Postanowienie I C 604/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach I

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 604/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 marca 2012 r. Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Agata Młynarczyk - Śmieja Protokolant: protokolant sądowy Łukasz Bugaj po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2012 r. w Katowicach sprawy z powództwa G. S. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego w W. o zapłatę 1. zasądza od pozwanego Skarbu Państwa – Dyrektora Zakładu Karnego w W. na rzecz powoda G. S. kwotę 1.000 zł (jeden tysiąc złotych) z ustawowymi odsetkami od 14 stycznia 2011 r., 2. oddala powództwo w pozostałym zakresie, 3. odstępuje od obciążania powoda kosztami zastępstwa procesowego, 4. zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Katowicach na rzecz adwokata J. R. kwotę 4.428 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. I C 604/10 UZASADNIENIE G. S. wystąpił z pozwem przeciwko Skarbowi Państwa – Ministrowi Sprawiedliwości, Dyrektorowi Zakładu Karnego w W., Dyrektorowi Aresztu Śledczego w M., Dyrektorowi Aresztu Śledczego w K., Dyrektorowi Zakładu Karnego w R., Dyrektorowi Zakładu Karnego w Z., Dyrektorowi Aresztu Śledczego w K., Dyrektorowi Aresztu Śledczego w K., Dyrektorowi Zakładu Karnego w S., Dyrektorowi Zakładu Karnego w C., domagając się zasądzenia zadośćuczynienia w wysokości 400 000 zł z ustawowymi odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu. --- STRONA 2 --- W uzasadnieniu żądania powód podał, że w/w jednostkach penitencjarnych nie zapewniono mu humanitarnych warunków bytowych, przez co naruszone zostały jego dobra osobiste tj. godność, cześć, prawo do intymności. W szczególność powód zarzucał, że w w/w Zakładach Karnych i Aresztach Śledczych panowało przeludnienie, nie było odpowiednich miejsc do spania i kącików sanitarnych. Cele były zawilgocone i zarobaczone, bez wentylacji. Nie było odpowiedniej opieki medycznej, nie zachowywano warunków sanitarnych przy wydawaniu posiłków (pozew k. 2, pismo procesowe k. 30-33). W piśmie procesowym z dnia 31 stycznia 2011 r. powód cofnął pozew w części dotyczącej roszczeń związanych z pobytem w Areszcie Śledczym w M., Areszcie Śledczym w K., Areszcie Śledczym w K., Areszcie Śledczym w K., Zakładzie Karnym w R., Zakładzie Karnym w Z., Zakładzie Karnym w S., Zakładzie Karnym w C.. Podtrzymał pozew jedynie w części dotyczącej Zakładu Karnego w W., domagając się zasądzenia od pozwanego zadośćuczynienia w wysokości 60 000 zł (k. 54). Postanowieniem z 10 marca 2011 r. Sąd umorzył postępowanie w zakresie żądania kwoty 340 000 zł oraz oznaczył jednostkę organizacyjną Skarbu Państwa uprawnioną do reprezentowania pozwanego jako Dyrektora Zakładu Karnego w W. (k. 126). Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa. Wskazał, że podnoszony przez powoda zarzut naruszenia art. 110 kkw tj. osadzenia go w celi o powierzchni mniejszej niż 3 m.kw. przypadającej na jednego skazanego jest całkowicie bezpodstawny, albowiem działanie takie nie nosi znamion bezprawności. Działanie administracji jednostki penitencjarnej mieściło się ramach porządku prawnego, nie było nacechowane złą wolą , nie stanowiło próby jego dyskryminacji. Dolegliwości, z którymi spotkał się powód podczas wykonywania kary pozbawienia wolności nie wykraczały poza normalny zakres wynikający z istoty tej kary. Poza tym zarzuty niewłaściwego traktowania muszą zostać wykazane odpowiednimi dowodami (k . 39-40, 60-72). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W Zakładzie Karnym w W. powód przebywał od dnia 15 stycznia 2009 r. do dnia 16 listopada 2009 r. W w/w okresie w jednostce tej panowało przeludnienie. O panującym w Zakładzie Karnym przeludnieniu Dyrektor Zakładu informował Sędziego Penitencjarnego. W piśmie z dnia 18 lutego 2009 r. Dyrektor informował, że w jednostce utrzymuje się stan wysokiego zaludnienia wynoszący 116, 2%. Jednocześnie informował, że sytuacja ta powoduje problemy z właściwym rozmieszczeniem osadzonych w celach, zwłaszcza pod względem charakterologicznym, co niejednokrotnie prowadzi do konfliktów między nimi. Z kolei w piśmie z dnia 4 czerwca 2009 r. Dyrektor informował, że zaludnienie wynosi 111 %, a w piśmie z dnia 10 sierpnia 2009 r. o zaludnieniu sięgającym 115,6 %. Według stanu na dzień 1 grudnia 2009 r. zaludnienie wynosiło 110,5 % (dowód: pisma do Sądu Okręgowego w Krakowie k. 75-78). Podczas pobytu w Zakładzie Karnym w W. powód przebywał w przeludnionych celach w następujących okresach : - od 15 do 16 stycznia 2009r. w celi nr 322 (cela o powierzchni mieszkalnej (...) m2, w której w tym okresie przebywały 4 osoby); - od 22 stycznia do 13 lutego 2009r. w celach 308 (cela o pow. 9,05 m2, w której przebywały 4 osoby) i 326 (cela o pow. 10,93 m2, w której przebywały 4 osoby); - od 16 lutego do 14 kwietnia 2009r. w celach 326 i 308 (przebywały w nich po 4 osoby), - od 28 maja do 17 czerwca 2009r. w celach 308 i 335 (cela o pow. 9, 26 m2, w której przebywały 4 osoby), --- STRONA 3 --- - od 29 czerwca do 8 lipca 2009r. w celi 303 (cela o pow. 9,20 m2, w której przebywały 4 osoby); - od 10 sierpnia do 1 września 2009r. w celi 316 (cela o pow. 24,04 m2, w której przebywało 10 osób); - od 16 do 17 września 2009r. w celi 316 (przebywało w niej 9 osób); - od 24 września do 1 października 2009r. w celi 316 (przebywało w niej 9 osób); - od 21 października do 27 października 2009r. w celi 316 (przebywało w niej 10 osób); - od 3 listopada do 16 listopada 2009r. w celi 316 (przebywało w niej od 9 do 10 osób). Łącznie w trakcie całego okresu osadzenia powód spędził w przeludnionych celach 168 dni (dowód: informacja o osadzeniu powoda w ZK W. k. 138-139). Cele Zakładu Karnego w W. wyposażone są w łóżka dla każdego skazanego, odpowiednią ilość stołów, szafek, taboretów i środków do utrzymania czystości. W każdej celi znajduje się również muszla WC i umywalka, wydzielone od reszty konstrukcją z metalu i blachy o wysokości 2,2 m, tworząc tz. kącik sanitarny. W celach funkcjonuje wentylacja grawitacyjna, wietrzenie pomieszczeń następuje przez otwarcie okien (dowód: notatka służbowa k .79). W dniach 4 grudnia 2008 r. i 29 grudnia 2009 r. w Zakładzie Karnym w W. przeprowadzono kontrole przewodów kominowych, które wykazały, że przewody kominowe są drożne (dowód: protokoły kontroli k. 80-81). W dniach 7 kwietnia 2009 r., 18 czerwca 2009 r., 8 lipca 2009 r., 13 listopada 2009 r. przeprowadzono w Zakładzie Karnym w W. dezynsekcje, a to z uwagi na obecność mrówek i karaluchów (dowód: protokoły dezynsekcji k. 82- 87). Z zeznań powoda wynika, że w jego ocenie wszystkie cele, w których przebywał były przeludnione. Dobór osadzonych nie był odpowiedni, przez co wynikały konflikty. Cele były wprawdzie wyposażone w łóżka, stoły i taborety, ale kąciki sanitarne nie były zabudowane lecz zasłonięte dyktą. W celach nie było ciepłej wody, a kąpiel była tylko raz w tygodniu. W nocy nie było prądu. Zbyt mało było środków czystości. Czasami w calach było robactwo, a przez złą wentylację był smród. Poza tym zarzuty powoda dotyczyły niewłaściwego stosunku funkcjonariuszy do skazanych, nieodpowiedniej opieki medycznej ( zeznania powoda k. 228- 229). Zawnioskowani przez powoda świadkowie, a to O. F. (k. 183) i T. R. (k. 249) tylko w niewielkim zakresie potwierdzili zarzuty powoda. I tak świadek O. F., poza przeludnieniem, potwierdził jedynie, że miał powód zastrzeżenia do służby więziennej. Z kolei świadek T. R. potwierdził, ze kąciki sanitarne nie były zabudowane, a jedynie zasłonięte kawałkiem materiału. Kratki wentylacyjne były brudne. W celi, w której przebywał razem z powodem, była tylko zimna woda. Raz na miesiąc były wydawane środki higieniczne : 200g proszku, 1 mydło, 1 maszynka do golenia, 1 rolka papieru toaletowego. W calach przebywały osoby z różnymi wyrokami, a przeludnienie wywoływało agresję. Wniosku o przesłuchanie świadka A. G. Sąd nie uwzględnił, ponieważ wniosek był spóżniony. Sąd zważył: Roszczenie powoda zasługiwało jedynie na częściowe uwzględnienie. Konstytucja RP chroni dobra osobiste każdego człowieka. W ustawie zasadniczej wiele przepisów wprost odnosi się do sfery dóbr osobistych człowieka. W art. 30 Konstytucji RP ustawodawca stanowi, że przyrodzona i niezbywalna godność człowieka jest nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. Obowiązek ten powinien być realizowany przez władze publiczne przede wszystkim tam, gdzie Państwo działa w ramach --- STRONA 4 --- imperium, realizując swoje zadania represyjnie, których wykonanie nie może prowadzić do większego ograniczenia praw człowieka i jego godności, niż wynika to z zadań ochronnych i celu zastosowanego środka (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 roku, sygn. II CSK 269/07). W orzeczeniu z dnia 25 kwietnia 1989 roku, sygn. I CR 143/89, Sąd Najwyższy wskazał, że godność osobista jest ta sferą osobowości, która konkretyzuje się w poczuciu własnej wartości człowieka i oczekiwaniu szacunku ze strony innych ludzi. Poczucie to, które stanowi istotny element psychiki człowieka, kształtowane jest przez szereg okoliczności zewnętrznych. Z kolei w wyroku z dnia 28 litego 2007 roku, sygn. V CSK 431/06, Sąd Najwyższy stwierdził, że: ,,zapewnienie przez Państwo godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności jest jednym z podstawowych wymogów nowożytnego państwa prawa, znajdującym wyraz w normach prawa międzynarodowego. Stanowi o tym wprost art. 10 ust. 1 ratyfikowanego przez Polskę Międzynarodowego paktu praw osobistych i publicznych z dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 roku Nr 38, poz. 167 i 169), głoszący, że każda osoba pozbawiona wolności będzie traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem przyrodzonej godności człowieka. Także art. 3 EKPCz, stanowiący, że nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, wprowadza obowiązek władzy publicznej zapewnienia osobom osadzonym w zakładach karnych godziwych i humanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, nienaruszających godności ludzkiej. Łączy się z tym wynikający z art. 8 ust. 1 Konwencji nakaz poszanowania życia prywatnego obywateli i ich prawa do intymności, co w odniesieniu do osób osadzonych w zakładach karnych oznacza obowiązek zapewnienia takich warunków bytowych i sanitarnych, w których godność ludzka i prawo do intymności nie doznają istotnego uszczerbku. Odpowiednikami powyższych norm prawa międzynarodowego są art. 40, 41 ust. 4 i art. 47 Konstytucji wprowadzające wskazane zasady na grunt prawa polskiego. Europejski Trybunał Praw Człowieka, rozpoznając sprawy dotyczące warunków odbywania kary pozbawienia wolności, uznał za obowiązek państwa dokonywanie systematycznej kontroli decyzji podejmowanych w zakładach karnych w celu zapewnienia odpowiednich warunków życia więźniów, z uwzględnieniem normalnych i uzasadnionych wymagań związanych z pozbawieniem wolności (wyrok z dnia 5 grudnia 1979 roku, skarga (...), i z dnia 12 stycznia 1995 roku, skarga (...)). Zajmując się kwestią wielkości celi, w jakiej powinni przebywać więźniowie jako elementu zapewnienia godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 9 marca 2006 roku (skarga nr (...)). Trybunał uznał za sprzeczną ze standardami Europejskiego Komitetu Zapobiegania Torturom powierzchnię 2,8m 2 , przypadającą na osadzonego. Z kolei w orzeczeniu z dnia 19 kwietnia 2001 roku (skarga nr (...)) stwierdził, że przebywanie w zatłoczonej celi z nieodpowiednią wentylacją i z otwartą toaletą, brakiem możliwości uczestniczenia w zajęciach i kursach oraz korzystania z biblioteki, powoduje wzrost poczucia przygnębienia i niższości i może być oceniane jako upokarzające oraz poniżające traktowanie więźniów, stanowiące naruszenie art. 3 EKPCz. Również w orzeczeniu z dnia 6 marca 2001 roku (skarga nr (...)) uznał, że sam fakt przetrzymywania więźnia w przeludnionej celi, w niewłaściwych warunkach sanitarnych, z niewystarczającą liczbą łóżek i brakiem odpowiednich ćwiczeń fizycznych stanowi poniżające traktowanie, rodzące obowiązek wypłaty odszkodowania. Także SN w wyroku z dnia 17 marca 2010r., II CSK 486/09 ( Lex nr 599534) uznał, że nadmierne zagęszczenie celi może samo w sobie być kwalifikowane jako traktowanie niehumanitarne. Należy zatem stwierdzić, że odbywanie kary pozbawienia wolności w przeludnionych celach, może stanowić przejaw poniżającego traktowania, prowadzącego do naruszenia godności osób pozbawionych wolności. Na gruncie prawa polskiego może więc uzasadniać żądanie zasądzenia zadośćuczynienia na podstawie art. 24 k.c. w związku z art. 448 k.c. jako naruszające dobra osobiste skazanego: godność i prawo do intymności. Nie ulega wątpliwości, że w czasie pobytu powoda w Zakładzie Karnym w W. panowało tam przeludnienie. Fakt przeludnienia jednostki penitencjarnej w W. jest niesporny, co wskazał pozwany w piśmie z 19 stycznia 2011 r (k 73). Wynika to także bezsprzecznie z zawiadomień Dyrektor Zakładu Karnego słanych do sędziego penitencjarnego o panującym w jednostce przeludnieniu. Nie ulega również wątpliwości, że powód przebywał w przeludnionych celach, co wynika z zeznań powoda oraz świadków O. F. i T. R.. Przede wszystkim jednak z zestawienia cel, w których przebywał powód, ze wskazaniem ich nominalnej powierzchni i faktycznego zaludnienia wynika, że powód w ciągu --- STRONA 5 --- całego 10 miesięcznego okresu osadzenia w (...) jednostce penitencjarnej w przeludnionych celach spędził 168 dni, czyli ponad połowę pobytu. Osadzanie powoda w przeludnionych celach nie miało więc charakteru wyjątkowego. Powód każdego miesiąca przynajmniej kilka dni, a najczęściej kilka tygodni spędzał w warunkach przeludnienia. Również z pism, w których Sędzia Penitencjarny był informowany o przeludnieniu wynika, że Zakład Karny w W. okresie, w którym przebywał tam powód, był permanentnie przeludniony. Państwo wykonując swoje uprawnienia władcze w ramach imperium, wykonując zadania represyjne, nie może ograniczać praw człowieka w stopniu wyższym niż to wynika z zadań ochronnych i celu stosowanych środków. Z tego względu art. 110 § 2 k.k.w. stanowi, że powierzchnia w celi mieszkalnej przypadająca na jednego skazanego nie może być mniejsza niż 3 m 2 , cele powinny być wyposażone w odpowiedni sprzęt kwaterunkowy zapewniający skazanemu osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki higieny, dostateczny dopływ powietrza i odpowiednią do pory roku temperaturę, według norm określonych dla pomieszczeń mieszkalnych, a także oświetlenie odpowiednie do czytania i wykonywania pracy. Przepis art. 248 § 1 k.k.w. przewidywał jednak, że w szczególnie uzasadnionych wypadkach dyrektor zakładu karnego mógł umieścić osadzonych, na czas określony w warunkach, w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m 2 . Przepis ten dopuszczał więc w szczególnie uzasadnionych przypadkach przejściowe ograniczenie normy wynikającej z art. 110 § 2 k.k.w. Na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 maja 2008 roku, sygn. akt SK 25/07, stracił on moc z dniem 6 grudnia 2009 roku. Jednakże art. 248 kkw jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach przewidywał możliwość umieszczenia osadzonych, na czas określony we wskazanych w nim warunkach. Tymczasem, jak wskazano wyżej, przeludnienie w pozwanej jednostce miało permanentny charakter i nie można uznać by wynikało z wyjątkowych sytuacji. Należy zaznaczyć, że samo osadzenie w przeludnionej celi powoduje zwiększenie dolegliwości związanych z odbywaniem kary pozbawienia wolności. Już bowiem samo przetrzymywanie w zamkniętym pomieszczeniu stłoczonych ludzi narusza ich godność, upokarza, rodzi agresję. Kumulują się przy tym uciążliwości związane z korzystaniem z kącików sanitarnych, z brakiem wentylacji czy brakiem miejsca do zjedzenia posiłku. W ocenie Sądu poprzez osadzenie powoda w warunkach przeludnienie przez okres ok. 6 miesięcy pozwany naruszył jego godność i prawo do intymności, a zachowanie pozwanego zarówno w świetle wyżej wskazanych przepisów Konstytucji RP oraz Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności należy uznać za bezprawne, uzasadniające odpowiedzialność przewidzianą w art.24 i 448 k.c. Nie podzielił Sąd natomiast zarzutów powoda odnośnie braku ciepłej bieżącej wody w celach. Abstrahując już od faktu, że świadek O. F. zeznał, że woda ciepła w godzinach przedpołudniowych była w calach dostępna, to okoliczność, że dostępna była jedynie zimna woda, w ocenie Sądu, nie świadczy o naruszeniu dóbr osobistych powoda. W sytuacji, gdy do każdej celi doprowadzona była przynajmniej zimna woda, to powód mógł korzystać z niej bez ograniczeń, a zatem był w stanie utrzymywać higienę osobistą. Nie można też zarzucić pozwanemu naruszenia przepisów sanitarno- higienicznych, gdyż jak wynika z zeznań świadka T. R. ilość wydawanych środków higienicznych zgodna była z normami przewidzianymi w załączniku numer 1 do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. 03.186.1820). I tak zgodnie z tym załącznikiem raz na miesiąc mężczyznom wydaje się mydło toaletowe 100 g, 1 tubkę kremu do golenia, 1 nożyk do golenia, proszek do prania 200 g, 1 tubkę pasty do zębów i 1 rolkę papieru toaletowego. Ponadto, raz na 6 miesięcy wydaje się 1 szczoteczkę do zębów. Także zarzuty powoda odnośnie psychicznego znęcania się nad nim przez funkcjonariuszy Sąd uznał za niewiarygodne i nieudowodnione. Świadek T. R. zeznał, że powód nie miał złych stosunków z funkcjonariuszami, nie widział by funkcjonariusze więzienni zaczepiali powoda czy prowokowali go. Nie zaobserwował by podejmowano w stosunku do powoda działania represyjne. Natomiast świadek O. F. stwierdził jedynie, że powód miał zastrzeżenia do opieszałości oddziałowego, który kierował do osadzonych niewłaściwe uwagi. W ocenie Sądu nie dowodzi to jednak --- STRONA 6 --- faktu psychicznego znęcania się nad powodem. Jego zeznania w tym zakresie są mało precyzyjne i nie znajdują potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym. Osobiste przeszukania, które miały miejsce, nie są przejawem znęcania się nad powodem, gdyż jak zeznał świadek T. R., miały one miejsce w przypadku odwiedzin osobistych i np. powrotu do jednostki z kursów zawodowych. Również zastrzeżenia powoda do służby medycznej nie uzasadniają przyjęcia, że doszło w tym zakresie do naruszenia jego dóbr osobistych. Powód przedstawił jedynie, nie potwierdzony zresztą przez żaden środek dowodowy, epizod związany z odmową wydania mu leków. Nie dowiódł jednak, że istotnie tak było a leki były mu potrzebne. Świadkowie nie potwierdzili też faktu, że powodowi odmawiano wizyt lekarskich. Natomiast konieczność oczekiwania na wizytę u lekarza specjalisty nie jest niczym niezwykłym również w warunkach wolnościowych. Do uwzględnienia roszczenia o zapłatę zadośćuczynienia o jakim mowa w art.448 kc nie było niezbędne wykazanie winy pozwanego. Zgodnie bowiem z art.417 kc w brzmieniu obowiązującym od 1.09.2004r. przesłanką odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przy wykonywaniu władzy publicznej jest niezgodność z prawem określonego działania lub zaniechania. Ani przepis art. 417 kc ani art. 448 kc nie wymaga wykazania winy wyrządzającego szkodę. Żądane przez powoda zadośćuczynienie uznać jednak należało za zupełnie nieadekwatne do doznanej krzywdy, wygórowane i nieodpowiadające aktualnym stosunkom majątkowym społeczeństwa. Trzeba mieć bowiem na uwadze to, że powód w wyniku swojego własnego zachowania odbywa karę pozbawienia wolności, a zadośćuczynienie ma naprawić jedynie krzywdę związaną z niezgodnym z prawem zwiększeniem uciążliwości obywania tej kary. Stopień nasilenia tych uciążliwości w ocenie Sądu nie był wysoki, a czas trwania długi. Wobec powyższego Sąd uznał, że odpowiednią sumą zadośćuczynienia będzie kwota 1.000 zł i zasądził ja na podstawie w art.24 i 448 k.c. W pozostałym zakresie powództwo oddalono. Odsetki zasądzono na podstawie art. 481 &1 i 2 kc od dnia 14 stycznia 2011r. tj. od dnia następnego po doręczeniu pozwanemu odpisu pozwu stanowiącego wezwanie do zapłaty (k. 48). Sąd odstąpił od obciążania powoda kosztami procesu na podstawie art. 102 k.p.c. i art. 113 ust. 4 u.k.s.c., mając na uwadze jego sytuację życiową i materialną. Powód nadal bowiem odbywa karę pozbawienia wolności, co uniemożliwia mu osiąganie normalnych dochodów, zaś z oświadczenia majątkowego wynika, że nie posiada żadnego majątku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 6 pkt 6 i 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zarządzenie : 1. Odnotować ( 2-27 marzec 2012r. urlop), 2. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć peł. powoda i Prokuratorii Generalnej SP ( radca G. C.), 3. K.. 21 dni.