Postanowienie I C 610/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2011 r. SĄD OKRĘGOWY W ŁOMŻY I

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 610/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2011 r. SĄD OKRĘGOWY W ŁOMŻY I WYDZIAŁ CYWILNY w składzie: Przewodnicząca: SSO joanna Rawa Protokolant: PAWEŁ PŁOŃSKI po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2011 r. w Łomży na rozprawie sprawy z powództwa P. W. przeciwko P. J. o ochronę dóbr osobistych I. nakazuje pozwanemu P. J., aby w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się wyroku wystąpił do administratora portalu ..Nasza K." o zamieszczenie jednorazowego oświadczenia następującej treści: „P. J. przeprasza P. W. za umieszczenie w dniu 19 października 2009 r. na jego profilu na portalu (...) obraźliwych słów, które naruszyły jego dobra osobiste"; II. zasądza od pozwanego P. J. na rzecz powoda P. W. kwotę 5.000 zł (pięć tysięcy złotych) tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 12 lipca 2011 r. do dnia zapłaty; III. zasądza od pozwanego P. J. na rzecz (...) Towarzystwa (...) w Ł. kwotę 1.000 zł (jeden tysiąc złotych); IV. nakazuje pobrać od pozwanego P. J. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Łomży kwotę 747.95 zł (siedemset czterdzieści siedem i 95/100 złotych) tytułem nieuiszczonych kosztów postępowania; V. zasądza od pozwanego P. J. na rzecz powoda P. W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt I C 610/10 UZASADNIENIE Powód P. W. wystąpił z pozwem przeciwko P. J., w którym domagał się zaniechania działań oraz zlikwidowania skutków naruszenia jego dóbr osobistych przez złożenie przez pozwanego na łamach portalu internetowego (...) przeprosin o treści: „P. J. przeprasza Pana P. W. za naruszenie jego dóbr osobistych poprzez podszywanie się pod --- STRONA 2 --- jego osobę na portalu Nasza K. i wypisywanie obraźliwych słów na jego koncie oraz wyraża ubolewanie z powodu dokonanego tym czynem naruszenia dóbr osobistych Pana P. W.” ,w formie wielkości ¼ strony a4, rodzajem czcionki T., 12-ką, pogrubioną, kolorem ciemnej zieleni na białym tle, z czerwonym obramowaniem, nazwiskiem pozwanego w kolorze czerwonym i nazwiskiem powoda w kolorze niebieskim, własnoręcznym czytelnym i zeskanowanym podpisem pozwanego, a także zasądzenie od pozwanego na cel społeczny – (...) Towarzystwo (...) w Ł. kwoty 1.000 zł. Po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa, powód domagał się oprócz powyższych żądań, jednorazowego przeproszenia w treści i formie wskazanej powyżej oraz zasądzenia na jego rzecz zadośćuczynienia w kwocie 5.000 zł. W uzasadnieniu roszczenia wskazał, że w dniu 12 października 2009 r. pozwany bezprawnie wszedł (zalogował się) na prywatne konta internetowe powoda (mailowe i na portalu (...)), gdzie podszywając się pod niego, opublikował prowokacyjny tekst i rozpowszechnił obraźliwe wypowiedzi o nim, czym naruszył jego dobra osobiste, w szczególności jego dobre imię (k. 2-3 i k. 140 odw. i nast.). Pozwany P. J. nie uznał powództwa i wniósł o jego oddalenie. Przyznał, że kilkakrotnie wchodził na konto powoda na portalu, także w październiku 2009 r., ale nie umieszczał tam żadnych obraźliwych tekstów. Ponadto podał, że wcześniej w 2006 r., gdy strony się jeszcze przyjaźniły, powód udostępnił mu hasło do swojej poczty e-mail, aby mogli wymieniać się muzyką (k. 36). Sąd Okręgowy w Łomży ustalił następujący stan faktyczny: P. W. i P. J. przez dłuższy okres czasu utrzymywali koleżeńskie, a nawet przyjacielskie relacje. Przed kilku laty, aby swobodnie wymieniać się muzyką, P. W. udostępnił P. J. hasło dostępu do swojej poczty e-mail. Innym osobom nie umożliwił takiego dostępu. W późniejszym czasie relacje stron wyraźnie się popsuły i od kilku lat istnieje między nimi głęboki konflikt, który przybiera na sile. W dniu 28 czerwca 2009 r. P. W. przesłuchiwany w charakterze świadka fałszywie oskarżył P. J. o udział w rozboju na jego osobie w dniu 27 czerwca 2009 r. twierdząc, że w wyniku napadu rabunkowego utracił telefon komórkowy S. (...) wartości 800 zł. Za czyn ten P. W. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 29 stycznia 2010 r. (akta sprawy Sądu Rejonowego w Łomży sygn. akt II K 426/09 – k. 112 i nast.). Na skutek tego oskarżenia P. J. od dnia 28 czerwca 2009 r. do dnia 31 lipca 2009 r. przebywał w areszcie śledczym w Zakładzie Karnym w C., gdzie wykonywano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania orzeczony postanowieniem Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 1 lipca 2009 r. (sygn. akt II Kp 234/09 – k. 111-112). Z faktem tym pozwany nie mógł się pogodzić, nie mógł darować tego powodowi, nie ukrywał wrogości do niego, negatywnych opinii o nim i stanowiska, że powód także powinien znaleźć się w zakładzie karnym. W dniu 18 października 2009 r. P. J. około godz. 13.00 kilkakrotnie logował się na skrzynce pocztowej należącej do P. W. (adres e-mail: [email protected], do której hasło kilka lat wcześniej udostępnił mu powód), gdzie poznał hasło dostępu do profilu P. W. na portalu „Nasza-klasa” (numer na portalu – ID: (...)). Następnie w dniu 19 października 2009r. o godz. 11.01 P. J. przy pomocy użytkownika komputera o nr IP 94.170.133.29 (z Wielkiej Brytanii) spowodował zmianę hasła na profilu P. W. na portalu (...). Na skutek zmiany hasła do profilu, jego właściciel nie mógł zalogować się na dotychczasowych zasadach i swobodnie dysponować swoim kontem. W tym samym dniu, tj. 19 października 2009 r., między godz. 11.01, a godz. 15.10, przy wykorzystaniu techniki maskowania adresu, bądź przekazania przez pozwanego adresu internetowego powoda do Wielkiej Brytanii innej osobie, zostały dokonane zmiany w opisie profilu P. W. na portalu (...), zmieniając hasło, zmieniając jego numer telefonu (na 997) oraz dokonując sformułowanych w pierwszej osobie wpisów o obraźliwej i wulgarnej treści w stosunku do tego użytkownika konta (k. 6-7). W tym samym dniu P. J. z komputera o nr IP 89.229.182.212 logował się 3-krotnie na profilu P. W. na portalu (...), w tym o godz. 11.21 i godz. 12.18, to jest już po zmianie hasła dostępu, której to zmiany dokonano przy wykorzystaniu nr --- STRONA 3 --- IP 94.170.133.29 (z Wielkiej Brytanii). Pozwany był powiązany z tym numerem IP, bo tylko ten użytkownik znał hasło powoda po zmianie i numer IP P. J. miał wpływ na wpisy dokonane na portalu Nasza K.. Do czasu zablokowania przez operatora konta P. W. na portalu „Nasza-klasa”, co nastąpiło w dniu 21 października 2009 r., od dnia 19 października 2009 r. profil powoda zawierający obraźliwe stwierdzenia, jakoby pochodzące od samego właściciela, mogło obejrzeć wiele osób. W toku postępowania pozwany doskonale pamiętał kiedy i w jakich okolicznościach oraz w jakim celu powód udostępnił mu swoje hasło kilka lat wcześniej, natomiast nie pamiętał skąd znał hasło powoda zmienione w dniu 19 października 2009r. i jak to się stało, że wszedł na nie kilkanaście minut po tej zmianie. W ramach zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych Sąd Rejonowy w Łomży wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2011 r. (sygn. akt I C 164/10) zasądził od P. W. na rzecz P. J. kwotę 30.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia orzekania do dnia zapłaty (k. 102-108 i k. 138-139). Negatywnych emocji w stosunku do powoda, pozwany nie potrafił powstrzymać także w toku niniejszego postępowania. Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie: opinii biegłego A. C. (opinia pisemna – k. 54-72 oraz ustna opinia uzupełniająca – k. 140), wyjaśnień P. W. (k. 141 odw. oraz k. 36 odw. i 140 odw.) i P. J. (k. 141 odw. oraz k. 36 i 141), kserokopii orzeczeń (k. 97-102, k. 102-108, k. 111-112 i k. 138-139) oraz akt postępowania Sądu Rejonowego w Łomży sygn. akt II K 426/09 i akt dochodzenia 1 Ds. 2926/09. Sąd Okręgowy w Łomży zważył co następuje: Powództwo co do zasady zasługiwało na uwzględnienie. Żądanie powoda zgłoszone w niniejszej sprawie miało charakter roszczenia o ochronę dóbr osobistych, które zostało przewidziane przez ustawodawcę w art. 24 kodeksu cywilnego (dalej: „k.c.”). Zgodnie z tym przepisem ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie natomiast dokonanego naruszenia może on także żądać ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie cywilnym może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny (§ 1). Ponadto, jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych (§ 2). Przesłankami ochrony dóbr osobistych, które muszą być spełnione łącznie są: istnienie danego dobra osobistego, zagrożenie lub naruszenie powyższego dobra oraz bezprawność tego zagrożenia lub naruszenia. Obowiązek udowodnienia istnienia pierwszych dwóch przesłanek spoczywa na stronie powodowej (zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 6 k.c.). Pozwany chcąc zwolnić się z odpowiedzialności winien natomiast wykazać, że jego działanie nie było bezprawne. W art. 24 § 1 k.c. zostało uregulowane domniemanie bezprawności naruszenia dobra osobistego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 listopada 2007 r., sygn. akt IV CSK 310/07 – LEX nr 623817, z dnia 23 września 1999 r., sygn. akt III CKN 360/98 – LEX nr 553696). W niniejszej sprawie, powód zarzucając pozwanemu naruszenie jego dóbr osobistych wskazał, że naruszone zostało jego dobre imię. Nie budziło żadnych wątpliwości, że powyższe pojęcie należy do katalogu dóbr osobistych prawnie chronionych w myśl art. 23 i 24 k.c.. Wprawdzie w kodeksie cywilnym brak jest definicji dóbr osobistych, jednakże należy przyjąć definicję koncepcji obiektywnej (zdecydowanie przeważającą w doktrynie i jednolicie przyjętą w orzecznictwie), według której dobra osobiste są wartościami o charakterze niemajątkowym, wiążącymi się z osobowością człowieka, uznanymi powszechnie w społeczeństwie (zob. P. Księżak – Komentarz do art. 23 k.c., Część Ogólna – LEX 2009). Przykładowy katalog dóbr osobistych został zdefiniowany w art. 23 k.c. i należą do --- STRONA 4 --- niego w szczególności: zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska. Przepis art. 23 k.c. określa dobra osobiste poprzez wskazanie otwartego katalogu desygnatów, pozostawiając doktrynie oraz orzecznictwu ściślejsze określenie charakteru tych dóbr oraz metody ich ochrony. Przede wszystki jednak prawna ochrona dóbr osobistych w postaci czci i dobrego imienia przewidziana została w art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.). Cześć, dobre imię, dobra sława człowieka (wizerunek) są pojęciami obejmującymi wszystkie dziedziny jego życia osobistego, zawodowego i społecznego. Naruszenie czci może więc nastąpić zarówno przez pomówienie o ujemne postępowanie w życiu osobistym i rodzinnym, jak i przez zarzucenie niewłaściwego postępowania w życiu, naruszającego dobre imię danej osoby i mogącego ją narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu lub innej działalności (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 października 1987 r., sygn. akt II CR 269/87, publ. OSNC 1989/4/66 – LEX nr 3443). Przy ocenie naruszenia czci należy mieć na uwadze nie tylko subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ale także obiektywną reakcję w opinii społeczeństwa. W świetle powyższego należy przyjąć, że istotę naruszenia dobra osobistego stanowi pojawienie się u osoby pokrzywdzonej charakterystycznego, subiektywnego wzburzenia emocjonalnego, zaś elementem obiektywizującym jest ocena zachowania podmiotu naruszającego cudze dobro osobiste, jako sprzecznego z zasadami moralnymi i współżycia społecznego, a także typową, przeciętną reakcją, uzasadniającą ochronę typowego interesu. Za bezprawne należy uznać każde działanie naruszające dobro osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających takie zachowanie. Do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych zalicza się m.in. działania w ochronie uzasadnionego interesu sprawcy lub interesu społecznego, zgodę samego pokrzywdzonego na takie naruszenia, a także działanie w ramach porządku prawnego – czyli dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa. W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejsze sprawie, zamieszczanie przez pozwanego na publicznym portalu internetowym (...) treści obraźliwych i wulgarnych w stosunku do powoda niewątpliwie należało uznać za postępowanie prowadzące do bezpośredniego i bezprawnego naruszenia dóbr osobistych – w szczególności takich jak: cześć, dobre imię, czy też wizerunek. Pozwany P. J. wprawdzie zaprzeczył zarzutowi, że to on dokonał wpisu tych treści na portalu, tym niemniej materiał dowodowy – w szczególności opinia biegłego z zakresu (...) (opinia pisemna – k. 54-72 oraz ustna opinia uzupełniająca – k. 140) – nie pozostawiały żadnych wątpliwości, że to pozwany miał z tym bezpośredni związek. Z opinii biegłego A. C. jednoznacznie wynika, że wpisy o obraźliwej treści w stosunku do P. W. zostały umieszczone w dniu 19 października 2009 r. od godziny 11.01, przez użytkownika numeru IP 94.170.133.29. Ustalenie tego użytkownika w toku niniejszego postępowania cywilnego nie było możliwe i przekraczało kompetencje biegłego, gdyż niezbędna jest w tym przedmiocie inicjatywa specjalnych służb przy współpracy międzynarodowych operatorów telekomunikacyjnych. Niezależnie od powyższego, biegły po analizie logów systemowych serwerów portalu (...) oraz GRUPY o2 – zwłaszcza historii zmian danych osobowych użytkownika profilu o nr ID: (...) (należącym do P. W.) i wpisów ze skrzynki pocztowej o2.pl , biegły stwierdził powiązania dwóch profili z portalu (...) oraz trzech numerów IP w różnych domenach, tj. profili P. W. (ID: (...)) i P. J. (ID: (...)) z numerami: IP 91.192.88.16 (należącym do powoda), IP 89.229.182.212 (należącym do pozwanego) oraz IP 94.170.133.29 (z Wielkiej Brytanii). Dalsza analiza wykazała dużą aktywność dwóch ostatnich numerów IP (na portalu „n-k” w profilu powoda), których powiązanie zdaniem biegłego jest kluczowe i można je odczytać na podstawie korelacji czasowej w okresie dwóch dni 18-19 października 2009 r. badając trzy zdarzenia: 1. zmiany w profilu powoda ID: (...) danych użytkownika, 2. logowanie do profilu powoda oraz 3. logowanie do skrzynki pocztowej powoda pod adresem: [email protected]. Na tej podstawie biegły ustalił, że w dniu 19 października 2009 r. o godz. 11.01 użytkownik nr IP 94.170.133.29 dokonał zmiany hasła na profilu P. W. na portalu (...), w związku z czym powód stracił dostęp do swojego profilu, a --- STRONA 5 --- jedyną osobą, która mogła się od tej chwili zalogować i dokonać zmiany opisu w danych osobowych był użytkownik powyższego nr IP. Jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości, że w tym samym dniu, tj. 19 października 2009 r. P. J. z nr IP 89.229.182.212 logował się 3-krotnie na profilu P. W., w tym o godz. 11.21 i godz. 12.18 – czyli tuż po zmianie hasła, które wykonano o godz. 11.01 z nr IP 94.170.133.29. oznacza to, że pozwany znał nowe hasło na profil powoda. Bezspornym między stronami było, że pozwany P. J. znał hasło dostępu do skrzynki pocztowej powoda P. W. pod adresem e-mail: [email protected], które powód udostępnił mu kilka lat temu, gdy jeszcze się przyjaźnili i wymieniali muzyką (wyjaśnienia stron – k. 141). Natomiast powód zaprzeczył, aby udostępniał pozwanemu hasło i login do jego profilu na portalu (...). Biegły informatyk wskazał, że portal (...) nie wysyła na skrzynkę pocztową haseł użytkowników ponieważ ich nie zna. Hasło zna jedynie użytkownik i jest ono zapisane na serwerze i przechowywane w zaszyfrowanej formie (haszowane), i nie jest możliwe do odczytu dla nikogo. Jednakże w przypadku zgubienia hasła (lub zapomnienia) jest możliwe dostanie się do swojego profilu za pomocą dwóch informacji: daty urodzenia zapisanej na profilu oraz adresu e-mail, podawanego przy rejestracji do portalu. Wówczas na ten adres wysyłany jest link do strony ze zmianą hasła na nowe. Należy więc zalogować się na swoją skrzynkę pocztową i stamtąd zmienić hasło. Z opinii biegłego wynika, że już w dniu 18 października 2009 r. P. J. (IP 89.229.182.212) około godz. 13.00 kilkakrotnie logował się na skrzynce pocztowej należącej do P. W. (adres e-mail: [email protected]), do której znał hasło i wówczas mógł uzyskać hasło dostępu do profilu powoda na portalu (...). Nie mógłby jednak już znać hasła po jego zmianie, dokonanej w dniu 19 października 2009 r. o godz. 11.01, gdyby nie uczestniczył w tym procederze, a jednak logował się dwukrotnie o godz. 11.21 i 12.18. Dlatego zdaniem biegłego pozwany musiał być powiązany z użytkownikiem numeru IP, z którego dokonany zmiany hasła do profilu powoda. Nie bez znaczenia jest przy tyk fakt, że P. J. nie potrafił wyjaśnić, w jakim celu wchodził do skrzynki pocztowej powoda w dniu 18 października 2009r. skoro był z nim tak skłócony i skąd znał zmienione w dniu 19 października 2009r. jego hasło oraz w jakim celu wchodził na nie w tym dniu i to wkrótce po tej zmianie. Sporządzając opinię biegły wprawdzie odstąpił od badania dysków twardych komputerów stron, ponieważ ze względu na duży upływ czasu od zdarzenia i możliwość nadpisania w tym czasie danych, całkowite wyczyszczenie dysku, ich zamazania lub wymianę na inny, przedstawiałyby one małą wiarygodność informacji zapisanych na tych nośnikach. W czasie ustnego uzupełnienia opinii biegły w całości poparł swoje stanowisko wyrażone w formie pisemnej. (k. 140) Na rozprawie w dniu 2 listopada 2011r, stwierdził, że ostatnie wejście pozwanego na konto powoda na profilu (...) zostało zrobione w momencie, gdy już zostało zmienione hasło powoda. Świadczy to o tym, że pozwany musiał znać to zmienione hasło. Dlatego zdaniem biegłego pozwany musiał być powiązany z numerem IP z Wielkiej Brytanii, bo tylko ten użytkownik znał hasło do profilu powoda po zmianie. Strony nie zgłaszały żadnych zastrzeżeń do opinii biegłego, sposobu jej wykonania i wyciągniętych wniosków końcowych. Również w ocenie Sądu Okręgowego opinia została ona sporządzona w sposób profesjonalny i rzeczowy. Biegły wyczerpująco odniósł się do materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz w sposób logiczny i jasny uzasadnił swoje wnioski. Opinia jest wiarygodna i zasługuje na podzielenie jej w całości. Biegły w sposób nie budzący wątpliwości wskazał okoliczności i fakty, które jednoznacznie potwierdzają, że pozwany był związany z numerem IP, z którego zostały dokonane obraźliwe dla powoda wpisy. Skoro P. J. logował się we wskazanym okresie na konto powoda, nie potrafił wyjaśnić w jakim celu i zasłaniając się niepamięcią stwierdził, że nie wie, skąd - w kilkanaście minut po zmianie- znał to zmienione hasło, ponosi negatywne skutki za dokonanie przedmiotowych wpisów na portalu i w konsekwencji bezprawnego naruszenie dóbr osobistych powoda. Oceniając powyższe okoliczności nie można pominąć relacji istniejących w chwili zdarzenia pomiędzy stronami. Z wypowiedzi P. J. wyraźnie wynika, że odczuwał i nadal odczuwa nienawiść do powoda za fałszywe oskarżenie o --- STRONA 6 --- popełnienie i ponad miesięczny pobyt w zakładzie karnym. W toku całego postępowania pozwany nie krył swojej negatywnej oceny powoda, wyrażając ją w sposób bardzo emocjonalny i formułując zarzuty zawierające podobne treści, jak to zostało zredagowane na portalu Nasza klasa. Wprawdzie P. W. został skazany za swój czyn na karę pozbawienia wolności, jednak odbył ją w systemie dozoru elektronicznego (akta sprawy II K 426/09), co nie satysfakcjonuje pozwanego. W czasie wyjaśnień pozwany wręcz stwierdził, że „gdyby powód poszedł do więzienia, to by nie było całej sprawy” (k. 36 odw.). Nie budzi wątpliwości, że zamieszczenie wpisów miało dla pozwanego charakter odwetowy i chciał w ten sposób niejako ukarać powoda. O aktualności i sile pretensji jakie pozwany kieruje do powoda świadczy choćby to, że kilkakrotnie w toku postępowania sądowego , a nawet w czasie publikacji wyroku zapewniał, że nigdy nie przeprosi powoda za to co mu zrobił ( k. 142). Należy również zwrócić uwagę na treść i charakter samych wpisów zamieszczonych na profilu powoda na portalu (...) (k. 6-7), w szczególności fragment: „(…) zeznaje na policji wszystko o wszystkich, czasami ściemniam, jeśli chcę komuś zniszczyć życie (…)”, który idealnie odzwierciedla rodzaj pretensji pozwanego w stosunku do powoda i tym samym potwierdza autora tych treści. Nie budzi wątpliwości, że zamieszona na prywatnym koncie internetowym powoda treść wpisu, dokonana w pierwszej osobie, a nawet podany numer 997, wskazują na emocjonalne odniesienie do niewątpliwie negatywnego działania powoda, jakim było fałszywe zeznanie pod adresem pozwanego, który dotkliwie to odczuł, gdyż odnosiło się wyłącznie do jego osoby i który znał zarówno poprzednie, jak i zmienione hasło dostępu do konta P. W.. Nie budzi przy tym żadnych wątpliwości, że zarówno część wpisu, w rubryce „o sobie”, jak i część wpisu w rubryce „aktualne zajęcie” zawierają treści wulgarne, obraźliwe i mieszczące się w katalogu naruszającym dobra osobiste w postaci do0brego imienia. Fakt ukarania powoda za fałszywe zeznania nie wpływa na zmianę takiej oceny i nie dawała pozwanemu żadnych podstaw do skorzystania z takiej pozaprawnej formy zemsty. Okoliczność, że pozwany, aby doprowadzić do umieszczenia na prywatnym koncie internetowym powoda obraźliwych treści, posłużył się innym numerem IP w świetle zebranych dowodów i jednoznacznej opinii biegłego z zakresu informatyki, nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania, że jego twierdzenia zaprzeczające stwierdzonym faktom są prawdziwe. Wbrew ciążącemu obowiązkowi, P. J. nie udowodnił, że między wchodzeniem przez niego na konto powoda, zmianą adresu, obraźliwymi wpisami i ponownym logowaniem się przez niego na zmieniony adres w kilkanaście minut po tej zmianie i ukazaniu się wpisów nie zachodzi związek. Przyjęta przez niego linia postępowania polegająca na negowaniu stwierdzonych faktów, wobec zebranych dowodów, nie stanowi wystarczającej podstawy do oddalenia powództwa i tym samym zaakceptowania takiego działania. Pozwany miał możliwość dochodzenia swoich roszczeń w formie przewidzianej prawem, natomiast nie może domagać się braku odpowiedzialności tylko dlatego, że skorzystał ze specyficznej, jaką jest droga internetowa, formy własnego ukarania powoda uznając, że zastosowana metoda uniemożliwi ujawnienie jego udziału. Tymczasem z opinii biegłego z zakresu informatyki jednoznacznie wynika brak przypadkowości stwierdzonych faktów, co w kontekście innych dowodów czyni udowodnionym roszczenie powoda. W świetle powyższego Sąd Okręgowy uznał za zasadne żądanie powoda o zamieszczenie przez pozwanego (sprawcę naruszenie dóbr osobistych) przeprosin na portalu (...), dokonując właściwej zmiany ich treści, pozostawiając wybór formy zamieszczenia przeprosin portalowi (...), aby była ona możliwa do wykonania przez administratora portalu. Bowiem powód precyzując żądanie co do formy samego ogłoszenia przeprosin nie wykazał, aby ze strony administratora była ona możliwa do wykonania. Publikacja powyższego oświadczenia jest niezbędna do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych powoda ponieważ poza sporem pozostaje fakt, że wpis ten był powszechnie dostępny aż do czasu jego usunięcia, czego P. W. nie mógł sam zmienić z uwagi na zmianę adresu jego konta internetowego, którego nie znał i w konsekwencji wymagało to zgody administratora portalu. Skutkiem tego był kilkudniowy okres widniejącego niekorzystnego dla powoda wpisu i niemożność usunięcia tych treści przez niego. Jednocześnie Sąd Okręgowy uznał za zasadne roszczenie powoda o zasądzenie od pozwanego z tytułu bezpodstawnego naruszenia dóbr osobistych zadośćuczynienia w wysokości 5.000 zł oraz kwoty 1.000 zł na wskazany cel społeczny. Podstawę prawna takiego rozstrzygnięcia stanowi art. 448 k.c. w zw. z art. 24 k.c., zgodnie z którym w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę oraz na jego żądanie, zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. --- STRONA 7 --- Umieszczenie art. 448 w tytule VI księgi III kodeksu cywilnego obejmującym odpowiedzialność za czyny niedozwolone oznacza jego odszkodowawczy charakter, mający jednak naturę szczególnego środka, służącego do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych. Stanowi zatem specyficzną formę zadośćuczynienia za krzywdę moralną. Do ogólnych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej należą: fakt stanowiący przyczynę sprawczą szkody, z którym ustawa łączy obowiązek jej naprawienia, szkoda i jej powstanie oraz związek przyczynowy zachodzący pomiędzy tym zdarzeniem a szkodą, a także wina jako zasada odpowiedzialności za delikt w sensie obiektywnym (bezprawność) i subiektywnym, dotyczącym sfery wolicjonalnej. Wprowadzenie przesłanki winy zawęziło ochronę z art. 448 k.c. w stosunku do art. 24 k.c., według którego naruszenie dobra osobistego przybiera postać zachowania bezprawnego. W związku z tym na pokrzywdzonym spoczywa ciężar udowodnienia winy podmiotu naruszającego jego dobra osobiste (chociażby w najlżejszej postaci) ponieważ przesłankę zasądzenia zadośćuczynienia pieniężnego za naruszenie dóbr osobistych stanowi krzywda wyrządzona z winy umyślnej lub nieumyślnej (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 r., sygn. akt V CKN 1581/00, publ. OSNC z 2004 r., Nr 4, poz. 53 – LEX nr 77194 i z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt III CSK 358/06 – LEX nr 277289 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt I ACa 1150/06, publ. OSAW z 2008 r., Nr 4, poz. 110 – LEX nr 470267). W niniejszej sprawie zdaniem Sądu Okręgowego udowodnione zostało, że to zawinione działanie pozwanego doprowadziło do naruszenia dóbr osobistych powoda. Analizując wysokość dochodzonego roszczenia Sąd uznał, że nie były ono wygórowane i stanowią kwoty odpowiednie do stopnia krzywdy doznanej przez pokrzywdzonego. Rozstrzygając w tym przedmiocie należało uwzględnić takie okoliczności, jak: rodzaj naruszonego dobra, rozmiar doznanej krzywdy i intensywność naruszenia (oceniana obiektywnie), stopień negatywnych konsekwencji dla pokrzywdzonego wynikających z dokonanego naruszenia dobra osobistego, nieodwracalność skutków naruszenia, stopień winy sprawcy oraz jego sytuację majątkową i osobistą. W odniesieniu do niniejszej sprawy pozwany naruszył cześć, dobre imię powoda, które należą do jednych z najważniejszych dóbr osobistych wymienionych w art. 23 k.c. oraz art. 47 Konstytucji RP jako wartości podstawowe, przysługujące każdemu człowiekowi. Obejmują one wszystkie dziedziny życia osobistego, zawodowego i społecznego, które są bardzo istotne w życiu każdego człowieka i podlegają całkowitej ochronie prawnej. W związku z tym oczywistym było, że rozmiar krzywdy doznanej przez powoda był znaczny, gdyż były one źródłem negatywnych konsekwencji. Powód podnosił, że na skutek tych wpisów ucierpiała jego reputacja, samoocena i wartość. Ponadto na skutek zablokowania jego dotychczasowego konta pocztowego w systemie internetowym, nie miał możliwości otrzymywania odpowiedzi na wysłane przez niego w tym czasie zapytania o zatrudnienie. Na skutek tych wydarzeń do chwili obecnej ciężko mu znaleźć pracę (k. 141). Oceniając wysokość roszczenia majątkowego należało też uwzględnić wnioski biegłego informatyka, który wskazał, że choć trudno jest ustalić dokładną liczbę osób oglądających profil powoda na portalu „Nasza-klasa”, tym niemniej do czasu zablokowania konta przez operatora w dniu 21 października 2009 r., profil ten mogło obejrzeć w tym czasie nawet kilkaset osób. Istotne przy tym również było to, że poprzez zmianę hasła dostępu do profilu powoda na portalu, nie mógł on osobiście usunąć obraźliwych dla niego treści i było to możliwe dopiero po interwencji operatora portalu. W związku z tym roszczenia pieniężne powoda zasługiwały na całkowite uwzględnienie. Dlatego mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. orzekł jak w pkt I-III sentencji wyroku. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. obciążając nimi pozwanego, jako stronę przegraną i w związku z tym zasądzono od niego kwotę 500 zł na rzecz powoda tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów procesu (300 zł – cześć opłaty od pozwu i 200 zł – zaliczka na opinię biegłego) oraz kwotę 747,95 zł na rzecz Skarbu Państwa, na którą złożyły się brakujące koszty sporządzenia opinii biegłego (k. 147,95 zł) oraz pozostałe nieuiszczone koszty sądowe (600 zł – brakująca opłata od pozwu). Sygn. akt I A Ca 127/12 --- STRONA 8 --- WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 maja 2012 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący : SSA Janusz Leszek Dubij Sędziowie : SA Irena Ejsmont - Wiszowata (spr.) SO del. Janusz Wyszyński Protokolant : I. Z. po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2012 r. w Białymstoku na rozprawie sprawy z powództwa P. W. przeciwko P. J. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 15 listopada 2011 r. sygn. akt I C 610/10 oddala apelację. sygn. akt I ACa 127/12 UZASADNIENIE Powód P. W. po ostatecznym sprecyzowaniu powództwa domagał się od pozwanego P. J. zaniechania działań oraz zlikwidowania skutków naruszenia jego dóbr osobistych przez złożenie przez pozwanego na łamach portalu internetowego (...) przeprosin, wnosił także o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kwoty 5.000 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwoty 1.000 zł na rzecz (...) Towarzystwa (...) w Ł.. Motywując powództwo wskazał, że w dniu 12 października 2009 r. pozwany bezprawnie zalogował się na jego prywatne konta internetowe (mailowe i na portalu (...)), gdzie podszywając się pod niego, opublikował prowokacyjny tekst i rozpowszechnił obraźliwe wypowiedzi o nim, czym naruszył jego dobre imię. Pozwany P. J. wniósł o oddalenie powództwa. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy w Łomży nakazał pozwanemu, aby w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się wyroku wystąpił do administratora portalu (...) o zamieszczenie jednorazowego oświadczenia o treści „P. J. przeprasza P. W. za umieszczenie w dniu 19 października 2009 r. na jego profilu na portalu (...) obraźliwych słów, które naruszyły jego dobra osobiste" oraz uwzględnił powództwo w zakresie żądanych świadczeń pieniężnych. Za podstawę swojego rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy przyjął następujące ustalenia faktyczne: P. W. i P. J. utrzymywali niegdyś koleżeńskie relacje. Przed kilku laty, aby swobodnie wymieniać się muzyką, powód udostępnił pozwanemu hasło dostępu do swojej poczty e-mail. W dniu 28 czerwca 2009 r. powód przesłuchiwany w charakterze świadka fałszywie oskarżył pozwanego o udział w rozboju na jego osobie. Na skutek tego oskarżenia P. J. od dnia 28 czerwca 2009 r. do dnia 31 lipca 2009 r. przebywał --- STRONA 9 --- w areszcie śledczym, gdzie wykonywano wobec niego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Z faktem tym pozwany nie mógł się pogodzić. W dniu 18 października 2009 r. pozwany około godz. 13.00 kilkakrotnie logował się na skrzynce pocztowej należącej do powoda (adres e-mail: [email protected]), gdzie poznał hasło dostępu do profilu powoda na portalu (...). Następnie w dniu 19 października 2009 r. o godz. 11.01 pozwany przy pomocy użytkownika komputera o nr IP 94.170.133.29 (z Wielkiej Brytanii) spowodował zmianę hasła na profilu powoda na tym portalu. Na skutek zmiany hasła do profilu, jego właściciel nie mógł zalogować się na dotychczasowych zasadach i swobodnie dysponować swoim kontem. W tym samym dniu między godz. 11.01 a godz. 15.10, przy wykorzystaniu techniki maskowania adresu, bądź na skutek przekazania przez pozwanego adresu internetowego powoda do Wielkiej Brytanii innej osobie, zostały dokonane zmiany w opisie profilu powoda na portalu (...) tj. przede wszystkim pojawiły się, sformułowane w pierwszej osobie, wpisy o obraźliwej i wulgarnej treści w stosunku do tego użytkownika konta. W tym samym dniu pozwany z komputera o nr IP 89.229.182.212 logował się 3-krotnie na profilu powoda na portalu (...), w tym o godz. 11.21 i godz. 12.18, to jest już po zmianie hasła dostępu. Do czasu zablokowania przez operatora konta powoda na portalu (...), co nastąpiło w dniu 21 października 2009 r., profil powoda zawierający obraźliwe stwierdzenia, jakoby pochodzące od samego właściciela, mogło obejrzeć wiele osób. Oceniając zasadność powództwa Sąd Okręgowy wskazał, że dobre imię należy do katalogu dóbr osobistych prawnie chronionych w myśl art. 23 i 24 k.c. Zdaniem Sądu powód zdołał wykazać, że to pozwany poprzez zamieszczenie na publicznym portalu internetowym treści obraźliwych i wulgarnych, dopuścił się naruszenia wskazanego dobra osobistego. Pozwany wprawdzie zaprzeczył zarzutowi, że to on dokonał wpisu tych treści na portalu, jednak materiał dowodowy, w szczególności opinia biegłego z zakresu (...). C., nie pozostawiały żadnych wątpliwości, że to pozwany miał z tym bezpośredni związek. Sąd I instancji podzielił w całości wnioski płynące z powyższej opinii, mając na uwadze, że została ona sporządzona w sposób profesjonalny i rzeczowy, a strony nie wnosiły do niej żadnych zastrzeżeń. Oceniając materiał dowodowy Sąd uwzględnił również relacje istniejące w chwili zdarzenia pomiędzy stronami. Z wypowiedzi P. J. wyraźnie wynika, że odczuwał i nadal odczuwa nienawiść do powoda za fałszywe oskarżenie o popełnienie i ponad miesięczny pobyt w zakładzie karnym. W toku całego postępowania pozwany nie krył swojej negatywnej oceny powoda, wyrażając ją w sposób bardzo emocjonalny i formułując zarzuty zawierające podobne treści, jak to zostało zredagowane na portalu (...). Nie budziło wątpliwości Sądu, że zamieszczenie wpisów miało dla pozwanego charakter odwetowy. W świetle powyższego Sąd Okręgowy uznał za zasadne żądanie powoda o zamieszczenie przez pozwanego (sprawcę naruszenia dóbr osobistych) przeprosin na portalu (...). Jednocześnie Sąd uwzględnił roszczenie powoda o zasądzenie zadośćuczynienia w wysokości 5.000 zł oraz kwoty 1.000 zł na wskazany cel społeczny. Podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia stanowił art. 448 k.c. w zw. z art. 24 k.c. Zdaniem Sądu Okręgowego udowodnione zostało, że to zawinione działanie pozwanego doprowadziło do naruszenia dóbr osobistych powoda. W związku z tym oczywistym było, że rozmiar krzywdy doznanej przez powoda był znaczny, gdyż były one źródłem negatywnych konsekwencji. Powód podnosił, że na skutek tych wpisów ucierpiała jego reputacja, samoocena i wartość. Ponadto na skutek zablokowania jego dotychczasowego konta pocztowego w systemie internetowym, nie miał możliwości otrzymywania odpowiedzi na wysłane przez niego w tym czasie zapytania o zatrudnienie. Na skutek tych wydarzeń do chwili obecnej ciężko mu znaleźć pracę. Oceniając wysokość roszczenia majątkowego Sąd uwzględnił wnioski biegłego informatyka, który wskazał, że choć trudno jest ustalić dokładną liczbę osób oglądających profil powoda na portalu (...), tym niemniej do czasu zablokowania konta przez operatora w dniu 21 października 2009 r., profil ten mogło obejrzeć w tym czasie nawet kilkaset osób. Istotne przy tym również było to, że poprzez zmianę hasła dostępu do profilu powoda na --- STRONA 10 --- portalu, nie mógł on osobiście usunąć obraźliwych dla niego treści i było to możliwe dopiero po interwencji operatora portalu. Apelację od powyższego wyroku wywiódł pozwany, zaskarżając go w całości oraz zarzucając: VI. sprzeczność ustaleń faktycznych Sądu z materiałem dowodowym polegającą na przyjęciu, że pozwany (...) spowodował zmiany w opisie profilu powoda na portalu (...) w sytuacji, gdy z opinii biegłego z zakresu informatyki wynika wyłącznie, że pozwany logował się do konta powoda w dniu poprzedzającym dokonanie wpisów oraz już po dokonaniu tych wpisów, co czyni nieuzasadnionym przypisanie mu sprawstwa w zakresie popełnienia tego czynu, VII. z ostrożności procesowej nadmierną wysokość zadośćuczynienia przyznanego powodowi w stosunku do stopnia naruszenia dóbr osobistych powoda, czasu trwania oraz formy naruszenia dóbr osobistych, a nadto w stosunku do sytuacji majątkowej i finansowej obu stron postępowania. Z uwagi na powyższe pozwany wniósł o: 1. zmianę wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda zwrotu kosztów postępowania, 2. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, 3. lub o zmianę wyroku w pkt II i III poprzez obniżenie wysokości kwot zasądzonych od pozwanego na rzecz powoda oraz (...) Towarzystwa (...). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna. Zarzuty apelacji i ich rozwinięcie w uzasadnieniu środka zaskarżenia eksponują wadliwość podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w postaci sprzeczności ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie, że pozwany P. J. jest sprawcą dokonanego naruszenia dobra osobistego powoda. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem ocena materiału dowodowego w tym zakresie nie koliduje z zasadami doświadczenia życiowego i regułami logicznego rozumowania. Brak jest podstaw do uznania, że Sąd wyprowadził błędne logicznie wnioski z ustalonych przez siebie okoliczności, a nadto uznał pewne fakty za udowodnione. Ze stanowiskiem skarżącego można zgodzić się o tyle, iż opinia wydana przez biegłego z zakresu informatyki wprost nie identyfikuje osoby pozwanego jako odpowiedzialnego za umieszczenie obraźliwych treści na profilu powoda prowadzonym na portalu (...). Biegły, z uwagi na dość znaczny upływ czasu oraz w granicach zakreślonych przez rozsądne koszty, mógł posłużyć się bowiem jedynie zwykłymi metodami badawczymi w informatyce (sprawdzeniem nr IP. analizą logów systemowych serwerów (...) oraz grupy „o2", analizą tras routingu). Zdołał on ustalić, że w dniu 18 października 2009 r. P. J. (IP 89.229.182.212) około godz. 13.00 kilkakrotnie logował się na skrzynce pocztowej należącej do powoda (adres e-mail: [email protected]). Ustalił nadto, że zmian na portalu (...) dokonał użytkownik o numerze IP 94.170.133.29 (z Wielkiej Brytanii) w dniu 19 października 2009 r. w godzinach pomiędzy 11.01 a 15.10. Zmian w opisie nie dokonano z numeru IP 89.229.182.212, należącym do pozwanego. Jednakże pozwany logował się trzykrotnie na profilu pozwanego w dniu 19 października 2009 r., w tym o godzinie 11.21 i 12.28 już po zmianie hasła, które wykonano o godzinie 11.01 tego dnia przez IP 94.170.133.29 /k.58/. --- STRONA 11 --- Zdaniem Sądu Apelacyjnego, podstaw do przyjęcia kwestionowanych apelacją wniosków dostarczyła kompleksowa analiza materiału dowodowego, uwzględniająca nie tylko opinię biegłego, lecz również zeznania samych stron. Wynikało z nich, że w 2006 r. powód udostępnił pozwanemu hasło do swojego konta pocztowego (skrzynki e - mail), w celu ułatwienia wymiany plików muzycznych. Pozwany przyznał, że w październiku 2009 r. zalogował się raz lub dwa razy na tym koncie pocztowym przy użyciu tego hasła /k.36v/. Na rozprawie w dniu 2 listopada 2011 r. przyznał dodatkowo, że znał nowe hasło do profilu powoda na portalu (...) już kilka minut po jego zmianie, tłumacząc to „zbiegiem okoliczności" /k.141/. Zestawienie powyższych faktów pozwala wnioskować, że to pozwany, dysponując hasłem do konta pocztowego powoda, w dniu 18 października 2009 r. zalogował się na nie w celu pozyskania dostępu do profilu powoda na portalu (...). Następnego dnia, korzystając z techniki maskowania własnego adresu IP lub posługując się osobą trzecią, przebywającą w Wielkiej Brytanii, zmienił hasło do konta pocztowego powoda, a następnie zmienił hasło umożliwiające wstęp do profilu na portalu (...) i umieścił tam obraźliwe treści. Wskazówek do powzięcia przedmiotowych wniosków udzieliła opinia biegłego w części wskazującej, że adres IP można maskować wieloma programami (np. (...), (...), (...)), dzięki którym można stać się niewidocznym dla innych użytkowników Internetu. Natomiast w przypadku zagubienia hasła do profilu na portalu (...), możliwe jest dostanie się do niego za pomocą e -maila użytkownika podawanego przy rejestracji (na ten e - mail wysyłany jest link do strony ze zmianą hasła na nowe). Dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów jest zgodna z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, które wskazuje, że działanie pozwanego miało charakter odwetowy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pomiędzy stronami istnieje głęboki konflikt, spowodowany popełnieniem przez powoda przestępstwa polegającego na fałszywym oskarżeniu pozwanego o udział w rozboju, skutkiem czego został on niesłusznie tymczasowo aresztowany na okres pięciu tygodni (od 28 czerwca do 31 lipca 2009 r.). Stanowcze wypowiedzi pozwanego w niniejszym postępowaniu świadczyły o tym, że pomimo upływu czasu zmaga się on ze znacznym poczuciem krzywdy, zwłaszcza że, w jego ocenie, powód nie poniósł kary współmiernej do wagi swojego czynu („uważam, że gdyby powód poszedł do więzienia, to by nie było całej sprawy", „ja nigdy powoda nie przeproszę za to co on wyrządził mnie i mojej rodzinie", „on wsadził mnie do więzienia i nie można kogoś takiego lubić"). Niewątpliwie ładunek negatywnych emocji u pozwanego był jeszcze większy w okresie kilku miesięcy, które nastąpiły po opuszczeniu aresztu śledczego, a zatem również w dacie 19 października 2009 r. Motyw ten jest na tyle charakterystyczny, że należy go zdecydowanie powiązać z działaniem polegającym na umieszczeniu na profilu powoda obraźliwych treści, zwłaszcza że materiał dowodowy nie dostarczył podstaw do ustalenia, że ktokolwiek inny mógłby żywić wobec powoda tak negatywny stosunek. Ponadto, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, wpis na portalu zdaje się nawiązywać do zdarzenia, które skonfliktowało strony („zeznaje na policji wszystko o wszystkich ściemniam jeśli chce komuś zniszczyc życie"). Znaczące dla odrzucenia linii obrony pozwanego było to, iż nie potrafił on podać przyczyny, dla której w kluczowym przedziale czasu (pomiędzy godziną 11.01 a 15.10 w dniu 19 października 2009 r.), logował się do profilu powoda na portalu (...). Ponadto wysoce nieprawdopodobne było twierdzenie, iż pozwany poznał nowe hasło do profilu powoda jedynie na skutek „zbiegu okoliczności", w sytuacji, gdy posłużył się nim zaledwie kilka minut po wprowadzonej zmianie. Reasumując, Sąd Apelacyjny podzielił i przyjął za własne ustalenia faktyczne i wnioski Sądu I instancji zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Są one konsekwencją zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego. W zakresie zarzutu dotyczącego wysokości przyznanego zadośćuczynienia stwierdzić należy, iż Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił skutki naruszenia dobra osobistego powoda. Przede wszystkim trafnie dał wiarę zeznaniom powoda wskazującym na negatywny odbiór społeczny przedmiotowych wpisów, które były sformułowane w osobie pierwszej i sugerowały, że powód sam sobie przypisuje właściwości, które mogą go poniżyć w opinii publicznej, a czyni to w sposób niezwykle wulgarny. Treści te były widoczne przez okres około dwóch miesięcy, tyle --- STRONA 12 --- bowiem trwało uruchomienie przez operatora portalu procedury umożliwiającej zablokowanie konta. O ile nie do końca przekonujące były twierdzenia powoda w zakresie dalekosiężnych skutków blokady jego konta pocztowego, wyrażających się niemożnością znalezienia zatrudnienia do dnia dzisiejszego, zgodzić się należało ze stanowiskiem, iż w tamtym czasie powód mógł doznać utrudnień w komunikowaniu się z potencjalnymi pracodawcami. Sąd I instancji dokonał również trafnej oceny znacznego stopnia winy, uprzednio wyłączając z okoliczności ją łagodzących zdarzenie w postaci popełnienia przez powoda przestępstwa na szkodę pozwanego. Nie może znajdować bowiem aprobaty działanie represyjne wobec sprawcy przestępstwa z pominięciem przewidzianych prawem procedur karnych oraz cywilnych, nawet jeśli pokrzywdzony pozostaje w głębokim poczuciu krzywdy. W sprawie dotyczącej wniesienia przez powoda fałszywego oskarżenia toczyły się zresztą postępowania sądowe, karne i cywilne, w których zapadły prawomocne orzeczenia piętnujące czyn powoda (za przestępstwo z art. 234 k.k. w zb. z art. 233 § 1 k.k. powód został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Łomży z dnia 29 stycznia 2010 r. ; w ramach zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych Sąd Rejonowy w Łomży prawomocnym wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2011 r. zasądził od P. W. na rzecz P. J. kwotę 30.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia orzekania do dnia zapłaty). Zdaniem Sądu Apelacyjnego zasądzone zadośćuczynienie na podstawie art. 448 k.c. utrzymane jest w rozsądnych granicach i nie prowadzi do nieuzasadnionego wzbogacenia powoda kosztem pozwanego. Jakkolwiek pozwany nie posiada stałego zatrudnienia, to brak jest przeszkód natury obiektywnej, aby poprzez wykonywanie pracy zarobkowej zdobył środki potrzebne do zrekompensowania krzywdy powoda. Dlatego na mocy art. 385 k.p.c. apelacja podlegała oddaleniu jako bezzasadna.