Postanowienie I C 637/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 marca 2015 roku Sąd Okręgowy w Kaliszu I

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 637/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 marca 2015 roku Sąd Okręgowy w Kaliszu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Ewa Głowacka-Andler Protokolant : st. sekr. sądowy Magdalena Waszak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2015 roku w Kaliszu sprawy z powództwa K. K. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Zakład Karny w K. i Zakład Karny w W. zastępowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa o zapłatę I. oddala powództwo przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Zakład Karny w K.; II. odrzuca powództwo przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Zakład Karny w W.; III. przyznaje od Skarbu Państwa – Sąd Okręgowy w Kaliszu adwokatowi M. W. z Kancelarii Adwokackiej w K. kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym należny podatek od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu; IV. nie obciąża powoda kosztami procesu. SSO Ewa Głowacka - Andler UZASADNIENIE W pozwie złożonym dnia 26 kwietnia 2013 r., uzupełnionym w piśmie z dnia 11 lipca 2013 r. powód K. K. domagał się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Zakład Karny w K. kwoty 90.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia doręczenia pozwanemu odpisu pozwu tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę spowodowaną naruszeniem jego dóbr osobistych przez brak zapewnienia mu humanitarnych zasad odbywania kary pozbawienia wolności w pozwanej jednostce penitencjarnej (k.2-3, 26-27). Na wniosek powoda złożony w pozwie Sąd Okręgowy w Kaliszu postanowieniem z dnia 27 maja 2013 r. zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych w całości i ustanowił dla niego pełnomocnika z urzędu, którego wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka w osobie adwokata M. W. z Kancelarii Adwokackiej w K. (k. 11, 15). W odpowiedzi na pozew złożonej dnia 19 lipca 2013 r. pozwany Skarb Państwa reprezentowany przez Zakład Karny w K., zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarb Państwa wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczeń powoda w odniesieniu do wszystkich okresów podczas --- STRONA 2 --- których powód przebywał w Zakładzie Karnym w K. powołując się w tym zakresie na przepis art. 442 1 k.c. Ponadto pozwany stwierdził, że powód w żaden sposób nie udowodnił okoliczności faktycznych, które wskazuje w pozwie, do czego był zobowiązany. Treść pozwu zawiera jedynie subiektywne twierdzenia powoda niepoparte dowodami (k. 29-34). Wobec oświadczenia powoda złożonego na rozprawie w dniu 24 września 2013 r. dotyczącego skierowania powództwa w niniejszej sprawie również przeciwko Skarbowi Państwa Zakładowi Karnemu w W. za okres pobytu powoda w tej jednostce penitencjarnej od 3 września 2004 r. do 2 kwietnia 2011 r. Sąd postanowieniem wydanym ma rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. ustalił reprezentację Skarbu Państwa przez wskazanie, że jednostką organizacyjną uprawnioną do podejmowania czynności procesowych w jego imieniu jest Zakład Karny w K. i Zakład Karny w W. (protokół – k. 59-60, nagranie 00:04:55 płyta DVD – k. 61, protokół – k. 70, nagranie 00:02:26 płyta DVD – k. 72). W piśmie procesowym z dnia 21 marca 2014 r. pozwany podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie jednocześnie domagając się odrzucenia powództwa przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Zakład Karny w W. z uwagi na nieważność postępowania, ponieważ przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu wcześniej została wszczęta sprawa o sygn. I C 1612/13, która dotyczy tych samych zarzutów i za ten sam okres osadzenia powoda w Zakładzie Karnym w W. (k. 116-117). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W okresie objętym pozwem powód K. K. wielokrotnie odbywał kary izolacyjne w jednostkach penitencjarnych Skarbu Państwa i to m.in.: - w Zakładzie Karnym w K. od dnia 6 września 1994 r. do dnia 13 lutego 1995 r., od dnia 24 kwietnia 1995 r. do dnia 8 listopada 1995 r., od dnia 22 listopada 2000 r. do dnia 6 grudnia 2000 r. i od dnia 2 kwietnia 2001 r. do dnia 18 grudnia 2001 r.; - w Zakładzie Karnym w W. od dnia 3 grudnia 2004 r. do dnia 2 kwietnia 2011 r. (dowód: informacja o pobytach i orzeczeniach – k.38-40, pismo ZK w K. – k. 46) Zakład Karny w K. jest obiektem zabytkowym oddanym do użytku w 1846 r. Z uwagi na charakter zabudowy budynku większość cel mieszkalnych miała powierzchnię nominalną 7,35 m 2 i były przewidziane dla dwóch osadzonych. Mogło się zdarzyć, że powód przez krótki czas był osadzony w celi, w której przebywały trzy osoby i powierzchnia przypadająca na jednego osadzonego była mniejsza niż 3 m 2 . Ze względu na wiek budynku i technologię jaką został wybudowany, występują problemy w jego codziennym użytkowaniu. W celach mieszkalnych brak jest kanałów wentylacyjnych, których nie uwzględniono przy budowie obiektu. Drzwi cel są wyposażone w tzw. podajniki do podawania posiłków, które są otwierane i w połączeniu z oknami stanowią wentylację grawitacyjną. Wszystkie cele mieszkalne w ZK w K. są wyposażone zgodnie z obowiązującymi przepisami w stosowny sprzęt kwaterunkowy, jak również we własny węzeł sanitarny. Każdemu osadzonemu zapewnia się osobne miejsce do spania (łóżko), odpowiednie warunki do utrzymania higieny, a nadto cela jest wyposażona w odpowiednią do liczby skazanych ilość stołów, szafek i taboretów. Kąciki sanitarne są wydzielone parawanem o konstrukcji metalowej, wypełniony płytą lub sklejką. Osadzeni często niszczą ww. parawany przerabiając je na półki lub wkłady do łóżek. W celu zwiększenia prywatności w trakcie załatwiania potrzeb fizjologicznych, osadzeni mogą dodatkowo zasłaniać kącik sanitarny prześcieradłem. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, kąciki sanitarne wyposażone są w umywalkę, lustro, muszlę klozetową porcelitową, półkę lub szafkę na przybory toaletowe oraz plastikową miednicę. Ze względu na uwarunkowania architektoniczne wymiary okien w celach mieszkalnych są niezgodne z obowiązującymi normami. Każda cela dwuosobowa jest doświetlana jedną lampą jarzeniową o mocy ok. 75 W. Cele są ogrzewane kaloryferami, sezon grzewczy trwa w zależności od temperatur. W celach utrzymywana jest temperatura 20 ºC. Warunki w jakich przebywają osadzeni podlegają bieżącej kontroli przez pracowników i administrację ZK w K., którym osadzeni mogą zgłaszać wszelkiego rodzaju pretensje i problemy. Fakt ten jest odnotowywany w zeszycie awarii i usterek, który przekazywany jest służbom konserwatorskim, które usuwają powstały problem. Na stan higieniczny i zawilgocenie cel mieszkalnych ma wypływ zachowanie osadzonych, którzy nie dbają o pomieszczenia, w których przebywają i znajdujący się tam sprzęt. Osadzeni piorą bieliznę osobistą w celach, co jest przyczyną zawilgocenia pomieszczeń. --- STRONA 3 --- Mają miejsce sytuacje, że gdy na sufitach występują zawilgocenia, tynk spada na podłogę, co jest spowodowane zalewaniem przez osadzonych cel na wyższych kondygnacjach. Zakład Karny w K. jest poddawany bieżącym kontrolom wewnętrznym i zewnętrznym, m.in. kompleksowej kontroli sanitarnej przeprowadzanej przez przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.. Skazani mają możliwość udziału w zajęciach kulturalnych jak świetlica, biblioteka, czytelnia. Mogą również korzystać z zajęć sportowych, kulturalno – oświatowych, spacerów i posługi religijnej. Osadzonym zapewniona jest pomoc medyczna przez lekarza specjalistę i trzy pielęgniarki oraz pomoc psychologiczna. (dowód: zeznania powoda K. K. nagranie 00:04:02-00:20:38 płyta DVD – k. 61, zeznania świadka R. H. nagranie 00:08:09-00:29:35 płyta DVD – k. 72, zeznania świadka R. C. (1) nagranie 00:29:52-00:48:37 płyta DVD – k. 72, zeznania świadka K. S. k. 168, wyjaśnienia – k. 37, protokół kontroli – k. 88-92) W okresie pobytu w Zakładzie Karnym w W. powód był osadzony kolejno w celach oznaczonych numerami 270, 269, 278, 291, 54, 58, 4, 85, 314, 85, 84, 73 i 173. Większość z nich była przeznaczona dla pobytu 5 osób. Wraz z powodem w celi było zakwaterowanych od 5 do 7 skazanych. Po dniu 6 grudnia 2009 r. miała miejsce tylko jedna sytuacja pobytu powoda w celi przeludnionej. W dniu 10 lutego 2010 r. doręczono powodowi imienną decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w W. z dnia 8 lutego 2010 r. o umieszczeniu go w celi, w której powierzchnia mieszkalna w przeliczeniu na każdego w niej osadzonego wynosiła mniej aniżeli 3 m 2 i nie mniej niż 2 m 2 . Decyzję uzasadniono koniecznością przyjęcia kolejnych skazanych skierowanych do odbycia kary pozbawienia wolności w ZK w W.. Powód przebywał w takich warunkach tylko przez okres 14 dni. Cele mieszkalne w ZK w W., w tym te w których był osadzony powód, były wyposażone w podstawowy sprzęt kwaterunkowy zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych, tj.: łóżko na jednego osadzonego, taboret, stoliki małe lub duże (1 szt. na 4 osadzonych), lustro, wieszak, miska do prania (1szt. na 4 osadzonych), sprzęt do utrzymania czystości – wiadro na odpadki, zmiotka, szufelka, szczotka klozetowa. Wszystkie cele mieszkalne są wyposażone w wentylację grawitacyjną, która dwa razy do roku jest poddawana kontroli przez uprawnionego mistrza kominiarskiego. Ponadto, w celu dostatecznego dopływu powietrza do cel mieszkalnych Dyrektor Zakładu Karnego zarządził obowiązkowe wietrzenie w/w pomieszczeń. ZK w W. zaopatrywany jest w energię cieplną na cele z kotłowni lokalnej zasilanej gazem z sieci gazowniczej, aby zapewnić w celach temperaturę na poziomie 20ºC. W każdej celi było okno średniej wielkości, które zapewniało dostęp światła dziennego w pogodne dni. Cele były doświetlane sztucznym oświetleniem w postaci żarówek żarowych, a od końca 2009 r. żarówek energooszczędnych, którego natężenie było badane przez inspektorów BHP. W każdej celi ZK w W. znajduje się kącik sanitarny wydzielony ściankami działowymi z drzwiami i oświetleniem. Kącik sanitarny był wyposażony w muszlę klozetową i sprzęty do utrzymania jej czystości. Kącik zapewnia intymność w załatwianiu potrzeb fizjologicznych. Powód miał dostęp do kącika sanitarnego 24 godziny na dobę. Osadzeni w celach posiadają dostęp do bieżącej wody. Ponadto osadzeni posiadają możliwość korzystania z ciepłych kąpieli raz w tygodniu, a skazani zatrudnieni – codziennie po zakończeniu pracy. Skazani otrzymują przy przyjęciu do jednostki odpowiednią do pory roku odzież, bieliznę, obuwie, środki higieny oraz sprzęt stołowy. Bielizna osobista wymieniana jest raz w tygodniu, bielizna pościelowa raz na dwa tygodnie. Środki higieny uzupełniane są w cyklach miesięcznych. Skazani otrzymują także od zakładu niezbędny sprzęt oraz środki chemiczne do utrzymania czystości w celach. Obowiązek utrzymania czystości w celach spoczywa na samych osadzonych. Z powodu braku utrzymania higieny przez skazanych pojawiają się u nich insekty jak pluskwy, wszy. W razie wystąpienia insektów w celi osadzeni mieli obowiązek powiadomić o tym administrację zakładu. Po zgłoszeniu cela była opróżniana i na podstawie umowy z ZK w W. specjalistyczna firma wykonywała zabieg dezynsekcji. (dowód: zeznania powoda K. K. nagranie 00:04:02-00:20:38 płyta DVD – k. 61, zeznania świadek R. C. (2) nagranie 00:03:40-00:20:51 płyta DVD – k. 112, zeznania świadka S. O. nagranie 00:02:56-00:38:00 płyta DVD – k.165, pismo ZK w W. – k. 75-77, decyzja o przeludnieniu – k. 87) Aktualnie przed Sądem Okręgowy we Wrocławiu toczy się pod sygn. akt I C 1612/13 sprawa z powództwa K. K. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Zakład Karny w W. o zapłatę zadośćuczynienia pieniężnego w kwocie 300.000 zł za krzywdę spowodowaną naruszeniem jego dóbr osobistych przez brak zapewnienia mu humanitarnych zasad odbywania kary pozbawienia wolności w pozwanej jednostce penitencjarnej. Przedmiotowy pozew pierwotnie został złożony do Sądu Okręgowego w Kaliszu w dniu 8 kwietnia 2013 r. i został przekazany do --- STRONA 4 --- Sądu Okręgowego we Wrocławiu zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową na zarzut podniesiony przez stronę pozwaną. Ostatnia rozprawa odbyła się w dniu 4 kwietnia 2014 r., gdzie została odroczona bez wyznaczenia nowego terminu rozprawy. (dowód: dokumenty z akt I C 1612/13 Sądu Okręgowego we Wrocławiu – koperta k. 123, notatka – k. 179) Obecnie powód K. K. wcześniej zakończył odbywanie kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym we W., której koniec był przewidziany na marzec 2015 r. (dowód: zeznania powoda K. K. 00:04:02-00:20:38 płyta DVD– k. 61) Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności, na podstawie złożonych dokumentów oraz zeznań świadków, które w powyższym zakresie Sąd uznał za wiarygodne. W niniejszej sprawie dla ustalenia zasadności podniesionego przez stronę pozwaną zarzutu nieważności postępowania, niezbędne było przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy o sygn. akt I C 1612/13 Sądu Okręgowego we Wrocławiu, z których wynika, że przed tym Sądem aktualnie toczy się sprawa z powództwa K. K. dotycząca tych samych zarzutów i za ten sam okres osadzenia w Zakładzie Karnym w W.. Sąd pominął dowód z zeznań świadka W. G. zawnioskowany przez stronę powodową, gdyż powód nie wskazał adresu jego pobytu w sposób umożliwiający wezwanie lub sprawdzenie na rozprawę tego świadka. Sąd zważył, co następuje: W niniejszej sprawie powód K. K. domagał się od pozwanego Skarbu Państwa reprezentowanego przez wskazane jednostki penitencjarne zapłaty zadośćuczynienia pieniężnego za krzywdę spowodowaną warunkami, w jakich odbywał kary izolacyjne. Bezspornym w przedmiotowej sprawie była okoliczność osadzenia powoda w pozwanych jednostkach penitencjarnych Zakładzie Karnym w K. i Zakładzie Karnym w W. w charakterze tymczasowo aresztowanego lub skazanego. W ocenie powoda złe warunki bytowo - sanitarne, przeludnienie panujące w tych jednostkach i sposób traktowania go przez funkcjonariuszy były źródłem naruszenia jego dóbr osobistych w postaci godności oraz prawa do humanitarnego odbywania kary. Zgodnie z treścią art. 23 k.c., dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego. W razie naruszenia dóbr osobistych podmiot, którego dobro osobiste zostało naruszone, może żądać, w oparciu o art. 448 k.c. w zw. z art. 24 § l zd. 3 k.c. zapłaty zadośćuczynienia pieniężnego. Obrona pozwanego sprowadzała się w pierwszym rzędzie do podniesienia zarzutu przedawnienia odnośnie tej części roszczenia, jaka obejmowała osadzenie powoda w Zakładzie Karnym w K.. Podniesienie przez pozwany Skarb Państwa zarzutu przedawnienia, którego ewentualna zasadność wyłączałaby odpowiedzialność cywilną pozwanego, niezależnie od merytorycznej zasadności powództwa, obligowało Sąd do rozpatrzenia tego zarzutu w pierwszej kolejności. Zgodnie z poglądami panującym w doktrynie i judykaturze naruszenie dobra osobistego zawinionym działaniem lub zaniechaniem kwalifikowane jest jako czyn niedozwolony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28.06.1989 r., I CZ 170/89, LEX nr 8977). Za tego rodzaju stanowiskiem przemawia również fakt umiejscowienia art. 448 k.c., powiązanego z art. 24 k.c., wśród przepisów traktujących o czynach niedozwolonych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19.01.2007r. III CSK 358/08, LEX nr 277289). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że do ustalenia okresu przedawnienia wynikających z tego tytułu roszczeń należy stosować dyspozycję art. 442 § 1 k.c. w zakresie roszczeń, których okres przedawnienia upłynął przed dniem 10 sierpnia 2007 r., a po tej dacie przepis art. 442 1 § 3 k.c. wprowadzony do kodeksu cywilnego na podstawie art. 3 ustawy z dnia 6 lutego 2007 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny ( Dz. U. z 2007 r., nr 80, poz. 538 ). Zarówno wcześniejsza i aktualna regulacja przewiduje trzyletni termin przedawnienia od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obwiązanej do jej naprawienia. Powód złożył pozew w dniu 26 kwietnia 2013 r., zatem jego roszczenie o zadośćuczynienie za ewentualną krzywdę jakiej doznał w związku z warunkami izolacji w jednostce penitencjarnej Skarbu Państwa przed dniem 26 kwietnia 2010 r. uległo przedawnieniu. Po tej dacie powód przebywał jedynie w Zakładzie Karnym w W. i to do dnia 2 kwietnia 2011 r. Nie sposób przyjąć, by powód nie był świadomy doznanych naruszeń dóbr osobistych w czasie pobytu w jednostkach penitencjarnych przed dniem 26 kwietnia 2010 r. Jak wynikało z twierdzeń powoda, przez cały okres --- STRONA 5 --- panowało w tych jednostkach przeludnienie oraz występowały inne niedogodności stanowiące źródło jego roszczeń. Powód miał też świadomość, iż podmiotami odpowiedzialnymi za ten stan rzeczy były te jednostki do których zadań należało zapewnienie osadzonym odpowiednich warunków odbywania kary. Nie było zatem przeszkód, aby powód wcześniej wystąpił z odpowiednim powództwem na drogę sądową, a strona powodowa nie wskazała okoliczności które by usprawiedliwiały opóźnienie w dochodzeniu roszczeń. Równocześnie nie było podstaw do przyjęcia, by strona pozwana zgłaszając zarzut przedawnienia nadużyła swoich praw. Powód, mimo osadzenia w jednostkach penitencjarnych, nie był osobą nieporadną, czy też znajdującą się w niekorzystnej sytuacji zdrowotnej. Przeciwnie, samodzielnie opracował pozew, zwracając uwagę na niedogodności, jakie w jego ocenie, prowadziły do naruszenia dóbr osobistych, podejmował też inne stosowne czynności procesowe. Należy też zauważyć, że pozwany Skarb Państwa w żaden sposób nie utrudniał powodowi wniesienia powództwa. Powód nie twierdził, by warunki osadzenia panujące w pozwanych jednostkach penitencjarnych zostały wytworzone z premedytacją i prowadziły do szczególnie dotkliwych cierpień fizycznych i psychicznych. Powód doskonale orientował się w realiach osadzenia z racji wielokrotnego popadania w konflikt z prawem. Dodatkowo wskazać trzeba na nadmierne w ocenie Sądu opóźnienie w złożeniu pozwu przez powoda sięgające, wobec niektórych jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa, okresu wielu lat po upływie okresu przedawnienia. Reasumując zarzut przedawnienia nie stanowił w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nadużycia prawa, a zatem został przez pozwanego skutecznie podniesiony. W tej sytuacji nie było potrzeby ustalania czy zachodzą inne przesłanki materialno – prawne uzasadniające żądanie i przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków na okoliczności związane z warunkami pobytu powoda w placówkach penitencjarnych w czasie objętym przedawnieniem (uchwała SN z dnia 12 lutego 2006 roku III CZP 84/05 OSNC z 2006 r. nr 7- 8 poz. 114). Wobec powyższego powództwo skierowane przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Zakład Karny w K. jako przedawnione należało oddalić jak orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Odnośnie powództwa przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Zakład Karny w W. strona pozwana podniosła zarzut nieważności postępowania powołując się na art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. W myśl tego przepisu Sąd odrzuci pozew jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona. Samo wniesienie pozwu nie wywołuje stanu sprawy w toku, lecz dopiero moment jego doręczenia stronie przeciwnej. Pierwszym - według art. 192 § 1 pkt 2 k.p.c. - skutkiem doręczenia pozwu stronie przeciwnej jest stan sprawy w toku. Od tej chwili niedopuszczalne jest wszczęcie pomiędzy tymi samymi stronami nowego postępowania o to samo roszczenie, a wniesiony później pozew ulega odrzuceniu. Wskazać należy, że tożsamość roszczenia w rozumieniu art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. zachodzi tylko wówczas, gdy identyczne są nie tylko przedmiot, ale i podstawa sporu (zob. postanowienie SN z dnia 9 czerwca 1971 r., II CZ 59/71, OSNCP 1971, nr 12, poz. 226). Jak ustalono w niniejszej sprawie aktualnie przed Sądem Okręgowy we Wrocławiu toczy się pod sygn. akt I C 1612/13 postępowanie sądowe z powództwa K. K. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Zakład Karny w W. o zapłatę zadośćuczynienia, które dotyczy identycznych zarzutów w okresie osadzenia powoda w Zakładzie Karnym w W. jak podnoszone w rozpoznawanej sprawie. W obu postępowaniach powód powołuje się na taką samą podstawę prawną. Postępowanie przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu zostało wszczęte wcześniej, a wobec tego zarzut strony pozwanej należy ocenić jako zasadny, dlatego powództwo przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Zakład Karny w W. podlega odrzuceniu. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku. W punkcie III sentencji wyroku Sąd przyznał od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Kaliszu rzecz adwokata M. W., reprezentującego powoda z urzędu, koszty zastępstwa procesowego na podstawie § 11 pkt 25 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., Nr 461). Mając na uwadze wynik sprawy oraz sytuację majątkową powoda, a także wcześniejsze całkowite zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych (postanowienie k. 11) w punkcie IV sentencji wyroku Sąd nie obciążył go kosztami procesu uwzględniając podstawę z art. 102 k.p.c. SSO Ewa Głowacka - Andler