Wyrok I C 6/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 lipca 2009 r. Sąd Okręgowy w Katowicach I

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 6/09 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 lipca 2009 r. Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Mirosława Skłodowska Protokolant: st.sekr.sądowy Krystyna Dudek po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2009 r. w Katowicach sprawy z powództwa B. F. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego o zapłatę powództwo oddala. UZASADNIENIE 1 --- STRONA 2 --- Powód B. F. złożył pozew przeciwko Skarbowi Państwa –Dyrektorowi Zakładu Karnego o zapłatę kwoty 100 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia orzeczenia wyroku do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powód podał, iż żąda w/w kwoty tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, stres, frustrację, straty psychiczne i moralne wynikające z faktu podjęcia przez pozwanego decyzji o odmowie wpisu na listę osób uprawnionych do odwiedzania powoda w zakładzie karnym bardzo bliskiej mu osoby A. M.. Żądana przez powoda kwota jest jego zdaniem niewygórowana i adekwatna do stopnia wyrządzonej mu krzywdy. Powód podał, iż w pozwanej jednostce przebywał w okresie od 12 września 2007 roku do 26 czerwca 2008 roku. Pozwany Skarb Państwa-Dyrektor Zakładu Karnego w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu / k-35/. W uzasadnieniu swego stanowiska pozwany przyznał, iż powód przebywał w zakładzie karnym w okresie od 12 września 2007 roku do dnia 26 czerwca 2008 roku. Powód faktycznie złożył prośbę o wpisanie na listę widzeń Panią A. M., podając, iż jest to jego narzeczona. Powód uzasadniał wniosek długą znajomością korespondencyjną i telefoniczną. Dyrektor odmówił wpisania A. M. na listę widzeń, ponieważ powód nie potrafił w żaden sposób udowodnić, iż kobieta jest istotnie jego narzeczoną. Skarga złożona w tej sprawie przez powoda do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej została uznana za bezzasadną. Podstawą prawną wydanej decyzji przez Dyrektora jest artykuł 105 a &1 kkw, który ma charakter fakultatywny a nie obligatoryjny. Nadto pozwany zaprzeczył, by powód w wyniku pobytu w pozwanej jednostce poniósł jakąkolwiek szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie pozwanego. Sąd ustalił co następuje. Powód w Zakładzie Karnym przebywał w okresie od 12 września 2007 roku do 26 czerwca 2008 roku. Powód zgłosił wniosek do Dyrektora Zakładu w dniu 11 i 12 czerwca 2008 roku o wpisanie do ewidencji osób odwiedzających A. M.. Powód podał we wniosku, iż utrzymuje z w/w osobą kontakt korespondencyjny i od pewnego czasu telefoniczny, mają wspólne plany na przyszłość / dowód -pismo powoda do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 24 czerwca 2008 roku k- 36, przesłuchanie powoda k-63/. Powód przyznał, iż wcześniej spotkał się z A. M. w kwietniu 2008 roku jak przebywał na przepustce. W dniu 13 czerwca 2008 roku powód został poinformowany o odmownej decyzji Dyrektora Zakładu. Powód złożył skargę na w/w decyzję między innymi 2 --- STRONA 3 --- do Sądu Penitencjarnego, decyzja Dyrektora została utrzymana w mocy / dowód -przesłuchanie powoda k-64/. Do dnia 8 czerwca 2009 roku / tj. daty przesłuchania powoda / nie odbyło się żadne widzenie powoda z A. M. w innych zakładach karnych mimo wyrażenia na to zgody przez Dyrektora Aresztu Śledczego / dowód -przesłuchanie powoda/. W okresie pobytu w pozwanym zakładzie powód realizował swoje prawo do kontaktów z rodziną i innymi osobami / dowód –karta ewidencji widzeń k-82/. Sąd zważył co następuje. Z treści pozwu i jego uzasadnienia wynika, iż powód zarzuca pozwanemu bezprawność w zakresie podjętej decyzji i tym samym naruszenie jego dóbr osobistych poprzez wyrządzenie mu krzywdy moralnej. Przy tak sformułowanym roszczeniu obowiązkiem powoda było wykazanie, iż zostało naruszone jego dobro osobiste, powód doznał realnej szkody, a działanie pozwanego nosi znamiona bezprawności / art. 24 kc i 448 kc/. Zdaniem Sądu w toku procesu nie zostały wykazane jakiekolwiek przesłanki odpowiedzialności pozwanego na gruncie przepisów kodeksu cywilnego. Przede wszystkim brak jest podstaw do przyjęcia, iż działanie pozwanego było bezprawne. Zgodnie z artykułem 105a&4 kkw widzenie z osobą niebędącą członkiem rodziny lub inną osobą bliską skazany może otrzymać za zezwoleniem dyrektora zakładu karnego. Artykuł 115 & 11 kk stanowi, iż osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu. Określeniem zawartym w artykule 115&11 kk posiłkuje się przy ustalaniu kręgu członków rodziny i innych osób bliskich. Treść artykułu 105a &4 kkw nie budzi wątpliwości, jeżeli chodzi o zawartą w brzmieniu tego przepisu fakultatywność decyzji dyrektora. Gdyby było inaczej przepis ten musiałby zawierać zapis, iż skazany otrzymuje widzenie, a nie jak to jest obecnie’ może ‘otrzymać widzenie. Fakultatywność decyzji dyrektora zakładu karnego nie oznacza jego całkowitej dowolności w tym względzie, decyzje takie muszą mieć swoje prawne i faktyczne uzasadnienie, a nadto są przedmiotem kontroli innych organów w granicach przewidzianych stosownymi przepisami. Z akt sprawy wynika, iż wszelkie skargi kierowane przez powoda do instancji nadzorczych nie były uwzględniane. Zdaniem Sądu pozwany miał wszelkie podstawy do podjęcia decyzji odmownej co do udzielenia zgody na widzenie z A. M., albowiem powód w żaden sposób nie udowodnił, że w/w osoba jest jego narzeczoną i jest mu osobą bliską w rozumieniu artykułu 105a&4 kkw i 115711kk. Sam powód w trakcie przesłuchania przed Sądem Rejonowym w dniu 8 czerwca 2009 zeznał, iż z A. 3 --- STRONA 4 --- M. widział się ostatnio w kwietniu 2008 roku jak był na przepustce, a mimo udzielonej później zgody na widzenie przez Dyrektora Aresztu Śledczego na widzenia, faktycznie nie miało miejsca żadne spotkanie powoda z A. M.. Taki stan rzeczy przeczy twierdzeniom powoda, iż osoba ta jest dla niego osobą bliską. Nadto twierdzenia powoda o doznanym na skutek takiej decyzji załamaniu nerwowym, stresie, cierpieniach psychicznych i fizycznych nie znajdują żadnego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Nawet zeznania powoda nie dostarczają żadnych przesłanek do przyjęcia poglądu o dokonanym naruszeniu jego dóbr osobistych. Z tych też względów powództwo zostało oddalone w całości. Sędzia 4