Postanowienie I C 546/19-z xN

--- STRONA 1 --- * Sygn. akt: I C 546/19 - z xN ” zŚAJE WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2022 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Dorota Marszałkowska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2022 r. w Bydgoszczy sprawy z powództwa R.B. | przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu we W., Zakładowi Karnemu WK., Aresztowi Śledczemu w B. o ochronę dóbr osobistych 1. Powództwo oddala, 2. Zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, 3. Nakazuje wpłacić ze Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Bydgoszczy na rzecz kancelarii radcy prawnego Z.R. kwotę 147,60 zł (sto czterdzieści siedem złotych 60/100) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej powodowi z urzędu, ' 4.' Kosztami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa. SSO Dorota Marszałkowska --- STRONA 2 --- Z . UZASADNIENIE Pozwem wniesionym przeciwko Skarbowi Państwa — Zakładowi Karnemu we W., Zakładowi Karnemu w K. i Aresztowi Śledczemu w B. powód R. B. wniósł o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kwoty 160.000 zł, tytułem "zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dóbr osobistych związanych z warunkami osadzenia. Nadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz Fundacji (...) kwoty 10.000 zł. Pismem z dnia 29 listopada 2019r. pełnomocnik ustanowiony z urzędu dla reprezentowania powoda sprecyzowała żądania pozwu w ten sposób, że powód domagał się od pozwanego tytułem ochrony jego dóbr osobistych związanych z odbywanie kary pozbawienia wolności kwot: - 90.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr w Zakładzie Karnym w K. a polegających na pozbawieniu powoda prawa do prywatności, intymności, kontaktu z rodziną, poszanowania godności ludzkiej i zdrowia, - 60.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr w Zakładzie Karnym we W. a polegających na pozbawieniu powoda prawa do prywatności, intymności, kontaktu z rodziną, poszanowania godności ludzkiej i zdrowia, - 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr w Areszcie Śledczym w B. a polegających na pozbawieniu powoda prawa do prywatności, intymności, kontaktu z rodziną, poszanowania godności lidzkiej i zdrowia W uzasadnieniu podano, że powód został osadzony w we wskazanych placówkach w warunkach przeludnienia w celach mieszkalnych, przy braku zapewnienia odpowiednich warunków sanitarnych, dostatecznego dopływu powietrza oraz odpowiedniej temperatury i oświetlenia. W Zakładzie Karny w K. w celach nie zapewniano dostępu do ciepłej wody, braku zapewnienia odzieży odpowiedniej do pory roku, umieszczaniu osadzonych w celach razem z osobami należącymi do podkultury, ograniczania prawa do obrony poprzez możliwość wykonania tylko jednego telefony dziennie oraz zapalania światła nocą podczas snu (ZK we W.) oraz braku zapewnienia intymności podczas czynności sanitarnych i prawa do prywatności (Areszt Śledczy w B.) —k. 85-88 akt. 'W odpowiedzi na pozew na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na rzecz Skarbu Państwa — Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 'W uzasadnieniu pozwany wskazał, że powód w czasie osadzenia miał zapewnione wszystkie prawa wynikające z kodeksu karnego wykonawczego oraz z innych --- STRONA 3 --- / * % przepisów związanych z wykonywaniem kary pozbawienia wolności oraz nie doznał krzywdy ani uszczerbku na zdrowiu. Odnosząc się do zarzutów powoda, pozwana jednostka wskazała, że co roku prowadzone są kontrole wentylacji grawitacyjnej i nie zostały stwierdzone żadne nieprawidłowości w tym zakresie. Jednocześnie zwrócono uwagę, że każda cela posiada dostęp do świeżego powietrza poprzez okna, w które wyposażona jest każda cela. W kwestii oświetlenia również nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w toku prowadzonych systematycznie kontroli. Ponadto każda z cel wyposażona jest w naturalne światło poprzez okna. Pozwany podniósł, że zarzuty pozwanego w zakresie przeludnienia cel i nieodpowiedniego wyposażenia są niezasadne. Ponadto pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczeń wynikających z osadzenia powoda w Areszcie Śledczym w B. w okresie od 27.08.2013r. do dnia 29.10.2013r. oraz od 12.11.2013r. do 12.12.2013r. (k. 23-31 akt). Postanowieniem z dnia 27 marca 2019r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy w sprawie I Co 24/19 zwolnił powoda od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie i ustanowił dla niego pełnomocnika z urzędu. 'W dalszym toku procesu strony podtrzymywały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. Sąd ustalił, co następuje: Powód przebywał w Zakładzie Karnym w K. w dniach od 20 lipca 2017 r. do 25 marca 2019 r. , w Zakładzie Karnym we W. dwukrotnie w dniach od 13 listopada 2015r. do 14 lutego 2017r. (cela nr 19 oddział N) i od dnia 27 stycznia 2021r. do chwili złożenia pozwu (cela 313 oddział S/3) a w Areszcie Śledczym w B. w dniach od 27.08.2013r. do dnia 29.10.2013r. oraz od 12.11.2013r. do 12.12.2013r. Okoliczności bezsporne oraz dowody: wykaz rozmieszenia ZK K. (k. 252-265 akt), wykaz rozmieszenia ZK W. (k. 266-274 akt), historia rozmieszczenia (k. 34 akt), Podczas obywania kary w pozwanej jednostce powód nie był osadzony w celach, wktórych powierzchnia przypadająca na jedną osobę wynosiła poniżej 3 m. Cele mieszkalne, w których przebywał miały metraż i wyposażenie odpowiadające wymogom stawianym jednostkom penitencjarnym tak co do ilości osadzonych w jednej celi mieszkalnej jak i niezbędnemu wyposażeniu w sprzęt kwaterunkowy i niezbędną wentylację. Dowody: protokół kontroli ZK K. (k. 40-42 akt), notatka służbowa (k. 35-36 akt), protokół kontroli przewodów kominowych (k. 37-38 akt), procedura ZK K. dotycząca dezynfekcji łaźni (k. 39-40 akt), notatka służbowa (k. 47,49,52, 55-56 akt), zarządzenie Dyrektora Zakładu Karnego w K. w --- STRONA 4 --- ” © sprawie porządku wewnętrznego (k. 51 akt), komunikat (k. 54 akt), notatka służbowa ZK we W. (k. 70-72 akt), Protokół wizytacji Aresztu Śledczego w B. (k. 73-80 akt), zeznania świadka M. S. (k. 289-290 akt). Powód został ukarany podczas pobytu w Zakładzie Karnym w (...) (dziesięcioma) "karami dyscyplinarnymi. W związku z tym zachowaniem została mu wymierzona kara udzielania widzeń w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt z osobą odwiedzającą na okres do 3 miesięcy (3-krotnie), kara nagany (4-krotnie), umieszczenie w celi izolacyjnej (3-krotnie). Wymierzono także dwukrotnie karę łączną a 3-ktornie odstąpiono od wymierzenia kary. Dowody: wnioski o ukaranie (k. 44- 46 akt) Powód kierował szereg skarg podczas pobytu w Zakładzie Karnym w K.., na które udzielane zostały odpowiedzi w formie notatek służbowych lub bezpośrednich pism do powoda. Skargi te dotyczyły warunków osadzenia a także jednostkowych okoliczności np. przesyłania opłatka do Zakładu Karnego w K... Dowody: skargi (k. 53,65), odpowiedzi (k. 61-64 akt). Sąd ustalił następujący stan faktyczny na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, które nie budziły wątpliwości Sądu, a które to nie były kwestionowane przez żadną ze stron pod względem ich autentyczności jak i prawdziwości zawartych w nich informacji, a także na podstawie zeznań świadka M. S. i R. K., albowiem były jasne, logiczne i korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadków D. B., K. L., A. K. (1), S. C.i A. K. (2) - ten świadek ponownie składał zeznania na piśmie, albowiem twierdził, iż podczas składania zeznań na rozprawie był zastraszany przez funkcjonariuszy (k. 290-291, 471-472 akt) albowiem świadkowie ci są kolegami powoda osadzonymi wspólnie z nim i posiadającymi interes w zeznawaniu na korzyść powoda. Były one nadto rażąco odmienne od zeznań świadka M. S. i R. K. oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postaci dokumentów związanych z kontrolą i rozmieszczeniem w celach mieszkalnych. Na podstawie art. 235? $ 1 pkt. 5 kpc Sąd pominął dowód z zeznań S. i M., albowiem wysłane w drodze pomocy prawnej prośba o ich przesłuchanie powróciły nie wykonane z powodu niemożności ustalenia ich miejsca pobytu. Na - tej samej podstawie prawnej sąd pominął też dowody z opinii biegłych sądowych z dziedziny psychiatrii i psychologii, albowiem okoliczności na jakie miałyby być one powołane zmierzały jedynie do.przedłużenia postępowania, albowiem ocena stanu psychicznego powoda, który byłby wynikiem osadzenia go w celach nie spełniających norm, musiałby być poprzedzony pozytywnym ustaleniem --- STRONA 5 --- . niezgodnych z prawem warunków osadzenia. Biegły z dziedziny budownictwa w tych okolicznościach sprawy jest również nieprzydatny, albowiem zebrany już w sprawie materiał dowodowy w postaci historii pobytu powoda w jednostkach pozwanego oraz protokołów z kontroli funkcjonowania tych jednostek w sposób dostateczny i wyczerpujący ustalają okoliczności osadzenia powoda. Sąd nie dał także wiary wyjaśnieniom powoda, który zeznawał na okoliczność warunków osadzenia w przedmiotowych Zakładach Karnych i Areszcie Śledczym, albowiem nie korespondują one z zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postaci dokumentów przedłożonych przez pozwane jednostki a w szczególności tych dotyczących historii rozmieszczenia, notatek służbowych dotyczących stanu cel oraz zeznaniami świadków M. S. i R. K.. Sąd zwrócił także uwagę na pisma kierowane przez Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich do powoda a wskazujące na nieprawidłowości mające miejsce podczas używania kajdanek wobec powoda podczas pobytu w Zakładzie Karnym w K.. Pismo to wskazuje na nieprawidłową procedurę zastosowaną wobec powoda a polegającą na braku każdorazowego poinformowania o podstawach ich stosowania a także błędnego ich stosowania (k. 237 akt). Podobny wydźwięk ma pismo (...) dotyczące zmuszania powoda do używania długich spodni i bluzy w porze letniej i nie zapewnienia poczucia intymności przy załatwianiu potrzeb fizjologicznych (k. 239- 249 akt). Niektóre ze skarg powodaa były także uwzględniane przez Zakład Karny w K. (k. 572 akt). s - - Sąd zważył, co następuje: Powód domagał się od pozwanego tytułem ochrony jego dóbr osobistych związanych z odbywanie kary pozbawienia wolności kwot: - 90.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr w Zakładzie Karnym w K. a polegających na pozbawieniu powoda prawa do prywatności, intymności, kontaktu z rodziną, poszanowania godności ludzkiej i zdrowia, - 60.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr w Zakładzie Karnym we W. a polegających na pozbawieniu powoda prawa do prywatności, intymności, kontaktu z rodziną, poszanowania godności ludzkiej i zdrowia, - 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr w Areszcie Śledczym w B. a polegających na pozbawieniu powoda prawa do prywatności, intymności, kontaktu z rodziną, poszanowania godności lidzkiej i zdrowia Roszczenie o zadośćuczynienie należy wywodzić z treści art. 23, art. 24 $ 1 w zw. zart. 448 k.c. | --- STRONA 6 --- | Zgodnie z brzmieniem art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną . prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Art. 24 k.c. stanowi w $ I, że ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Natomiast art. 448 k.c. stanowi, iż w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. 'W doktrynie uznaje się, iż przesłankami ochrony dóbr osobistych, które muszą być spełnione łącznie są: 1) istnienie dobra osobistego, 2) zagrożenie lub naruszenie tego dobra, 3) bezprawność zagrożenia lub naruszenia. Pierwsze dwie przesłanki musi udowodnić powód dochodzący ochrony. Pozwany może bronić się, wykazując, że nie działał bezprawnie. Jest to bardzo korzystne dla powoda rozłożenie ciężaru dowodu, gdyż na pozwanym spoczywać będzie ciężar udowodnienia, że naruszenie nie było bezprawne. Powód musi wykazać, iż doszło do zagrożenia lub naruszenia istniejącego dobra osobistego. Dobra osobiste wymienia przykładowo art. 23 k.c. Nie wystarcza tu powołanie się na naruszenie „dóbr osobistych”, rozumiane jako jakaś krzywda, dyskomfort, ujemne przeżycie psychiczne. Trudności wiążą się z precyzyjnym określeniem kryteriów, według których należy oceniać, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych (P. Księżak [w:] Kodeks cywilny..., red. M. Pyziak-Szafnicka, kom. do art. 24, nt 1). , Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd winien w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia lub choćby zagrożenia naruszenia dobra osobistego powoda, --- STRONA 7 --- | a dopiero w przypadku pozytywnej weryfikacji ustalić, czy działania pozwanego nosiły znamiona bezprawności. Powód nie wykazał naruszenia jego dobra osobistego w postaci godności i prawa do prywatności. Nie wskazał również dowodów na okoliczność złych warunków socjalnych panujących w pozwanej jednostce. Nie udowodnił nadmiernych hałasów wywoływanych wentylacją, niewłaściwego oświetlenia i wyposażenia w celach, a także przeludnienia. Zarzuty prowokacyjnego zachowania ze strony funkcjonariuszy pozwanej jednostki pozostawały jedynie w sferze twierdzeń powoda i nie zostały poparte żadnym dowodem. Wszelkie działania podjęte przez funkcjonariuszy zgodne były z przepisami prawa, w tym również z regulacjami wewnętrznymi Zakładu. Sąd wskazuje, że zasady zawarte w art. 6 k.c. i 232 k.p.c. nie określają jedynie zakresu obowiązku zgłaszania dowodów przez strony, ale rozumiane muszą być przede wszystkim i w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu co do tych okoliczności na niej spoczywał. Zaznaczyć także należy, że nie jest rzeczą Sądu poszukiwanie za stronę dowodów przez nią nie wskazanych, mających na celu udowodnienie jej twierdzeń (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 roku, sygn. akt I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 76). P. dowodowe nie wykazało, aby działanie funkcjonariuszy pozwanej jednostki w jakikolwiek sposób naruszało dobra osobiste powoda w postaci godności i prawa do prywatności. Postępowanie przez sądem nie wykazało, aby w pozwanej jednostce doszło do naruszeń prawa. Z materiału dowodowego nie wynikało, aby powód umieszczany był w warunkach nie zapewniających 3 m? powierzchni celi na jedną osobę. Sąd ustalił natomiast, że powód miał dostęp do zimnej wody a w łaźni do wody ciepłej, każdy osadzony miał do dyspozycji łóżko, część szafki, stoliki wspólne. Cele posiadają też wentylację i kącik sanitarny. Ustaleń tych nie zmieniają okoliczności badania przez Rzecznika Praw Obywatelskich faktów używania kajdanek w stosunku do powoda czy tez niewłaściwej odzieży w okresie letnim a także nie zapewnienia intymności podczas czynności sanitarnych. Te drobne niedogodności, jakkolwiek zauważane przez właściwe organy, mogły naruszać dobro osobiste powoda jednak nie w stopniu skutkującym konieczność zasądzenia od tych jednostek penitencjarnych kwot zadośćuczynienia. Zasądzenie takich kwot zależy bowiem od oceny sądu czy waga tych naruszeń była tego stopnia, że uzasadnia to przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego. Ponieważ powód domagał się jedynie zapłaty za naruszenie swych dóbr, sąd uznał, iż te jednostkowe przypadki nie uzasadniają przyznania odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia. Podobnie kwestia odnosi się do zasądzenia określonej kwoty na wskazany cel społeczny. . --- STRONA 8 --- | B Sąd miał również na względzie ograniczenia regulaminowe panujące w podobnych jednostkach. Zdaniem Sądu większość okoliczności przytoczonych przez powoda dyktowana była subiektywnymi jego odczuciami. Sąd zaznacza również, iż ograniczenia regulaminowe pozwanego zakładu karnego muszą siłą . rzeczy łączyć się z pewnymi dolegliwościami dla osadzonych. Sąd stanął więc na "stanowisku, że subiektywny odbiór tych niedogodności jest raczej dyktowany brakiem akceptacji dla zaistniałej sytuacji aniżeli stanem faktycznym. Zdaniem Sądu dobra osobiste powoda nie zostały więc naruszone podczas jego pobytu we wskazanej jednostce penitencjarnej. Wyrokując w przedmiotowej sprawie, nie mógł Sąd oprzeć się na nie podpartych stosownymi dowodami twierdzeniach powoda. Mając na względzie charakter niedogodności wynikających z izolacji w związku z odbywaniem kary pozbawienia wolności, należy podkreślić, że w dużej mierze przekonania powoda o jego krzywdzie czy szkodzie dyktowane są swoistym odczuciem dyskomfortu w związku z niższym standardem życia od tego, jakie powód mógł potencjalnie prowadzić przed osadzeniem go w Zakładzie Karnym. Jednakże subiektywne opinie stron nie mogą stanowić w jakikolwiek sposób dowodu na okoliczności przytoczone w treści pism procesowych zawierających opis żądań powoda. 'Wobec stwierdzonego przez Sąd braku bezprawności działania pozwanego, brak jest podstawowej przesłanki prowadzącej do możności udzielenia ochrony dobra osobistego. Podnoszone przez powoda zarzuty o złym stanie psychicznym związanym z odbywaniem kary pozbawienia wolności są całkowicie bezzasadne. Przede wszystkim należy podkreślić, iż to nie od woli osoby skazanej zależy, w jakich warunkach odbywa karę pozbawienia wolności. Każdemu, kto dopuszcza się naruszenia porządku prawnego obowiązującego w państwie powinno być wiadomym, że w ramach obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne są w trakcie odbywania kary określone działania, które ze swej istoty dotykają dóbr osobistych człowieka, takich jak wolność, cześć czy godność. Przykładem takiego działania jest ograniczenie uprawnień skazanego, co do możliwości swobodnego dysponowania określonymi przedmiotami, swobody wyboru miejsca pobytu, czy też współosadzonych. Są to jednak działania prawnie dopuszczalne, a więc jeżeli nie wykraczają poza granice działania w ramach porządku prawnego, to nie są bezprawne i nie prowadzą do powstania roszczeń zmierzających do ochrony dóbr osobistych. Powód, jak każda osoba pozbawiona wolności i przebywająca w zakładzie karnym podlegał ścisłym rygorom przewidzianym w regulaminie, do których zobowiązany był stosować się i które w istotnym stopniu ograniczały mu swobodę zachowania (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 maja 2020 r, sygn. akt I ACa 226/20). W ocenie Sądu, stosowane wobec powoda kary dyscyplinarne były następstwem jego niewłaściwego zachowania w stosunku do funkcjonariuszy pozwanej jednostki i nie wykraczały poza obowiązujące normy. --- STRONA 9 --- - © Niewątpliwe warunki panujące w miejscu izolacji, jakim jest areszt czy więzienie nie służą wyciszeniu, czy wypoczynkowi psychicznemu. Wręcz przeciwnie, doświadczenie stresu towarzyszące odbywaniu kary pozbawienia wolności może negatywnie wpływać na więźnia. Nie przesądza o tym, że stan zdrowia psychicznego powoda związany był z działaniem jednostki penitencjarnej, w której przebywał. W ocenie Sądu, pobyt w jednostce penitencjarnej wiąże się dla większości osadzonych z mniejszym lub większym dyskomfortem psychicznym. Nie można jednak zapominać, że związane z tym całkowite podporządkowanie się osoby odbywającej karę pozbawienia wolności wszelkim rygorom wynika z potrzeby stworzenia warunków zapewniających pełne bezpieczeństwo osób pozbawionych wolności i konieczności zindywidualizowania odbywania przez nich kary. Z przepisu art. 73 $ 1 i 2 k.k.w. wynika, że w zakładzie karnym utrzymuje się dyscyplinę i porządek w celu zapewnienia bezpieczeństwa i realizacji zadań kary pozbawienia wolności, w tym ochrony społeczeństwa przed przestępczością, zaś porządek wewnętrzny zakładu karnego ustala dyrektor. Także kolejne rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie regulaminu organizacyjno- porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności nakładały na dyrektora zakładu karnego obowiązek uwzględnia konieczność tworzenia warunków zindywidualizowanego oddziaływania . na skazanych, utrzymania _ bezpieczeństwa, dyscypliny i porządku oraz zapewnienia w zakładzie właściwych warunków bytowych, sanitarnych i zdrowotnych. = nm |” Wskazać także należy, że zasadny okazał się podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia roszczenia powoda w odniesieniu do zarzutów kierowanych wobec Aresztu Śledczego w B.. Zgodnie z art. 442! k.c. roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę ($ 1). W razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia ($ 3). Zaznaczyć należy, że rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia jest tożsame z powzięciem przez poszkodowanego informacji o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Nie budzi wątpliwości Sądu, że powód przebywał w jednostce Aresztu Śledczego w B. w dniach od 27.08.2013r. do dnia 29.10.2013r. oraz od 12.11.2013r. do 12.12.2013r., zaś pozew złożony został w dniu 24 kwietnia 2019r. zatem po upływie 3 lat zarówno od ostatniego dnia przebywania powoda u tego pozwanego, w którym z pewnością mógł się dowiedzieć o ewentualnych --- STRONA 10 --- naruszeniach będących podstawą dochodzonego roszczenia. W efekcie podniesienie przez pozwanego zarzutu przedawnienia musiało skutkować oddaleniem powództwa w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 23, art. 24 w zw. z art. 448 k.c. "a contrario powództwo oddalił (punkt 1 wyroku). Zgodnie z art. 98 $ 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Wobec tego Sąd na podstawie art. 98 $ 1 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w zw. z $ 8 ust. 1 pkt 26 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (pkt 2 wyroku). Na podstawie $ 14 ust. 1 pkt 26 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, Sąd nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Bydgoszczy na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokat K. N. kwotę 147,60 zł (kwota powiększona o należną stawkę podatku VAT) z tytułu zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu (punkt 3 wyroku) 'W oparciu o treść art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 1398 z późn. zm.), kosztami sądowymi, od uiszczenia których powód był zwolniony, Sąd obciążył Skarb Państwa (punkt 4 wyroku). SSO Dorota Marszałkowska