Postanowienie I C 614/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie I

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 614/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Wojciech Wacław Protokolant: p.o.sekr. sąd. Marlena Kowalewska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. w Olsztynie sprawy z powództwa E. D. przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuraturze Rejonowej O. P. w O., Sądowi Okręgowemu w Olsztynie o zapłatę I. oddala powództwo II. nie obciąża powoda kosztami procesu na rzecz pozwanego. I C 614/14 UZASADNIENIE Powód E. D. wniósł o zasądzenie na jego rzez kwoty 90000,- zł tytułem zadośćuczynienia i naprawienia szkody Na uzasadnienie swego żądania powód wskazał, iż pozwany dopuścił się zaniedbań w zakresie zabezpieczenia mieszkania powoda, które doprowadziły powoda do narażenia na utratę mienia. Dalej wskazał , iż będąc tymczasowo aresztowany złożył wniosek o zabezpieczenie swego mieszkania przy ul. (...) w O.. W dniu 12 04 2013 r. otrzymał od prokuratora Moniki Plichty odpowiedź w której poinformowano powoda, iż zarówno Prokuratura jak i Sąd Okręgowy nie są właściwi do zabezpieczenia mienia, co miało miejsce w sprawie 1 Ds. 84/13. W tym to czasie nieznane bliżej osoby włamały się do mieszkania, mieszkały tam nielegalnie a następnie wyniosły stamtąd rzeczy na łączną kwotę 7100,- zł Dopiero Sąd Okręgowy w Olsztynie nakazał zabezpieczenie mieszkania w dniu 18 10 2013 r. W odpowiedzi na pozew pozwany Skarb Państwa wniósł o oddalenie powództwa zaprzeczając wszelkim twierdzeniom i okolicznościom faktycznym podnoszonym przez powoda. --- STRONA 2 --- Dalej pozwany podniósł, iż powód dnia 14 stycznia 2013 r. o godzinie 2:20 został zatrzymany na terenie O. Działkowych w O. przy ulicy (...). Podczas przesłuchań powód wskazał, iż mieszka wraz z konkubiną M. M., która jest u niego zameldowana. Osoba ta potwierdzała fakt wspólnego zamieszkiwania z powodem podczas składania zeznań. Podczas przesłuchania w toku posiedzenia w przedmiocie zastosowania wobec powoda tymczasowego aresztowania powód wniósł o powiadomienie konkubiny o jego ewentualnym tymczasowym aresztowaniu na jego adres zamieszkania. Sąd Rejonowy w Olsztynie zastosował wobec powoda środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres do 14 kwietnia 2013 r. o czym powiadomił konkubinę - M. M.. W toku postępowania E. D. upoważnił M. M. do odbioru kluczy do mieszkania z depozytu Komendy Miejskiej Policji oraz upoważnił konkubinę do mieszkania w tym lokalu. M. M. (2) w dniu 15 stycznia 2013 r. odebrała klucze od mieszkania , zaś podczas przesłuchania w dniu 3 kwietnia 2013 r. E. D. ponownie wskazał, iż pozostaje w związku konkubenckim z M. M. (2) i zamieszkuje w O. przy ulicy (...), co potwierdziła konkubina będąc przesłuchiwana w charakterze podejrzanej. Dnia 9 kwietnia 2013r. do tut. Prokuratury wpłynął wniosek E. D. o zabezpieczenie jego dokumentów oraz dobytku, który znajduje się w mieszkaniu przy ulicy (...), przy czym przesłuchany w dniu 29 kwietnia 2013 r. powód ponownie, iż pozostaje w związku konkubenckim z M. M. (2) i mieszka pod adresem jak dotychczas. Powód w trakcie rozpraw przed sadem kornym nie podnosił okoliczności związanych z zabezpieczeniem jego mieszkania zaś na termin rozprawy stawiła się M. M. (2), wskazując, iż odbiera korespondencję pod dotychczasowym adresem. Dnia 18 września 2013 r. M. M. (2) powiadomiła natomiast Sąd Okręgowy w Olsztynie o tym, iż została tymczasowo aresztowania i osadzona w Areszcie Śledczym w O., zaś podczas rozprawy w dniu 11 października 2013 r. oświadczyła, iż po zarządzeniu wykonania jej kary pozbawienia wolności w innym postępowaniu musiała opuścić mieszkanie E. D., a w mieszkaniu zostali przypadkowi ludzie. Wówczas na rozprawie E. D. złożył wniosek o zabezpieczenie mieszkania do czasu opuszczenia zakładu karnego przez M. M. w związku z czym Sąd Okręgowy w Olsztynie wystąpił do Komendy Miejskiej Policji w O. o podjęcie niezbędnych czynności do ochrony mieszkania tymczasowo aresztowanego co zostało zrealizowane. W świetle powyższego pozwany podniósł , iż w sprawie nie doszło do niezgodnego z prawem działania lub zaniechanie Skarbu Państwa. W myśl art. 262 § l pkt 3 k.p.k. sąd stosujący tymczasowe aresztowanie ma bowiem obowiązek przedsięwzięcia czynności niezbędnych do ochrony mienia i mieszkania aresztowanego, lecz tylko wtedy, gdyby w sposób oczywisty wzrosło zagrożenie jego utraty zaś powołany przepis art. 262 k.p.k. znajduje przede wszystkim zastosowanie w sytuacjach, w których do potrzeby ochrony mienia dochodzi bezpośrednio w związku z zastosowaniem tymczasowego aresztu i konkretyzuje się in casu (np. potrzeba zabezpieczenia pozostawionego na ulicy samochodu tymczasowo aresztowanego, czy też potrzeba zamknięcia mieszkania tymczasowo aresztowanego, czego ten nie mógł uczynić w związku z zastosowanym odosobnieniem). Z treści przepisu art. 262 § l pkt 3 k.p.k. nie sposób jednak wywodzić obowiązku szczególnej i ponadstandardowej pieczy nad majątkiem tymczasowo aresztowanego, czy wręcz obowiązku sprawowania zarządu nad takim mieniem. Gdy stosowano środek zapobiegawczy wobec powoda, jego majątek pozostawał pod zarządem jego konkubiny, na co powód wyraził zgodę i nigdy tego faktu nie kwestionował. Dopiero na skutek zastosowania środka zapobiegawczego --- STRONA 3 --- względem konkubiny powoda, zgodnie z wnioskiem powoda, podjęto czynności mające na celu zabezpieczenie jego mienia. W tych okolicznościach sprawy trudno doszukać się działania niezgodnego z prawem po stronie pozwanego. Ponadto powód nie wykazał, żeby do zdarzenia polegającego na przywłaszczeniu jego rzeczy rzeczywiście doszło, nie wykazał także istnienia szkody oraz jej wysokości. Trudno także doszukać się normalnego związku przyczynowego między zachowaniem pozwanego, a deklarowaną szkodą powoda. Powód również nie skonkretyzował jeśli chodzi o zadośćuczynienie, jakie konkretnie dobro osobiste zostało naruszone rzekomym zaniechaniem pozwanego. Z ostrożności procesowej, pozwany zakwestionował również co do wysokości. Końcowo pozwany zwrócił także uwagę na brak prawidłowego oznaczenia statio fisci jednostki Skarbu Państwa, co zostało uwzględnione w oznaczeniu strony pozwanej w orzeczeniu końcowym . Sąd ustalił co następuje: Prokuratura Rejonowa O.-P. w O. prowadziła postępowanie przygotowawcze o sygn. l Ds. 84/13 w sprawie przeciwko powodowi E. D. i innym, podejrzanemu o czyn z art. 279 § l k.k. i art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 12 k.k. oraz z art. 223 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. Powód bowiem w dniu 14 stycznia 2013 r. o godzinie 2:20 został zatrzymany na terenie O. Działkowych w O. przy ulicy (...). Powód do protokołu zatrzymania wskazał, iż zamieszkuje w O. przy ulicy (...). Również do protokołu przesłuchania w charakterze podejrzanego powód podał ten sam adres zamieszkania. Jednocześnie podczas przesłuchania powód wskazał, iż mieszka wraz z konkubiną M. M., która jest u niego zameldowana (dow. k. 55-56, 98-100 akt l Ds. 84/13). M. M. (2) potwierdziła fakt wspólnego zamieszkiwania z powodem podczas składania zeznań w dniu 14 stycznia 2013 r. (k. 44-46 akt l Ds. 84/13, II K 87/13). W dniu 15 stycznia 2013 r. do Sądu Rejonowego w Olsztynie skierowano wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania wobec powoda na okres 3 miesięcy od dnia zatrzymania, tj. do dnia 14 kwietnia 2013 r. (k. 105-107 akt l Ds. 84/13, II K 87/13). Podczas przesłuchania w toku posiedzenia w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania, które odbyło się dnia 16 stycznia 2013r. powód wniósł o powiadomienie konkubiny na wypadek jego ewentualnego tymczasowego aresztowania na jego adres zamieszkania (dow. k. 114 akt l Ds. 84/13, II K 87/13) Sąd Rejonowy w Olsztynie postanowieniem z dnia 16 stycznia 2013 r. zastosował wobec powoda środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres do 14 kwietnia 2013 r., o czym powiadomił konkubinę - M. M. (k. 115-116 akt l Ds. 84/13, II K 87/13k. 120 akt l Ds. 84/13, II K 87/13). W toku postępowania E. D. upoważnił M. M. do odbioru kluczy do mieszkania z depozytu Komendy Miejskiej Policji oraz upoważnił konkubinę do mieszkania w O. przy ulicy (...) i płacenia regularnie rachunków (dow. k. 140 akt l Ds. 84/13, II K 87/13). M. M. (2) w dniu 15 stycznia 2013 r. odebrała klucze od mieszkania (dow. k. 141 akt l Ds. 84/13, II K 87/13). Dnia 4 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie przedłużył stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec E. D. do dnia 14 lipca 2013 r. Podczas przesłuchania w dniu 3 kwietnia 2013 r. --- STRONA 4 --- E. D. ponownie wskazał, iż pozostaje w związku konkubenckim z M. M. i zamieszkuje w O. przy ulicy (...) ( dow. k. 387-393, k. 394-397 akt 1 Ds. 84/13, II K 87/13). M. M. (2) będąc przesłuchiwana w charakterze podejrzanej w dniu 8 kwietnia 2013 r. potwierdziła, iż pozostaje w związku konkubenckim z E. D. i zamieszkuje w O. przy ulicy (...). (dow. k. 445-448 akt l Ds. 84/13, II K 87/13) W dniu 9 kwietnia 2013r. do pozwanej jednostki Prokuratury wpłynął wniosek powoda o zabezpieczenie jego dokumentów oraz dobytku, znajdującego się w mieszkaniu przy ulicy (...). W dniu 12 kwietnia 2013 r. udzielono powodowi odpowiedzi, iż Prokuratura oraz Sąd Okręgowy nie jest właściwa do zabezpieczenia mienia i dokumentów ((k. 461 akt l Ds. 84/13, II K 87/13, k. 462 akt l Ds. 84/13, II K 87/13). W dniu 29 kwietnia 2013 r. powód przesłuchany ponownie w charakterze podejrzanego wyjaśnił, iż pozostaje w związku konkubenckim z M. M. i mieszka pod adresem jak dotychczas (k. 569-572 akt l Ds. 84/13, II K 87/13). W dniu 29 kwietnia 2013 r. skierowano przeciwko E. D. akt oskarżenia do Sądu Okręgowego w Olsztynie (k. 595-610 akt l Ds. 84/13, II K 87/13). W dniu 10 września 2013 r. odbyła się pierwsza rozprawa podczas której to powód nie podnosił okoliczności związanych z potrzebą czy koniecznością zabezpieczenia jego mieszkania. Na termin ten stawiła się też M. M. (2), wskazując, iż odbiera korespondencję pod dotychczasowym adresem. (k. 864-865 akt l Ds. 84/13, II K 87/13). Dnia 18 września 2013 r. M. M. (2) powiadomiła Sąd Okręgowy w Olsztynie o tym, iż została tymczasowo aresztowania i osadzona w Areszcie Śledczym w O. (k. 885 akt l Ds. 84/13, II K 87/13). Podczas rozprawy w dniu 11 października 2013 r. M. M. (2) oświadczyła, iż po zarządzeniu wykonania jej kary pozbawienia wolności w innym postępowaniu musiała opuścić mieszkanie E. D., a w mieszkaniu zostały przypadkowe osoby (dow. k. 917-922 akt l Ds. 84/13, II K 87/13) Wówczas na rozprawie powód złożył wniosek o zabezpieczenie mieszkania do czasu opuszczenia zakładu karnego przez M. M.. W związku z powyższym, Sąd Okręgowy w Olsztynie wystąpił do Komendy Miejskiej Policji w O. o podjęcie niezbędnych czynności do ochrony mieszkania tymczasowo aresztowanego (dow. k. 928 akt l Ds. 84/13, II K 87/13). Pismem z dnia 25 października 2013 r. Komenda Miejska Policji w O. poinformowała Sąd Okręgowy w Olsztynie o podjętych działaniach (dow. k. 964 akt l Ds. 84/13, II K 87/13). Sąd Okręgowy w Olsztynie podczas rozprawy w dniu 14 listopada 2013 r. odczytał pismo z Komendy Miejskiej Policji w O. odnośnie zabezpieczenia mieszkania oskarżonego E. D. (dow. k. 1000-1002 akt l Ds. 84/13, II K 87/13). Powód nie ustosunkował się do treści pisma i nie wniósł żadnych zastrzeżeń. Wyrok w sprawie karnej zapadł wobec powoda w dniu 14 listopada 2013 r. i obecnie jest prawomocny (dow. k. 1003-1006, 1030-1039 akt l Ds. 84/13, IIK 87/13 , k. 1132-1136 akt l Ds. 84/13, IIK 87/13). W dniu 20 grudnia 2013 r. powód złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa kradzieży z jego mieszkania przy ulicy (...) przez osoby, które przebywały w nim pod jego nieobecność. Sprawa została zarejestrowana w Prokuraturze pod sygn. 2 Ds. 2365/13 (dow. akta 2 Ds. 2365/13). Powód dnia 10 stycznia 2014 r. złożył zeznania wskazując, iż nieznani mu sprawcy zabrali w celu przywłaszczenia sprzęt RTV, elektronarzędzia, ubrania i inne rzeczy codziennego użytku o łącznej wartości 4830,- zł. E. D. podniósł, iż --- STRONA 5 --- mieszkanie pozostawił pod opieką M. M., która później do mieszkania „sprowadziła jakieś osoby, które wyniosły jego rzeczy z mieszkania" (dow. k. 3-5 akt 2 Ds. 2365/13). W sprawie wszczęto dochodzenie w toku którego przesłuchano M. M. (dow. k. 10, k. 37-38 akt 2 Ds. 2365/13). Podjęto też inne czynności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (k. 39-40,41-42, 43-44, 47-53, 63-64 akt 2 Ds. 2365/13). W dniu 20 lutego 2014 r. umorzono dochodzenie wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa (dow. k. 45, 71 akt 2 Ds. 2365/13). Również w postępowaniu sygn. 2 Ds. (...) podjęto czynności w sprawie zaistniałego w okresie od 13 stycznia 2013 r. w O. przy ulicy (...) przywłaszczenia powierzonego psa rasy A. o wartości 1300 zł na szkodę E. D.. tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. Postępowanie zakończyło się wydaniem w dniu 7 listopada 2014 r. postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia wobec braku znamion czynu zabronionego. Sąd zważył co następuje: Zgłaszając żądanie zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia w niniejszej sprawie powód powołał się na fakt zaniechania zabezpieczenia mienia przez prokuraturę jako organ prowadzący postępowanie przygotowawcze w dniu złożenia przez powoda pisma z wnioskiem o zabezpieczenie jego mienia na czas stosowania wobec powoda środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. Zarzucił przy tym pozwanej jednostce Skarbu Państwa brak reakcji i podjęcia działań do czego to obligować miały ją stosowne przepisy kodeksu postępowania karnego. W tej to sytuacji zastosowanie w sprawie mają przepisy dotyczące odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę (i odpowiednio krzywdę) wyrządzoną wskutek wykonywania władzy publicznej. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy, a w zasadzie już bezsporne pomiędzy stronami okoliczności wskazują na brak przesłanek odpowiedzialności pozwanego i to z dwóch niezależnych od siebie przyczyn. Po pierwsze bowiem nie sposób uznać , by postępowaniu pozwanej, w realiach niniejszej sprawy, można byłoby przypisać cechę bezprawności. Ta ostatnia zachodzi bowiem w razie szeroko pojętej niegodności działań władczych organu z prawem. Sąd przy tym z urzędu wziął pod uwagę konieczność właściwej reprezentacji pozwanego w tym znaczeniu, że obowiązek wynikający z art. 262 § 1 pkt 3 kpk spoczywa na sądzie jako organie stosującym areszt tymczasowy. Owa reprezentacja znalazła wyraz w oznaczeniu strony pozwanej, gdzie dodatkowo jako jednostkę której ustawowo można było przypisać obowiązek zabezpieczenia mienia był sąd, który stosował środek zapobiegawczy. Sąd natomiast nie zwolnił odo udziału pozwanej prokuratury wobec faktu, iż powód upatrywał jednak uchybień w jej działaniach, co należało poddać merytorycznej ocenie. Ta zaś wyklucza bezprawność i dalej odpowiedzialność zarówno sądu jak i prokuratury. Przede wszystkim w pierwszej kolejności stwierdzenia tu wymaga, iż jakkolwiek w myśl art. 262 § l pkt 3 k.p.k. sąd stosujący tymczasowe aresztowanie ma obowiązek przedsięwzięcia czynności niezbędnych do ochrony mienia i mieszkania aresztowanego, to jednak za ugruntowany należy uznać pogląd, zgodnie z którym sąd stosujący tymczasowe aresztowanie tylko wtedy jest zobowiązany do zabezpieczenia mienia aresztowanego, gdyby w sposób oczywisty wzrosło zagrożenie jego utraty a powołany przepis art. 262 k.p.k. znajduje przede wszystkim zastosowanie w --- STRONA 6 --- sytuacjach, w których do potrzeby ochrony mienia dochodzi bezpośrednio w związku z zastosowaniem tymczasowego aresztu i konkretyzuje się in casu (np. potrzeba zabezpieczenia pozostawionego na ulicy samochodu tymczasowo aresztowanego, czy też potrzeba zamknięcia mieszkania tymczasowo aresztowanego, czego ten nie mógł uczynić w związku z zastosowanym odosobnieniem), - por. wyrok Sądu najwyższego z 21 lutego 2006 r. WA 1/06, SNwSK (...); wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 9 października 2013 r., II AKa 134/13), por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 18 września 2012 r., I ACa 194/12.. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić z całą stanowczością należy, iż obiektywnie zaistniała sytuacja nie przemawiała żadną miara za oczywistością o której to była wcześniej mowa. Dość jedynie powtórzyć przywołane w tej mierze przez stronę pozwaną niesporne zresztą okoliczności dotyczące tego, iż na etapie prowadzonego postępowania przygotowawczego mieszkanie pozostawało cały czas pod opieką M. M. – konkubiny powoda, która była zameldowana w lokalu, była upoważniona przez powoda do przebywania w nim oraz odbioru kluczy z Komendy Miejskiej Policji w O.. Sytuacja taka wypełnia dyspozycję przepisów bądź o użyczeniu , bądź też o zleceniu, gdzie głównym powodem i racją zamieszkiwania M. M. w mieszkaniu powoda była z jednej strony więź wynikająca ze wspólnego pożycia i relacji powoda z konkubiną, co szerszego uzasadnienia nie wymaga, z drugiej zaufanie jakim powód darzył M. M. i ostatecznie sam fakt podjęcia się przez nią za zgodą i w porozumieniu z powodem opieki nad mieszkaniem. Nie była to zatem żadną miarą oczywista sytuacja zagrożenia mienia i to spowodowana środkiem zapobiegawczym. Powtórzyć bowiem z całą stanowczością należy, iż podczas przesłuchania w dniu 3 kwietnia 2013 r. E. D. konsekwentnie wskazywał, iż pozostaje w związku konkubenckim z M. M. i zamieszkuje w O. przy ulicy (...), M. M. (2) będąc przesłuchiwana w charakterze podejrzanej w dniu 8 kwietnia 2013 r. potwierdziła, iż pozostaje w związku konkubenckim z E. D. i zamieszkuje w O. przy ulicy (...). Treść zatem udzielonej odpowiedzi na wniosek powoda o zabezpieczenie jego dokumentów oraz dobytku, iż Prokuratura nie jest właściwa do zabezpieczenia mienia i dokumentów nie mogła być uznana za bezprawną z dwóch co najmniej przyczyn. Po pierwsze, odpowiedź zawierała informację rzetelną co do tego , iż prokuratura nie była władna i obowiązana podjąć działań w myśl art. 262 kpk, po wtóre zaistniały stan rzeczy dawał w dniu składania wniosku pełne podstawy do uznania, iż mieszkanie jest we władaniu osoby w imieniu i za zgodą prawnego dysponenta lokalu. Ewentualna zmiana decyzji głównego najemcy co do tego, czy określona osoba (tu konkubina) ma prawo nadal zamieszkiwać w lokalu, wykraczałaby zaś jak się wydaje poza ramy przepisu kpk. W istocie bowiem prowadzić by miała do eksmisji z lokalu przez organ pozaegzekucyjny osoby posiadającej tytuł do zamieszkiwania w nim i to bez upoważniającego do eksmisji tytułu egzekucyjnego. Prokuratura żadną miarą (tak zresztą jak i Sąd Karny) mając takie a nie inne informacje co do osoby M. M. i roli jakiej się podjęła, nie miały podstaw i obowiązku wdrożenia działań zabezpieczających, co przemawia za oczywistym brakiem bezprawności po stronie Skarbu Państwa. Niezależnie od powyższego wskazać należy na brak związku przyczynowego ewentualnych zaniechań ze szkodą w postaci przywłaszczenia , skoro z samych oświadczeń powoda w sprawie 2 Ds. 2365/13 wynika, że osoby, które zamieszkały w mieszkaniu powoda zostały sprowadzone przez osobę fatycznie dysponującą kluczami w imieniu i za zgodą powoda. Można zatem bez ryzyka popełnienia błędu stwierdzić, iż to tylko i wyłącznie decyzja M. M. skutkowała wprowadzeniem do mieszkania osób, które nadużyły zaufania, wynosząc rzeczy do których miały nieskrępowany dostęp. --- STRONA 7 --- Żaden w takiej to sytuacji organ nie miał nie tylko obowiązku ale i prawa ingerować w stan niezakłóconego posiadania o ile i dopóty osoby przebywające w lokalu czyniły to za zgodą faktycznego, umocowanego prawnie posiadacza lokalu, co szerszego uzasadnienia nie wymaga. Dopiero informacja, iż M. M. została osadzona w zakładzie karnym mogła , (choć z góry w żaden sposób nie musiała) zaświadczać o tym, iż mieszkanie bezwzględnie wymaga pilnego zabezpieczenia Dopiero bowiem miarodajna informacja o tym, iż zachodzi sytuacja konieczności zabezpieczenia dobytku w określonej sytuacji i z określonych przyczyn daje podstawy do podjęcia czynności w określonym ustawowo trybie. Skoro zatem jeszcze w dniu 29 kwietnia 2013 r. powód przesłuchany ponownie w charakterze podejrzanego konsekwentnie wyjaśnił, iż pozostaje w związku konkubenckim z M. M. i mieszka pod adresem jak dotychczas, brak było obiektywnych podstaw dla podjęcia działań postulowanych przez powoda I z tej to zatem niezależnej od wcześniej wskazanych przyczyny powództwo podlegało oddaleniu. O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 102 kpc