Wyrok I C 568/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Olsztyni

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 568/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 kwietnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR del. Tomasz Cichocki Protokolant: p.o. sekr. sądowy Aleksandra Bogusz-Dobrowolska po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. w Olsztynie sprawy z powództwa A. S. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w B. o zapłatę I. powództwo oddala w całości; II. zasadza od powoda na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 568/14 UZASADNIENIE Powód A. S. wniósł o zasądzenie na jego rzecz kwoty 100.000,00 zł z odsetkami ustawowymi od dnia orzeczenia tytułem zadośćuczynienia na podstawie art. 77 Konstytucji i art. 417 KC z tytułu naruszenia dóbr osobistych gwarantowanych w art. 23 KC poprzez niegodne traktowanie i więzienie go w warunkach poniżej norm. Podniósł, że w okresie od 10.06.2013r. do 05.11.2013r. odbywał karę pozbawienia wolności trakcie odbywania kary w Zakładzie Karnym w B. w warunkach poniżej standardów obowiązujących w demokratycznym państwie. Wskazał, że był osadzony w celach nie spełniających warunków humanitarnych. Przebywał w celach nr 135 i 150, gdzie ściany były uszkodzone z ubytkami farby, pokryte licznymi rysunkami, starymi zabrudzeniami, dokonanymi przez osadzonych. Stolarka okienna była bardzo zużyta i nieszczelna. Ramy okienne ze śladami licznych napraw, rzadko wymieniane pęknięte szyny. Ponadto cele były zawilgocone i zagrzybione, a warstwy wykwitu zajmowały nawet 30% powierzchni sufitu, co niosło za sobą zagrożenie dla zdrowia. Kąciki sanitarne nie były zabudowane, co uniemożliwiało poszanowanie ludzkiej godności podczas korzystania. Ponadto materace, poduszki były zużyte, brudne i porwane. Szafki nie miały drzwiczek, rzeczy osobiste powód był zmuszony przechowywać w reklamówkach lub w torbie pod łóżkiem. Podłogi były wykonane z desek częściowo były zbutwiałe i zdewastowane, co powodowało zaleganie karaluchów i pluskiew. Powód miał ograniczony dostęp do ciepłej wody w celach. Kąpiel odbywała się 1 raz w tygodniu, co było niewystarczające do utrzymania higieny. Dostęp do ciepłej wody w czasie kąpieli trwał tylko 4 minuty. Kąpiel odbywała się w otoczeniu innych osób, bez parawanów. Ponadto brak było zadaszeń części pól spacerowych, co --- STRONA 2 --- uniemożliwiało korzystanie w różnych warunkach atmosferycznych. Jedno z pól spacerowych miało uszkodzony częściowo chodnik a częściowo jego brak. Przedstawiciele administracji cenzurowali korespondencję urzędową, która nie podlega cenzurze. Powyższe świadczy o traktowaniu go w sposób niehumanitarny i naruszający zasady konstytucyjności. Wskutek tego doznał szkody niematerialnej w postaci: niezasądzonego poniżającego, niegodnego traktowania oraz cierpienia ujemnych skutków kary nie zasądzonych przez Sąd i nie określonych przez ustawodawcę jako stały element rygoru kary pozbawienia wolności. Pozwany ponosi odpowiedzialność za ułomne lub wadliwe administrowanie jednostką organizacyjną jaka jest zakład karny. Pozwany Skarb Państwa – Zakład Karny w B. reprezentowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o oddalenie powództwa oraz obciążenie powoda kosztami procesu. Podniósł, że powód nie wykazał, aby w jakikolwiek sposób doszło do bezprawnego działania funkcjonariuszy służby więziennej wobec niego oraz że takie działania doprowadziły do powstania u niego szkody oraz na czym ewentualna szkoda miałaby polegać. W trakcie pobytu powoda w Zakładzie Karnym w B. przebywał w celach wyposażonych w sprzęt kwaterunkowy i urządzenia sanitarne zginie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17.10.2003r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2003r. Nr 186, poz. 1820). Powód miał zapewnione osobne miejsce do spania, odpowiednie warunki do utrzymania higieny, ponadto bezpłatną opiekę medyczną i leki adekwatne do zgłaszanych dolegliwości. Korzystał ze spacerów, kąpieli, dostępu do zimnej i ciepłej wody, otrzymywał środki czystości, a cele mieszkalne wyposażone były w węzeł sanitarny. Poza tym mógł utrzymywać kontakt z najbliższymi, otrzymywał posiłki, mógł korzystać zajęć kulturalno - oświatowych, otrzymywać paczki żywnościowe i higieniczno – odzieżowe. W celach znajdowały się okna zapewniające dostęp do światła dziennego i świeżego powietrza oraz kratki wentylacyjne, kąciki sanitarne są wydzielone ścianami, zapewniającymi zachowanie wymogów intymności. powód nie wykazał ani nawet nie uprawdopodobnił domniemanej szkody oraz związku przyczynowego miedzy szkodą za zachowaniem pozwanego. Powód nie udowodnił także doznania uszczerbku na dobrach osobistych , ani winy sprawcy. Sąd ustalił, co następuje: Powód A. S. przebywał w Zakładzie Karnym w B. jako osadzony od dnia 10.06.2013r. do 15.07.2013r. w celi nr 135 oraz od 15.07.2013r. do 05.11.2013r. w celi nr 150. (historia rozmieszczenia – k. 58) Powodowi w dniu 11.06.2013r. zostały wydane bluza, spodnie, piżama, ręcznik, ścierka, koc, prześcieradło, materac, poduszka, poszewka, miska, talerz, kubek i sztućce. Ponadto w dniu 08.10.2013r. kurtka zimowa. Przedmioty te zostały zdane przez powoda dnia 05.11.2013r. Powód nie zgłaszał żadnych uwag do ich stanu. (wykaz przedmiotów – k. 65) W trakcie pobytu powoda w Zakładzie Karnym w B. cele, w których przebywał wyposażone były w kąciki sanitarne wydzielone kotarą. Woda zimna była dostępna w celach całą dobę. Dostęp do ciepłej wody odbywał się w kącikach gospodarczych zgodnie z ustalonym grafikiem. Kąpiele realizowano na podstawie zatwierdzonego harmonogramu łaźni ogólnej zakładu. Czas kąpieli trwał 4 minuty zgodnie z zatwierdzonym porządkiem wewnętrznym. Część placów spacerowych posiadała częściowe zadaszenie, umożliwiające osłonę przed opadami atmosferycznymi, place posiadały zróżnicowaną nawierzchnię. Na ich części prowadzone były zajęcia kulturalno – oświatowe, a zadaszenie całkowite uniemożliwiałoby grę w piłkę koszykową i siatkową. Wyposażenie cel mieszkalnych w czasie pobytu powoda było zgodne z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 17.10.2003r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2003r. Nr 186, poz. 1820). Cele były monitorowane pod względem stanu technicznego, a braki i usterki były usuwane. Pojemniki do przechowywania rzeczy osobistych wydawane --- STRONA 3 --- były wydawane wg potrzeb. Powód nie zgłaszał informacji o braku miejsca do przechowywania rzeczy osobistych. korespondencja skazanego podlegała cenzurze, za wyjątkiem korespondencji urzędowej. Za utrzymanie czystości w celach odpowiedzialni byli osadzeni, którzy otrzymywali w tym celu środki chemiczne. Środki higieny wydawane były raz w miesiącu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. Powód był objęty opieką lekarską, miał dostęp do psychologa i psychiatry. (dowód: wyjaśnienie - k 62, oświadczenia M. S., P. S. -k.63-65). Sąd zważył, co następuje: Powództwo jest niezasadne. Sąd ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy w oparciu o niekwestionowane przez strony dokumenty, które nie budzą również wątpliwości Sądu. Stosownie do żądania pozwu, materialno - prawną podstawą dochodzonego przez powoda roszczenia jest fakt naruszenia dóbr osobistych powoda przez bezprawne działanie jednostki organizacyjnej Skarbu Państwa polegające na niezapewnieniu powodowi odpowiednich warunków pobytu w Zakładzie Karnym w B., tj. art. 417 § 1 k.c. w zw. z art. 23 k.c. i art. 24 k.c. oraz art. 448 k.c.. Stosownie do art. 417 k.c., warunkami koniecznymi do przyjęcia odpowiedzialności Skarbu Państwa z art. 417 k.c. jest fakt wystąpienia szkody, jej wyrządzenie przez działanie organu władzy publicznej oraz bezprawność działania. szkoda zgodnie z art. 361 § 2 k.c. obejmuje straty i utracone korzyści, które poszkodowany mógł osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Poszkodowany może także żądać zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę czy li szkodę niemajątkową określoną w art. 448 k.c. Niezgodność z prawem oznacza natomiast naruszenie zakazów i nakazów wynikających z przepisów prawa. Warunkiem koniecznym jest także związek przyczynowy pomiędzy wyżej zachowaniem funkcjonariuszy publicznych a szkodą lub krzywdą. Obowiązek naprawienia szkody obejmuje normalne następstwa zdarzenia, które szkodę wywołało. Ciężar dowodu zaistnienia szkody lub krzywdy oraz jej związku przyczynowo – skutkowego z zachowaniem funkcjonariuszy publicznych spoczywa na poszkodowanym. Z kolei gwoli uwolnienia się od odpowiedzialności pozwany (Skarb Państwa) musi wykazać, że jego działania były zgodne z prawem (art. 417 k.c.). Kodeks cywilny nie zawiera definicji dóbr osobistych, wskazując, że dobrami osobistymi człowieka są w szczególności: zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska (art. 23 k.c.). Ocena czy konkretne zdarzenie stanowi naruszenie któregoś dóbr osobistych, dokonywana jest każdorazowo na tle konkretnego stanu faktycznego, przy zastosowaniu kryteriów obiektywnych. Podmiot dochodzący roszczenia z tytułu ochrony dóbr osobistych powinien przy tym wykazać, jakie przynależne mu dobro zostało bezprawnie naruszone, w wyniku jakich działań i w jakich okolicznościach. Przepis art. 24 k.c. nie wymaga wykazanie winy sprawcy, ponadto przewiduje domniemanie bezprawności działania naruszającego dobro osobiste. Jest to przy tym domniemanie obalalne. W sytuacji dochodzenia roszczenia na podstawie art. 448 k.c. na stronie powodowej ciąży obowiązek wykazania winy sprawcy naruszenia dóbr osobistych ( tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I ACa 616/13, Lex nr 1415818). Podniesione przez powoda w pozwie zarzuty dotyczyły warunków odbywania kary, które w ocenie powoda były niehumanitarne i poniżające. W szczególności wskazywał na: uszkodzenia ścian cel z ubytkami farby, pokrytych licznymi rysunkami i starymi zabrudzeniami, dokonanymi przez osadzonych, zużytą stolarkę okienną, pęknięte szyby, zawilgocenie i zagrzybienie, zużytą, brudną i porwaną pościel i materac, zniszczone lub brakujące wyposażenie cel --- STRONA 4 --- - szafki nie miały drzwiczek, rzeczy osobiste powód był zmuszony przechowywać w reklamówkach lub w torbie pod łóżkiem, zniszczone podłogi cel, co powodowało zaleganie karaluchów i pluskiew, ograniczanie dostępu do ciepłej wody i możliwości kąpieli. Ponadto brak było zadaszeń części pól spacerowych, co uniemożliwiało korzystanie w różnych warunkach atmosferycznych oraz uszkodzone nawierzchnie pól spacerowych. Powód wskazywał także na nie zabudowane kąciki sanitarne, co uniemożliwiało poszanowanie ludzkiej godności podczas korzystania. Ponadto przedstawiciele administracji cenzurowali korespondencję urzędową, która nie podlega cenzurze. Powyższe zaniechania pozwanego w zapewnieniu mu godnych warunków odbywania kary, w ocenie powoda, skutkowały naruszeniem jego dóbr osobistych w postaci godności, czci, intymności i prywatności oraz zdrowia. Wskazane okoliczności nie zostały przez powoda wykazane. Powód pomimo stosownego pouczenia nie złożył w sprawie żadnych wniosków dowodowych. Część podnoszonych przez powoda okoliczności odnoszących się do warunków bytowych w jakich powód odbywał kare pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w B., Sąd uznał za przyznane. Wynikało to bowiem z treści dokumentów przedłożonych przez stronę pozwaną. W szczególności na tej podstawie Sąd przyjął, że istotnie cele mieszkalne w których przebywał powód wyposażone były w kąciki sanitarne wydzielone kotarą, dostęp do ciepłej wody był ograniczony, a czas przeznaczony na kąpiel wynosił 4 minuty w tygodniu. Co do cenzury, ze stanowiska strony pozwanej wynika, że istotnie korespondencja powoda podlegała cenzurze, jednak za wyjątkiem korespondencji urzędowej. Kwestię warunków osadzenia regulowane są rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 roku w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U z 2003 r. Nr 186, poz. 1820). Rozporządzenie określa minimalne standardy, jakie jednostki penitencjarne obowiązane są zapewnić osadzonym, w tym normy wyposażenia w sprzęt kwaterunkowy czy też ilości i jakości wydawanej, pościeli, odzieży i bielizny. Stosownie do powyższego należy wskazać, że w szczególności odnosząc się do pościeli i materaców, wskazane rozporządzenie nie zakłada, iż przedmioty te wydawane osadzonym muszą być przedmiotami nowymi. Rozporządzenie posługuje się w tym zakresie pojęciem "okresów używalności" to jest okresów, w których wartość użytkowa pościeli oraz pozostałych przedmiotów pozwala na ich wykorzystanie zgodne z przeznaczeniem przez osoby osadzone. Okresy używalności liczy się od dnia wydania nowego przedmiotu do użytkowania, przy czym mogą one zostać wydłużone, jeżeli wymienione przedmioty nadal mają właściwości użytkowe. Mając powyższe na względzie nie sposób podzielić poglądu powoda, jakoby pościel, która została mu wydana nie odpowiadała wymogom prawa. W szczególności z przedłożonego przez pozwaną wykazu przedmiotów wydanych powodowi (wykaz - k. 65) wynika, że nie wnosił on żadnych uwag do stanu wydanej mu pościeli i materaca. Odnosi się to także do pozostałych wydanych mu przedmiotów, za wyjątkiem koszuli i półbutów, które nie były mu wydawane. Jak wynika z okoliczności sprawy cele, w których przebywał powód nie posiadały oddzielnych łazienek, a jedynie kąciki sanitarne, które wydzielone były od pozostałej części celi przegrodą w postaci kotary. W ocenie Sądu rozwiązanie takie, jakkolwiek z pewnością nie komfortowe, pozwalało jednak zachować prywatność i intymność w zakresie niezbędnym do uznania warunków odbywania kary w zakładzie karnym za nie naruszające godności powoda. Należy mieć na uwadze, iż obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa nie przewidują zapewnienia samodzielności pomieszczeń przeznaczonych na toalety ani ich oddzielenia murem od pozostałej części celi. Również w warunkach wolnościowych, niejednokrotnie występują analogiczne niedogodności, w szczególności warunkach szpitalnych, gdzie czynności higieniczne i potrzeby fizjologiczne niejednokrotnie załatwiane są w obecności innych pacjentów. Trudno zatem w takiej sytuacji uznawać, iż wystąpienie takich okoliczności w warunkach osadzenia osoby skazanej w zakładzie karnym stanowiło naruszenie godności osobistej tego rodzaju, by rodziło obowiązek finansowego zadośćuczynienia (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2012 r., IV CSK 603/11, LEX nr 1228452). Za nieudowodnione należało uznać twierdzenia powoda w zakresie niedostatecznej ilości miejsca na przechowywanie rzeczy i ubrań oraz fakt znacznego zniszczenia służącego do tego sprzętu. Powód nie udowodnił także barku wentylacji --- STRONA 5 --- w celi. Natomiast z okoliczności sprawy, w tym podawanych przez powoda wynika, że każda z cel w których przebywał posiadała okno z możliwością jego otwierania. Nie zostały także wykazane przez powoda okoliczności takie jak zagrzybienie i zawilgocenie cel, w których przebywał, czy występowanie w nich insektów. Uznać zatem należało, że powód nie wykazał naruszenia przez pozwanego standardów mających przeciwdziałać powstaniu wilgoci i grzyba. Co do kwestii występowania insektów, godzi się zauważyć, iż nawet regularna dezynsekcja przeprowadzana w warunkach wolnościowych nie jest częstokroć w stanie wyeliminować tego zjawiska w budynkach wielolokalowych czy nawet domach wypoczynkowych i hotelach. Ze stanowiska pozwanego i załączonych przez niego dokumentów wynika natomiast, iż czynności zapobiegawcze w tym zakresie były przez pozwanego podejmowane. Należy także mieć na uwadze, iż dbałość o czystość w celi, stosownie do przepisów powołanego rozporządzenia powierzona jest samym osadzonym, co odnosi się w szczególności do kwestii zniszczonych i popisanych ścian. Okoliczności te nie zostały poza tym przez powoda wykazane. Należy także zauważyć, iż w tym zakresie ewentualnego uszczerbku mogły doznać jedynie odczucia estetyczne powoda. Przy czym ewentualne naruszenie w tym zakresie ma charakter przejściowy i nietrwały. Z pewnością nie uzasadniający przyznania finansowego zadośćuczynienia. Jak wynika z okoliczności podawanych przez samego powoda, miał on dostęp do bieżącej wody pozwalającej zachować higienę osobistą, otrzymywał także do własnej dyspozycji środki higieniczne w ilości odpowiedniej do obowiązujących norm minimalnych. Wbrew twierdzeniom powoda, w celi nie musi być zapewniony dostęp do ciepłej wody, przepisy wymagają jedynie, aby osadzeni mieli dostęp do bieżącej wody, który to został zapewniony wszystkim osadzonym w Zakładzie Karnym w B.. Podkreślenia przy tym wymaga, że stosownie do §30 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 sierpnia 2003r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności dostęp do ciepłej wody winien być zapewniony co najmniej raz w tygodniu w postaci możliwości skorzystania z ciepłej kąpieli. Z okoliczności sprawy wynika przy tym, że prawo powoda w tym zakresie było realizowane. Natomiast ograniczenia czasowe w tym zakresie, w ocenie Sądu, należy uznać za uzasadnione zważywszy na konieczność zapewnienia tego dostępu również innym osadzonym. W ocenie Sądu, jakkolwiek uciążliwe, to nie mają one charakteru dodatkowej represji czy poniżającego. Analogicznie należy oceniać zarzuty powoda odnoszące się do stanu pól spacerowych. W ocenie Sądu, nie można obiektywnie uznać za naruszający godność osobistą kogokolwiek fakt istnienia zróżnicowanej nawierzchni pól spacerowych, czy nawet występujących w tej nawierzchni ubytków czy innych niedoskonałości bądź niedostatecznego, zdaniem powoda, zadaszenia. Są to przy tym tylko twierdzenia powoda, nie poparte żadnymi dowodami. Również w zakresie cenzurowania korespondencji urzędowej do powoda, która nie podlegała takiej cenzurze, powód swoich twierdzeń w żaden sposób nie udowodnił. Wprawdzie nie jest przy tym wymagane, by powód dowiódł, że konkretny funkcjonariusz publiczny ściśle określonej jednostki penitencjarnej faktycznie zapoznał się z treścią jego korespondencji chronionej. Celem wykazania wskazanej okoliczności powód przedłożył kserokopię korespondencji z 01.10.2013r. z odręczną notatką „ocenzurowano” (k. 89). Nie wynika z niej jednak czy w ogóle chodziło o korespondencje urzędową i czy była ona skierowana do powoda. Nie zawiera ona bowiem adresu nadawcy ani adresata. W konsekwencji twierdzenia w tym zakresie należy uznać za nieudowodnione. Natomiast odnosząc się do twierdzeń powoda, co do zbyt niskiej częstotliwości wymiany pościeli i ręczników, stosownego leczenia i opieki dentysty, pogorszenia wzroku, niskiej jakości żywienia czy zbyt niskiej temperatury w celach, należy zauważyć, iż twierdzenia te nie zostały zgłoszone przez niego w pozwie, a dopiero w ostatnim piśmie procesowym. Podobnie natomiast jak w przypadku poprzednich, poza faktem ich przywołania, powód w tym zakresie nie wskazał żadnych dowodów. Z okoliczności sprawy, w szczególności dokumentacji przedłożonej przez pozwanego, wynika natomiast, że powód był objęty opieką lekarską i dentystyczną w niezbędnym zakresie. Pościel i ręczniki zostały mu wydane i brak było uwag powoda w tym zakresie. Cele mieszkalne były wyposażone w instalację centralnego ogrzewania. Kwestie niskiej jakości żywienia i temperatury w celach, są związane z odczuciami ściśle indywidualnymi, powód natomiast nie wykazał w żaden sposób by pozwany w tym zakresie dokonywał jakichkolwiek odstępstw od obowiązujących norm i przepisów, w szczególności rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 września 2003 r. w sprawie określenia dziennej wartości normy wyżywienia oraz rodzaju diet wydawanych osobom osadzonym w --- STRONA 6 --- zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. z 2003 r., Nr 167, poz. 1633). Nie został też w żaden sposób wykazany fakt rzeczywistego pogorszenia wzroku powoda, w szczególności wskutek wykonywania kary pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w B.. Uwzględniając wszystkie wyżej wskazane okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że z obiektywnego punktu widzenia powód podczas osadzenia w Zakładzie Karnym w B. nie doznał naruszenia żadnego ze wskazanych przez siebie dóbr osobistych, w szczególności godności i intymności oraz związanego z tym uprawnienia do odbywania kary pozbawienia wolności w warunkach humanitarnych i bezpiecznych. W szczególności, ewentualnie występujące niedogodności nie przekraczały takiego stopnia intensywności by można je uznać za naruszenie dóbr osobistych czy przejawy nieludzkiego, niehumanitarnego lub poniżającego traktowania czy wręcz tortury, jak podnosił powód. Powód w trakcie pobytu w Zakładzie Karnym w B. miał zapewnione minimum prywatności, miejsce do spania i spożywania posiłków, możliwość uczestnictwa w zajęciach oświatowych i sportowych, dostateczną dzienną ilość ruchu, a nadto opiekę lekarska i dentystyczną. Wobec czego nie powinien czuć się upokorzony ani traktowany niehumanitarnie (zob. orzeczenie z dnia 6 marca 2000 r., D. przeciwko Grecji oraz z dnia 3 kwietnia 2001 r. K. przeciwko Wielkiej Brytanii). Przekonanie powoda o naruszeniu jego dób osobistych wynikało jedynie z jego subiektywnych opinii na temat warunków odbywania kary. Przytaczane fakty nie zostały przez powoda udowodnione. Strona pozwana natomiast, w ocenie Sądu, w dostateczny sposób wykazała, iż jej działania nie były bezprawne. Powód nie wykazał także winy pozwanego, co jak wyżej wskazano, jest przesłanką przyznania zadośćuczynienia na podstawie art. 448 kc. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił powództwo w całości, uznając iż nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 23 k.c. w zw. z art. 24 § 1 k.c. i art. 448 k.c. Powód, jako strona przegrywająca, obowiązany jest, na podstawie art. 98 § 1 i 2 k.p.c., art. 99 k.p.c., art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. z 2005 r., Nr 169, poz. 1417 ze zm.) w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), zwrócić pozwanemu wszelkie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W związku z powyższym Sąd zasądził od powoda na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 3600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (punkt II wyroku).