Postanowienie I C 592/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 marca 2013 r. Sąd Okręgowy w Opolu I Wyd

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 592/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 marca 2013 r. Sąd Okręgowy w Opolu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Magdalena Domińczyk-Trzciańska Protokolant: Dorota Kieras po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r. w Opolu sprawy z powództwa W. Ł. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładu Karnego Nr 1 w S. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda W. Ł. na rzecz Skarbu Państwa – Zakładu Karnego Nr 1 w S. kwotę 3 600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Na oryginale właściwy podpis Sygn. akt IC 592/12 UZASADNIENIE Powód W. Ł. w pozwie z dnia 03.10.2012r. skierowanym przeciwko pozwanemu Skarbowi Państwa Zakładowi Karnemu w S. Op. domagał się zasądzenia na jego rzecz kwoty 80.000 zł wraz odsetkami ustawowymi od dnia wydania wyroku dnia zapłaty, tytułem odszkodowania za szkody wyrządzone mu przez funkcjonariuszy służby więziennej i nieludzkie traktowanie, jak również za nieprzestrzeganie praw człowieka i artykułu 77 ust. 1 Konstytucji, a także art. 3 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, polegające m.in. na umieszczeniu powoda w celach, w których panowało m.in. przeludnienie, jak również nie zapewnienie mu odpowiednich warunków sanitarno- bytowych, wskazując jako podstawę swojego roszczenia przepisy art. 417 kc a także art. 23 kc ,art. 24 kc i art.448 kc. --- STRONA 2 --- W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że podczas pobytu w pozwanych jednostce penitencjarnej pozwanego, nie zapewniono mu odpowiednich warunków bytowych, a mianowicie w ocenie powoda pozwany odpowiedzialny jest za nadmierne przeludnienie, nieodpowiednie wyżywienie brak należytego wyposażenia cel i dostępu do aktów prawnych, brak zajęć i działalności KO oraz ćwiczeń fizycznych, zagrożenie bezpieczeństwa osobistego poprzez umieszczanie w jednej celi osób o różnym stopniu demoralizacji, przedmiotowe traktowanie osadzonych przez funkcjonariuszy i wychowawców, jak również za brak właściwych warunków do utrzymania higieny osobistej oraz czystości w celi. Wskazane przez powoda okoliczności uzasadniają zatem jego żądanie, a dochodzone odszkodowanie stanowi rekompensatę za wyrządzoną mu krzywdę i naruszenie jego dóbr osobistych na skutek opisanego w pozwie bezprawnego, sprzecznego z Konstytucją i innymi przepisami europejskich konwencji, jak również ustaw krajowych działaniami pozwanego. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany wskazał, iż działał w ramach obowiązującego porządku prawnego i zgodnie z obowiązującymi przepisami, wykonując karę w sposób praworządny i humanitarny, jak również stosował względem powoda jedynie ograniczenia wynikające z istoty wykonywanej kary pozbawienia wolności, brak jest zatem podstaw do twierdzenia by dopuścił działania bezprawnego, którym to z kolei działaniem mógł spowodować powstanie szkody u powoda lub też naruszyć jego dobra osobiste. Okoliczności takie nie zostały przez powoda wykazane. Wraz z merytorycznym uzasadnieniem wniosku o oddalenie powództwa, strona pozwana z ostrożności procesowej, podnosi zarzut przedawnienia się roszczeń powoda najpóźniej z dniem 20 września 2009r.( art.442 1 § l k.c.) albowiem powód nie wykazał, iż o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia, dowiedział się dopiero w dniu wniesienia pozwu. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód W. Ł. odbywał karę pozbawienia wolności na terenie Zakładu Karnego Nr l w S. w okresie od 23 kwietnia 1999r. do dnia 20 września 2006r. Dowód: Notatka służbowa z dnia 4.12.2012r. mł. chór. R. F. k. 47 Z uwagi na utrzymujące się wysokie przeludnienie Dyrektor Zakładu Karnego w K. podczas pobytu powoda w pozwanej jednostce penitencjarnej wydawał decyzje w sprawie umieszczenia osadzonych w warunkach , w których powierzchnia mieszkalna wynosi mniej niż 3 m 2 . Każdorazowo o tym fakcie zawiadamiany był sędzia penitencjarny , który nie kwestionował takich decyzji dyrektora pozwanej jednostki penitencjarnej. W trakcie izolacji powoda w ZK Nr l w S., miał on zapewnione praworządne, godziwe warunki odbywania kary pozbawienia wolności i poszanowanie przysługujących mu praw, zgodnie z przepisami kodeksu karnego wykonawczego i przepisami wykonawczymi. W szczególności powodowi zapewniano odpowiednie ze względu na zachowanie zdrowia: wyżywienie, odzież, pomieszczenia oraz świadczenia zdrowotne i odpowiednie warunki do utrzymania higieny osobistej, jak i czystości w celi, uwzględniające dostęp do ciepłej wody, a także korzystanie z urządzeń i zajęć kulturalno - oświatowych, radia, telewizji, książek i prasy. Każda z cel mieszkalnych, w których osadzony był powód była wyposażona w odpowiedni sprzęt kwaterunkowy, w ilości odpowiadającej liczbie osób osadzonych w celi, oraz w głośnik umożliwiający korzystanie z audycji emitowanych przez zakładowy radiowęzeł. Powód przez prawie cały czas tego pobytu, był on zatrudniony odpłatnie na pełnym lub 7/8 etatu w Przedsiębiorstwie (...)(17.06.1999r.-15.09.2006r.), co wiązało się z co najmniej ośmio lub dziewięciogodzinnym przebywaniem poza celą, a także możliwością stałego robienia zakupów w kantynie więziennej. --- STRONA 3 --- W okresie pobytu w Zakładzie Karnym w S. powód nigdy nie zgłaszał jakichkolwiek skarg odnośnie zachowania się funkcjonariuszy służby więziennej, czy też wniosków i zastrzeżeń związanych z warunkami pobytu w jednostce penitencjarnej zarówno dyrektorowi jak również żadnemu innemu przełożonemu, czy też wychowawcy. Powód nie zgłaszał się również na rozmowę z wizytującym więzienie Sędzią Penitencjarnym. Dowód: kserokopia sprawozdania z wizytacji ZK Nr l w S. Op. przeprowadzonej w dniach 25-27 marca 2003r. przez sędziego- wizytatora ds. penitencjarnych Sądu Okręgowego w Opolu J. D. k. 48-50 kserokopia sprawozdania z wizytacji ZK Nr l w S. Op. przeprowadzonej w dniu 24.-26.08. 2004r. przez sędziego- wizytatora ds. penitencjarnych Sądu Okręgowego w Opolu K. B. k. 51-53 kserokopia sprawozdania z wizytacji ZK Nr l w S. Op. przeprowadzonej w dniu 09.-l0.06. 2005r. przez sędziego- wizytatora ds. penitencjarnych Sądu Okręgowego w Opolu K. B. k. 54-56 kserokopia sprawozdania z wizytacji ZK Nr l w S. Op. przeprowadzonej w dniu 19.-20.07. 2006r. przez sędziego- wizytatora ds. penitencjarnych Sądu Okręgowego w O. K. B. k. 57-59 kserokopia Rejestru zatrudnienia osadzonego-Ł. W. k. 60-61 notatka służbowa z dn. 5.12.2012r. mł. chór. N. Z. k. 62 Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Wymóg zapewnienia przez Państwo godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności jest jednym z podstawowych wymogów nowożytnego państwa, znajdującym wyraz w normach prawa międzynarodowego. Stanowi o tym wprost art. 10 ust. 1 ratyfikowanego przez Polskę międzynarodowego paktu praw osobistych i publicznych z dnia 19.12.1966r. ( Dz.U. z 1977r. Nr 38 , poz. 167 i 169 ), głoszący, że każda osoba pozbawiona wolności będzie traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem godności człowieka . Także art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności stanowiący , że nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, wprowadza obowiązek władzy publicznej zapewnienia osobom osadzonym w zakładach karnych godziwych i humanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności , nie naruszających godności ludzkiej. Odpowiednikami powyższych norm prawa międzynarodowego są art. 40,41 ust.4 i 47 Konstytucji RP wprowadzające wskazane zasady na grunt prawa polskiego ( wyrok SN z dnia 28.02.2007r. V CSK 431/06 , OSNC 2008 nr 1 , poz. 13). Art. 448 k.c. stanowi, iż w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czuje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Natomiast art. 24 k.c. stanowi podstawę roszczeń z tytułu naruszenia dóbr osobistych. Przesłanką odpowiedzialności za naruszenie cudzego dobra osobistego jest bezprawność działania , przez którą rozumie się działanie sprzeczne z porządkiem prawnym i zasadami współżycia społecznego. Przepis ten przewiduje domniemanie bezprawności działania naruszającego dobra osobiste, zatem na pozwanym ciąży obowiązek wykazania, iż jego działanie było zgodne z prawem. Powód natomiast winien wykazać , że doszło do naruszenia dobra osobistego. --- STRONA 4 --- Bezprawność działania wyłącza: 1) działanie w ramach porządku prawnego, 2) wykonywanie prawa podmiotowego, 3) zgodę pokrzywdzonego, 4) działanie w obronie uzasadnionego interesu. Mając powyższe przepisy na uwadze stwierdzić należy, iż aby można było przyznać zadośćuczynienie za naruszenie dobra osobistego musi wystąpić bezprawność działania po stronie pozwanego. Odnosząc się zatem do roszczenia powoda w ocenie Sądu powód w żaden sposób nie wykazał zgodnie z regułą wynikającą z art. 6 kc w z 232 kpc, by w trakcie pobytu w pozwanej jednostce penitencjarnej doszło do naruszenia jego dóbr osobistych, a ciężar dowodu w tym zakresie obciążał powoda, tak jak pozwanego obciążał obowiązek wykazania, iż jego działanie nie było bezprawne. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu przedawnienia zgłoszonego przez pozwanego powołującego się na przepis art. 442 1 kc., który to zarzut w ocenie Sądu zasługiwał na uwzględnienie. Skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia jest wystarczające do oddalenia powództwa bez potrzeby ustalania, czy zachodzą wszystkie inne przesłanki prawnomaterialne uzasadniające jego uwzględnienie, w związku z czym, w razie podniesienia takiego zarzutu, badanie tych przesłanek staje się, w zasadzie, zbędne (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2006 r., III CZP 84/05, OSNC 2006/7-8/114). Przedawnienie roszczeń o naprawienie wszelkich szkód wyrządzonych czynem niedozwolonym na osobie, jak i w mieniu do dnia 10.08.2007r. regulował uprzednio obowiązujący przepis art. 442 kc, który stanowił: § 1. Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże w każdym wypadku roszczenie przedawnia się z upływem lat dziesięciu od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę. Przepis ten jednak został uchylony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007r. (Dz.U. Nr 80, poz.538) zmieniającej kodeks cywilny z dniem 10 sierpnia 2007r., który na jego miejsce wprowadził przepis art. 442 1 , w § 1 i 3 stanowiący: Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany i dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę.§ 3: W razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Art. 2 ustawy zmieniającej natomiast stanowi, że do roszczeń, o których mowa w art. 1, powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a według przepisów dotychczasowych w tym dniu jeszcze nieprzedawnionych, stosuje się przepisy art. 442 1 kc. Jak wynika z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie przebywał w okresie od 23 kwietnia 1999r. do dnia 20 września 2006r.Pozew wpłynął natomiast do Sądu w dniu 03.10.2012r. Zatem za zasadny należało uznać zarzut przedawnienia w odniesieniu do roszczeń powoda związanych z osadzeniem go w pozwanej jednostce penitencjarnych przed dniem 20 września 2009r. r. Stosunkowo krótki, trzyletni termin przedawnienia roszczenia o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym, przewidziany obecnie w art. 442 1 § 1 i § 3 kc, ma znaczenie dyscyplinujące poszkodowanego, aby nie zwlekał ze skorzystaniem z przysługującego mu roszczenia. Instytucja przedawnienia roszczeń chroni przede wszystkim interes dłużnika, a nie wierzyciela (poszkodowanego) (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2006 r., III CZP 84/05, OSNC 2006/7-8/114). Zważywszy na duży termin opóźnienia w zgłoszeniu roszczenia, mając na uwadze główny cel instytucji przedawnienia, którym jest pewność obrotu prawnego, a także na to, że pozwany swym działaniem lub zaniechaniem nie miał żadnego wpływu na fakt i termin zgłoszenia roszczenia przez powoda, ostatecznie z powodu upływu 3 letniego terminu przedawnienia roszczenia powództwo podlegało oddaleniu. Niezależnie od powyższego nawet jeśli uznać , że roszczenie powoda nie uległo przedawnieniu to zauważyć należy, iż treść pozwu zawiera same ogólniki, jest napisana niemalże według szablonu jaki większość osadzonych stosuje występując do Sądu z podobnymi roszczeniami, bez odniesienia się do jakichkolwiek konkretów. Powód pisze o cierpieniach, pisze o niehumanitarnym traktowaniu, złych warunkach sanitarnych i bytowych, nie zapewnieniu --- STRONA 5 --- mu możliwości utrzymania higieny, niewłaściwe wyżywienie, jednakże nie podał na czym polegały owe cierpienia i doznana przez niego krzywda, nie wskazał także żadnych konkretnych zdarzeń czy sytuacji które wskazywałyby rzeczywiści ,iż doszło do naruszenia jakiegokolwiek dobra osobistego powoda. Analizując ustalenia dokonane w przedmiotowej sprawie, należy stwierdzić że powód nie udowodnił po swojej stronie szkody, jak również w żaden sposób nie wykazał związku przyczynowo skutkowego pomiędzy działaniem pozwanego, a hipotetyczną poniesioną przez niego szkodą, a co za tym idzie nie wykazał również wysokości ewentualnej szkody. Nie jest bowiem wystarczające samo tylko twierdzenie, że w okresie w którym przebywał w jednostkach organizacyjnych pozwanego nie zapewniono mu odpowiednich warunków bytowych. Wyprowadzanie z powszechnie znanego faktu przeludnienia panującego w jednostkach penitencjarnych wniosku, iż każdy osadzony był dotknięty tym zjawiskiem, lub też warunki osadzenia jakie mu zaoferowano były złe, jest wnioskiem zbyt daleko idącym i nie znajdującym potwierdzenia w przedmiotowej sprawie. Zaznaczyć również należy, iż jak wynika z dokumentacji dot. powoda, aż dnia wniesienia pozwu powód nie zgłaszał żadnych skarg i zastrzeżeń w formie ustnej czy pisemnej na temat warunków pobytu pozwanej jednostce penitencjarnej zarówno dyrektorowi jak również żadnemu innemu przełożonemu. Nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do warunków odbywanej kary. Niezależnie od powyższego nawet jeśli doszło do osadzenia powoda w celach o powierzchni przypadającej na jednego skazanego poniżej normy określonej w art. 110 § 2 k.k. co stanowiło działanie bezprawne w rozumieniu art. 24 k.c., to w okolicznościach niniejszej sprawy brak podstaw do zasądzenia na rzecz powoda zadośćuczynienia przewidzianego w art. 448 k.c., gdyż nie wykazał on, że przejściowe przebywanie w takich celach wywołało u niego negatywne skutki psychiczne lub fizyczne powodujące poczucie krzywdy. Nie zostało też wykazane, by inne wskazywane przez powoda niedogodności w czasie odbywania kary pozbawienia wolności miały cechy dręczenia lub upokarzania powoda i wywołały w nim poczucie krzywdy. Nie ma więc podstaw do zasądzenia zadośćuczynienia w oparciu o art. 448 k.c. Powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie, że nie każde naruszenie dóbr osobistych rodzi prawo do żądania zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2011r. V CSK 113/11) W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 października 2011 r. III CZP 25/11 (jeszcze niepubl.) oraz między innymi w wyroku z dnia 27 października 2011 r. V CSK 489/10 (niepubl.) Sąd Najwyższy stwierdzając, że umieszczenie osoby pozbawionej wolności w celi o powierzchni przypadającej na osadzonego mniejszej niż 3 m. kw. może stanowić wystarczającą przesłankę naruszenia dóbr osobistych wskazał jednocześnie, że sam taki fakt nie przesądza o zasadności roszczenia o zadośćuczynienie na podstawie art. 448 k.c., którego przyznanie zależy od wielu różnych okoliczności, w tym między innymi od długotrwałości przebywania w przeludnionej celi, uciążliwości z tym związanych, poczucia krzywdy i jego stopnia oraz od pozostałych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, które mogą zwiększać poczucie krzywdy lub je osłabiać a nawet sprawiać, że w ogóle nie powstało. W ocenie Sąd powód nie wykazał bowiem by ograniczenia, jakich doznawał podczas pobytu w jednostkach penitencjarnych w których przebywał naruszały jego godności. Powód nie wykazał również by warunki w celi pomimo niezachowania normy 3 m 2 nie były niegodziwe. Ponadto o wszystkich takich przypadkach informowany był bezzwłocznie sędzia penitencjarny, który nie kwestionował ani stosowanych odstępstw ani też konieczności jego zastosowania. W ocenie Sądu naruszenie tych norm nie powodowało istotnego pogorszenia warunków bytowych osadzonych i spowodowane było dużą ilością doprowadzeń skazanych do odbycia kary. Podkreślił także, iż zjawisko przeludnienia w jednostkach penitencjarnych jest zjawiskiem obiektywnym, niezależnym od woli i działań pozwanego. W związku z tym nawet jeśli pozwany okresowo zmuszony był korzystać ze stosowania czasowego odstępstwa w zakresie powierzchni normatywnej należnej skazanym w stosunku do niektórych osadzonych. Stosowanie zatem odstępstw mieści się w granicach obowiązującego prawa. Natomiast powód nie wykazał by w takich warunkach przebywał stale. Ponadto same cele jak wynika z dokumentów przedłożonych przez stronę pozwaną wbrew twierdzeniom powoda były odpowiednio zabezpieczone i wyposażone. Powód w trakcie izolacji w Zakładzie Karnym Nr l w S., miał on zapewnione praworządne, godziwe warunki odbywania kary pozbawienia wolności i poszanowanie przysługujących mu praw, --- STRONA 6 --- zgodnie z przepisami kodeksu karnego wykonawczego i przepisami wykonawczymi. W szczególności powodowi zapewniano odpowiednie ze względu na zachowanie zdrowia: wyżywienie, odzież, pomieszczenia oraz świadczenia zdrowotne i odpowiednie warunki do utrzymania higieny osobistej, jak i czystości w celi, uwzględniające dostęp do ciepłej wody, a także korzystanie z urządzeń i zajęć kulturalno - oświatowych, radia, telewizji, książek i prasy. Każda z cel mieszkalnych, w których osadzony był powód była wyposażona w odpowiedni sprzęt kwaterunkowy, w ilości odpowiadającej liczbie osób osadzonych w celi, oraz w głośnik umożliwiający korzystanie z audycji emitowanych przez zakładowy radiowęzeł. Ponadto powód przez prawie cały czas tego pobytu, był on zatrudniony odpłatnie na pełnym lub 7/8 etatu w Przedsiębiorstwie (...)(17.06.1999r.-15.09.2006r.), co wiązało się z co najmniej ośmio lub dziewięciogodzinnym przebywaniem poza celą, a także możliwością stałego robienia zakupów w kantynie więziennej. W tym miejscu podkreślić należy, iż zdaniem Sądu osadzeni w zakładzie karnym nie mogą oczekiwać zakwaterowania ich w budynkach o standardzie wyższym, niż przeciętne. Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych przez powoda w zakresie braku zajęć kulturalno - oświatowych i ćwiczeń, zagrożenia bezpieczeństwa osobistego poprzez umieszczanie w jednej celi osób o różnym stopniu demoralizacji, przedmiotowe traktowanie osadzonych przez funkcjonariuszy i wychowawców, utrudnianie kontaktów z bliskimi poprzez przetrzymywanie korespondencji należy je uznać za całkowicie bezzasadne. Przede wszystkim trzeba wskazać, iż powód nie wskazuje jakichkolwiek okoliczności wymienianych zarzutów, wysuwając jedynie bezpodstawne oskarżenia wobec funkcjonariuszy wykonujących swoje obowiązki w sposób praworządny i humanitarny. Ponadto wskazać trzeba, że w każdym oddziale mieszkalnym znajdują się świetlice, w których realizowane są zajęcia kulturalno - oświatowe, jak również sportowe, zgodnie z zatwierdzonym przez Dyrektora jednostki grafikiem. Osadzeni mogą korzystać także z księgozbioru bibliotecznego jeden raz w tygodniu. W Zakładzie Karnym w S. Op. osoby palące i niepalące odbywają karę pozbawienia wolności w odrębnych celach mieszkalnych, na podstawie oświadczeń składanych przez osadzonych. W przypadku deklaracji zmiany stanowiska w powyższej kwestii, każdorazowo uwzględnia się wolę osadzonego w przedmiocie palenia, bądź niepalenia. W trakcie pobytu powoda w pozwanej jednostce penitencjarnej był on osadzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, przy uwzględnieniu wszelkich ustawowych wymogów osadzania, w tym potrzeby zapewnienia porządku oraz bezpieczeństwa w jednostce, potrzeby kształtowania właściwej atmosfery wśród wskazanych, konieczności zapobiegania samoagresji i popełnianiu przestępstw w trakcie odbywania kary. Decyzja w przedmiocie rozmieszczenia opierała się także na okolicznościach tj. uprzednia karalność, płeć, wiek, zalecenia lekarskie i psychologiczne, palenie tytoniu, a także względy bezpieczeństwa osobistego. W ocenie Sądu ograniczenia, jakich doznawał powód podczas pobytu w pozwanej jednostce penitencjarnej nie naruszały więc nawet w sensie subiektywnym jego godności. Panujący w zakładach karnych i aresztach śledczych dyskomfort jest elementem odbywania kary pozbawienia wolności, w związku z czym powód rażąco naruszając porządek prawny, winien liczyć się z karą pozbawienia wolności i wszystkimi ograniczeniami i dolegliwościami z tej kary płynącymi. Zwrócić należy także uwagę, iż niedogodności które spotkały powoda w związku z odbywaniem kary w takim samym stopniu dotyczyły także innych osadzonych. Warunki te zaś były takie jakie w danej sytuacji mogła optymalnie zapewnić administracja zakładu. Jak już wyżej podkreślono, odbywanie kary pozbawienia wolności z natury rzeczy wiąże się z różnego rodzaju dolegliwościami. Tylko dopiero jednak, gdy przybierają one formy poniżania, dokuczania, znęcania itp., czy też pozbawiania osadzonych podstawowych warunków godziwej egzystencji, można by je uznać za bezprawne naruszenie dóbr osobistych w rozumieniu przepisów art. 23 k.c. oraz art. 24 k.c. O takim przypadku nie może być jednak mowy w rozpoznawanej sprawie. Zwrócić też należy uwagę na charakter czynów karalnych popełnionych przez powoda, które skutkowały ostatecznie wydanie wyroku skazującego i osadzeniem Go w pozwanej jednostce penitencjarnej uzasadnia twierdzenie, że jest osobą mało wrażliwą na krzywdę i cierpienie. Żądanie powoda zasądzenia zadośćuczynienia w tym kontekście ocenić należy jako sprzeczne z powszechnym poczuciem sprawiedliwości. W tym kontekście wynikły konflikt wartości w postaci naruszenia dóbr osobistych skazanego i z drugiej strony konieczności wykonywania kary trzeba rozstrzygnąć zdaniem Sądu na rzecz tego drugiego dobra. Konieczność wykonywania kary pozbawienia wolności jest wartością nadrzędną mającą na celu uchronienie społeczeństwa przez osobami, które wchodzą w konflikt z prawem takimi jak powód. Stąd też interes społeczny wyrażający się w poczuciu bezpieczeństwa indywidualnego i zbiorowego przemawia --- STRONA 7 --- za oddaleniem powództwa, nawet gdyby przyjąć, iż naruszono dobra osobiste powoda umieszczając go na jakiś czas w przeludnionej celi. I ten interes przeważa nad potrzebą udzielenia ochrony dobrom osobistym powoda. Sąd oddalił wnioski dowodowe powoda zawarte w piśmie procesowym z dnia 6 marca 2013r. odnośnie przesłuchania zawnioskowanych świadków z uwagi na fakt, iż powód nie był w stanie wskazać ich aktualnego adresu i miejsca pobytu, ponadto materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawi pozwała na wydanie rozstrzygnięcia , a zeznania zawnioskowanych przez powoda świadków nie zmieniłyby decyzji Sądu w przedmiocie wydanego orzeczenia. Mając na uwadze powyższe powództwo oddalono. Na podstawie art. 98 k.p.c. obciążono powoda kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej.