Wyrok I C 553/11 Dnia 13 kwietnia 2012 roku Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie następu

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 553/11 Dnia 13 kwietnia 2012 roku Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Cezary Wieczorek Protokolant: prot. sąd. Agata Kasalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. w N. sprawy z powództwa P. S. przeciwko (…) Towarzystwu Gospodarczemu spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z., B. Z., P. P. o ochronę dóbr osobistych i o zapłatę I. oddala powództwo II. zasądza od powoda P. S. solidarnie na rzecz pozwanych (…) Towarzystwa Gospodarczego sp. z o.o. z/s w Z., B. Z., P. P. kwotę 1 560,00zł /jeden tysiąc pięćset sześćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego --- STRONA 2 --- Sygn. akt I C 553/11 UZASADNIENIE do wyroku Sądu z dnia 13 kwietnia 2012r. P. S. wystąpił z powództwem skierowanym przeciwko: (…) Towarzystwu Gospodarczemu w Z. sp. z o.o. jako wydawcy „ (…) ”, B. Z. jako redaktor naczelnej oraz P. P. i J. J. jako autorom artykułów, domagając się ochrony swych dóbr osobistych naruszonych publikacją dwóch artykułów na łamach Tygodnika. Celem usunięcia skutków naruszenia P. S. zgłosił żądanie: publikacji przeproszenia na łamach wydania tradycyjnego oraz internetowego „ (…) ”, redakcji artykułu w wersji elektronicznej wraz z zamieszczonymi pod tym tekstem przeprosinami, zasądzenia solidarnie od pozwanych kwoty 10 000,00zł zadośćuczynienia oraz kosztów postępowania. Roszczenie swoje powód wywiódł z publikacji na łamach (…) 2 artykułów: - „ (…) ” w wydaniu nr (…) z dnia 12.08.2010r. na str.1. i 13., który stanowił relację P. P. z postępowania karnego toczącego się przez Sądem Rejonowym w Zakopanem zainicjowanym przez powoda P. S. jako prezesa Radia (…) przeciwko burmistrzowi Miasta Z. J. M. za wypowiedź na sesji Rady Miasta, w której burmistrz zasugerował finansowanie Radia (…) przez władze miasta, co stanowiło naruszenie art. 26 o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W treści artykułu zostały ujawnione imię i nazwisko powoda. Nad treścią tekstu publikacji zostało zamieszczone zdjęcie m.in. powoda na korytarzu sądowym; - „ (…) ” w wydaniu Tygodnika nr (…) z dnia 2.09.2010r. na str.5. zredagowanego przez J. J., który stanowił relację z postępowania wytoczonego dziennikarce przekroju A. S. przez P. S. za publikację artykułu „ (…) ”, w której autorka insynuowała zdaniem powoda prowadzenie antyalkoholowej kampanii przez P. S. Postępowanie sądowe, którego dotyczyła relacja w artykule „ (…) ” dotyczyło wykroczenia art. 26 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Powód występował w nim jako oskarżyciel posiłkowy oraz pokrzywdzony. Nad tekstem artykułu zostało zamieszczone zdjęcie przestawiające m.in. wizerunek powoda na korytarzu sądowym. W treści artykułu zostały ujawnione jego dane osobowe, tj. imię i nazwisko, fakt prowadzenia działalności gospodarczej oraz szeroko zakrojonej działalności społecznej, w tym jako dziennikarza, radiowca, aktora, przedsiębiorcy. Powód zaakcentował, że autorzy artykułów powinni mieć świadomość, że oskarżycielem posiłkowym w obydwu sprawach karnych mógł być podmiot pokrzywdzony, a na publikację wizerunku i ujawnienie danych tego uczestnika postępowania wymagana jest zgoda. Ponadto przed publikacją artykułów powód składał zeznania w charakterze świadka, zatem dziennikarze winni i z tej racji wystąpić o uprzednią zgodę na publikację zdjęć z jego osobą oraz podanie jego danych osobowych. Zdaniem powoda ujawnienie jego wizerunku oraz imienia i nazwiska odbywało się bez wymaganej zgody, czym naruszone zostały jego dobra osobiste poprzez poniżenie go oraz narażenie na utratę zaufania w opinii --- STRONA 3 --- publicznej. W ocenie strony powodowej stanowiło to naruszenie przepisów prawa prasowego dotyczących ujawniania danych osób uczestniczących w postępowaniu karnym oraz przepisów ustawy o prawach autorskich poprzez ujawnienie wizerunku powoda bez uzyskania uprzedniej zgody. /k.1-4, 49-50/ Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podnieśli, że zgoda na publikację wizerunku i danych powoda nie była wymagana, ponieważ P. S. uchodzi za osobę publiczną. W obu powołanych sprawach, na kanwie których powstały obydwa materiały prasowe, powód występował jako przedsiębiorca, tj. dyrektor Radia (…) oraz dyrektor agencji reklamowej (…) , nie zaś jako osoba prywatna. Postępowania sądowe były jawne oraz monitorowane przez Helsińską Fundację Praw Człowieka. Relacja z jednej ze spraw karnych została nawet zamieszczona na stronie internetowej Fundacji jeszcze przed ukazaniem się artykułu, z którego powód wywodzi swoje roszczenie o naruszenie dóbr osobistych. Pozwani podkreślili również, że wielokrotnie wcześniej na łamach Tygodnika zamieszane były zdjęcia powoda oraz ujawniane jego dane osobowe, co nie rodziło konsekwencji w postaci inicjowania postępowań sądowych. /k.19-21/. Organem uprawnionym do reprezentowania (…) Towarzystwa Gospodarczego Spółka z o.o. w Z. jest prezes zarządu, którą to funkcję aktualnie sprawuje J. J. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód P. S. jest przedsiębiorcą, który na terenie (…) prowadzi działalność gospodarczą w postaci rozgłośni radiowej - Radio (…) oraz spółki (…) sp. z o.o. We wcześniejszym okresie był zaangażowany jako aktor w działalność Teatru (…) w Z., występował w wystawianych sztukach do lat 90-tych. Po tym okresie udzielał się społecznie, będąc m.in. członkiem Klubu (…) oraz Stowarzyszenia (…) . Jest osobą rozpoznawalną na terenie (…) , chociażby z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą oraz udział w życiu kulturalnym, społecznym regionu. W 2004 r. P. S. był osobą opisaną w rubryce „(…)” (…) , która zajmowała się prezentacją sylwetek znanych na (…) osobistości. /dowód: zeznania powoda P. S. – k.101, pozwanej B. Z. – k.103v-104, dokumentacja zdjęciowa – k.113-114, wydanie Tygodnika nr (…) z prezentacją sylwetki P. S.a w rubryce „(…)” – k.115, wydruki dotyczące działalności powoda w Teatrze (…) – k.116-124/ Przed Sądem Rejonowym w Zakopanem Wydział II Karny do sygn. akt II W 743 toczyła się sprawa przeciwko burmistrzowi Miasta Z. J. M. obwinionemu przez P. S. o popełnienie wykroczenia z art. 26 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, tj. o to że podczas sesji Rady Miasta w styczniu 2009 r. rozpowszechniał nieprawdziwe i wprowadzające w błąd wiadomości dotyczące finansowania Radia (…) z budżetu miasta. Oskarżycielem była Komenda Powiatowa Policji w Z., natomiast w charakterze oskarżyciela posiłkowego występowała spółka z o.o. (…) reprezentowana przez prezesa Zarządu P. S. --- STRONA 4 --- P. S. składał zeznania w charakterze świadka w toku postępowania przygotowawczego na Komendzie Powiatowej Policji w Z. w dniu 28.10.2009 r. oraz przed sądem w dniu 17.06.2010r. J. J. składał zeznania w charakterze świadka przed sądem w dniu 10.08.2010r. Wyrokiem z dnia 28.02.2011 r. J. M. został w części uniewinniony od zarzutu, a w pozostałym zakresie postępowanie zostało umorzone. /dowód: w aktach Sądu Rejonowego w Zakopanem Wydział II Karny o sygn. II W 743/09: wniosek o ukaranie – k.2, protokół zeznań świadka P. S. z dnia 28.10.2009r., z dnia 17.06.2010r. – k.7, 290, protokół zeznań J. J. z dnia 10.08.2010r. – k.337, wyrok z dnia 28.02.2011r. – k.329/ W wydaniu (…) nr (…) z dnia 12.08.2010r. na str.1 i 13 ukazał się artykuł P. P. zatytułowany: „ (…) ” opatrzony podtytułem: „ (…) ”. Konstrukcja artykułu opierała się na relacji z toczącej się przed Sądem Rejonowym w Zakopanem sprawy karnej dotyczącej wypowiedzi burmistrza Miasta J. M. na sesji rady miasta sugerującej, że władze miasta finansowały Radio (…) , czym poczuł się urażony naczelny radia P. S. W związku z tym funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w Z. złożyli zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia z art.26 Ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. P. S. został ujawniony jako oskarżyciel posiłkowy w sprawie. Dalsza część artykułu zawierała relację z przesłuchania świadka J. J. oraz innej osoby występującej w tym charakterze w sprawie. Na stronie 13. Tygodnika nad treścią tekstu zamieszczone zostało zdjęcie ukazujące powoda P. S. oraz prezydenta J. M. na korytarzu sądowym. /dowód: (…) z dnia 12.08.2010r. nr (…) z artykułem „ (…) ” – k.60/ W sierpniu 2010r. przed Sądem Rejonowym w Zakopanem Wydział II Karny do sygn. II W 366/10 toczyła się sprawa o czyn z art.26 ust. 1 ustawy z dnia 16.04.1993r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji /Dz. U. z 2003r. t.j. nr 153 poz. 1503/, w której oskarżona była A. S. dziennikarka gazety „ (…) ”, oskarżycielem publicznym Komenda Rejonowa Policji w W., natomiast jako oskarżyciel posiłkowy występował P. Sr. Pokrzywdzoną w sprawie była Firma Reklamowa (…) . P. S. złożył zawiadomienie, iż w dniu 7.07.2009r. w tygodniku „ (…) ” A. S. rozpowszechniła nieprawdziwe i wprowadzające w błąd informacje o osobie kierującej firmą reklamową (…) P. S., w celu szkodzenia przedsiębiorcy, tj. o czyn z art.26 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. P. S. składał zeznania w charakterze świadka w toku postępowania przygotowawczego w dniu 2.06.2009r. na Komendzie Powiatowej Policji w Z. oraz podczas rozprawy w dniu 31.08.2010r. przed sądem. Podczas rozprawy z dnia 31.08.2010r. na sali rozpraw był obecny J. J. oraz przedstawicielka Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. Podczas rozprawy w dniu 14.04.2011r. w --- STRONA 5 --- charakterze świadka zeznania składał J. J. Wyrokiem z dnia 2.06.2011r. A. S. została uniewinniona od popełnienia zarzucanego czynu. Na stronie internetowej Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka www.hfhr.pl ukazał się raport z rozprawy z dnia 31.08.2010r. oraz relacja z przebiegu całego postępowania. /dowód: wydruk strony internetowej HFPCz – k.22-30, 34-36, w aktach Sądu Rejonowego w Zakopanem Wydział II Karny o sygn. II W 366/10: wniosek o ukaranie – k.2, protokół zeznań P. S. z dnia 2.06.2009r. – k.42-43, 99-100, protokół zeznań J. J. - k.180v, wyrok z dnia 2.06.2011r. – k.188/ W wydaniu „ (…) ” z dnia 2.09.2010r. nr (…) na str.5 ukazał się artykuł autorstwa J. J. zatytułowany „ (…) ”. Nad tekstem artykułu zamieszczone zostało zdjęcie ukazujące m.in. P. S. oraz oskarżoną w sprawie A. S. Pod fotografią wytłuszczonym drukiem zamieszczony został podtytuł artykułu o treści: „Helsińska Fundacja Praw Człowieka broni dziennikarkę przed oskarżeniami, jakie postawił jej naczelny Radia (…) . Przed (…) sądem ruszył proces z artykułu o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji”. Treść artykułu opierała się na przedstawieniu przedmiotu sprawy oraz relacji z rozprawy z dnia 31.08.2010r. Autor wskazał, że P. S. oskarżył A. S. o popełnienie wykroczenia z art.26 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji /rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji, aby zaszkodzić przedsiębiorstwu/ poprzez publikację artykułu „ (…) ”, związanego z licznymi doniesieniami do urzędów składanymi przez P. S. w sprawie odległości punktów sprzedaży alkoholu od placówek oświatowych, kościołów oraz reklamy alkoholu. P. S. został ujawniony jako oskarżyciel posiłkowy w tej sprawie. Dalsza treść artykułu relacjonowała wypowiedzi oskarżonej oraz P. S. jako oskarżyciela posiłkowego w sprawie. /dowód: (…) z dnia 2.09.2010r. nr 35/2010 z artykułem „ (…) ” – k.59/ Przed publikacją artykułów „ (…) ” oraz „ (…) ” dziennikarze nie zwracali się do powoda o udzielenie zgody na ujawnienie wizerunku oraz ujawnienie danych osobowych jako strony postępowania karnego, uznając, iż P. S. jest osobą publiczną i rozpoznawalną na obszarze (…) . /dowód: zeznania pozwanej B. Z. – k.103v, pozwanego P. P. – k.104v-105, J. J. – k.131/ Sprawy sądowe z udziałem powoda oraz władz miasta w tym burmistrza miasta Z. J. M. wzbudzały zainteresowanie także innych mediów. M.in. na kanwie sprawy zainicjowanej przez P. S. przeciwko burmistrzowi o wykroczenie z art. 26 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji został zredagowany artykuł pt.: „ (…) ” M. J. zamieszczony na stronie internetowej (…) , „ (…) ” J. J. w (…) nr (…) , „ (…) ” w (…) nr (…) . /dowód: wydruk strony internetowej z artykułem - k.31-32, kopia artykułu „ (…) ” w (…) nr (…) – k.75, „ (…) ” (…) nr (…) – k.76 / --- STRONA 6 --- Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dołączonych do akt dokumentów, których wiarygodność i autentyczność nie zostały przez strony podważone, nie wzbudziły także podejrzeń Sądu, dokumentów z dołączonych akt spraw karnych II W 366/10 i II W 743/09 Sądu Rejonowego w Zakopanem Wydział II Karny oraz zeznań świadków i stron. Zeznaniom powoda P. S. Sąd co do zasady dał wiarę. Powód opisał swoje relacje z (…) , odniósł się do postępowań sądowych w których występował. Skupił się głównie na krzywdzie, jaką poniósł w związku z publikacją powołanych w pozwie artykułów. W treści zeznań przyznał, że udzielał się społecznie na terenie regionu (…) , prowadzi działalność gospodarczą w zakresie rozgłośni radiowej oraz agencji reklamy, występował już w mediach, zarówno jako bohater artykułów jak i gość programów telewizyjnych. Ocena, czy może być uznany za osobę publiczną, czy osobę rozpoznawalną należy już do oceny Sądu. Pozwani B. Z. – redaktor naczelna (…) oraz J. J. i P. P. – autorzy artykułów złożyli w ocenie Sądu zeznania szczere i prawdziwe. Przyznali, że uczestniczyli w rozprawach we wskazanych sprawach karnych. Nie ukrywali, iż przed publikacją artykułów zaniechali zapytania powoda o zgodę na ujawnienie wizerunku i danych osobistych. Wytłumaczyli zainteresowanie prasy akurat tymi postępowaniami sądowymi. W ich zeznaniach nie zostały ujawnione sprzeczności. Swoje stanowisko pozwani umotywowali poprzez przedłożenie stosownych wydruków dotyczących działalności powoda w Teatrze (…) oraz wcześniejszych publikacji na temat osoby P. S. Sąd zważył, co następuje: Powództwo podlega oddaleniu. Z mocy art. 24 kc w zw. z art.23 kc ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może ona również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny /§1/. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych /§2/. Regulacja kodeksu cywilnego nie wyklucza ochrony prawnej na podstawie innych przepisów, w tym prawa prasowego. Art.24 kc zawiera domniemanie bezprawności działania osoby naruszającej dobra osobiste. To na pozwanym w procesie o ochronę dób osobistych spoczywa obowiązek wykazania, że jego działanie było zgodne z prawem. Przesłankami wyłączającymi bezprawność działania są m.in. zgoda pokrzywdzonego, działanie w społecznie uzasadnionym interesie. Żądanie --- STRONA 7 --- roszczenie pieniężnego precyzuje art.448 kc, w myśl którego w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Dla zasądzenia roszczenia pieniężnego na rzecz powoda konieczne jest wykazanie obok bezprawności jeszcze zawinionego działania pozwanych, przy czym wystarczające jest wykazanie choćby najmniejszego stopnia winy /vide m.in. wyrok SN z dnia 12.09.2007r., sygn. I CSK 211/07, wyrok SN z dnia 12.09.2007r., I CSK 191/07/. Prawo prasowe stanowi, iż do odpowiedzialności za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego stosuje się zasady ogólne, chyba że ustawa stanowi inaczej /art.37/. Odpowiedzialność cywilną za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego ponoszą autor, redaktor lub inna osoba, którzy spowodowali opublikowanie tego materiału; nie wyłącza to odpowiedzialności wydawcy. W zakresie odpowiedzialności majątkowej odpowiedzialność tych osób jest solidarna /art.38 ust.1/. Motywując zasadność zgłoszonego żądania powód powołał się na naruszenie art.13 Ustawy z dnia 26.01.1984r. prawo prasowe /Dz.U. nr 5 poz.24/ oraz art.81 Ustawy z dnia 4.02.1994r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych /Dz. U. z 2006r. t.j. nr 90 poz.631/ poprzez publikację wizerunku bez jego zgody. Wskazany przepis prawa prasowego stanowi w ust.2 i ust. 3 zd.1: Nie wolno publikować w prasie danych osobowych i wizerunku osób, przeciwko którym toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe, jak również danych osobowych i wizerunku świadków, pokrzywdzonych i poszkodowanych, chyba że osoby te wyrażą na to zgodę. Ograniczenie, o którym mowa w ust. 2, nie narusza przepisów innych ustaw. Natomiast art.81 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych statuuje dyrektywę, według której: rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. W braku wyraźnego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli osoba ta otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie. Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku: 1) osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, zawodowych; 2)osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna impreza. Z przedłożonych do akt wydań (…) zawierających artykuły prasowe stanowiące podstawę faktyczną zgłoszonych roszczeń, istotnie wynika, że --- STRONA 8 --- zostały ujawnione imię i nazwisko P. S., a na zdjęciach ujawniony został jego wizerunek. Pozwani nie zaprzeczyli, że ujawnili powyższe dane nie prosząc uprzednio o zgodę powoda. W ocenie Sądu zachowanie pozwanych nie było jednak ani bezprawne, tj. nie naruszało przepisów ustaw powyżej powołanych, ani też zawinione. P. S. jest osobą rozpoznawaną w środowisku lokalnym jako niegdyś aktor, członek Klubu (…) , właściciel agencji reklamowej, Radia (…) . Sporne artykuły stanowiły zapoznanie opinii publicznej ze sprawą medialną wzbudzającą powszechnie zainteresowanie opinii publicznej. Jedna z nich - przeciwko A. S. - dotyczyła kampanii przeciwko nielegalnym reklamom alkoholu, prowadzonej przez powoda. Drugi artykuł odnosił się do sprawy wytoczonej przez P. S. burmistrzowi miasta z powodu wypowiedzi jaka padła na sesji Rady Miasta. Był to zatem proces wzbudzający duże zainteresowanie publiczne, chociażby z uwagi na strony w nim uczestniczące. Publikując powyższe artykuły pozwani wypełniali misję informowania opinii publicznej o ważnych kwestiach, wzbudzających zainteresowanie, chociażby z tego względu, iż uczestniczyły w nich osoby rozpoznawalne. Podkreślić należy sprawozdawczy charakter obu artykułów. Dziennikarze ograniczyli się do zaprezentowania podstaw faktycznych i prawnych obu postępowań karnych oraz zrelacjonowania złożonych w toku rozprawy wyjaśnień oraz zeznań świadków. Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że zachowanie pozwanych nie było bezprawne. Art.13 ust.2 zabrania publikowania w prasie danych osobowych oraz wizerunku świadków, pokrzywdzonych i poszkodowanych, o ile nie wyrażą na to zgody. P. S. występował w obu relacjonowanych postępowaniach karnych nie jako osoba fizyczna P. S., lecz jako prezes Radia (…) oraz Agencji Reklamowej (…) . W niniejszej sprawie natomiast dochodzi ochrony dóbr osobistych właśnie jako osoba fizyczna, nie zaś jako przedsiębiorca w imieniu podmiotów gospodarczych, które prowadzi, tj. rozgłośni radiowej i agencji reklamowej. W obu sprawach P. S. występował przede wszystkim w charakterze oskarżyciela posiłkowego. Ten uczestnik postępowania nie jest już objęty zakazem określonym w treści art.13 ust.2 prawa prasowego. Natomiast fakt składania zeznań przez P. S. był konsekwencją zajmowania pozycji oskarżyciela posiłkowego oraz przedstawiciela pokrzywdzonego w sprawie karnej. Prawdą jest, że P. S. złożył zeznania w obu sprawach jeszcze przed publikacją spornych artykułów. Nie można jednak pominąć tego faktu, że już wcześniej jego dane mogły zostać ujawnione jako oskarżyciela posiłkowego. Należy podkreślić, iż wcześniej i później w „ (…) ” ukazywały się materiały prasowe nawiązujące do działalności P. S., był ujawniany jego wizerunek, lecz powód nie upatrywał w tym naruszenia dóbr osobistych. Zachowanie powoda jest zatem selektywne. P. S. nie wyjaśnił, dlaczego właśnie wskazane publikacje prasowe naruszają jego dobra osobiste, a w odniesieniu do innych takich odczuć nie przejawia. --- STRONA 9 --- W ocenie Sądu działalność powoda czyni z niego osobę powszechnie rozpoznawalną w środowisku lokalnym. Dlatego nie istniał wymóg uzyskania zgody na publikację jego wizerunku oraz danych osobowych. Powód występował w przeszłości jako aktor w Teatrze (…) . W 2004r. na łamach (…) w rubryce prezentującej znane osobistości (…) „(…)” została przedstawiona sylwetka P. S. Powód zajmuje się działalnością medialną jako właściciel Radia (…) oraz Agencji Reklamowej (…) . Podejmował kampanie budzące zainteresowanie społeczności lokalnej. To z jego inicjatywy dokonywano w 2009r. sprawdzenia poprawności zamieszczania reklam alkoholu oraz odległości punktów dystrybuujących alkohol na terenie Z. Ta kampania stanowiła kanwę do artykułu A. S. w „ (…) ”, czego konsekwencją była sprawa II W 366/10 Sądu Rejonowego w Zakopanem oraz publikacja artykułu „ (…) ”. Powód udzielał się w Klubie (…) zajmującym się m.in. działalnością polityczną na (…) . Tak szerokie spektrum działalności powoda oraz podejmowane przez niego kampanie społeczne nie pozwalają na zakwalifikowanie P. S. jako szeregowego, anonimowego obywatela, zwykłego mieszkańca (…) . Nie może też umknąć uwadze fakt, iż osoba decydująca się na złożenie wniosku o ukaranie znanych w środowisku osobistości, w tym dziennikarki „ (…) ” oraz burmistrza Miasta Z., musi liczyć się z zainteresowaniem mediów w zakresie przebiegu sprawy, jej uczestników oraz zakończenia. Sąd przyjął za słuszną argumentację pozwanych zmierzającą do wykazania, iż P. S. jest osobą powszechnie znaną w regionie (…) , dlatego dziennikarze nie byli zobligowani do uzyskania jego zgody przed publikacją artykułu, w którym ujawnili jego wizerunek oraz dane osobowe. Określenie "grono osób powszechnie znanych", obejmuje osoby, które wprost lub w sposób dorozumiany godzą się na podawanie do publicznej wiadomości wiedzy o swoim życiu. Nie są to jednak tylko aktorzy, piosenkarze lub politycy, lecz także osoby prowadzące inną działalność, na przykład gospodarczą lub społeczną. W wyroku z dnia 20.07.2007r. do sygn. I CSK 134/07 Sąd Najwyższy zajmował się przypadkiem naruszenia prawa do wizerunku osoby, która była właścicielem dużego przedsiębiorstwa i prezesem znanego klubu sportowego, była zapraszana na różnego rodzaju spotkania organizowane przez PZPN. Dlatego Sąd uznał, że osoba ta nie była anonimowa, lecz szeroko znana. W takiej sytuacji opublikowanie jej wizerunku samo przez się nie mogło naruszać prywatności, ponieważ osoba ta uczestnicząc w różnego rodzaju spotkaniach była fotografowana. Z tego względu umieszczenie fotografii wraz z artykułem na jej --- STRONA 10 --- temat nie stanowiło naruszenia jej prawa do wizerunku, chronionego w art. 81 ust. 2 prawa autorskiego. W ocenie Sądu analogiczną argumentację można zastosować wobec osoby P. S. Niewątpliwie powód nie był osobą anonimową na (…) . Biorąc udział w spotkaniach grup wzbudzających zainteresowanie społeczności lokalnej /Klub (…) /, był fotografowany. Zamieszczenie zatem jego zdjęcia wraz z treścią artykułu odnoszącego się do jego działalności, nie stanowiło naruszenia jego dóbr osobistych. Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury nazwisko i imię jest skierowanym na zewnątrz znakiem rozpoznawczym osoby fizycznej i ujawnienie go w celu jej identyfikacji nie może być zasadniczo uznane za działanie naruszające jej dobra osobiste i bezprawne, o ile nie łączy się z naruszeniem innego dobra osobistego, np. czci, prywatności, godności osobistej itp. /vide wyrok SN z dnia 8.07.2011r., sygn. IV CSK 665/10/. Imię i nazwisko P. S. zostało ujawnione w kontekście wyjaśnienia czytelnikowi charakteru w jakim powód występował w sprawie karnej, czyli jako oskarżyciela posiłkowego oraz prezesa Radia (…) i agencji (…) . Ujawnienie zarówno danych osobowych jak i wizerunku P. S. było powiązane z podejmowaną przez niego działalnością, nie odnosiło się do P. S. jako osoby prywatnej /vide wyrok SN z dnia 19.05.2011r., sygn. I CSK 497/10/. Podkreślenia wymaga również fakt, że powód prowadzi osobiście audycje na antenie Radia (…) , przeprowadza wywiady z różnymi osobami, czyta felietony, bierze udział w przeglądach prasy emitowanych przez tą rozgłośnię. Prowadząc tam rozległą działalność radiowa, nie ulega dla Sadu wątpliwości, że powód wielokrotnie na antenie swojego radia zmuszony jest podawać swoje imię i nazwisko. Dane osobowe powoda docierają w ten sposób do bardzo szerokiego kręgu odbiorców, ponieważ sam powód przyznał przed Sądem, że jego rozgłośnia radiowa jest bardzo popularna w regionie (…) i plasuje się na 3 miejscu pod względem ilości radiosłuchaczy, po tak dużych rozgłośniach jak stacje (…) i (…) . Powód przyznał w toku postępowania dowodowego, że wystąpił w programie telewizyjnym prowadzonym przez J. P., emitowanym na antenie ogólnopolskiej przez program drugi (…) . W ocenie Sądu udział w takim programie spowodował, że dane osobowe powoda oraz jego wizerunek stały się dostępne dla niepomiernie szerokiego kręgu odbiorców, w porównaniu do osób które mogły zapoznać się z treścią artykułów będących podstawą żądania pozwu w przedmiotowej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd powództwo P. S. przy zastosowaniu art.81ustawy prawo autorskie oraz 13 i 37, 38 prawo prasowe oraz art.24 kc i art.448 kc w całości oddalił. Strony były reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników ustanowionych z wyboru. Powód uiścił opłatę od pozwu 1 100,00zł /k.12/. Na --- STRONA 11 --- zasadzie art.98 kpc w zw. z § 6 pkt 4 oraz §10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz. U. nr 163 poz.1349/ Sąd zasądził od powoda P. S. solidarnie na rzecz pozwanych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego kwotę 1 560,00zł, w tym 1 200,00zł od zgłoszonego roszczenia majątkowego oraz 360,00zł od roszczenia niemajątkowego.