśniał przy tym, że żadna ze skarg nie została rozpatrzona pozytywnie. Z powyższego można zatem wywnioskować, że powód był osobą nastawioną roszczeniowo, nie potrafiącą przystosować się do warunków panujących w pozwanym (...). Powód wszczynał awantury wśród osadzonych, był osobą konfliktową, co było przyczyną wymierzania mu kar dyscyplinarnych oraz wielokrotnego przenoszenia powoda między oddziałami mieszkalnymi. Zdaniem Sądu opisane zachowanie powoda, w tym także ciągłe kwestionowanie przez niego oferty kulturalno - oświatowej w pozwanym (...) ujawnia jego negatywne nastawienie do służby więziennej i brak umiejętności dostosowania się do dyscypliny panującej w (...). Zamiast korzystać z dostępnych form aktywności sportowej, kulturalnej wśród osadzonych, powód za wszelką cenę próbował narzucać własne pomysły, których realizacja niejednokrotnie była niemożliwa w warunkach (...). Powód zapominał przy tym, że w (...), jako miejscu z definicji przeznaczonym dla osób tymczasowo aresztowanych, obowiązują podwyższone rygory bezpieczeństwa, mające na celu zapewnienie prawidłowego przebiegu postępowań karnych, toczących się wobec osób tymczasowo aresztowanych. Reasumując powyższe Sąd stanął na stanowisku, iż powód nie udowodnił roszczenia dochodzonego pozwem, a zatem powództwo o zapłatę na jego rzecz zadośćuczynienia w całości podlegało oddaleniu (pkt I wyroku). Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na treści art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi procesowemu koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie powód korzystał z całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych, brak było podstaw do obciążenia go brakującymi kosztami sądowymi (tj. opłatą od pozwu). Koszty te poniesie zatem Skarb Państwa. Od powoda zasądzono jednakże na rzecz strony pozwanej kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, albowiem zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi (art. 108 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Dz.U. nr 167, poz. 1398 z późn. zm.). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku.