Wyrok I C 574/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 maja 2015 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie I

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 574/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 maja 2015 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Beata Grzybek Protokolant: sekr. sąd. Dagmara Napieraj po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r. w Olsztynie na rozprawie sprawy z powództwa T. S. przeciwko Skarbowi Państwa Zakładowi Karnemu w B. o zapłatę 1. oddala powództwo, 2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 360 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Sygn akt I C 574/14 UZASADNIENIE Powód T. S. wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa Zakładu Karnego w B. na swoją rzecz, kwoty 250.000 zł tytułem zadośćuczynienia za pomawianie jego osoby przez funkcjonariuszy służby więziennej oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu oraz zasądzenia jego przedstawicielowi R. Z. kwoty 360 zł. W uzasadnieniu pozwu, powód wskazał m.in., że zostały naruszone jego dobra osobiste poprzez pomawianie jego przez nieokreślonych funkcjonariuszy służby więziennej ZK w B., że miał kontakty seksualne z pielęgniarką pracująca w godzinach wieczornych w dniu 18 marca 2014 r. w ambulatorium ZK. Działania takie, zdaniem powoda, spowodowały utratę zaufania potrzebnego do wykonywanej przez niego pracy, poniżenie, a w konsekwencji trwały uszczerbek na zdrowiu. Nadmienił, że w dniu 18 marca 2014 r. wyszedł do pracy o godz. 17 w celu posprzątania bloku penitencjarnego . W trakcie tej czynności powód wszedł na oddział VI, gdzie znajduje się ambulatorium w celu zasięgnięcie informacji o kroplach do oczu. Dowiedział się wtedy, że krople są dostępne, ale tylko na zlecenie lekarza. Po uzyskaniu tej informacji, powód wrócił do swoich zajęć, a o 17.30 wrócił na swój oddział XII. Wtedy też przybiegł dowódca zmiany i pouczył go, że nie można wchodzić na żadne oddziały bez pozwolenia oraz , że powód zostanie za to ukarany. Nadmienił, że następnego dnia osadzeni głośnym tonem mówili, że dowiedzieli się, od oddziałowego i --- STRONA 2 --- jego pomocnika, że powód został zwolniony z pracy za to, że obnażał się przed pielęgniarką. Powyższe spowodowało wrogość innych osadzonych względem powoda, ich niewybredne komentarze. Pozwany Skarb Państwa – Zakład Karny w B. reprezentowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pozwany podał, m.in. że powód przebywa w ZK w B. od 15 września 2009 r. Został zakwalifikowany do odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym zamkniętym dla recydywistów penitencjarnych. Podczas odbywania kary powód był zatrudniony nieodpłatnie w trybie art. 123 a § 2 kkw. Pracę tę wykonywał od 25 marca 2013 r. do 24 marca 2014 r. na stanowisku „sprzątający teren ZK” W związku z przekroczeniem dyscyplinarnym, jakiego dopuścił się w dniu 18 marca 2014 r. został on wycofany z zatrudnienia z dniem 24 marca 2014 r. Odtwarzając okoliczności zdarzenia z dnia 18 marca 2014 r. ustalono, że powód pomiędzy godziną 17 i 18, wykorzystując fakt zatrudnienia w zakładzie, samowolnie oddalił się z miejsca świadczenia pracy i w sposób nieuprawniony przemieścił się za pielęgniarką do ambulatorium, gdzie usiłował wymusić wydanie mu, bez zalecenia lekarza, krople do oczu. Wzbudził przy tym swoim zachowaniem, uzasadnioną obawę u pielęgniarki o jej bezpieczeństwo. Zaczął wypytywać się ją o jej życie osobiste, był przy tym natarczywy i zaczął się zbliżać do niej, co wzbudziło u niej obawę nieprzewidywalnego jego zachowania. Funkcjonariuszka stanowczo poleciła skazanemu opuszczenie pomieszczenia ambulatorium i o zaistniałej sytuacji poinformowała oddziałowego oraz dowódcę zmiany. Powodowi została wymierzona kara dyscyplinarna , powód został również wycofany z zatrudnienia. Okoliczności te nie były zdaniem pozwanego, ujawniane przez funkcjonariuszy służby więziennej . Twierdzenia o pomówienie powoda są bezpodstawne. Pozwany nadmienił także, że pozew jest powieleniem skargi, jaką powód napisał do Okręgowego Inspektora Służby Więziennej, która to skarga nie została uwzględniona. Nie potwierdzono w postępowaniu wyjaśniającym ,aby powód miał się udać do ambulatorium po śmieci, nie był on tam zatrudniony, nigdy też po śmieci tam się nie udawał. Podkreślił, że powód nie wykazał, kto miałby plotki na jego temat przekazywać. Powództwo więc jako bezpodstawne powinno być oddalone. ( k. 31-35) Sąd Okręgowy ustalił co następuje: Powód T. S. przebywa w ZK w B. od 15 września 2009 r. Został zakwalifikowany do odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym zamkniętym dla recydywistów penitencjarnych. Podczas odbywania kary powód był zatrudniony nieodpłatnie w trybie art. 123 a § 2 kkw. Pracę tę powód wykonywał od 25 marca 2013 r. do 24 marca 2014 r. na stanowisku „sprzątający teren ZK”. W dniu 18 marca 2014 r. powód pomiędzy godziną 17 i 18, samowolnie oddalił się z miejsca świadczenia pracy i przemieścił się za pielęgniarką do ambulatorium, gdzie zwrócił się o wydanie mu kropli do oczu. Zaczął wypytywać się pielęgniarkę o jej życie osobiste, był przy tym natarczywy i zaczął się zbliżać do niej, co wzbudziło u niej obawę o bezpieczeństwo. Funkcjonariuszka stanowczo poleciła skazanemu opuszczenie pomieszczenia ambulatorium i o zaistniałej sytuacji poinformowała oddziałowego oraz dowódcę zmiany. Ambulatorium znajduje się na oddziale nr VI, zaś w tym czasie powód był osadzony na oddziale nr XII. Postępowanie powoda tj. samowolne i nieuprawnione przemieszczenie się pomiędzy oddziałami w dniu 18 marca 2014 r., zostało uznane za przekroczenie dyscyplinarne, za co powodowi została wymierzona kara dyscyplinarna - nagana. Z dniem 24 marca 2014 r. powód został również wycofany z zatrudnienia. (Dowód: notatki służbowe k. 39, 52, 54, 55przegląd cel osadzenia powoda k. 40, wniosek o ukaranie k. 41, wyjaśnienia pielęgniarki k. 47, wyjaśnienia oddziałowych k. 48-49, 50,51, zeznania świadka S. S. (1) k.69, zeznania świadków: M. B. k.124, M. G. k. 124, P. K. k. 124, S. Ł. k. 124, W. M. k. 125, R. O. k. 125, zezna świadka J. O. k. 189 , wyjaśnienia powoda k. 190) Powód wystosował w dniu 26 marca 2014 r. skargę do Okręgowego Inspektora Służby Więziennej tożsamą w treści z pozwem. Nie stwierdzono, aby funkcjonariusze rozpowszechniali zaistniałą sytuację. --- STRONA 3 --- Skarga została uznana za bezzasadną. (Dowód: Skarga z dnia 26.03.2014 r. k. 57, odpowiedź na skargę k.43, sprawozdanie z postępowania wyjaśniającego k. 45-46) Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Powództwo jako bezzasadne podlega oddaleniu. Sąd dokonał ustaleń faktycznych w sprawie na podstawie znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji. Wiarygodność przedstawionych dokumentów nie została przez strony zakwestionowana. Nie budziły też one żadnych wątpliwości Sądu, zarówno co do cech zewnętrznych jak i do ich treści. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków. Są one bowiem wewnętrznie spójne, logiczne oraz zgodne z załączonymi dokumentami. Podstawą dochodzonego przez powoda roszczenia jest art. 417 k.c. w zw. z art. 24 k.c., 23 k.c. i 448 k.c. W myśl art. 417 § 1 k.c. za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Warunkami koniecznymi ponoszenia odpowiedzialności przez Skarb Państwa na gruncie przepisu art. 417 k.c., które muszą występować kumulatywnie, jest niezgodne z prawem zachowanie funkcjonariuszy publicznych, istnienie szkody, spowodowanie szkody w związku z wykonywaniem czynności władzy publicznej oraz związek przyczynowy pomiędzy wskazanym zachowaniem, a szkodą. Zachowanie funkcjonariuszy publicznych uzasadniające odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa, musi być niezgodne z prawem, a więc przeciwstawiać się nakazom i zakazom wynikającym z obowiązującej normy prawnej rozumianej jako konstytucyjne źródła prawa. W sytuacji, gdy określony akt prawny regulujący kompetencje organów władzy publicznej odsyła do kryteriów pozaprawnych, tj. klauzul generalnych, norm obyczajowych, to te klauzule mogą też stanowić kryterium bezprawności. Kolejną przesłanką odpowiedzialności Skarbu Państwa jest szkoda w rozumieniu 361 § 2 k.c., czyli obejmująca straty i utracone korzyści, które poszkodowany mógł osiągnąć, gdyby szkody mu nie wyrządzono. Odnośnie sformułowania „przy wykonywaniu powierzonej mu czynności” Sąd Najwyższy w uchwale Pełnego Składu Izby Cywilnej z 15.02.1971r. przyjął, iż wynika z niego, że dla obciążenia państwa odpowiedzialnością musi istnieć związek między wykonywaniem powierzonej funkcjonariuszowi czynności a powstałą szkodą. Oznacza to, że odpowiedzialność Skarbu Państwa na zasadnie art. 417 § 1 k.c. jest wyłączona wówczas, gdy funkcjonariusz wyrządził szkodę tylko przy sposobności wykonywania powierzonej mu czynności. O tym, czy szkoda została wyrządzona przez funkcjonariusza przy wykonywaniu powierzonej mu czynności, czy tylko przy sposobności jej wykonywania, decyduje cel działania sprawcy. Zgodnie z tym, Skarb Państw odpowiada tylko wówczas, gdy działanie lub zaniechanie funkcjonariusza było związane z realizacją celu wynikającego z powierzonej mu czynności, chociażby było ono nawet wynikiem nieudolności lub przekroczenia instrukcji służbowej. Skarb Państwa nie ponosi natomiast odpowiedzialności wtedy, gdy funkcjonariusz, wykorzystując fakt powierzonej mu czynności, dąży do osiągnięcia innego celu niż ten który wynika z powierzonej mu funkcji, np. do osiągnięcia celu osobistego. Jak już wspomniano wyżej, pomiędzy zachowaniem funkcjonariuszy publicznych, a szkodą musi zachodzić związek przyczynowy, co oznacza, że obowiązek naprawienia szkody obejmuje normalne następstwa wydarzenia, które szkodę wywołało. Podkreślenia wymaga, że odpowiedzialność Skarbu Państwa na podstawie art. 417 § 1 k.c. nie jest uwarunkowana stwierdzeniem winy funkcjonariusza. Skarb Państwa odpowiada na zasadzie ryzyka, nie jest konieczne wykazywanie winy działania lub zaniechania funkcjonariuszy państwowych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu I ACa 327/05 --- STRONA 4 --- LEX 298589, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2002 roku, I CKN 581/99, OSNC 2002/10/128, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2003 roku, V CK 11/03). Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Ogólne podstawy cywilnoprawnej ochrony dóbr osobistych wskazuje przepis art. 24 k.c., który zawiera środki ochrony niemajątkowej. W myśl art. 24 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny – te zasady reguluje art. 448 k.c. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. Przepis art. 24 k.c. wymienia przesłanki i środki sądowej ochrony dóbr osobistych. Przesłankami ochrony dóbr osobistych, które muszą być spełnione łącznie, są: istnienie dobra osobistego, zagrożenie lub naruszenie tego dobra oraz bezprawność zagrożenia lub naruszenia. Pierwsze dwie przesłanki udowodnić musi powód dochodzący ochrony; pozwany może bronić się, wykazując, że nie działał bezprawnie. Powód musi jedynie wykazać, iż doszło do zagrożenia lub naruszenia istniejącego dobra osobistego. Dobra osobiste wymienia przykładowo art. 23 k.c. Orzecznictwo ustaliło istnienie również innych dóbr. Nie jest wystarczające powołanie się na bliżej niesprecyzowane naruszenie "dóbr osobistych", rozumiane jako jakaś krzywda, dyskomfort, ujemne przeżycie psychiczne. To, jakie dobro zostało naruszone, może wynikać z udowodnionych okoliczności faktycznych - nie jest tutaj niezbędne posłużenie się zwrotem ustawy. Ocena, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych, ma charakter obiektywny. Powód nie musi udowadniać własnych ujemnych przeżyć psychicznych związanych z zachowaniem sprawczym. Istnienie takich przeżyć jest obojętne dla stwierdzenia naruszenia, ale ich intensywność może rzutować, jako jedna z okoliczności, na rodzaj i zakres zastosowanych środków ochronnych (m.in. wysokość zadośćuczynienia). Art. 24 k.c. zawiera konstrukcję domniemania bezprawności działania osoby, która narusza cudze dobro osobiste. Przenosi ona ciężar dowodu braku bezprawności na podmiot naruszający sferę zakreśloną treścią osobistych praw podmiotowych. Zatem podmiot naruszający musi wykazać, że jego działanie nie było bezprawne. Brak bezprawności wynikać może przede wszystkim ze zgody podmiotu prawa osobistego, z działania w ramach porządku prawnego, ze szczególnych przepisów prawnych, z wykonywania prawa podmiotowego oraz z ogólnej klauzuli zasad współżycia społecznego, cześć doktryny dopuszcza również możliwość naruszenia dobra osobistego z konieczności ochrony innego wyżej postawionego dobra (A. S., J. P., S. D.) (por. także wyr. SN z dnia 19 października 1989 r., II CR 419/89, OSP 1990, z. 11-12, poz. 377). Instrumenty o charakterze majątkowym, służące ochronie dóbr osobistych zawiera, jak już wspomniano, art. 448 k.c. w myśl, którego w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Roszczenia z art. 448 k.c. określił ustawodawca w ramach odpowiedzialności z tytułu czynów niedozwolonych. Dopuszczalność żądania ochrony majątkowej z tytułu naruszenia dobra osobistego w ramach tego reżimu występuje w przypadku naruszenia dóbr osobistych poprzez działanie lub zaniechanie niezgodne z prawem. --- STRONA 5 --- W niniejszej sprawie, zgodnie z ogólną regułą dowodową, wyrażoną w art.6 k.c., na powodzie spoczywał obowiązek określenia dobra osobistego, udowodnienia jego naruszenia, wykazania powstania po jego stronie krzywdy, wykazania, że krzywda powstała przy wykonywaniu powierzonej funkcjonariuszowi państwowemu czynności oraz wykazania istnienia związku przyczynowego pomiędzy krzywdą a zachowaniem funkcjonariusza państwowego. Działanie lub zaniechanie funkcjonariuszy państwowych musiałoby być niezgodne z prawem, zgodnie jednak z zawartym w art. 24 k.c. domniemaniem bezprawności naruszenia dobra osobistego, powód nie musi wykazywać istnienia tej przesłanki. To Skarb Państwa może uwolnić się od odpowiedzialności jeżeli wykaże, że zachowanie funkcjonariuszy państwowych było zgodne z prawem. Powód zarzuca pozwanemu Zakładowi Karnemu w B., że funkcjonariusze naruszyli swym zaniechaniem jego dobro osobiste w postaci dobrego imienia, rozpowszechniając plotki na jego temat, na skutek czego, jest on poniżany i wyśmiewany. Ustalenia Sądu wskazują, że istotnie miało miejsce przekazanie informacji o powodzie, jakoby ten obnażył się przed funkcjonariuszką – pielęgniarką. Wynika to z zeznań świadków M. B. i R. O. oraz zeznań samego powoda. Jednocześnie stwierdzić należy, że sytuacja taka faktycznie nie mogła mieć miejsca. Jak bowiem stwierdził świadek S. S. (2) –funkcjonariusz w ZK w B., gdyby zaistniała taka sytuacja, to sprawa nie zakończyłaby się naganą, którą otrzymał powód, tylko dużo wyższą i surowszą karą. Z pewnością natomiast w dniu 18 marca 2015 r. powód pomiędzy godziną 17 i 18, samowolnie oddalił się z miejsca świadczenia pracy i przemieścił się za pielęgniarką do ambulatorium, gdzie zwrócił się o wydanie mu kropli do oczu. Zaczął wypytywać się pielęgniarkę o jej życie osobiste, był przy tym natarczywy i zaczął się zbliżać do niej, co wzbudziło u niej obawę o bezpieczeństwo. Funkcjonariuszka stanowczo poleciła skazanemu opuszczenie pomieszczenia ambulatorium i o zaistniałej sytuacji poinformowała oddziałowego oraz dowódcę zmiany. Ambulatorium znajduje się na oddziale nr VI, zaś w tym czasie powód był osadzony na oddziale nr XII. Powyższe wynika wprost z materiału dowodowego – dokumentów- zebranego w sprawie. Zauważyć należy jednak, że sam powód nie był w stanie wskazać którzy to funkcjonariusze mieliby „plotki” na temat powoda przekazywać pomiędzy sobą. Powód również zeznał, że informacje te przekazywali nie tylko funkcjonariusze , ale i osadzeni, jednak również nie był w stanie wskazać którzy osadzeni informacje te mieli przekazywać. Część przesłuchanych w sprawie świadków w ogóle nie miała wiedzy na temat jakichkolwiek plotek dotyczących powoda, natomiast tylko dwóch świadków tj. M. B. i R. O. słyszeli, jakoby powód miał się obnażyć przed pielęgniarką, nie byli jednak w stanie stwierdzić od kogo uzyskali tę informację. Dalej tej informacji świadkowi ci nie przekazywali. Zauważyć należy, że przesłuchany w sprawie świadek J. O., współosadzony w tym czasie z powodem, zbyt wiele o plotkach opisywanych przez powoda nie wiedział. Zeznał jedynie, że „ coś tam się rozeszło”, szczegółów nie pamiętał. . Zauważyć przy tym należy, że jak to wynika z zeznań świadka S. S. (2), świadek ten rozmawiał z oddziałowymi i wychowawcami, w toku postępowania wyjaśniającego i żaden z nich nie zgłaszał, aby powód informował ich, aby był wyśmiewany, czy też aby dokuczano mu w jakikolwiek sposób. Powód nadto nie wykazał, aby informacja o obnażaniu się była rozpowszechniana. Materiał dowodowy wykazał, że jedynie dwóch świadków taką informację usłyszało, jednak od kogo, nie byli w stanie wskazać. Przekazanie informacji w rozmowie prywatnej ( dwukrotne, bo tylko takie zostało w sprawie wykazane) przez nieustaloną osobę (bo kto miał przekazywać nieprawdziwe informację, tego powód nie dowiódł), nie stanowi o rozpowszechnianiu informacji. Dodatkowo, co także jest istotne przy tego typu sprawach, aby uznać rozpowszechnianie za bezprawne, musiałby być ustalone, że zachowanie ukierunkowane było nacechowane złośliwością, czy też chęcią obrażenia powoda lub jego szykanowania. Powyższe nie zostało wykazane. Na marginesie należy wskazać, że co do zasady informacje dotyczące osadzonych, w celu zapewnienia bezpieczeństwa, powinny być przekazywane wśród personelu, aby właśnie osiągnąć ten cel. Niezależnie od tego, a co jest najistotniejsze w sprawie, nawet gdyby powód wykazał który konkretnie funkcjonariusz takie informacje przekazuje - rozpowszechnia, to roszczenie powoda również byłoby nieuzasadnione, a to z tego --- STRONA 6 --- powodu, że działanie takie miałoby miejsce nie przy wykonywaniu powierzonej mu czynności, tylko przy sposobności jej wykonywania. Jak wspomniano powyżej odnośnie sformułowania „przy wykonywaniu powierzonej mu czynności” Sąd Najwyższy w uchwale Pełnego Składu Izby Cywilnej z 15.02.1971r. przyjął, iż wynika z niego, że dla obciążenia państwa odpowiedzialnością musi istnieć związek między wykonywaniem powierzonej funkcjonariuszowi czynności a powstałą szkodą. Oznacza to, że odpowiedzialność Skarbu Państwa na zasadnie art. 417 § 1 k.c. jest wyłączona wówczas, gdy funkcjonariusz wyrządził szkodę tylko przy sposobności wykonywania powierzonej mu czynności. O tym, czy szkoda została wyrządzona przez funkcjonariusza przy wykonywaniu powierzonej mu czynności, czy tylko przy sposobności jej wykonywania, decyduje cel działania sprawcy. Zgodnie z tym, Skarb Państw odpowiada tylko wówczas, gdy działanie lub zaniechanie funkcjonariusza było związane z realizacją celu wynikającego z powierzonej mu czynności, chociażby było ono nawet wynikiem nieudolności lub przekroczenia instrukcji służbowej. Skarb Państwa nie ponosi natomiast odpowiedzialności wtedy, gdy funkcjonariusz, wykorzystując fakt powierzonej mu czynności, dąży do osiągnięcia innego celu niż ten który wynika z powierzonej mu funkcji, np. do osiągnięcia celu osobistego. Reasumując , powód nie udowodnił, że doszło do naruszenia dobra osobistego powoda w postaci dobrego imienia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie wskazuje na to, że Zakład Karny w B. naruszył te dobro osobiste powoda. Na gruncie art. 417 k.c. w zw. z art. 23 k.c., 24 k.c. i 448 k.c., brak jest zatem koniecznych przesłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa i żądania przez powoda zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dóbr osobistych. Dlatego roszczenie powoda jest bezzasadne i Sąd w pkt I wyroku powództwo oddalił. W pkt. II wyroku orzeczono o kosztach procesu na podstawie art. 98 k.p.c. zarządzając od powoda na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 360 zł.