Wyrok I C 576111 1. oddala apelacjq

--- STRONA 1 --- Sygn. a_kt1ACa 21$113 WYROK Na f‘4§ri&Iawl6 ustawy 3 dnia 6 09 2:161 r 0 gnaw9 d F . _ ‘  . W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 0 IPfOf;?ri:IL§§fi'§IE%rEn§¢§il $15.53;» "15 Z P61“, Im ' R W orrnle dokumentu iub w foxmie przeiwerzonej D ' 29 " ' 2013 . ma Wpma r  H V11 _ _ _ ' w mug 1 nazmsko wn1oskodaw6§m“mnwm Sqd Apelacyjny W WflfSZ&W1€ I Wyclzral Cywllny W skiadzlez ~ ......... ....... I Przewodniczqcy — Sqdzia SA Edyta Mroczek (spr.) was WDsk°da""°5' Sgdzia SA Edyta Jefimko ' Sqdzia SA Barbara Trqbska » ’ 0 Protokolant apl. sqd. Piotr Kgdzierski po rozpoznaniu W dniu 29 sierpnia 2013 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powédztwa A. K. przeciwko Skarbowi Pafistwa reprezentowanemu przez Prezesa Sqdu Rejonowego w G. 0 zaplatcg na skutek apelacji powoda 0d wyroku Sqdil Okrqgowego W Warszawie 2. dnia 6 wrzeénia 2012 1'. sygn. akt I C 576111 1. oddala apelacjq; 3 2. V nie obciaga powoda obowiqzkiem zwrotu kosztéw post:gpowania apelacyjnego na rzecz strony pozwanej. Sygn. akt I ACa 275/13 UZASADNIENIE Powéd A. K.wni6s1 0 zasqdzenie od pozwanego Skarbu Pafistwa — Prezesa Sqdu Rejonowego w G. kwoty 130.000 Z1 z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku do dnia zapiaty. W uzasadnieniu wskazai, 2e Wyrokiem z 10 listopacla 20041". Sqdu Rej onowego w G. II WydziaI Karny, sygn. akt II K 609/0'3, z0sta1 skazany za przestegpstvva opisane w art. 258 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 i2 k.k. Wydaj qc powyzszy wyrok Satd.zastosowa1niek0rzystne dla powoda przepisy stosuj ap Kodeks Karny z 19921". zamiast przepisy Kodeksu Karnego 2 1969 roku, ktéry nie posiaclai w swoich unormowaniach przepisu odpowiadajqcego art. 258§1 kk. oraz 65 § 1 i 2 k.k. przez co by} ustawg wzglcgdniejszat do obecnie oboxviqzujqcej. Ponadto wskazai, is Sqd Rejonowy w G. wpr0wad.ziI powodowi zastqpczq karq pozbawienia wolnoéci za orzeczonq grzywng, co nie powinno mieé miejsca. Powéd p0dni6sI, ze niniejszy pozew wnosi w trybie an. 13 Europejskiej Konwencji Praw Czilowieka. ' Pozwany Skarb Pafistwa  Prezes Szgdu Rejonowego w G. zastcgpowany przez Prokuratorig Generaklq Skarbu Pafistwa wni6sI 0 ocldalsnie powédztwa oraz 0 zasqdzenie 0d powoda na Izecz pozwanego koszlléw postqpowania weclhlg norm przepisanych. Pozwany poclniési zarzut przedawnienia roszczenia za okres przed dniem 2 czerwca 20081". sygn. na 1 Aca 2:‹'s„'13 WYROK Na fndslswls ustaw z dnia a 09 2¿JG1 r 0 sügşęm d F . _ ` ' . W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ O IPigfiiriiiiiifiāiiiifřflżziż ÅĹÊHÊÊÊ' "25 Z Pćźfl' Zm- ` řl W ormia dokumentu iub w formie przelwerzonej D ' 29 ' ' 2013 . ma Wpma r - H V1/ _ _ _ t _ mus i nazwisko wsioskodawcynlii'""""" Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny W składzie: t ......... ....... i Przewodniczący - Sędzia SA Edyta Mroczek (spr.) adres WDsk°da"`"°5' Sędzia SA Edyta Jefimko ' Sędzia SA Barbara Trębska › j 8 Protokolant apl. sąd. Piotr Kędzierski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa A. K. przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Prezesa Sądu Rejonowego w G. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt I C 57"6z'11 1. oddala apelację; 3 2. V nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego na rzecz strony pozwanej. Sygn. akt I Acz 275/13 UZASADNIENIE Powód A. K.wniosł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Rejonowego w G. kwoty 130.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia Wydania wyroku do dnia zapłaty. W uzasadnieniu wskazał, że wyrokiem z 10 listopada 2004r. Sądu Rejonowego w G. II Wydział Karny, sygn. akt II K 609/0.3, został skazany za przestępstwa opisane w art. 258 § 1 k.k. oraz art. 65 § 1 i 2 k.k. Wydaj ąc powyższy wyrok Sąd .zastosował niekorzystne dla powoda przepisy stosując Kodeks Karny z 1997r. zamiast przepisy Kodeksu Karnego z 1969 roku, który nie posiadał w swoich unormowaníach przepisu odpowiadającego art. 258§í k.k. oraz 65 § 1 i 2 k.k. przez co był ustawą względniejszą do obecnie obowiązującej. Ponadto wskazał, że Sąd Rejonowy w G. wprowadził powodowi zastępczą karę pozbawienia wolności za orzeczoną grzywnę, co nie powinno miec miejsca. Powód podniósł, że niniejszy pozew wnosi w trybie art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. " Pozwany Skarb Państwa - Prezes Sądu Rejonowego w G. zastępowany przez Prokuratorię Generalna Skarbu Państwa wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania wedlug norm przepisanych. Pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia za okres przed dniem 2 czerwca 20081. --- STRONA 2 --- Wyrokiem z dnia 6 Wl"Z€§]1i3 2012 r. Sac! Okrggowy W \Varszawie oddalil puwédztwu oraz nie obciaiyl powoda obowiazkicm zwrotu kosztéw pusttgpowania na rzccz strony pozwanej. Sad Okrqgowy ustalii, Ze powéd zostali s1<aza_ny Wymkiem z 10 listopada 20041'. Sadu Rejonowego W G. II Wydziai Kamy, sygn. akt II K 6091’03. Na Iozprawie, ktéra odbyia Sig 10 listopacla 2004r. powéd A. K.oraz jego obrofica z10Zy1i Wniosek 0 Wydanie Wyroku skazuj acego bez przeprovbadzeiiia rozprawy i orzeczenic kary pczbawienia Woinoéci oraz grzywny. Sad na podstawie art. 387 § 2 k.p.1<. Wobec braku sprzeciwu prokuratora i pokrzywdzonych, przychylii sit; do Wniosku oskarionego ijego obroficy i Wyda1 wyrok, W ktérym Wymierzyi oskarzonemu kaly jcdnostkowe za poszczegélne przestcgpstwa oraz karq iaczna. Wyrok nie zostai zaskarzony i uprawomocnii sieg W dniu 2 grudnia 20041’. Sad 0rzeka1 W tej sprawie na poclstawie nowych przepiséw Kodeksu karnego. ' Sad Okrqgovyy odnoszag: sit; do zakreélonej przez powoda podstavvy faktycznej Zaclania WSkE1Z2lI, Ze A. K. dochodzi odszkodowania z powudu nie zastosowania wobec niego ustawy wzglqdniej szej niz obowiqzuj aca W dniu wydania wyroku, a takze, 2e WIW Sad Wprowadzii powodowi zastqpcza karq pozbawienia wolnoéci za orzeczona grzywnq. A zatem roszczenie powoda oparte zostaio 0 treéé art. 417 § 1 k.c. Wobec poclniesionego przez pozwanegd zarzutu przedawnienia roszczenia Sad Okrggowy uznai, Ze poczatek biegu trzyletniego terminu przeciawnienja nalezy liczyé od dnia 10 iistopada 2004r. to jest 051 chlia Wydania wyroku skazuj acego powoda. Z ta bowiem data powéd dowiedziai siq 0 szkodzie i o osobie obowiazanej do jej naprawienia. A zatem termin przedawnienia upiynefl W dniu ll listopada 2007r., zaé pozew z0sta1 ziozony dopiero 8 czerwca 20 1 1 r. Uwzglrgdniajac termin przedawnienia Sad Okrqgowy oddalil powédztwo W niniejszej sprawie. Sad Okrggovvy Wskazai réwrliez, Ze nawet gdyby uznaé, 2e nie uplynaj termin przeclawnienia, to powédztwo nie 20512110 W p€'II"11 Wykazane, a to na powoclzie ciazyi 0b0Wia_zek udowodnienia W}/Zej wymienionych trzech przasianek 0dp0Wiedzia1n0éci.(art.6 1<.c.). Powécl W ocenie Sadu I instancji nie Wykazai", jakq clokiadnie szkodq materiainq czy tei niematerialna poniési, a same wskazanie przez powoda, Ze Sa_d Wydai Wyrok niezgodny Z przepisami Kodeksu Karnego nje stanowi \vystarczajacej konkretyzacji szkody. Zdaniem SBLEIU Okragowego powéd nie udowodnii takze Wysokoéci poniesionej szkody, gdyz za udowoclnienie Wysokoéci szkody nit: mozna uznaé kwoty Zadanego odszkoclowania. Biorac pow}/Zsze pod uwagq Sad Okrwggowy orzeki jak W sentencji. O kosztach postqpawania orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. , Apelacja 0d powyzszego wyroku Wniési powéd zaskariajac powyzszy Wyrok W caioéci i Wniési 0 jego uchylenie i zniesienie postepcwania dotkniqtego niewaznoéciai przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Saclowi I instancji. Zaskarzonemu orzeczeniu powéd zarzucil naruszenie przepiséw procesowego tj. art. 117 § 1 k.p.c. W zw. z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji PraW Cziowieka, art. 210 § 1 k.p.c., art. 214 § 1 k.p.c., art. 386 § 2 i 4 k.p.c., skutkujacych niewaznoécia postgpowania W rozurnieniu art. 3'19 pkt. 5 k.p.c. u Sad Apelacyjny zwaiyl, co nastgpuje: Apelacja jest bezzasadna. ii Zgodnie z art. 379 pk’: 5 k.p.c. niewaznoéé postapowania 2 powodu pozbawienia strony Inoinoéci ohrony jej pra.W ma miejsce: " jedynie Wtedy, gdy strona, na skutek naruszenia przez sad lub strong przeciwna przepiséw postqpowania, nie mogia brat’: udziahi W postzgpowaniu sa_d0wyrn lub jego istotnej czgéci. _ Zarzut niewaznoéci postqpowania sformulowany W apelacji odwoltuje siq przede Wszystkim do odmowy ustanowienia dla powoda petnomocnika z urzqdu. Sad Apelacyjny podziela stanowisko wyrazane wielokromie przez Sad Najwyzszy, 2e sarna odmowa ustanowienia przez sad petnomocnika z urzqdu nie stanowi czynnika pozbawiaj apego stronq moznoéci obrony jej praw (por. Wyrokiz z dnia 16 grudnia 19971:, sygn. alct II UKN 404/97, OSNP 1998/21,1641, z clnia 16 lutego 1999 r., sygn. akt 11 UKN 418f98, OSNP 2000/9/359, z dnia 5 lipca 2000 r., sygn, akt I CKN 787./00, LEX nr 146174 i z clnia 12 wrzeénia 200? r., I CSK 199107, LEX nr 461625). Jak zauwazyl Sad Najwyzszy W wyroku z dnia '7 kwiemia 2010 r., I UK 343/09 (LEX nr 602210): ,,sytuacja opisana W art. 379 pkt 5 k.p.c. ma miejsce wéwczas, gdy dochoclzi do caikowitego pozbawienia rnoiliwoéci obrony praw a nie tyiko do jej utnldnienia wynikaj qcego na przykiacl z clziaiania przez stronq bez pomocy fachowago pehlomocnika." Oclnotowuj ac takze poglad Sqdu Naj Wyzszego Wyrazony W wyroku Z dnia 19 iutego 2010 r., IV CSK 318/09 (LEX nr 678016), utozsamiaj a_cy W pewnych sytuacjach zaniechanie ustanowienia pelnomocnika z pozbawieniem moinoéci ochrony praw strony, nalezy stwierclzié, 12 W tym przypadkn nie chodzilo 0 Strong? nieporadna. Powéd obszernie odniési sic; do stanowiska pozwanego zawartego W oclpowiedzi 11a pozew i W dalszyrn toku procesu, wielolqotnie, starannym jqzykiem pravmiczym, Z oclwoianiern do iicznych judykatéw, prezentowai sWe racje. Moina jeszcze zauwazyé, Ze odmowa ustanowienia pehiomocnika dla powoda, dckonana z0sta1a przez sady obu instancji, po gmntownym rozwaieniu jego sytuacji procesowej. Stwierdzié réwniez nalezy, is prawidiowo Sad I instancji ocenii, i2 roszczenie 0 odszkodowanie za Wydaily W dniu 10 listopada 2004 r. przez Sad Rejonowy W G. wyrok, ktéiy W ocenie skariqcego nie zostai oparty na ustawie Wzglcgdniej szej dla skarzapego, ulegio przedawnieniu. Podkreélié jediiqczeénie naleiy za Sadem Okrqgowym, 2e powéd W}’\P\~’0(I1Z1 roszczenie odszkodowawcze cad Wyrokieln z dnia 6 września 2012 r. Sąd Okręgowy w “larszawie oddalił powództwo oraz nie obciąży! powoda obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony pozwanej. Sąd Okręgowy ustalił, ze powód został skazany wyrokiem z 10 listopada 2004r. Sądu Rejonowego w G. 11 Wydział Karny, sygn. akt II K 609z'03. Na rozprawie, która odbyła się 10 listopada 2004r. powód A. K.oraz jego obrońca złożyli wniosek o wydanie wyroku skazuj ącego bez przeprowadzenia rozprawy i orzeczenie kary pozbawienia wolności oraz grzywny. Sąd na podstawie art. 387 § 2 k.p.k. wobec braku sprzeciwu prokuratora i pokrzywdzonych, przychylił się do wniosku oskarżonego ijego obrońcy i wydał wyrok, w którym wymierzył oskarżonemu kary jednostkowe za poszczególne przestępstwa oraz karę łączną. Wyrok nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 2 grudnia 2004r. Sąd orzekał w tej sprawie na podstawie nowych przepisów Kodeksu karnego. " Sąd Okręgowy odnosząc się do zakreślonej przez powoda podstawy faktycznej żądania wskazał, że A. K. dochodzi odszkodowania z powodu nie zastosowania wobec niego ustawy względniej szej niz obowiązująca w dniu wydania wyroku, a także, że wfw Sąd wprowadził powodowi zastępczą karę pozbawienia wolności za orzeczoną grzywnę. A zatem roszczenie powoda oparte zostało o treść art. 417 § 1 k.c. Wobec podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczenia Sąd Okręgowy uznał, że początek biegu trzyletniego terminu przedawnienia należy liczyć od dnia 10 listopada 2004r. to jest od dnia wydania wyroku skazuj ącego powoda. Z tą bowiem datą powód dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. A zatem termin przedawnienia upłynął w dniu ll listopada 2007r., zaś pozew został złożony dopiero 8 czerwca 20 1 1 r. Uwzględniając termin przedawnienia Sąd Okręgowy oddalił powództwo W niniejszej sprawie. Sąd Okręgowy wskazał również, że nawet gdyby uznać, że nie upłynął termin przedawnienia, to powództwo nie zostało w pełni wykazane, a to na powodzie cíążył obowiązek udowodnienia wyżej wymienionych trzech przesłanek odpowiedzialności.(art.6 k.c.). Powód w ocenie Sądu I instancji nie wykazał, jaką dokładnie szkodę materialną czy tez niernaterialną poniósł, a samo wskazanie przez powoda, że Sąd wydał wyrok niezgodny z przepisami Kodeksu Karnego nie stanowi wystarczającej konkretyzacji szkody. Zdaniem Sądu Okręgowego powód nie udowodnił także wysokości poniesionej szkody, gdyz za udowodnienie wysokości szkody nie można uznać kwoty żądanego odszkodowania. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. , Apelację od powyższego wyroku wniósł powód zaskarżając powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie i zniesienie postepowania dotkniętego niewaznościąi przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżoneinu orzeczeniu powód zarzucił naruszenie przepisów procesowego tj. art. 117 § 1 k.p.c. w zw. z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 210 § 1 k.p.c., art. 214 § 1 k.p.c., art. 386 § 2 i 4 k.p.c., skutkujących nieważnością postępowania w rozumieniu art. 329 pkt. S k.p.c. I Sąd Apelacyjny zważył., co następuje: Apelacja jest bezzasadna. .R Zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c. nieważność postępowania 2 powodu pozbawienia strony możności obrony jej praw ma miejsce ' jedynie wtedy, gdy strona, na skutek naruszenia przez sąd lub stronę przeciwną przepisów postępowania, nie mogła brać udziału w postępowaniu sądowym lub jego istotnej części. _ Zarzut nieważności postępowania sformułowany w apelacji odwołuje się przede wszystkim do odmowy ustanowienia dla powoda pełnomocnika z urzędu. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko wyrażane wielokrotnie przez Sąd Najwyższy, że sama odmowa ustanowienia przez sąd pełnomocnika z urzędu nie stanowi czynnika pozbawiaj ącego stronę mozności obrony' jej praw (por. wyroki: z dnia 16 grudnia 1997r., sygn. akt 11 UKN 404/97, OSNP 1998/2l„"64l, z dnia 16 lutego 1999 r., sygn. akt 11 UKN 418f98, OSNP 2000/9/359, z dnia 5 lipca 2000 r., sygn, akt I CKN 787."00, LEX nr 146174 iz dnia 12 września 2007' r., I CSK 199107, LEX nr 461625). Jak zauważył Sąd Najwyższy W wyroku z dnia '7 kwietnia 2010 r., I UK 343/09 (LEX nr 602210): „sytuacja opisana w art. 379 pkt 5 k.p.c. ma miejsce wówczas, gdy dochodzi do całkowitego pozbawienia możliwości obrony praw a nie tylko do jej utrudnienia wynikającego na przykład z działania przez stronę bez pomocy fachowego peh1omocnika.“ Odnotowuj ąc także pogląd Sądu Naj wyższego wyrażony W wyroku ž dnia 19 lutego 2010 r., IV CSK 318/09 (LEX nr 678016), utozsamiaj ący w pewnych sytuacjach zaniechanie ustanowienia pełnomocnika z pozbawieniem możności ochrony praw strony, należy stwierdzić, iż w tym przypadku nie chodziło o stronę nieporadną. Powód obszemie odniósł się do stanowiska pozwanego zawartego w odpowiedzi na pozew i w dalszym toku procesu, wielokrotnie, starannyrn językiem prawniczym, z odwołaniem do licznych judykatów, prezentował swe racje. Można jeszcze zauważyć, że odmowa ustanowienia pełnomocnika dla powoda, dokonana została przez sądy obu instancji, po gruntownym rozważeniu jego sytuacji procesowej. Stwierdzić również należy, że prawidłowo Sąd I instancji ocenił, iż roszczenie o odszkodowanie za wydany w dniu 10 listopada 2004 r. przez Sąd Rejonowy w G. wyrok, który w ocenie skarżącego nie został oparty na ustawie względniej szej dla skarżącego, uległo przedawnieniu. Podkreślić jednocześnie należy za Sądem Okręgowym, że powód wywodzi roszczenie odszkodowawcze od --- STRONA 3 --- zdarzenia, ktoro miaio miejsce W dacie 10 listopada 2004 r. tj. dacie wydania W3/roku przez WIW Sad. A zatem co naj mniej W tej dacie powod powziai Wiedzo, jaka byla podstawa prawna rozstrzygniocia Sadu Rej onowego W G., tym bardziej, 2e W postqpowaniu tyln powéd by} reprozentowany przez obrofiog, ajak wynika 2 matoriaht dowodowego A. K.i jego obrofica Wnioéli 0 Wydanie Wyroku skazujapogo bez przeprowadzenia rozprawy, zaé wydany W dniu 10 Iistopada 20041". Wyrok nie zostai przez nich zaskarzony. Uzupeiniaj ac wywody Sada Okrogowego naleiy zwrocié uwagq, Ze powod jako podstawq prawna Zadania Wskazywai rowniei art. 4171§2 k.c. do ktérago Sad I instancji W uzasadnieniu zaskarzonego wyroku sir; nie odniosi. Sad Apelacyjny zobowiazany jest W tym zakresie dodao, i2 naprawienia szkody W rozumieniu tego przepisu, Wyrzadzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatacznej decyzji, mozna Zadaé po stwiardzeniu we w1a§ciwym postopowaniu ioh niezgodnoéci 2 prawem. W pl‘Z6p1S16 tyrn rnozliwoéé dochodzenia naprawienia szkody zostaia wiac uzalezniona od uprzedniego stwierdzenia We ,,W1as§oiWym postqpowaniu”, ie orzeczcnie nie byio zgodne z praweln. Dopiero zatem po uzyskaniu przcz powoda We ,,w1a§ciWym postqpowaniu” orzeczenia stwierdzajacego wydanie przytoczonego W pozwie Wyroku Sadu Rejonowego W G. niezgodnie z prawem, powod mogiby wystapié z roszczeniem odszkodowawczym. Wskazaé bowiem nalezy, Ze W postqpowaniu 0 naprawienie szkody przedmiotem samoclzielnych ustalefi sadu nie moze byé ocena legalnosci konkramego wyroku sadu. Natomiast z treéci pism powoda wynika, Ze chciaiby, aby to sad cywilny W niniejszej sprawie dokonai takiej oceny. Tymczasem stwierdzenie niezgodnosci z prawem prawomocnego orzeczenia sadowego wydanego w postqpowaniu kamym moze nastapié albo W tr§,*bie Wznowienia postgpowania aibo W Wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej. Z materiaiu dowodowego nie wynika, aby powod uzyskal jedno ze Wskazanych Wyzej rozstrzygnigé, a zatern nie wykazai ismienia wyrnaganego prawem prcjudykatu. Sad I instancji nie odniosi sis; rownieé. do Zadania przez powocla zadoééuczynienia. W toku postepowania powod nawiazai takze do kwestii merytorycznych, zwiazanych z postuiowana przez niego odpowiedziainoécia pozwanego za tresé Wyroku Sadu Raj onowego W G., Wydanago W sprawie karnej, a uwzglqdniajqcego (zdaniem skariacego nieslusznie) niekorzystne dla niego przepisy. Naiezy W tym miejscu podkreslié, Ze powyzszy wyrok by} wynikiem dobrowolnego poddania sit; karze przez powoda W sprawie niniej szej, a tym samym powod zaakoeptowal powyiszc rozstrzygniqcie i nie probowal go Wzxuszyé, zatem Wyrok ten trudno uznaé za bezprawny. W przypadku orzeczefi karnych brak jest Zadania regulaoji analogicznej do ismiej acej W procedurze cywilnej, ktora przewidywaiaby tryb stwiardzenia ich niezgodnoéci z prawem (art. 4241 in. k.p.c.), to W tej sprawie nie Inoze byé Wajrpliwosci, iz nie W3/st:gpuje niezbodna do powstania odpowiedzialnoéci, przesianka bezprawnosci o jakiej mowa W art. 24 1<.c., co zarazern przasadza takzo o odmowie uwzglqdniania Zadania o zasadzenie zadoséuczynienia na zasadzie Wynikajacej z art. 443 k.c. Sad Okrqgowy prawidiowo ooenii Zadanie powoda z punktu Widzenia artykuiu 417 k.c. Wskazujac, i2 powod nie podolai obowiazkowi Wykazauia szkody,ja1<a W jego ocenie miaia miejsce W wyniku Wydania orzeczania przcz Sad Rejonowy W (3., podobnie powyisze nie zostaio Wykazana takze W wywietlziollej apelacji. Samo okreslenie kwoty iadanogo odszkodowania bez Wskazania W sposob dokiadny na czym szkoda ta miaiaby polegaé nie stanowi podstawy do uwzglodniania poWodztWa. Z uzasadnienia apelacji, ktora przytacza szereg orzeozeifi Trybunaiu Konstytucyjnego oraz Europejskiego Tiybunaiu Praw Cztowieka w Strasburgu, znozna wywnioskowaé, Ze powod zarzuca sadowi pierwszoj instancji brak rnoiliwoéci przedstawiania swoich racji polegajaoy na niawysiuchariiu powoda osobiscie przed sadem. Z tymi okolicznosciami utozsamia zarzut naruszenia art.45 11st.1 Konstytuoji oraz art. 6 Konwencji o Ochronie PraW Cziowieka i Podstawowych Wolnosci. Tymczasem przytoczone wyzej przepisy wyrazaja bardzo Wazna zasaclq okreslana mianem prawa od sadu. W artykuiach tych jest mowa 0 prawie do sprawiediiwego ijawnego rozpatrzenia sprawy, a WIQC zostala Wprowadzona zasada jawnoéci rozprawy sadowej. Nie ulega watpliwoslci, Ze w niniejszym postqpowaniu zasada ta W Zaden sposob nie zosta1a naruszona. Powod Wystapii do sadu z pozwem, ktory zostai merytolycznie rozpoznany. Okoliczznoéé, Zc Wynik sprawy nie jest dla strony satysfakcj onujacy, nie oznacza, Ze zostaia ona pozbawiona prawa do sadu. W niniejszej sprawie Sad Okrqgowy Wyznaczyt jedon termin rozprawy, o ktorym powod zostai powiadomiony. Wskazaé ubocznie naleiy, 2e zgodnie z przepisem art. 299 k.p.c. przeprowadzenie dowodu Z przesluchania stron dopuszczalnejest wyjqtkowo, gdy W éwietle oceny sadu, opartej na caloksztaicie okoiicznoéci sprawy, brak jest W ogéie innych érodkéw dowodowych albo gdy istniejace okazaly sir; niewystarczaj ace dla Wyj asnienia okolicznosci faktycznych istotnych dla rozstrzygniqcia sprawy. Taka sytuacja nie miaia W tej sprawie miej sea bowiem z przedstawionych przez powoda twierdzefi wynika, Ze nastapilo przedawnienie roszczenia a nadto powod nie speinienia podstawowej przesianki dla skutecznego dochodzenia roszczenia odszkodowawczego na pocistawie art. 417 1417‘ § 2 k.c. Wobec braku wymaganego prawem prejuciykatu brak jest W dziaianiach pozwanego bezprawnoéci, a skoro tak to Wszelkie wnioski dowodowe maj ace vvykazaé szkocla oraz. jej wysokosé podiegaly oddaleniu, bowiem powodztwo nie mogio byé uwzglqdnione co do zasady. Z tych samych Wzglqdow nie doszio do naruszenia art. 6 Konwencji 0 Ochronie PrawCz1owiekaiPodstawowych Woinosci. Wszeikie procedury W rzetelnym rozpoznaniu sprawy powoda przewidziane W/w aktami Zostaiy zachowane. Biorap powyzsze pod uwagq Sad Apelacyjny oddalii apelacjg na podstawie art.3 85 k.p.c. O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c., biorac pod uwagg trudna sytuaojq materiainat powoda. zdarzenia, które miało miejsce w dacie 10 listopada 2004 r. tj. dacie wydania wyroku przez wƒw Sąd. A zatem co naj mniej w tej dacie powód powziął wiedzę, jaka była podstawa prawna rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w G., tym bardziej, że w postępowaniu tym powód był reprezentowany przez obrońcę, a jak wynika z materiału dowodowego A. K.i jego obrońca wnieśli o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy, zaś wydany w dniu 10 listopada 2004r. wyrok nie został przez nich zaskarżony. Uzupełniaj ąc wywody Sądu Okręgowego nalezy zwrócić uwagę, że powód jako podstawę prawna żądania wskazywał również art. 4 l 71§2 k.c. do którego Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku się nie odniósł. Sąd Apelacyjny zobowiązany jest wtym zakresie dodać, iż naprawienia szkody w rozumieniu tego przepisu, wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem. W przepisie tym możliwość dochodzenia naprawienia szkody została więc uzależniona od uprzedniego stwierdzenia we „właściwym postępowaniu”, że orzeczenie nie było zgodne z prawem. Dopiero zatem po uzyskaniu przez powoda we „właściwym postępowaniu” orzeczenia stwierdzającego wydanie przytoczonego W pozwie wyroku Sądu Rejonowego w G. niezgodnie z prawem, powód mógłby wystąpić z roszczeniem odszkodowawczym. Wskazać bowiem należy, że w postępowaniu o naprawienie szkody przedmiotem samodzielnych ustaleń sądu nie może być ocena legalności konkretnego wyroku sądu. Natomiast z treści pism powoda Wynika, że chciałby, aby to sąd cywilny W niniejszej sprawie dokonał takiej oceny. Tymczasem stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego wydanego w postępowaniu kamym może nastąpić albo w trybie wznowienia postępowania albo w wyniku rozpoznania skargi kasaeyjnej. Z materiału dowodowego nie wynika, aby powód uzyskał jedno ze wskazanych wyżej rozstrzygnięć, a zatem nie wykazał istnienia wymaganego prawem prejudykatu. Sąd I instancji nie odniósł się również do żądania przez powoda zadośćuczynienia. W toku postepowania powód nawiązał także do kwestii merytorycznych, związanych z postulowaną przez niego odpowiedzialnością pozwanego za treść wyroku Sądu Rejonowego w G., wydanego w sprawie karnej, a uwzględníającego (zdaniem skarżącego niesłusznie) niekorzystne dla niego przepisy. Nalezy w tym miejscu podkreślić, że powyższy wyrok był wynikiem dobrowolnego poddania się karze przez powoda w sprawie niniejszej, a tym samym powód zaakceptował powyższe rozstrzygnięcie i nie próbował go wzruszyć, zatem wyrok ten trudno uznać za bezprawny. W przypadku orzeczeń karnych brak jest żądania regulacji analogicznej do istniejącej w procedurze cywilnej, która przewidywałaby tryb stwierdzenia ich niezgodności z prawem (art. 4241 in. k.p.c.), to w tej sprawie nie może być wątpliwości, iż nie występuje niezbędna do powstania odpowiedzialności, przesłanka bezprawności o jakiej mowa w art. 24 k.c., co zarazem przesądza także o odmowie uwzględniania żądania o zasądzenie zadośćuczynienia na zasadzie wynikającej z art. 443 k.c. Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił żądanie powoda z punktu widzenia artykułu 417 k.c. wskazując, iz powód nie podołał obowiązkowi wykazania szkody, jaka w jego ocenie miała miejsce w wyniku wydania orzeczenia przez Sąd Rejonowy w G., podobnie powyższe nie zostało wykazane także w wywiedzionej apelacji. Samo określenie kwoty ządanego odszkodowania bez wskazania w sposób dokładny na czym szkoda ta miałaby polegać nie stanowi podstawy do uwzględnienia powództwa. Z uzasadnienia apelacji, która przytacza szereg orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, można wywnioskować, ze powód zarzuca sądowi pierwszej instancji brak możliwości przedstawienia swoich racji polegający na niewysłuchaniu powoda osobiście przed sądem. Z tymi okolicznościami utożsamia zarzut naruszenia art.45 ust.1 Konstytucji oraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Tymczasem przytoczone wyzej przepisy wyrażają bardzo ważną zasadę określaną mianem prawa od sądu. W artykułach tych jest mowa o prawie do sprawiedliwego ijawnego rozpatrzenia sprawy, a więc została wprowadzona zasada jawności rozprawy sądowej. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszym postępowaniu zasada ta w żaden sposób nie została naruszona. Powód wystąpił do sądu z pozwem, który został merytorycznie rozpoznany. Okoliczność, ze Wynik sprawy nie jest dla strony satysfakcj onujący, nie oznacza, że została ona pozbawiona prawa do sądu. W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy wyznaczył jeden termin rozprawy, o ktorym powód został powiadomiony. Wskazać ubocznie nalezy, że zgodnie z przepisem art. 299 k.p.c. przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron dopuszczalne jest wyjątkowo, gdy w świetle oceny sądu, opartej na całokształcie okoliczności sprawy, brak jest w ogóle innych środków dowodowych albo gdy istniejące okazały się niewystarczające dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Taka sytuacja nie miała w tej sprawie miejsca bowiem z przedstawionych przez powoda twierdzeń wynika, że nastąpiło przedawnienie roszczenia a nadto powód nie spełnienia podstawowej przesłanki dla skutecznego dochodzenia roszczenia odszkodowawczego na podstawie art. 417 i 417i § 2 k.c. Wobec braku wymaganego prawem prejudykatu brak jest w działaniach pozwanego bezprawności, a skoro tak to wszelkie- wnioski dowodowe mające wykazać szkodę oraz jej wysokość podlegały oddaleniu, bowiem powództwo nie mogło być uwzględnione co do zasady. Z tych samych względów' nie doszło do naruszenia art. 6 Konwencji 0 Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Wszelkie procedury w rzetelnym rozpoznaniu sprawy powoda przewidziane W/W aktami zostały zachowane. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny oddalił apelację na podstawie art.3 85 k.p.c. O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c., biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną powoda.