Wyrok I C 590/07 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 marca 2011 r. Sąd Okręgowy w Toruniu

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 590/07 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 marca 2011 r. Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: S.S.O. Wojciech Modrzyński Ławnicy : --------------------------- Protokolant: stażysta Małgorzata Maruszewska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 r. w Toruniu przy udziale : --------------------------- sprawy z powództwa J.R. przeciwko Skarbowi Państwa – A.Ś.w C. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 1. Oddala powództwo 2. Kosztami postępowania w części od uiszczenia których zwolniony był powód obciąża Skarb Państwa 3. Zasądza od powoda J.R.na rzecz pozwanego Skarbu Państwa – A.Ś w C. kwotę 720,00 zł (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego --- STRONA 2 --- I C 590/07 UZASADNIENIE Do Sądu Okręgowego w Toruniu wpłynął pozew J.R. przeciwko Skarbowi Państwa – A.Ś. w C. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę. Powód domagał się zasądzenia od Skarbu Państwa kwoty 150.000 zł za doznane krzywdy, utratę zdrowia oraz za niegodne warunki bytowe w A.Ś. w C. Powód wskazał, iż od 16 maja 2006 roku przebywa w A.Ś. w C., w którym jest przepełnienie i nie jest zachowana norma 3m 2 dla jednego osadzonego przewidziana w przepisach kodeksu karnego wykonawczego. Dodatkowo ściany cel są zagrzybione, płynie po nich woda, brak jest świeżego powietrza i światła słonecznego. Rtęciowe oświetlenie w celach doprowadziło do pogorszenia wzroku powoda o 0,5 dioptrii. W czerwcu 2006 roku powód uległ wypadkowi, w wyniku którego uderzył kręgosłupem w metalową kratę. Od tamtej pory powód odczuwa bóle i dolegliwości związane z drętwieniem lewej ręki i nogi. Powód jest cukrzykiem, a mimo to nie została mu zapewniona specjalna dieta. Dodatkowo w celi kont sanitarny nie jest oddzielony murem tylko parawanem. Załatwianie potrzeb fizjologicznych w takich warunkach jest w ocenie powoda poniżające i nieludzkie. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Pozwany wskazał, iż powód przebywa w A.Ś. w C. od dnia 16 maja 2006 roku gdzie został przetransportowany z A.Ś. w B. na polecenie Sądu Rejonowego w Ś. W trakcie pobytu powód zgłaszał skargę do Sądu Okręgowego w T. na otrzymaną karę dyscyplinarną. W skardze zawarł liczne zarzuty odnośnie warunków bytowych w celi. Skarga została oddalona. Pozwany zaprzeczył aby w celach panowały złe warunki bytowe i sanitarne. W ocenie pełnomocnika pozwanego powód nie wyjaśnił w pozwie w jaki sposób i na czym miałaby polegać szkoda wyrządzona mu przez pozwanego i nie uzasadnia wysokości dochodzonego roszczenia. Na rozprawie w dniu 12 marca 2007 roku powód sprecyzował swoje żądanie i wniósł o zasądzenie ze Skarbu Państwa zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych – godności ludzkiej za osadzenie go w zbyt małej celi o bardzo złych warunkach sanitarnych w kwocie 30.000 zł. Ponadto powód domagał się 60.000 zł z tytułu uszczerbku na zdrowiu jakiego doznał na skutek wypadku z czerwca 2006 roku, kiedy to potknął się podczas spaceru i --- STRONA 3 --- uderzył plecami i kręgosłupem o metalową kratę. Od tej chwili powód cierpi bóle kręgosłupa, drętwieje mu lewa noga i ręka. Dodatkowo zażądał kwoty 30.000 zł z tytułu pogorszenia wzroku na skutek niewłaściwego, rtęciowego oświetlenia w areszcie. Pismem z dnia 26 marca 2008 roku ponownie sprecyzował swoje żądanie i wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa – A.Ś. w C.: − Za doznany wypadek i uszkodzenie kręgosłupa kwoty 20.000 zł tytułem odszkodowania i 40.000 zł tytułem zadośćuczynienia − Za osadzenie go jako osoby po raz pierwszy osadzonej w areszcie w jednej celi z recydywistami kwoty 5.000 zł odszkodowania i 30.000 zł zadośćuczynienia − Za przepełnienie w celi i niezachowanie ustawowo zagwarantowanej powierzchni minimalnej przypadającej na jednego osadzonego kwotę 1000 zł odszkodowania i 10.000 zadośćuczynienia − Za złe warunki bytowe i sanitarne panujące w celi, w tym kont sanitarny oddzielany wyłącznie parawanem kwotę 3000 zł odszkodowania i 17.000 zł zadośćuczynienia. − Za pogorszenie wzroku z uwagi na niewłaściwe oświetlenie kwotę 4000zł odszkodowania i 20.000 zł zadośćuczynienia. Na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 roku powód ponownie zmienił żądanie pozwu i wniósł o zasądzenia ze Skarbu Państwa – A.Ś. w C. kwoty 20.000 zł na zakup leków i rehabilitację w związku z uszkodzeniem kręgosłupa i 40.000 zł zadośćuczynienia w związku z tym wypadkiem. Podtrzymał żądanie w pozostałym zakresie. Pozwany podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie powództwa. Sąd ustalił, co następuje: J.R. został tymczasowo aresztowany w dniu 11 marca 2006 roku i osadzony w A.Ś. w B. Decyzją Sądu Rejonowego w Świeciu został przetransportowany do A.Ś. w C. w dniu 16 maja 2006 roku. Dowód : teczka osobo- poznawcza akta osobowe część b W kwestionariuszu wypełnianym po przyjęciu osoby tymczasowo aresztowanej do aresztu powód wskazał, iż był wcześniej aresztowany w A.Ś. w C.w 2001 roku i A.Ś. w S. w 2005 roku. --- STRONA 4 --- W chwili przyjęcia J.R. w A.Ś. w C. panowało przeludnienie. Liczba osadzonych przekraczała liczbę miejsc. Dyrektor A. na przestrzeni 2006 i 2007 roku wielokrotnie informował właściwy Sąd penitencjarny o istniejącej sytuacji i konieczności osadzania przebywających tam osób w celach, w których powierzchnia przypadająca na jedną osobę jest mniejsza niż 3m 2 . Dowód : dokumenty karta 322-328 akt Od momentu przyjęcia do A. w C. powód wykazywał niezwykle roszczeniową postawę. Deklarował przynależność do subkultury więziennej tzw. osób grypsujących. Dowód : akta osobowe cześć B zeznania J.C. k 197 Z uwagi na konflikty ze współosadzonymi powód był wielokrotnie przenoszony do innych cel. Okresowo z uwagi na przeludnienie powód był umieszczany w celach, w których powierzchnia przypadająca na jednego osadzonego była mniejsza niż 3m 2 . Okresy pobytu w takich celach nie były długie. Niezwłocznie po zmianie sytuacji osobowej w A. przenoszono osadzonych do cel zapewniających im odpowiednią ilość miejsca. W trakcie pobytu w A. ś. 9- krotnie pracownicy aresztu wnioskowali o ukaranie dyscyplinarne powoda uwagi na jego niewłaściwe zachowanie. Dowód : akta osobowe zeznania J.C. k- 197 zeznania R.T.k-267 zeznania K.Z. k -77 W trakcie pobytu w areszcie J.R. protestując przeciwko działaniom Sądu i Prokuratury ze Ś. rozpoczął protest głodowy. Dowód : zeznania M.G.k -330 W trakcie pobytu w A.Ś. w B. i C. u powoda stwierdzono cukrzycę, nadciśnienie tętnicze. Powód wielokrotnie odmawiał przyjmowania leków. W dniu 8 czerwca 2006 roku podczas spaceru powód upadł. Pielęgniarz stwierdził lekkie otarcie naskórka na prawym kolanie i --- STRONA 5 --- zewnętrznej stronie lewej kostki. Powód nie zgłaszał żadnych dolegliwości kręgosłupa. Na żądanie osadzonego nie wezwano lekarza. Dowód : książeczka zdrowia k -88 zeznania A.P. k -305 Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny ustalony został w oparciu o złożone do akt sprawy dokumenty oraz zeznania świadków: A.P., K.Z., J.C., R.T. i zeznającego w charakterze strony postępowania M.G. oraz złożone do akt sprawy dokumenty. Sąd uznał zeznania świadków za w pełni wiarygodne. Są one spójne, logiczne i wzajemnie korespondują. Również złożone do akt dokumenty, szczególnie teczka osobowa osadzonego, książeczka zdrowia i korespondencja Dyrektora A.Ś. kierowana do Sądu Penitencjarnego nie budziły wątpliwości Sądu. Dokumenty te sporządzone zostały przez upoważnione organy, a ich treść nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. W toku postępowania powód zmieniał treść żądania. Ostatecznie domagał się zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia za naruszenie jego godności osobistej związane z umieszczeniem w zbyt małej celi oraz za złe warunki bytowe i umieszczenie go w celi z recydywistami. Powód domagał się ochrony prawnej wywodząc swoje uprawnienia z naruszenia jego dobra osobistego poprzez naruszenie art. 110 §2 k.k.w. Twierdził że poprzez fakt, iż został naruszony powołany przepis i nie miał zagwarantowanej powierzchni 3m 2 Skarb Państwa – A.Ś. wyrządził mu krzywdę. Dodatkowo domagał się odszkodowania i zadośćuczynienia za doznany wypadek i uszkodzenie kręgosłupa oraz pogorszenie wzroku na skutek niewłaściwego oświetlenia w celi. Poza ogólnikowym powołaniem art. 110§2 kkw powód nie wskazał żadnej podstawy faktycznej swego żądania jak również podstawy prawnej dochodzonych roszczeń. Nie wskazał w jakich celach przebywał. Jak długie były pobyty w celach, w których powierzchnia przypadająca na jedną osobę była mniejsza niż 3m 2 . --- STRONA 6 --- W ocenie Sądu powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Warto podkreślić, iż powód przebywał w A.Ś. w C. od 16 maja 2006 roku do maja 2007 roku. W tej sytuacje kwestię osadzenia powoda w A.Ś. należy rozpatrywać w kontekście przepisów kodeksu karnego wykonawczego w brzmieniu obowiązującym w okresie przebywania w areszcie powoda. Przepis art. 110§2 kkw w brzmieniu na który powołuje się powód zaczął obowiązywać 6 grudnia 2009 roku. W tej sytuacji przepis ten nie może w żaden sposób odnosić się do roszczeń powoda w związku z jego pobytem w A.Ś w okresie 2006- 2007. Zgodnie z art. 24 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Polskie prawo nie przewiduje zamkniętego katalogu dóbr chronionych prawnie. Tym niemniej aby dochodzić zadośćuczynienia za ich naruszenie, nie wystarczy samo wskazanie zdarzenia, które spowodowało to naruszenie, ale także powód musi wskazać jakie konkretnie dobra osobiste zostały naruszone. Przy wyjaśnianiu istoty dóbr osobistych i związanych z nimi praw osobistych dominujący jest pogląd wskazujący, iż przy ocenie czy doszło do naruszenia dóbr osobistych decydujące znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ile to jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie. Podkreśla się przy tym, że przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, którego ochrony domaga się osoba zgłaszająca żądanie należy brać pod uwagę całokształt okoliczności, a nie np. zwrot wyrwany z całej wypowiedzi. (tak Komentarz do Kodeksu Cywilnego. Księga pierwsza. Część Ogólna Stanisław Dmowski, Stanisław Rudnicki, uwagi do art. 23 k.c. Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2007). Ocena czy doszło do naruszenia dobra osobistego danego podmiotu oparta jest na przesłankach subiektywnych i obiektywnych. Przepisy art. 23 i 24 k.c. w odniesieniu do ogólnej reguły dowodowej --- STRONA 7 --- nakładają na powoda obowiązek wykazania, iż doszło do naruszenia jego dobra osobistego i wskazania jakie dobro zostało naruszone. Przepisy art. 23 i 24 k.c. konstruują domniemanie bezprawności działania. W tej sytuacji na pozwanym ciąży obowiązek udowodnienia, iż jego działanie nie było bezprawne. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyrok z 7 kwietnia 2009 roku (M.P.Pr. 2009/12/642) do powstania roszczeń określonych w art. 24 k.c. nie jest wystarczająca sama bezprawność działania sprawcy. Niezbędny jest także skutek tego działania w postaci naruszenia jednego z dóbr osobistych, o których mowa w art. 23 k.c. Z treści art. 24§1 k.c. wynika jednoznacznie, iż ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym. Przesłanka bezprawności działania jest przesłanką konieczną do udzielenia ochrony o charakterze niemajątkowym. Przesłanka bezprawności działania jest ujmowana w kodeksie cywilnym szeroko. Przyjmuje się mianowicie, że bezprawne jest każde działanie sprzeczne z normami prawnymi, a nawet z porządkiem prawnym oraz zasadami współżycia społecznego. W orzeczeniu z 19 października 1989 roku (II Cr 419/89 OSP 11-12/90, poz. 377) Sąd Najwyższy wskazał, iż za działania bezprawne uważa się każde działanie naruszająco dobro osobiste, jeśli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających je. Sąd Najwyższy wskazał, iż do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych zalicza się: działanie w ramach porządku publicznego- tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, wykonywanie prawa podmiotowego, zgodę pokrzywdzonego, działanie w obronie uzasadnionego interesu społecznego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt omawianej sprawy wskazać należy, iż powód domagał się odszkodowania i zadośćuczynienia za naruszenie jego dobra osobistego w postaci godności osobistej. Do naruszenia godności doszło na skutek osadzenia go w A.Ś. w celi o mniejszej powierzchni niż 3m 2 na jednego osadzonego. Również panujące w celi warunki sanitarno bytowe godziły w godność osobistą J. R. Zgodnie z przedstawionym wyżej poglądem no powodzie ciążył obowiązek wykazania, iż doszło do zdarzenia naruszającego dobro osobiste i wskazania jakie dobro zostało naruszone. Przepis art. 24 k.c. konstruuje domniemanie bezprawności działania osób naruszających dobro osobiste. Zgodnie z art. 41.1 Konstytucji RP każdemu zapewnia się nietykalność osobistą i wolność osobistą. Pozbawienie lub ograniczenie wolności może nastąpić tylko na zasadach i w trybie --- STRONA 8 --- określonych w ustawie. Powód trafił do Aresztu Śledczego w C. na mocy decyzji Sądu Rejonowego w Ś. W postępowaniu tym powód nie kwestionował zasadności jego tymczasowego aresztowania. Zgodnie z art. 248§1 k.k.w. w brzmieniu obowiązującym w czasie osadzenia powoda w szczególnie uzasadnionych wypadkach dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego może umieścić osadzonych, na czas określony, w warunkach, w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m 2 . O takim umieszczeniu należy bezzwłocznie powiadomić sędziego penitencjarnego. Przepis art. 248§2 kkw zawierał delegację ustawową dla Ministra Sprawiedliwości do wydania rozporządzenia regulującego tryb postępowania właściwych organów w wypadku, gdy liczba osadzonych w zakładach karnych lub aresztach śledczych przekroczy w skali kraju ogólną pojemność tych zakładów, uwzględniając w szczególności tryb postępowania Dyrektora Generalnego Służby Więziennej, dyrektorów okręgowych oraz dyrektorów zakładów karnych i aresztów śledczych w zakresie zawiadamiania o przekroczonej pojemności odpowiednio w skali kraju, obszaru działania okręgowego inspektoratu oraz zakładu karnego i aresztu śledczego, tryb postępowania dyrektorów zakładów karnych i aresztów śledczych w zakresie organizowania dodatkowych miejsc zakwaterowania, a także tryb postępowania organów prokuratury i sądownictwa w wypadku przeludnienia zakładów karnych i aresztów śledczych ponad ustaloną pojemność w skali kraju. W trakcie pobytu powoda w Areszcie Śledczym w C. obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 kwietnia 2006 roku w sprawie trybu postępowania właściwych organów w wypadku, gdy liczba osadzonych w zakładach karnych lub aresztach śledczych przekroczy w skali kraju ogólną pojemność tych zakładów (Dz. U.06.65.459). Rozporządzenie to przewidywało również możliwość osadzenia osób aresztowanych i pozbawionych wolności na czas określony w celach, których powierzchnia przypadająca na jednego osadzonego będzie mniejsza niż 3m 2 . Warto także podkreślić, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2007 roku (II CSK 269/07, OSNC- ZD 2008/3/75 Zapewnienie przez Państwo godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności jest jednym z podstawowych wymagań demokratycznego państwa prawnego, jednakże osadzenie skazanego w celi w warunkach, w których powierzchnia na jedną osobę wynosiła mniej niż 3 m 2 , przy spełnieniu przesłanek określonych w art. 248 § 1 k.k.w., jest zgodne z prawem. Żaden zakład karny czy areszt nie może odmówić przyjęcia osadzonego z powodu braku miejsc. W przypadku przeludnienia tj. sytuacji gdy liczba przebywających osadzonych przekracza liczbę miejsc możliwie jest po spełnieniu warunków --- STRONA 9 --- określonych w art. 248 k.k.w. zmniejszenie powierzchni mieszkalnej cel przypadającej na jednego osadzonego. W przedmiotowej sprawie pozwany dołączył do akt sprawy zawiadomienia jakie kierował Dyrektor A.Ś. Do Sądu Penitencjarnego w 2006 i 2007 roku informujące o przeludnieniu i konieczności czasowego osadzania więźniów w warunkach , w których powierzchnia przypadająca na jedną osobę jest mniejsza niż 3m 2 (karta 322-328 akt). W tej sytuacji działanie pozwanego polegające na czasowym osadzaniu J.R. w celach, w których powierzchnia przypadająca na jednego osadzonego była mniejsza od 3m 2 nie było działaniem bezprawnym. Warto także podkreślić, iż w trakcie pobytu powoda w A.Ś. w C. J.R. był wielokrotnie przenoszony do różnych cel. Przenosiny odbywały się na żądanie samego J.R. bądź osób współosadzonych. Jak wynika z zeznań świadków i dokumentacji związanej z pobytem powoda w areszcie w trakcie całego pobytu należał on do subkultury więziennej tzw. osób grypsujących. Wykazywał szczególnie roszczeniową postawę zarówno wobec personelu więziennego jak i współosadzonych. Do przeniesienia powoda do innej celi dochodziło na skutek zachowania samego powoda, a ewentualne pobyty w zbyt małych celach miały charakter krótkotrwały i przejściowy. Powód nie wykazał także, aby warunki bytowe panujące w celach były niezgodne z obowiązującym prawem. Wyposażenie cel odpowiadało przepisom rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. 03.186.1820). Przeprowadzone kontrole warunków bytowych panujących w celach nie potwierdziły złych warunków bytowych i niezgodności wyposażenia cel w niezbędne meble. Warto podkreślić, iż obowiązujące przepisy nadal dopuszczają możliwość wydzielenia konta sanitarnego i odgrodzenie go od reszty celi kotarą. Niewątpliwie warunki panujące w A.Ś. nie są komfortowe. Budynki są stare i wymagają remontów. Nie mniej wyposażenie cel i warunki bytowe gwarantowane wszystkim osadzonym zgodne są z obowiązującymi przepisami. Również zarzut osadzenia powoda z recydywistami nie zasługiwał na uwzględnienie. Powód został przyjęty do A.Ś. w C. jako tzw. recydywista penitencjarny, tj. osoba wielokrotnie osadzana w Zakładzie Karnym lub areszcie śledczym. W trakcie pobytu powód nie zgłaszał żadnych skarg na osadzenie go z recydywistami, nie kwestionował swojej kwalifikacji przy --- STRONA 10 --- przyjęciu do aresztu śledczego. Warto podkreślić, iż komisja penitencjarna ustala warunki w jakich winien być osadzony tymczasowo aresztowany kierując się dyspozycją art. 212 k.k.w. i następnych oraz przepisami Rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 23 sierpnia 2003 roku w sprawie regulaminu organizacyjno – porządkowego wykonywania tymczasowego aresztowania. Powód nie wskazał w jakim okresie i jak długo przebywał w celi z recydywistami i nie złożył żadnych wniosków dowodowych w tym zakresie. Jeszcze raz podkreślić należy, iż w trakcie pobytu w A.Ś. w C. powód nie kwestionował zakwalifikowania go jako osoby karanej i nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń co do osadzenia go z recydywistami. Mając powyższe okoliczności na uwadze powództwo w zakresie zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych należało oddalić. Również żądania zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa A.Ś. w C. odszkodowania i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku z uszkodzeniem kręgosłupa i utratą wzroku przez J.R. nie zasługują na uwzględnienie. Również w przypadku powyższych żądań powód ograniczył się do ogólnikowego zgłoszenia żądania i wskazania jego wysokości. Nie wskazał żadnej podstawy prawnej i faktycznej dochodzonych roszczeń. W tej sytuacji żądania powoda należy rozpatrywać w kontekście naruszenia przepisu art. 417 k.c. Zgodnie z art. 417§1k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Przesłanką odpowiedzialności odszkodowawczej na podstawie art. 417 k.c. jest szkoda w rozumieniu art. 361 § 2 k.c., może też być zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę w przypadkach wskazanych w art. 445 i 448 k.c. W toku postępowania powód w żaden sposób nie wykazał aby poniósł szkodę w związku z pobytem w Areszcie Śledczym w C. Powód powołał się na wypadek jakiemu uległ w czerwca 2006 roku. Wskazywał, iż podczas spaceru potknął się i uderzył kręgosłupem w metalową kratę. W ocenie Sądu okoliczność poniesienia przez powoda jakiejkolwiek szkody nie została udowodniona przez powoda. Zgodnie z ogólną regułą postępowania dowodowego wyrażoną w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. To na powodzie ciążył obowiązek wykazania, że doszło do wypadku, wykazania obrażeń jakich doznał na skutek wypadku oraz wykazania winy pozwanego i związku przyczynowego między zawinionym zachowaniem pozwanego, a poniesioną szkodą. Żadna z powyższych okoliczności nie została --- STRONA 11 --- wykazana przez powoda. Co prawda świadek A.P. wskazał, iż pamięta, że podczas spaceru jeden z więźniów potknął się i upadł. Nie potrafił jednak jednoznacznie wskazać czy chodziło o osobę powoda. Świadek nie potwierdził także aby w wyniku potknięcia osoba pokrzywdzona doznała jakichkolwiek obrażeń ciała. Powód nie zgłosił wypadku administracji Aresztu Śledczego. Na jego żądanie pomoc ambulatoryjna wiązała się wyłącznie z zaopatrzeniem otarć naskórka na kolanie i kostce. Nie udzielono mu żadnej pomocy lekarskiej. Wypadek wydarzył się w czerwca 2006 roku, a powód w areszcie przebywał do maja 2007 roku. Przez ten okres nie udzielano powodowi żadnej pomocy medycznej w związku z rzekomym uszkodzeniem kręgosłupa. W tej sytuacji w ocenie Sądu powód nie wykazał w sposób wystarczający, iż dzisiejsze dolegliwości kręgosłupa mają jakikolwiek związek z jego pobytem w areszcie śledczym i rzekomym uderzeniem kręgosłupem w metalową kratę. Podobnie w przypadku pogorszenia wzroku o 0,5 dioptrii. Powód ograniczył się wyłącznie do podniesienia żądania zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia za pogorszenie wzroku. Sam fakt, że w celach mogły być zamontowane lampy rtęciowe nie jest równoznaczny z pogorszeniem wzroku. Powód nie wykazał, iż rzeczywiście jego wzrok uległ pogorszeniu wskutek przebywania w pomieszczeniach oświetlonych lampami rtęciowymi. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł zgodnie z powołanymi przepisami jak w sentencji orzeczenia. O kosztach orzeczono w myśl art. 98 k.p.c. zgodnie z którym osoba przegrywająca proces obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia swych praw i celowej obrony. Do niezbędnych kosztów zalicza się m.in. koszty zastępstwa procesowego w toku postępowania. Zgodnie z §10 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.02.163.1349 ze zmianami) stawka minimalna w sprawie o ochronę dóbr osobistych wynosi 360 zł. Długotrwałość i złożoność procesu oraz nakład pracy pełnomocnika pozwanej uzasadnia przyznanie mu wynagrodzenia w kwocie 2 krotnej stawki minimalnej §2.2 rozporządzenia.