Wyrok I C 551/15 1. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I w ten tylko sposób

--- STRONA 1 --- WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 stycznia 2018 roku Sąd Okręgowy w Opolu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Joanna Mościcka-Mazurek Sędziowie: SO Romuald Suhs (spr.) SO Lidia Sowińska-Ludewicz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Pazdan po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 roku w Opolu na rozprawie sprawy z powództwa W. P. przeciwko Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w W. o zapłatę na skutek apelacji strony pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego w Brzegu z dnia 27 lipca 2017 roku sygn. akt I C 551/15 1. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I w ten tylko sposób, że datę 26/07/2014 roku zastępuje datą 20 października 2014 roku, oddalając apelację w pozostałym zakresie, 2. zasądza od strony pozwanej Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. na rzecz powódki W. P. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym. Na oryginale właściwe podpisy UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Brzegu w sprawie o sygn. akt I C 551/15 wyrokiem z dnia 27 lipca 2017 roku zasądził od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W. na rzecz powódki W. P. kwotę 6.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 26.07.2014 r. do dnia 31.12.2015 r. oraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1.01.2016 r. do dnia zapłaty, zaś w pozostałym zakresie powództwo oddalił i nakazał ściągnąć od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w --- STRONA 2 --- Brzegu kwotę 869,26 zł tytułem tymczasowo poniesionych wydatków w sprawie oraz zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.100 zł tytułem zwrotu opłaty sądowej oraz poniesionych w sprawie wydatków. W pisemnym uzasadnieniu Sąd wskazał, że poczynione w postępowaniu ustalenia faktyczne pozwoliły na częściowe uznanie roszczeń powódki. Ustalając stan faktyczny Sąd Rejonowy oparł się na zgromadzonym materiale dowodowym uzasadniającym argumentacje obu stron postępowania. Bezspornym w sprawie jest fakt, iż powódka będąc poszkodowaną w przedmiotowym wypadku doznała obrażeń opisanych w pozwie. Zdaniem Sądu nie powinien budzić wątpliwości sam przebieg jak i miejsca zdarzania, co początkowo kwestionowała strona pozwana. Pozwana jak i słuchany w charakterze świadka mąż powódki przyznali, że nie miała ona w chwili wypadku zapiętych pasów bezpieczeństwa. Zdaniem Sądu Rejonowego okoliczność ta nie ma jednak związku ze skutkami wypadku - obrażeniami jakich doznała powódka. Na ten temat szeroko wypowiedział się biegły z zakresu medycyny sądowej, który potwierdził, że zapięte pasy bezpieczeństwa w tym przypadku nie wykazałyby żadnego działania ochronnego a zakres obrażeń u powódki można oceniać jako szczęśliwy zbieg okoliczności. Nie można przyjąć związku pomiędzy doznanymi urazami powódki a niezapięciem przez nią pasów bezpieczeństwa. Sąd w pełni podziela opinię biegłego. Kwestia braku uprawnień do prowadzenia pojazdów samochodowych przez powódkę, zdaniem Sądu Rejonowego nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Powódka zeznała, że prowadzi pojazdy samochodowe od wielu lat, ma doświadczenie jako kierowca. Istotnie na k. 9 lat szkody zawarty jest odpis prawa jady powódki, z którego wynika, że uprawnienia posiadała od 1998 do 2013 roku. Powódka poruszała się po drodze z małą prędkością, jak sama wskazała, na tym odcinku drogi prędkość większa jest raczej niemożliwa z uwagi zakręty i teren zbudowany. Potwierdził tą okoliczność mąż powódki w trakcie zeznań. Miejsce, do którego doszło jest bardzo dobrze powódce znane ponieważ mieszka w tych okolicach i trasę przemierza codziennie. Odnosząc się do kwestii żądania powódki zasądzenia łącznie kwoty 12000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę Sąd Rejonowy uznał to roszczenie do kwoty 6 000 zł. Kodeks Cywilny dopuszcza możliwość pieniężnego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Może mieć to miejsce w ściśle określonych przepisami przypadkach, do których należy m.in. uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia (art. 445 kc w zw. z 444 kc). Roszczenie o zadośćuczynienie pieniężne ma pełnić przede wszystkim funkcje kompensacyjne, zmierzające do udzielenia pokrzywdzonemu satysfakcji moralnej płynącej z sądowego uznania jego krzywdy oraz faktu, że naruszenie jego prawa osobistego spotkało się z należytą reakcją i ochroną prawa. Niewątpliwie uprawnienie to przysługuje powódce. Zasądzenie odpowiedniej sumy ma stanowić odpłatę za doznaną krzywdę. Krzywdą w rozumieniu art.445 kc będzie z reguły trwałe kalectwo powodujące cierpienia fizyczne oraz ograniczenie ruchów i wykonywanie czynności życia codziennego. Przy ocenie wysokości zadośćuczynienia w przypadku uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia Sąd brał pod uwagę tzw. czynniki obiektywne jak czas trwania i stopień intensywności cierpień fizycznych, i psychicznych, nieodwracalność skutków urazu, wiek, rodzaj wykonywanej dotychczas pracy, a także czynniki subiektywne, jak poczucie mniejszej przydatności, zmniejszoną zaradność życiową, konieczność korzystania z pomocy innych, nieprzydatności, (por. uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1973 r., III CZP 37/73, OSNCP 1974, nr 9, poz. 145 oraz wyrok z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/03, OSNC 2005, nr 2, poz. 40). Kwestią zasadniczą jest rozmiar szkody niemajątkowej. Mając na uwadze zasadę umiarkowania Sąd Rejonowy uwzględnił wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy w tym m. in. okoliczności wypadku, cierpienia związanego z koniecznością leczenia oraz rehabilitacji . Obrażenia, jakie powódka odniosła w wyniku wypadku doprowadziły do pogorszenia jej funkcjonowania na co dzień, które trwają do dnia dzisiejszego. Niewątpliwie nie jest ona w pełni sprawna w takim zakresie, jak miało to miejsce przed wypadkiem. Ograniczenie ruchomości, mimo, że spowodowane jest głównie zmianami pourazowym, jak również, co prawda w mniejszym stopniu ale nadal istniejące, dolegliwości bólowe, z pewnością wpływają na ogólną kondycję nie tylko fizyczną ale i na ogólne samopoczucie, co mając na uwadze wiek powódki, nie pozostaje bez znaczenia. Biegli z zakresu neurologii oraz ortopedii wskazali, że proces leczenia jest zakończony, zaś odczuwalne do dziś bóle karku, głowy, drętwienie karku z promieniowaniem do ręki prawej jest następstwem przewlekłej dyskopatii, która występowania u powódki na długo przed zdarzeniem. Sąd Rejonowy w tym miejscu zwrócił uwagę, że powódka przed wypadkiem nie skarżyła się na zmiany o podłożu dyskopatycznym, dopiero wypadek „uruchomił” szereg dolegliwości na które powódka uskarża się do dnia dzisiejszego. Zdaniem Sądu Rejonowego ma to znaczenie dla oceny zakresu cierpień będących --- STRONA 3 --- następstwem wypadku. Gdyby nie zaistniałe zdarzenie powódka nie doznawałaby dolegliwości z tej strony w takim zakresie jak to ma miejsce, a jej funkcjonowanie na co dzień nie było by obarczone tak dużą dawką dyskomfortu zmuszającego powódkę do rezygnowania z wielu czynności dnia codziennego. Zadośćuczynienie pieniężne nie tyle powinno być ustalane "w rozsądnych granicach", co ma kompensować cierpienia psychiczne poszkodowanego, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności faktycznych konkretnego przypadku. Zdaniem Sądu Rejonowego, żądanie kwoty 12.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia jest dość wygórowane. Mając na względzie okoliczności wypadku, przebieg dochodzenia do zdrowia powódki, ustalony zakres powstałego długotrwałego uszczerbku na zdrowiu Sąd uznał, iż zasądzona kwota 6.000 zł będzie adekwatna do rozmiaru doznanej krzywdy przy uwzględnieniu wysokości otrzymanej już kwoty 1000 zł. Okoliczności ujawnione w toku niniejszego postępowania pozwoliły przyjąć, że istniały one już w dacie zgłoszenia szkody. Zatem powódka może domagać się odsetek od zasądzonej kwoty po upływie 30 dni ( art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych...) od dnia zgłoszenia szkody , stąd też Sąd zasądził odsetki ustawowe od dnia 26.07.2014r. Z uwagi na fakt, iż co do zasady powództwo zostało uwzględnione zaś co do wysokości w części wobec ocennego charakteru żądania, na podstawie art. 100 k.p.c. obowiązkiem poniesienia kosztów procesu w całości została obciążona strona pozwana. Apelację od powyższego wyroku złożyła strona pozwana zaskarżając go w części i zarzuciła mu naruszenie: I. prawa procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 k.p.c. poprzez: 1. brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego tj. dowodu w postaci opinii Biegłego ortopedy M. W. z dnia 24 maja 2016 r. oraz dwóch opinii uzupełniających Biegłego ortopedy M. W. z dnia 26 listopada 2016 r. oraz 12 marca 2017 r., co skutkowało pominięciem okoliczności istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia, iż z punktu widzenia ortopedycznego brak jest podstaw do ustalenia uszczerbku na zdrowiu powódki związanego z wypadkiem drogowym oraz że nie przewiduje się pogorszenia stanu zdrowia powódki w związku z przebytym skręceniem kręgosłupa szyjnego, stłuczeniem głowy i klatki piersiowej, a więc rokowania powódki należy uznać za dobre, 2. brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego tj. dowodu w postaci opinii Biegłego neurologa H. M. z dnia 4 stycznia 2017 r. oraz opinii uzupełniającej Biegłego neurologa H. M. z dnia 29 maja 2017 r., co skutkowało pominięciem okoliczności istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia, iż z punktu widzenia neurologicznego brak jest podstaw do ustalenia uszczerbku na zdrowiu powódki związanego z wypadkiem drogowym oraz że nie można się spodziewać, aby zdarzenie mogło wywołać w przyszłości skutki w zakresie układu nerwowego. II. prawa materialnego tj. art. 445 § 1 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zasądzone na rzecz Powódki zadośćuczynienie jest odpowiednie do doznanej przez nią krzywdy, podczas gdyby Sąd Rejonowy wszechstronnie rozważył materiał dowodowy i uwzględnił wszystkie okoliczności faktyczne winien dojść do wniosku, iż uznana za adekwatną kwota zadośćuczynienia jest rażąco zawyżona, w szczególności uwzględniając fakt, że: 1. powódka zakończyła leczenie ortopedyczne po zdarzeniu w dniu 2 czerwca 2014 r., a zatem 2 miesiące po zdarzeniu, 2. liczne skargi ze strony kręgosłupa szyjnego są wynikiem przewlekłych i zaawansowanych wielopoziomowych dyskopatii (biegły ortopeda i neurolog), co pozostaje poza związkiem przyczynowo skutkowym ze zdarzeniem, 3. brak jest podstaw do ustalenia uszczerbku na zdrowiu, z punktu widzenia ortopedycznego oraz neurologicznego, w związku z przebytym incydentem komunikacyjnym, 4. brak jest podstaw do wnioskowania aby stan zdrowia Powódki mógł ulec pogorszeniu w związku z przebytym urazem i to zarówno z punktu widzenia ortopedycznego, jak i neurologicznego, --- STRONA 4 --- 5. przed zdarzeniem u Powódki obraz kręgosłupa wykazywał cechy „destrukcji kręgosłupa szyjnego u Powódki, który trwał wiele lat przed przedmiotowym zdarzeniem, co pozostaje poza związkiem przyczynowo skutkowym ze zdarzeniem, 6. u powódki nie występują deficyty funkcjonalne pozwalające na ustalenie uszczerbku na zdrowiu, 7. pozwany nie ponosi odpowiedzialności w zakresie stanu zdrowia Powódki będącego następstwem zmian zwyrodnieniowych, nie zaś samego zdarzenia, 8. rokowania co do zdrowia powódki są pomyślne, 9. powódka (po wypadku) nie zdecydowała się na podjęcie leczenia psychologicznego oraz psychiatrycznego, 10. powódka po wypadku wróciła do poprzedniej pracy. III. art. 109 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) i (...) poprzez jego niezastosowanie i zasądzenie odsetek ustawowych od kwoty 6.000 zł od dnia 26.07.2014 r., podczas gdy przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku roszczeń skierowanych przeciwko Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu, a więc odsetki ustawowe mogły być należne dopiero od 31-go dnia od dnia otrzymania przez Pozwanego akt szkody, bowiem dopiero po upływie 30 dni od dnia otrzymania akt szkody Pozwany mógł pozostawać w opóźnieniu, co sprawia iż odsetki ustawowe Sąd Rejonowy winien był zasądzić dopiero od dnia 20.10.2014 r., skoro Pozwany otrzymał akta szkody w dniu 19.09.2014 r. Mając na względzie powyższe strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie od Powódki na rzecz Pozwanego kosztów postępowania przed Sądem I instancji według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zasądzenie od Powódki na rzecz Pozwanego kosztów postępowania przed Sądem II instancji według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, opłaty od apelacji oraz kwoty 10,40 zł tytułem kosztów korespondencji. W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów procesu w postepowaniu apelacyjnym. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja strony pozwanej zasługuje na częściowe uwzględnienie. Rozpoznając przedmiotową sprawę w granicach apelacji, która kwestionowała rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego zarówno w zakresie wysokości przyznanej na rzecz powódki kwoty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, jak również co do daty wymagalności roszczenia, stwierdzić należy, że zaskarżony wyrok w oparciu o zarzuty podniesione w apelacji podlegał częściowej zmianie w zakresie terminu wymagalności należnego powódce zadośćuczynienia. W tym względzie Sąd Okręgowy podziela bowiem w całości ugruntowane w doktrynie i w orzecznictwie stanowisko, że wyrok zasądzający zadośćuczynienie ma deklaratoryjny charakter, zaś roszczenie o zadośćuczynienie ma charakter bezterminowy, co powoduje, że data wymagalności winna być liczona od wezwania do zapłaty. Słusznie zatem zarzuca apelujący, że błędne było przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji początkowej daty naliczania odsetek za opóźnienie od kwoty przyznanej powódce tytułem zadośćuczynienia, albowiem rozstrzygnięcie w tym zakresie winno znajdować uzasadnienie w treści art. 481 k.c. w zw. z art. 455 k.c. i art. 109 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, co nie było w istocie kwestionowane w sprawie (por. też odpowiedź na apelację). --- STRONA 5 --- W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że zgodnie z treścią cyt. przepisów w razie wyrządzenia szkody czynem niedozwolonym odsetki należą się poszkodowanemu od chwili otrzymania przez pozwany Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, akt szkody od ubezpieczyciela, które miało miejsce w dniu 19.09.2014 r. Za właściwe należało więc uznać, zasądzenie odsetek ustawowych od przyznanego powódce zadośćuczynienia począwszy od dnia 20.10.2014 r. do dnia zapłaty. Natomiast, co do zarzutów apelacji dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego, a to art. 233 § 1 k.p.c. i prawa materialnego tj. art. 445 § 1 k.c., to złożony środek odwoławczy nie zawiera uzasadnionych argumentów do zmiany zaskarżonego wyroku w kierunku postulowanym przez skarżącego. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż Sąd pierwszej instancji uwzględnił w całości i dokonał ustaleń zgodnie z przeprowadzonymi w sprawie opiniami biegłych, przyjmując za tymi biegłymi, iż u powódki, w wyniku zdarzenia wywołującego szkodę nie doszło do trwałego uszczerbku na zdrowiu. W tym zakresie zarzuty apelacji są więc w istocie bezprzedmiotowe i winny być oddalone a limine. Natomiast, dokonując oceny pozostałego materiału dowodowego, przez pryzmat całokształtu okoliczności sprawy, Sąd Rejonowy nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. A wręcz przeciwnie, to oparcie się wyłącznie, jak chce skarżący, na opiniach biegłych i ustaleniu, a właściwie braku ustalenia trwałego uszczerbku na zdrowiu powódki, nie znajduje oparcia w treści art. 233 § 1 k.p.c. jako wybiórcze i fragmentaryczne podejście do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Niewątpliwie zatem, w ocenie Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji rozpoznając przedmiotową sprawę dokonał w całości prawidłowych ustaleń faktycznych, które korespondowały z zebranym materiałem dowodowym, zatem Sąd odwoławczy na podstawie art. 382 k.p.c. ustalenia te przyjął za własne, nie znajdując podstaw do czynienia odmiennych bądź dodatkowych ustaleń. Zdaniem Sądu Okręgowego, doznana przez powódkę krzywda, oceniana przez pryzmat wszystkich okoliczności sprawy, uzasadniała wysokość przyznanego powódce zadośćuczynienia w łącznej kwocie 7.000 zł, zatem zasadne było zasądzenie na rzecz powódki kwoty 6.000 zł i oddalenie powództwa w pozostałej części. Zasadność roszczenia w tym przedmiocie, jak i sama wysokość odpowiedniej sumy, której przyznanie przewiduje art. 445 § 1 k.c., zależy od rozmiaru doznanej przez poszkodowanego krzywdy, która to krzywda winna być ustalona przez sąd przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy. Uwzględnieniu winien więc, podlegać przede wszystkim zakres i charakter doznanych obrażeń, stopień uszczerbku na zdrowiu, okres leczenia, jego charakter i przebieg, konieczność wykonywania zabiegów chirurgicznych, przechodzenia rehabilitacji, a także związane z powyższym uciążliwości i niedogodności nie tylko w trakcie leczenia, ale też po jego zakończeniu. Nie bez znaczenia pozostaje również samo poczucie krzywdy spowodowanej udziałem w wypadku, ale także, co wymaga podkreślenia w tej sprawie, okoliczności przedmiotowe zdarzenia (wypadku), będącego podstawą należnego powódce zadośćuczynienia. Uwzględnić przy tym należy również okoliczność, że niewątpliwie każde naruszenie czynności narządu ciała wiąże się bólem i negatywnymi doznaniami w sferze psychicznej osoby, która uległa wypadkowi, niemniej jednak dla właściwego określenia rozmiaru krzywdy niezbędne jest nie tylko określenie stopnia doznanych cierpień fizycznych i psychicznych przez poszkodowanego w czasie wypadku i bezpośrednio po jego zaistnieniu, ale też ocena całokształtu negatywnych dla poszkodowanego konsekwencji tego zdarzenia, wyrażających się ogólnie pojętą krzywdą. W szczególności podkreślić należy, że nie można uzależniać wysokości należnego poszkodowanemu w wypadku zadośćuczynienia, jak również opierać zasadności roszczenia w tym zakresie, wyłącznie na stwierdzonym stopniu doznanego w wyniku wypadku uszczerbku na zdrowiu oraz od istnienia trwałych następstw tego wypadku. Dla stwierdzenia zasadności roszczenia w tym przedmiocie i prawidłowego ustalenia kwoty zadośćuczynienia za krzywdę, decydujące znaczenie ma bowiem całokształt okoliczności sprawy, które obowiązany jest uwzględnić sąd dokonując ich wszechstronnej oceny. Niewątpliwie więc, brak ustalonego w toku procesu przez biegłych sądowych długotrwałego uszczerbku na zdrowiu powódki nie może być traktowany jako wyłączna przesłanka determinujących przyznanie zadośćuczynienia za krzywdę i ustalenie jego wysokości, --- STRONA 6 --- natomiast kolejną istotną okolicznością, jaką należało uwzględnić przy ocenie rozmiaru krzywdy doznanej przez powódkę, był stopień uciążliwości związanych z doznanymi przez nią urazami w następstwie przebytego wypadku, ale przede wszystkim intensywność i gwałtowność samego zdarzenia wyrządzającego szkodę. W rozstrzyganej sprawie należało mieć na względzie, że powódka niewątpliwie doznała stosunkowo bolesnych obrażeń kręgosłupa i choć nie przechodziła zabiegów operacyjnych, to same dolegliwości bólowe i długotrwałe unieruchomienie kręgosłupa szyjnego kołnierzem S. bez wątpienia wpływały na obniżenie jakości jej życia i związane z tym poczucie krzywdy. Choć urazy, jakich doznała powódka wskutek wypadku ostatecznie okazały się na tyle niegroźne, że nie wymagały podjęcia szczególnego, specjalistycznego leczenia, hospitalizacji i zabiegów chirurgicznych, to niewątpliwie zarówno ich charakter i długotrwałość, a także konieczność poddania się badaniom lekarskim, diagnostyce i następnie zabiegom rehabilitacyjnym, nie pozostawia wątpliwości, że negatywne konsekwencje związane z doznanymi urazami i ich uciążliwość były znaczne, a to winno zostać uwzględnione przy ocenie rozmiaru krzywdy doznanej przez powódkę. Nie można bowiem pominąć faktu, co zresztą wynika z opinii biegłych, że powódka z powodu utrzymujących się dolegliwości bólowych nosiła kołnierz ortopedyczny, zaś bóle odcinka szyjnego kręgosłupa powodowały znaczne ograniczenie jego ruchów, przy czym powódka nadal odczuwa bóle głowy oraz bóle odcinka szyjnego kręgosłupa przy ruchach skrętnych. W konsekwencji, za uzasadnione uznać należało przyznanie powódce dodatkowo zadośćuczynienia w wysokości 6.000 zł, ponad kwotę 1.000 zł przyznaną mu przez ubezpieczyciela w ramach postępowania likwidacyjnego, gdyż łączna kwota zadośćuczynienia w wysokości 7.000 zł stanowi sumę odpowiednią w rozumieniu art. 445 § 1 k.c., a mianowicie adekwatną do rozmiaru doznanej przez powódkę krzywdy, utrzymaną w rozsądnych granicach i w pełni kompensującą doznaną przez nią krzywdę, stąd w tej części argumenty apelacji nie można uznać za słuszne. Ponadto należy podkreślić, co słusznie wskazywał pełnomocnik powódki w odpowiedzi na apelację, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, Sąd drugiej instancji może skorygować wysokość zadośćuczynienia zasądzonego w wyroku Sądu pierwszej instancji tylko w sytuacji, jeżeli przyznane zadośćuczynienie, przy ocenie całokształtu okoliczności sprawy, jest rażąco wygórowane lub rażąco niskie - por. cytowane w odpowiedzi na apelację orzecznictwo Sądu Najwyższego. Niewątpliwie, z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie gdzie kwota, łącznie przyznanego zadośćuczynienia w wysokości 7.000 złotych, uwzględniając stopień doznanych obrażeń przez powódkę, przebieg samego wypadku, w wyniku którego doznała tych obrażeń, jego gwałtowność i wyłączną winę nieustalonego sprawcy , jak też przebiegu leczenia oraz wszystkie dolegliwości zarówno fizyczne jak i psychiczne, których doznała powódka w związku z owym zdarzeniem, nie uzasadniają przyjęcia, iż kwota ta jest rażąco wygórowana. Stąd, również z tej przyczyny zarzut naruszenia art. 445 k.c. i art. 233 § 1 k.p.c. nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie powołane okoliczności Sąd Okręgowy, uznając apelację strony pozwanej za częściowo uzasadnioną, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. orzekł jak w punkcie 1 wyroku, oddalając jednoczenie apelację w pozostałym zakresie, jako bezzasadną. Wydanie orzeczenia reformatoryjnego i uwzględnienie apelacji jedynie w niewielkiej części uzasadniało zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika na podstawie art. 100 zd. 2 k.p.c., Na oryginale właściwe podpisy Za zgodność