Postanowienie I C 606/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2012 roku Sąd Okręgowy w Bia

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 606/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2012 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Bogusława Zieleniewska-Masłowska Protokolant: st. sekr. sądowy Dorota Klimaszewska po rozpoznaniu w dniu 1 października 2012 roku w Białymstoku na rozprawie sprawy z powództwa (…) Sp. z o.o w W. przeciwko Skarbowi Państwa Prezydentowi Miasta B. o ustalenie I. Oddala powództwo; II. Zasądza od powoda (…) sp. z o.o. w W. na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 7200zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Powód Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (…) w W. wniosła o ustalenie iż aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych położonych w B. przy ul. (…) oznaczonych numerami geodezyjnymi (…) o pow.2.584m 2 , nr (…) o pow.13.641m 2 , (…) o pow.9.857m 2 , (…) o pow.2.487m 2 , (…) o pow. 594m 2 , (…) o pow. 361m 2 , (…) o pow. 153m 2 , (…) o pow. 9.954m 2 , (…) o pow. 2.003m 2 , (…) o pow. 1.305m 2 , (…) o pow. 9.195m 2 dokonana wypowiedzeniem Prezydenta Miasta B. z dnia 1 grudnia 2011roku jest nieuzasadniona i w konsekwencji domagał się ustalenia, iż od 1 stycznia 2012 roku i w latach następnych, strony wiąże opłata roczna w dotychczasowej wysokości. Powódka wniosła również rozliczenie dokonanych przez nią nakładów w łącznej kwocie 233.158.978,39zł związane z poprawą infrastruktury oraz inwestycję w postaci wzniesienia galerii handlowej. Nadto o zasądzenie kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego. (k. 3-12). 1 K |` _\_\\ Š ;-žl flf å --- STRONA 2 --- Pozwany Skarb Państwa – Prezydent Miasta B. wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego (121-125). Sąd ustalił, co następuje: Powód Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (…) w W. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowych położonych w B. przy ul. (…) oznaczonych numerami geodezyjnymi (…) o pow.2.584m 2 , nr (…) o pow.13.641m 2 , (…) o pow.9.857m 2 , (…) o pow.2.487m 2 , (…) o pow. 594m 2 , (…) o pow. 361m 2 , (…) o pow. 153m 2 , (…) o pow. 9.954m 2 , (…) o pow. 2.003m 2 , (…) o pow. 1.305m 2 , (…) o pow. 9.195m 2 (k. 3-21) Decyzją z dnia 1 grudnia 2011r. Prezydent Miasta B. (…) wypowiedział powodowi wysokość ustalonej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste konsekwencją tego ustalono nową opłatę roczną na rok 2012 i lata następne w postaci łącznej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste w kwocie 637.229,78 zł. pouczając powoda o sposobie i terminie zaskarżenia. Decyzja jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru została doręczona powodowi 27 grudnia 2011r. Pokwitowanie odbioru w imieniu powoda złożyła M.T. Wniosek powoda o ustalenie, iż ustalona opłata roczna od użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona został nadany przez powoda w placówce pocztowej 27 stycznia 20012r. (k 37, 39-40). Orzeczeniem z dnia 19 marca 2012r. Samorządowe Kolegium odwoławcze w B. oddaliło wniosek powoda o ustalenie niezasadności aktualizacji opłaty rocznej w związku z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia podkreślając, iż 30 dniowy termin do złożenia odwołania ma charakter zawity i nie podlega przewróceniu (k.27). Sąd zważył, co następuje: Powództwo okazało się niezasadne. Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół zbadania zasadności i prawidłowości wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzeczenia oddalającego wniosek powoda w związku z uchybieniem terminu do jego złożenia. Powód uzasadniając twierdzenia pozwu jakkolwiek wskazywał na brak podstaw do aktualizacji opłaty w związku z nie zachowaniem 3 letniego terminu określonego przepisem 2 --- STRONA 3 --- art. 77 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podnosił również nieskuteczne doręczenie wypowiedzenia. W ocenie powoda niekwestionowanym jest, iż decyzja pozwanego została doręczona do miejsca, w którym powodowa spółka ma swoją siedzibę jednak korespondencja – jak zauważa powód- został samowolnie odebrana przez recepcjonistkę M. T., osobę nieuprawnioną do odbioru korespondencji. W tym okresie bowiem – 27 grudnia 2011r. członkowie zarządu spółki byli nieobecni w związku z urlopami świątecznymi, zaś spółka nie zatrudnia żadnych pracowników. Zatem w ocenie powoda skuteczność doręczenia decyzji pozwanego w niniejszej sprawie należy liczyć od dnia 29 grudnia 2012r. od dnia powrotu z urlopu S. F. (osoby uprawnionej) zatem nadanie korespondencji w dniu 27 stycznia 2012r. nie spowodowywało uchybienia terminu po stronie powoda (k. 3-12). Precyzując stanowisko na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2012r. powód wskazał, iż adres do korespondencji jest adresem rejestrowym powoda, gdzie znajdują się dokumenty spółki jednak nie ma tam pracowników. Z reguły przebywa tam jeden z członków zarządu, jednak często nie ma tam nikogo bowiem członkowie zarządu muszą uczestniczyć w spotkaniach. Powód przyznał, iż M. T., która odebrała korespondencję jest pracownikiem spółki (…) i ta spółka wchodzi w skład grupy kapitałowej ten samej do której należy powód. Ma ona stanowisko typowo sekretarskie w stosunku do (…) i powodowej spółki. Pozwany podtrzymywał stanowisko o niezasadności pozwu wskazując, iż decyzja wypowiadająca opłatę została powodowi doręczona skutecznie, powód zatem uchybił terminowi do złożenia odwołania. Ustosunkowując się zgłoszonych przez powoda nakładów pozwany wskazał, iż jest ono spóźnione bowiem najpóźniej powód powinien tego dokonać we wniosku o uznanie aktualizacji za niezasadną wskazując jednocześnie dowodowy na poniesienie zgłoszonych nakładów. Pozwany podkreślił, iż zakres kognicji Sądu jest wyznaczony przez wniosek składany do Samorządowego kolegium Odwoławczego a ten w niniejszej sprawie nie zawierał zgłoszenia nakładów (k.121-125). Na wstępie warto wyjaśnić, iż użytkowanie wieczyste jest instytucją prawa cywilnego, a stosunek prawny pomiędzy właścicielem nieruchomości, a użytkownikiem wieczystym powstaje na podstawie zawartej między nimi umowy. Ugruntowany jest już w orzecznictwie pogląd, że istota sprawy uregulowanej w art. 78-81 ustawy o gospodarce nieruchomościami sprowadza się do usunięcia sporu dotyczącego opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, w tym jej aktualizacji (porównaj: wyrok WSA w Gdańsku z dn. 4 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 299/07, LEX nr 527556). Z regulacji zawartych we wskazanych wyżej 3 --- STRONA 4 --- przepisach wynika, że rozstrzyganie sporów dotyczących aktualizacji opłaty rocznej nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, ale po wyczerpaniu środków zaskarżenia przed organami administracji, strona niezadowolona może wnieść sprzeciw, co zgodnie z treścią art. 80 ust. 1 zd. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Wprawdzie w sprawach tych mogą być w ograniczonym zakresie zastosowane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, co wynika z odesłań zawartych przez ustawodawcę przy uregulowaniu poszczególnych instytucji czy postępowań (np. art. 78 ust. 1 zd. ostatnie ustawy o gospodarce nieruchomościami czy art. 79 ust. 7 powyższej ustawy), jednakże nie tworzą one sprawy administracyjnej w rozumienie art. 1 § 1 k.p.a., albowiem zgodnie z treścią tego przepisu przedmiotem postępowania administracyjnego są sprawy indywidualne z zakresu prawa administracyjnego rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnych. Zasady postępowania w przedmiocie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości regulują art. 78-82 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) i wynika z nich, że kwestię prawidłowości rozstrzygnięcia w sprawie aktualizacji tej opłaty ocenia sąd powszechny. Artykuł 78 ust. 2 tej ustawy stanowi bowiem, że użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości, zaś zgodnie z art. 80 ust. 1 od orzeczenia kolegium organ lub użytkownik wieczysty może wnieść sprzeciw do sądu powszechnego. Podkreślić należy, iż orzeczenie Kolegium, jako kończące postępowanie przed organem administracji publicznej, powinno rodzajowo ze swojej istoty umożliwiać stronie przeniesienie sporu co do opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przed sąd powszechny, jako że sprawa ta ma w istocie charakter cywilnoprawny. Okoliczność złożenia wniosku do samorządowego kolegium odwoławczego z uchybieniem terminu nie uprawnia organu orzekającego do umorzenia postępowania w sprawie ustalenie nowej opłaty od użytkowania wieczystego, lecz zobowiązuje organ do jego merytorycznego rozpoznania (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 maja 2009r., II Sa/Ol 21/09, lex 533655). Skoro strona w istocie złożyła wniosek do Kolegium o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona lub uzasadniona w innej wysokości z uchybieniem terminu przewidzianego przepisem art. 78 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to musi 4 --- STRONA 5 --- nastąpić jego oddalenie. Innego rodzaju orzeczenia w takiej sytuacji ustawa o gospodarce nieruchomościami nie przewiduje. Wskazuje na to między innymi rodzaj orzeczeń kończących postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty przed kolegium: ustalających nową wysokość opłaty lub oddalających wniosek. Takie rozstrzygnięcie sprawy umożliwia stronie zakończenie, tego w istocie cywilnoprawnego sporu, na etapie administracyjnym i wniesienie w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia, sprzeciwu do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Rozstrzygnięcie podjęte przed organem administracji traci wówczas moc, a wniosek o ustalenie że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona lub uzasadniona w innej wysokości, zastępuje pozew. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lutego 2009 r. II SA/Sz 889/08). Zatem w niniejszej sprawie to na sądzie spoczywał obowiązek zbadania skuteczności dokonanego powodowi doręczenia decyzji o wypowiedzeniu. Bezspornym w sprawie było, iż M. T. odebrała korespondencję skierowaną do powoda w dniu 27 grudnia 2011r., co potwierdzało zwrotne poświadczenie odbioru. Powód ostatecznie przyznał, iż pełniła ona stanowisko typowo sekretarskie wobec powodowej spółki i innej spółki tej grupy kapitałowe.- (…) , co potwierdziła przesłuchiwana w charakterze świadka M. T. (k. 149-150). Świadek przyznała, iż zatrudniona jest w spółce (…) i odbiera korespondencje pracodawcy oraz innych spółek z grupy kapitałowej w tym powoda. Do jej obowiązków należy odbiór korespondencji spółek, w sytuacji kiedy w budynku nie ma członków zarządu. Jak sama przyznała odbieranie korespondencji powoda jest jej obowiązkiem, choć nie posiada zakresu obowiązków na piśmie. Przyznała, iż nie ma wątpliwości co do swoich obowiązków w tym zakresie, bowiem często odbierała korespondencję skierowaną do powodowej spółki. Przyznała jednocześnie, iż członkowie zarządu pozwanej spółki w siedzibie rejestrowej pojawili się 28 grudnia 2012r. Sąd nie miał wątpliwości co do wiarygodności zeznań wskazanego świadka. Świadek zeznawała szczerze i spontanicznie a formułowane przez świadka wypowiedzi były jasne i logiczne. Zeznania te w sposób niepodważalny wskazują, iż jakkolwiek świadek nie miała pisemnego zakresu obowiązków do jej zadań należał odbiór korespondencji skierowanej do powoda, co w dorozumiany sposób czyniło ją osobą uprawnioną do odbioru korespondencji. W niniejszej sprawie doręczenie decyzji pozwanego zawierającej wypowiedzenia nastąpiło w trybie przepisów administracyjnych, które na tym etapie postępowania miały zastosowanie. Jak stanowi przepis art. 45 kpa jednostkom organizacyjnym i organizacjom 5 --- STRONA 6 --- społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Przepis ten dotyczy wszystkich adresatów pism, którzy nie są osobami fizycznymi Pisma adresowane do wymienionych w art. 45 jednostek organizacyjnych doręcza się wyłącznie w lokalu ich siedziby. W odniesieniu do osób prawnych obowiązuje wyrażona w art. 41 k.c. zasada, że siedzibą osoby prawnej jest miejscowość, w której ma siedzibę jej organ zarządzający, jeżeli ustawa lub oparty na niej statut nie stanowią inaczej. Osoby prawne, do których stosuje się przepisy ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, są obowiązane we wniosku o wpis do rejestru wskazać nie tylko siedzibę, lecz także adres (art. 38 pkt 6 lit. a ustawy o KRS). Należy domniemywać, że siedziba i adres osoby prawnej wpisanej do rejestru są prawdziwe (art. 17 ust. 1 ustawy o KRS). Do momentu ujawnienia w Krajowym Rejestrze Sądowym nowej siedziby i adresu spółki doręczenie korespondencji na dotychczasowy adres, w razie braku informacji o innym adresie doręczeń, jest skuteczne (wyrok NSA z dnia 12 lutego 2008 r., II FSK 1704/06, LEX nr 470988). W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, iż doręczenie nastąpiło na adres rejestrowy powoda wskazany w KRS. Przez osobę upoważnioną do odbioru pism należy rozumieć "nie tylko osobę, która ma specjalne upoważnienie pod tym względem, ale również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism, np. pracownik kancelarii (biura), portier, członek zarządu (administracji), sekretarka itp." Przy zgodzić się należy ze stanowiskiem wyrażonym przez NSA w wyroku z dnia 22 grudnia 2008 r., II OSK 1702/07, LEX nr 525968, iż zakres występującego na gruncie art. 45 k.p.a. pojęcia "osoby uprawnionej" zależy od wewnętrznego podziału funkcji w określonej jednostce i przyjętej w tym zakresie praktyki. Powyższe rozważania w zestawieniu ze stanem faktycznym sprawy wskazują wprost, iż M. T. była osobą uprawnioną od odbioru korespondencji w znaczeniu przepisu art. 45 kpa. Na mocy wewnętrznego podziału obowiązków został na nią nałożony obowiązek odbioru korespondencji od powodowej spółki w sytuacji kiedy w siedzibie spółki nie było członków zarządu. Jak wskazała zeznając w charakterze świadka M. T. 27 grudnia 2012r. wiedziała iż nie ma członków zarządu spółki (…) , w związku z czym odebrała korespondencję skierowaną do powoda. Korespondencja była adresowana na siedziby rejestrowej spółki, co było w 6 --- STRONA 7 --- sprawie niekwestionowane. Nie mają znaczenia twierdzenia powoda o braku pracowników powoda w jego siedzibie czy też o przebywaniu na urlopach członków zarządu. To bowiem na spółce spoczywa obowiązek zagwarantowania możliwości odbioru skierowanej do niej korespondencji w jej siedzibie rejestrowej. Nadawca nie może dysponować bowiem informacjami o wewnętrznych sprawach spółki w tym urlopach członków zarządu. W tych okolicznościach należy uznać, iż decyzja pozwanego zawierające wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty z tytułu użytkowania wieczystego i wskazująca nową wysokość opłaty została powodowi skutecznie doręczona w dniu 27 grudnia 2012r. zatem nadanie w placówce pocztowej odwołania do SKO w dniu 27 stycznia 2012r. nastąpiło z uchybienie ustawowego 30 terminu. Terminu, który ma charakter materialny, co oznacza, iż wraz z upływem wskazanego przez przepisy prawa okresu następuje ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki. Uchybienie terminu materialnego wywołuje określony przepisem skutek prawny. W niniejszej sprawie merytoryczną weryfikację wypowiedzenia, które z upływem terminu do jego zaskarżenie staje się prawnie skuteczne. Powyższe okoliczności wskazują, iż orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. oddalającego wniosek powodowej spółki o ustalenie, iż aktualizacja opłaty od użytkowania wieczystego jest nieuzasadnione nastąpiło z uchybieniem terminy, co wykluczało merytoryczne rozpoznanie zasadności wniosku. W związku z faktem, iż po przekazaniu sprawy do sądu powszechnego następuje badanie jej niejako od początku a do postępowania przez sądem mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania cywilnego Sąd dokonał analizy okoliczności niniejszej sprawy w kontekście przepisów kpc również ustalając skuteczność odręczenia w oparciu o wskazane przepisy. Przepis art. 133 § 2. kpc stanowi, iż pisma procesowe lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla organizacji, która nie ma osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Zatem Osobom prawnym, jednostkom organizacyjnym, które nie mają osobowości prawnej, i Skarbowi Państwa (tj. jego jednostkom organizacyjnym) pisma procesowe i orzeczenia doręcza się przez organ uprawniony do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika uprawnionego do odbioru pism (art. 133 § 2 i 3 zdanie drugie). Przyjęcie pisma przez inną osobę jest bezskuteczne, a wszelkie skutki uchybień pracowników obciążają adresata (postanowienie SN z dnia 27 września 1969 r., I CZ 88/69, LEX nr 6566; 7 --- STRONA 8 --- postanowienie SN z dnia 6 kwietnia 1972 r., II PR 433/71, OSP 1972, z. 11, poz. 212, oraz postanowienie SN z dnia 5 października 1994 r., III ARN 54/94, OSNP 1994, nr 12, poz. 187). Przedsiębiorcom i wspólnikom spółek handlowych wpisanych do rejestru sądowego pisma procesowe doręcza się na adres podany w rejestrze, jednak strona ma prawo podać inny adres dla doręczeń (§ 2a). Osobą upoważnioną do odbioru pism sądowych jest z reguły pracownik, w którego zakres obowiązków służbowych wchodzi odbiór tego rodzaju korespondencji i który posiada odpowiednie pełnomocnictwo ku temu. Przewidziane w art. 133 § 2 upoważnienie pracownika osoby prawnej do odbioru korespondencji sądowej adresowanej do tej osoby może być udzielone również w sposób dorozumiany (postanowienie SN z dnia 5 sierpnia 1999 r., II CKN 509/99, OSNC 2000, nr 2, poz. 42). Zob. uwagi do art. 1135. Zatem również w kontekście przepisów KPC uznać należy, iż M. T. była osobą uprawnioną do odbioru korespondencji , zaś skuteczne doręczenie nasępiło 27 grudnia 2011r. Co ostatecznie przesadziło o wniesieniu odwołanie do SKO z uchybieniem 30 dniowego terminu. Na zakończenie jedynie marginalnie należy odnieś się do zgłoszonych przez powodową spółkę nakładów na pozostającą jej użytkowaniu nieruchomość. Przepis art. 77 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, iż przy aktualizacji opłaty o której mowa w ust. 1, tj. opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej (przypomnienie Sądu) na poczet różnicy między opłatą dotychczasową, a opłatą zaktualizowaną zalicza się wartość nakładów poniesionych przez użytkownika wieczystego nieruchomości na budowę poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej po dniu dokonania ostatniej aktualizacji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że zaliczenie tych nakładów odbywa się w ramach procedury aktualizacyjnej. Za takim stanowiskiem przemawia użyty przez ustawodawcę zwrot "przy aktualizacji opłaty". Zaś pojęcie aktualizacji obejmuje okres pomiędzy wypowiedzeniem opłaty rocznej, a ustaleniem jej wysokości. W związku z powyższym użytkownik wieczysty może domagać się ustalenia wartości i zaliczenia nakładów najpierw przez właściciela, następnie przed samorządowym kolegium odwoławczym czy w końcu przed sądem powszechnym. Przy czym wniosek taki powinien być złożony przy sporządzaniu operatu szacunkowego dotyczącego wyceny nieruchomości w toku postępowania w przedmiocie aktualizacji opłaty (porównaj: wyrok SN z dn. 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt V CSK 356/09, opubl. LEX nr 584211, J. Jaworski, A. 8 --- STRONA 9 --- Prusaczyk, A. Tułodziecki, M. Wolanin, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. Wyd. CH Beck Warszawa 2009 r. str. 372-373). W niniejszej sprawie nie doszło do weryfikacji ustalonej opłaty i jej ustalenia, postępowanie nie wkroczyło bowiem na etap zasadności badania wypowiedzenia dotychczasowej opłaty zatem bez dokonania aktualizacji opłaty niemożliwym było dokonanie zaliczenia nakładów. Nadto zgodzić się należy ze stroną pozwaną, iż powód powinien dokonać zgłoszenia rozliczenia nakładów już we wniosku o uznanie zaktualizowanej opłaty za niezasadną , bowiem wniosek ten określa kognicję sadu w tego rodzaju sprawach. Zgłoszenie rozliczenia nakładów w sprzeciwie od orzeczenia SKO należy uznać za spóźnione, kwestia ta nie mogła być bowiem przedmiotem rozpoznania przez Kolegium. Nadto wskazać należy, iż powodowa spółka nie wykazała rodzaju, rozmiaru i wartości nakładów, co jest absolutnie konieczne dla ich zaliczenia na poczet wzrostu opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste gruntów. Mając na uwadze powyższe na z art. 77 ust. 1 w zw. z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r. Nr 46 poz. 543 z późn. zm.) art. 45 kpa. O kosztach orzeczono na mocy art.. 98kpc powód uległ w całości zatem zobowiązany był do zwrotu na rzecz pozwanego kosztów przez niego poniesionych w postaci kosztów zastępstwa procesowego określonych w oparciu o przepis § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.). 9