Wyrok I C 550/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Opolu I

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 550/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Opolu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSO Marta Kulpa Protokolant: st. sekr. sąd. Maja Bartoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. w Opolu sprawy z powództwa Ł. P., I. M. przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W. o zapłatę I. zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powódki Ł. P. kwotę 40.000 (czterdzieści tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia 19 lutego 2015r. do dnia 31 grudnia 2015r. i z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016r. do dnia zapłaty; II. zasądza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powódki I. M. kwotę 40.000 (czterdzieści tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia 19 lutego 2015r. do dnia 31 grudnia 2015r. i z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016r. do dnia zapłaty; III. w pozostałym zakresie powództwo oddala; IV. zasądza od pozwanego na rzecz powódki Ł. P. kwotę 1.188 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; V. zasądza od pozwanego na rzecz powódki I. M. kwotę 1.440 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; VI. zasądza od powódki Ł. P. na rzecz pozwanego kwotę 2412 złotych a od powódki I. M. na rzecz pozwanego kwotę 2160 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; VII. nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Opolu kwotę 4.000 złotych tytułem opłaty od pozwu; VIII. --- STRONA 2 --- nakazuje zwrócić na rzecz powódki Ł. P. kwotę 102,72 złote tytułem niewykorzystanej zaliczki na biegłego. Wyrok uprawomocnił się Dnia 27 lipca 2016 r. SSO Marta Kulpa Na oryginale właściwy podpis Za zgodność: Sygn. akt I C 550/15 T R A N S K R Y P C J A uzasadnienia wyroku z dnia 27 kwietnia 2016r. poczatektekstu [Przewodnicząca 00:00:01.158] Uzasadnienie wyroku. Powódka Ł. P. domagała się od pozwanego (...) S.A. w W. przyznania jej kwoty 120.000 złotych tytułem zadośćuczynienia po śmierci syna wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od daty 13 lutego 2015 roku do dnia zapłaty wraz z należnymi kosztami postępowania. Powódka I. M. domagała się od pozwanego (...) S.A. w W. przyznania jej kwoty 100.000 złotych tytułem zadośćuczynienia po śmierci brata wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od daty 13 lutego 2015 roku do dnia zapłaty wraz z należnymi kosztami postępowania. Pozwane towarzystwo wnosiło o oddalenie powództwa wskazując, że już przyjęło odpowiedzialność za skutki za skutki zdarzenia wypłacając powódce Ł. P. kwotę 30.000 złotych, a żądana kwota zadośćuczynienia jest znacznie wygórowana. Żądanie zapłaty zadośćuczynienia nie jest obligatoryjne, zatem pozwany uznał, iż w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyznania powódce zadośćuczynienia z tytułu śmierci brata. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 19 marca 2012 roku doszło do wypadku drogowego w wyniku, którego D. P. (1) syn powódki Ł. P. i brat powódki I. M. doznał ciężkich obrażeń ciała i poniósł śmierć. Pojazd sprawcy wypadku w dacie zdarzenia posiadał obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w towarzystwie ubezpieczeniowym pozwanego. Zmarły syn w chwili wypadku miał 28 lat. Był ciepłą osobą, interesował się problemami rodziny. Miał bardzo dobre relacje z matką i siostrą. Zamieszkiwał z powódkami i swoją rodziną w jednym domu. Powódka Ł. P. wychowywała sama dzieci. Oprócz niego ma jeszcze jedną córkę. Zmarły od kilku lat pracował za granicą, ale przyjeżdżał regularnie do Polski na weekendy. Pomagał w pracach domowych, w remontach, spędzał z rodziną wszystkie święta. Powódka Ł. P. była związana z synem, w którym miała spore oparcie zarówno finansowe, jak i fizyczne oraz emocjonalne. Doświadczenie straty syna nie wywołała jednak trwałego wpływu na codzienne funkcjonowanie psychiczne powódki. Straciła ona wprawdzie pomoc, wsparcie ze strony syna, ale jej potrzeby zaspokajają pozostali członkowie rodziny. Strata syna nie wpłynęła na pełnienie ról życiowych, czy ogólną aktywność. Żałoba miała charakter niepowikłany. Powódkę I. M. łączyły z bratem bliskie więzi. Różnica wieku między nimi wynosiła 7 lat i w dzieciństwie te więzi miały charakter opiekuńczy. Dopiero w okresie dorosłości nabrały one charakteru typowego dla brata i siostry. Żałoba u powódki miała charakter niepowikłany. Strata brata najbardziej była odczuwana przez pierwszy rok. Obecnie powódka jest pogodzona ze stratą brata. Pełni swoje życiowe role, a śmierć brata nie pociągnęła za sobą trwałych skutków w jej samopoczuciu psychicznym. Jej obecny stan psychiczny wykazuje pewne nieprawidłowości, ale wiązać to należy z aktualną sytuacją rodziną i przewlekłą chorobą córki. Sąd Okręgowy w Opolu dokonał ustaleń stanu faktycznego w oparciu o dokumenty związane z likwidacją szkody, opinie psychologiczne i zeznania powódek. Wniosek powódek o dopuszczenie opinii uzupełniającej biegłego psychologa Sąd oddalił, jako niemający znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i zmierzający do przewlekłości postępowania. Pytania, na jakie biegła w opinii uzupełniającej miałaby odpowiedzieć nie miały żadnego znaczenia przy ustalanie wysokości zadośćuczynienia. Przy tak poczynionych ustaleniach Sąd przyjął, iż powództwo, co do zasady jest uzasadniane, znajduje oparcie w art. 446 paragraf 4 kc, albowiem śmierć osoby bliskiej nastąpiła po dniu 3 sierpnia 2008 roku. Przepis ten stanowi, że Sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. --- STRONA 3 --- Podstawową przesłanką warunkującą domaganie się zadośćuczynienia jest doznanie szkody niemajątkowej, która utożsamiona jest z negatywnymi przeżyciami w sferze psychiki jednostki. Wysokość zadośćuczynienia jest zawsze bardzo cenna i jest oparta i nie jest oparta na żadnych konkretnych wskaźnikach. Sąd orzekający w tej sprawie ma na uwadze aktualną praktykę Sądów orzekających zgodnie, z którą kwoty zadośćuczynień przyznawanych za krzywdy polegające na utracie osoby bliskiej, co do zasady nie osiągają tak znacznych wartości, jak zadośćuczynienia za szkody będące konsekwencją tak zwanych szkód na osobie polegających na uszkodzeniu ciała, czy wywołaniu rozstroju zdrowia. Uznać należy, iż powódkę Ł. P. i syna, jak i powódka I. M. z bratem łączyła wieź emocjonalna, ich wzajemne relacje były bliskie. Niewątpliwie dla powódek tragiczna śmierć syna i brata była wielkim wstrząsem psychicznym tym bardziej, że stało się to nagle, zginął w wypadku komunikacyjnym i nie były przygotowane na tak szybkie odejście osoby dla nich najbliższej. Jednak nie poniosło to za sobą stanów chorobowych ani tez innych zdarzeń w istotny sposób zaburzających funkcjonowanie powódek. Żałoba miała przebieg niepowikłany. Obie powódki podjęły mimo wszystko normalne działania związane z życiem codziennym i rodzinnym. Nadto wskazać należy, iż po śmierci D. P. (2) powódki nie leczyły się psychiatrycznie, nie korzystały z pomocy psychologa. Przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia Sąd musiał wziąć pod uwagę dotychczas wypłaconą przez pozwanego kwotę 30.000 złotych na rzecz Ł. P.. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał za zasadne przyznanie powódce Ł. P. kwotę 40.000 złotych tytułem zadośćuczynienia, co z wypłaconą już kwotą stanowi 70.000 w oparciu o art. 446 paragraf 4 Kodeksu cywilnego. A na rzecz I. M. kwotę 40.000 złotych. Dalej idące roszczenie Sąd oddalił, jako wygórowane i niemające uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Powódki nie powódki nie wykazałyby zdarzenie to w wyjątkowo poważny sposób zdezorganizowało jej ich życie, spowodowało uszczerbek na zdrowiu bądź inne nadzwyczajne dolegliwości, co uzasadniałoby przyznanie im wyższej kwoty. Jeśli chodzi o odsetki to powódki domagały się ich od daty 13 lutego 2015 roku. Zgłoszenie szkody nastąpiło pismem z dnia 12 stycznia 2015 roku. Licząc siedmiodniowy termin na doręczenie wpłynęło ono do pozwanego 19 stycznia 2015 roku. Zatem termin do spełnienia świadczenia wynosi zgodnie z art. 817 Kodeksu cywilnego w związku z art. 481 paragraf 1 i 2 Kodeksu cywilnego w związku z art. 455 Kodeksu cywilnego 30 dni i upłynął w dniu 19 lutego 2015 roku. Zatem odsetki należą się od dnia 19 lutego 2015 roku. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia art. 100 Kodeksu postępowania cywilnego. Związane jest ono z faktem, iż powództwo zostało uwzględnione w 33 procentach w stosunku do Ł. P., a w 40 procentach w stosunku do I. M.. W tym stosunku należy się obu stronom zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany winien nadto pokryć koszty opłaty od pozwu od zasądzonego roszczenia. [K. części 00:06:48.071]