Postanowienie I C 532/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Konin

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt I C 532/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Konin, dnia 17-07-2020 r. Sąd Okręgowy w Koninie Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Jan Bartniak Protokolant: p.o. sekr. sąd. Aleksandra Krakowska po rozpoznaniu w dniu 17-07-2020 r. w Koninie sprawy z powództwa (...) przeciwko (...) o zapłatę 1. zasądza na rzecz powódki (...)od pozwanego (...) kwotę 22 527,89 zł (dwadzieścia dwa tysiące pięćset dwadzieścia siedem złotych osiemdziesiąt dziewięć groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 października 2017 roku do dnia zapłaty; 2. zasądza na rzecz powoda (...)od pozwanego (...) kwotę 29 868,12 zł (dwadzieścia dziewięć tysięcy osiemset sześćdziesiąt osiem złotych dwanaście groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 29 732,42 zł od dnia 2 października 2017 roku do dnia zapłaty, a od kwoty 135,70 zł od dnia 5 stycznia 2018 roku do dnia zapłaty; 3. oddala powództwo w pozostałej części; 4. zasądza od pozwanego na rzecz powodów kwotę 4904,40 zł kosztów procesu. Jan Bartniak Sygn. akt I C 532/18 UZASADNIENIE Powodowie (...) małż. (...) wnieśli o zasądzenie od pozwanego (...) : I. na rzecz powódki (...) : --- STRONA 2 --- a. 27.400 zł (30.000 zł – 2.600 zł wypłacone przez pozwanego) tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, b. 127,89 zł (154,86 zł – 26,97 zł wypłacone przez pozwanego) tytułem odszkodowania w związku z poniesionymi kosztami leczenia, c. odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 27.527,89 zł od dnia 02.10.2017r. do dnia zapłaty, II. na rzecz powoda (...) : a. 48.400 zł (50.000 zł – 1.600 zł wypłacone przez pozwanego) tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, b. 646,12 zł (1.383,19 zł – 737,07 zł wypłacone przez pozwanego) tytułem odszkodowania w związku z poniesionymi kosztami leczenia, c. 822 zł tytułem odszkodowania w związku z kosztami opieki osób trzecich w okresie 11.02.2016r. – 12.03.2016r (30 dni opieki x 2h dziennie x 13,70 zł/h), d. 386,35 zł (800,67 zł – 414,32 zł wypłacone przez pozwanego – k.192) tytułem odszkodowania w związku z kosztami dojazdów do lekarzy w okresie 09.07.2016r. – 10.10.2017r. (razem 812 km x 0,8358 zł za 1 km + 122 zł tytułem opłaty za autostradę), e. odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 49.704,47 zł od dnia 02.10.2017r. do dnia zapłaty, a od kwoty 550 zł od dnia 05.01.2018r. do dnia zapłaty. wraz z kosztami procesu na rzecz powodów, w tym zastępstwa procesowego dla każdego z powodów wysokości dwukrotności stawki minimalnej. Z treści uzasadnienia pozwu wynikało, że powyższe roszczenia mają rekompensować szkodę i krzywdę powodów spowodowaną wypadkiem drogowym z dnia 11.02.2016r., w wyniku którego powodowie doznali obrażeń ciała gdy zostali potrąceni na przejściu dla pieszych przez pojazd samochodowy, ubezpieczony z tytułu OC w pozwanym zakładzie ubezpieczeń. W toku postępowania likwidacji szkody pozwany uznał swoją odpowiedzialność co do zasady lecz wypłacił powodom jedynie część należnych im świadczeń. Stąd koniecznym okazało się wystąpienie na drogę postępowania sądowego. W treści odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany wyjaśnił, że w toku postepowania likwidacji szkody wypłacił już powodom należne zadośćuczynienie oraz odszkodowanie, a dalej idące żądanie powodów jest zbyt wygórowane i nie ma związku z wypadkiem ponieważ już przed wypadkiem powodowie posiadali schorzenia samoistne. Pozwany również wyjaśnił, że żądanie zwrotu kosztów --- STRONA 3 --- opieki jest zupełnie nieuzasadnione ponieważ powodowie nie wymagali opieki osób trzecich. W wyniku wypadku doznali bowiem niegroźnych obrażeń ciała (k.252-253v). Sąd ustalił, co następuje: W dniu 11 lutego 2016 roku powodowie zostali potrąceni na przejściu dla pieszych przez samochód osobowy m-ki (...) o nr rej. (...) , którym kierowała (...) , skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 24 kwietnia 2018 roku za popełnienie przestępstwa z art. 177 § 1 k.k. w sprawie o sygn. akt II K (...) . W chwili zdarzenia (...) naruszyła zasady ruchu drogowego poprzez nieustąpienie pierwszeństwa powodom będącym na przejściu dla pieszych (na pasach) przez co uderzyła w nich pojazdem po tym jak nie zdołała uniknąć zderzenia, (gdyż dostrzegła powodów „na pasach” w ostatniej chwili). Tego dnia powodowie wyszli z mieszkania, udając się jak co dzień na spacer po osiedlu, na którym mieszkali. Po krótkiej chwili od uderzenia pierwsza podniosła się powódka, a później powód. Powód miał wówczas zdarte kolano i przetarte spodnie. Z miejsca wypadku to powód wezwał Policję, informując o zdarzeniu. Po przybyciu funkcjonariuszy Policji przebadali oni uczestników wypadku z wynikiem negatywnym na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Jednocześnie wezwali karetkę pogotowia, która zabrała powodów do miejscowego SOR szpitala w (...) (akta sprawy II K (...) ). Na SOR powodowie przebywali od godz. 18:00 do 23:30 i po wykonaniu niezbędnych badań i przeprowadzeniu konsultacji lekarskich oboje zostali wypisani do domu z zaleceniami (k.281v). Powód (...) podczas pobytu na SOR cały czas zgłaszał bóle kolana lewego i lewej stopy w związku z czym powodowi wykonano badanie RTG, kolana i stopy, a także kręgosłupa L/S. W badaniu neurologicznym nie było odchyleń od normy. U powoda rozpoznano stłuczenie kolana lewego, otarcia skóry z krwawieniem okolicy przedrzepkowej i uraz stopy. Zalecono jednocześnie kontrolę w Poradni Ortopedycznej za 7 dni. Powód zgłosił się do Poradni Ortopedycznej w dniu 20.02.2016 i wskazywał wówczas na ból: odcinka szyjnego kręgosłupa, kolana lewego, stawu skokowego lewego jako następstwa potrąceniu na przejściu dla pieszych. Występowała bolesność uciskowa wyrostków kolczystych C5/C6 i ograniczenie pochylenia do przodu, ale ruchomość w obu stawach biodrowych była pełna i stabilność miednicy zachowana. Staw kolanowy lewy był obrzęknięty i z chełbotaniem i była bolesność uciskowa w okolicy przedrzepkowej, ale nie było wysięku w stawie natomiast był wysięk w kaletce przedrzepkowej (USG). Wykonano punkcję okolicy przedrzepkowej i ewakuowano treść krwistą. Stabilność kolana była zachowana, ale ruchomość ograniczona bólowo. Skóra była pokryta strupem, był obrzęk i --- STRONA 4 --- zasinienie i bolesność uciskowa stawu skokowego lewego. Objaw Humasa był ujemny, miało miejsce utykanie na lewą kończynę dolną. W RTG kręgosłupa szyjnego opisano zmiany zwyrodnieniowe. Lekarz postawił wówczas diagnozę skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa i stłuczenie stawu kolanowego lewego i skokowego lewego. Zalecono ograniczenie chodzenia i wysokie ułożenie nadto zimne okłady i kontrolę za siedem dni. Dnia 27.02.2016r były nadal dolegliwości bólowe o zmiennym nasileniu, a chód z niewielkim utykaniem i pompa mięśniowa uruchomiona, a ruchomość odcinka szyjnego nieco ograniczona. W USG stawu kolanowego lewego nie było wysięku i więzadła były bez cech uszkodzenia i zlecono rehabilitację. Skierowano powoda do badania KT kręgosłupa szyjnego. Zlecono Arthryl jedną saszetkę dziennie. Dnia 01.04.2016r były dolegliwości bólowe obu kolan i stopy lewej i stawu skokowego lewego i barku lewego i odcinka szyjnego kręgosłupa. W KT było zwężenie C6/C7 i zmiany zwyrodnieniowe, ale bez zmian urazowych. Zaproponowano wiskosuplamentację kolana lewego i zlecono rehabilitację na kolano. Dnia 30.04.2016r stwierdzane były dolegliwości bólowe o zmiennym nasileniu i chód sprawny, a objaw Homansa ujemny lecz powód nie decydował się na wisksuplenemtację, stąd skierowano na rehabilitację. Dnia 18.06.2016r u powoda były dolegliwości o zmiennym nasileniu, prośba o kontynuowanie rehabilitacji, chód sprawny. Stabilność kolana była zachowana, bez wysięku i ruchomość pełna. Staw skokowy lewy był bez obrzęku stabilność zachowana i ruchomość pełna. W USG bez wysięku i więzadła bez cech uszkodzenia i zlecono rehabilitację. Dnia 05.08.2016r podano Ortovisc do kolana lewego i ten sam zabieg wykonano w dniach 13.08.2016r i 20.08.2016r. Dnia 07.10.2018r występowały dolegliwości o zmiennym nasileniu, chód sprawny i kolano bez wysięku i stabilność zachowana i skierowano do MR. Dnia 16.12.2016 poprawa po wiskosuplementacji, a w MR chondropatia III na IV * i pęknięcie łąkotki przyśrodkowej i zlecono rehabilitację i zaproponowano artroskopię. Zakończono leczenie. Mimo zakończenia podstawowego leczenia powód nadal zgłaszał się do Poradni Ortopedycznej albowiem stwierdzał, że odczuwa jeszcze dolegliwości bólowe. Dnia 19.05.2017 były to dolegliwości bólowe o zmiennym nasileniu, ale także bóle biodra prawego. Chód sprawny, ruchomość stawów zachowana, a w RTG miednicy bez zmian. Zlecono rehabilitację. Dnia 17.11.2017r dolegliwości bólowe głowy i odcinka szyjnego i z promieniowaniem do obu kończyn górnych i bóle barku lewego po dźwiganiu, były też bóle biodra prawego i stawu skokowego lewego po dłuższym chodzeniu i kolana lewego. Zlecono rehabilitację. Dnia 24.11.2017 bóle głowy i kręgosłupa szyjnego i bóle stawów po dźwiganiu. Podano Monovisc do kolana lewego. Dnia 02.03.2018r częściowa poprawa i zalecono rehabilitację. Dnia 19.10.2018r. zapisano, że po skręceniu odcinka szyjnego bólowe ograniczenie ruchów, a w USG kolana bez cech wysięku, a objawy łąkotkowe . --- STRONA 5 --- Powód korzystał z rehabilitacji od 06.04 do 20.04.2016r., od 13.05 do 31.05.2016r., od 11.04 do 1 8.04.2016r., od 20.06 do 01.07.2016r., od 19.09 do 29.09.2016r., od 05.12 do 19.12.2016r., od 27.03 do 07.04.2017r., od 31.05 do 01.06.201 7r., od 16.10 do 31.10.2017r., od 29.01 do 12.02.2018r., od 21.05 do 24.05.2018r., od 11.09 do 24.09.2018r., od 20.11 do 03.12.2018r., od 18.02 do 01.03.2019r. Korzystał też z leczenia w ramach pobytu sanatoryjnego od 27.03 do 17.04.2018r. Wedle powoda cały czas bolało go lewe kolano zarówno w nocy i w czasie chodzenia, czuje też jakby kolano chciało się zgiąć do tyłu. Kostka lewa też boli i przy chodzeniu w ciągu dnia puchnie. Nadto boli kręgosłup szyjny i lędźwiowy i prawa ręka. Przy ruchach skrętnych od kręgosłupa pojawia się mrowienie wzdłuż ramion aż do łokcia. Powoda boli też prawe biodro. Do dwóch razy w tygodniu powód zażywa jedna tabletkę Ketonal 100 mg oraz do dwóch tubek przeciwbólowego żelu na miesiąc. Okresowo korzysta z kąpieli wodnych (Uniejów). Ma też masażer stóp w domu. Po zakończeniu leczenia w grudniu 2016r. powód nadal korzystał z rehabilitacji i nadal stosował leki przeciwbólowe i maści przeciwbólowe (k.340). Badanie powoda wykonane w trakcie leczenia wskazują, że powód porusza się bez najmniejszego utykania i bez zaopatrzenia ortopedycznego. Siada i wstaje swobodnie bez podparcia. Rozbiera i ubiera się samodzielnie zupełnie sprawnie. Na skutek wypadku z dnia 11.02.2016r. u powoda doszło do stłuczenia kolana lewego z otarciem skóry okolicy przedrzepkowej, z krwiakiem kaletki przedrzepkowej, doszło też do urazu stopy , szczególnie palucha lewego, do stłuczenia stawu skokowego lewego, skręcenie odcinka szyjnego kręgosłupa, a nadto wystąpiło uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego (bez przerwania ciągłości włókien) i uwidoczniono także uszkodzenie chrząstki stawu rzepkowo- udowego oraz łąkotki przyśrodkowej. Dolegliwości bólowe kręgosłupa szyjnego ustąpiły całkowicie do 30.04.2016r. Nie uwidoczniono też w badaniach obrazowych jakichkolwiek zmian urazowych kręgosłupa. Odnośnie urazu w obrębie lewego kolana i stawu to chód powoda w końcem kwietnia 2016r. był już sprawny , a w czerwcu 2016 roku stabilność kolana była również pełna, nie było wysięku lecz utrzymywały się nadal dolegliwości bólowe stawu. Zasadnicze leczenie kolana powód zakończył w grudniu 2016 roku. Uzyskano wówczas zupełnie sprawny chód i pełną ruchomość, nie było żadnego stanu zapalnego stawu kolanowego. Po zakończeniu leczenia powód odczuwał dolegliwości bólowe. W oparciu o umowną 1 0* skalę WAS można określić, że w ciągu pierwszego tygodnia ból wynosił 7/6*, do końca 2 tygodnia obniżył się do 5*, a na koniec pierwszego miesiąca 4* i do końca trzeciego miesiąca 3*. Na poziomie 2/3* utrzymuje się do dnia dzisiejszego. Przebyty uraz spowodował powstanie u powoda stałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 10% za następstwa urazu stawu kolanowego, co spowodowało uszkodzenie struktur anatomicznych --- STRONA 6 --- kolana, w tym za krwawienie do kaletki przedrzepkowej, a także martwica skóry okolicy przedrzepkowej (wygojone z przebarwieniem skóry) oraz uszkodzenie chrząstki i łąkotki oraz więzadła krzyżowego przedniego. Nie doszło jednak do powstania zaburzenia osi, ruchomości patologicznej czy zmian przewlekłych. Bezpośrednio po zdarzeniu powód wymagał pomocy i opieki innych osób, a to w związku z przebytym rozległym stłuczeniem stawu kolanowego lewego co znacznie utrudniało powodowi poruszanie. W okresie początkowym, tj. od dnia wypadku 11.02.2016r. do 27.02.2016r. wymagał pomocy w wymiarze 6 godzin dziennie i to była konieczność pomocy w związku z wykonywaniem czynności toaletową - higienicznych i w związku z ubieraniem i rozbieraniem, a także kupowaniem i przygotowywaniem pożywienia. Dnia 27.02.2016r. chód był już tylko z niewielkiemu utykaniem, a ruchomość odcinka szyjnego tylko nieco ograniczona. Nie były to takie ograniczenia ruchomości, które powodowały by konieczność niesienia pomocy. Powód nadal wymaga korzystania z rehabilitacji 2 do 3 trzy razy w roku i takie dwutygodniowe serie rehabilitacji mogą odbywać się w ramach świadczeń z Narodowego Funduszu Zdrowia. Powód stosuje też maści przeciwbólowe i leki przeciwbólowe ( Ketonal) za kwotę nieprzekraczającą 30 zł/miesięcznie. Rokowanie na przyszłość jest złe, albowiem uszkodzenie chrząstki stawu rzepkowo - udowego i uszkodzenie łąkotki przyśrodkowej może w przyszłości być powodem rozwoju zmian zwyrodnieniowych pourazowych i takich zmian można się spodziewać w ciągu 10-15 lat od wypadku (vide opinia biegłego ortopedy M. Gruszeckiego – k.341-343). Na skutek wypadku powód nie mógł spać, zrywał się w nocy, był cały czas poddenerwowany, trząsł się, cały czas miał wypadek przed oczami, a powód był rozkojarzony, uciekał przed ludźmi, nie wychodził z domu. Najgorszy okres był do czasu wzięcia leku Asertin . Potem się poprawiło. Objawy stopniowo ustąpiły po 8 miesiącach leczenia. Wówczas lek odstawiono. Aktualnie powód zażywa leki uspokajające w miarę potrzeby, są to leki które zażywał już wcześniej, ponieważ jeszcze przed wypadkiem leczył się psychiatrycznie w związku z utratą przez niego pracy w (...) w 2011 roku. Wówczas kontakt z psychiatrą miał do 2013 roku. Doraźnie brał wtedy leki uspokajające, które przepisywał mu lekarz rodzinny. Po wypadku z 2016 roku powód stał się bardziej nerwowy, bardziej reaguje na drobne rzeczy, stał się nadpobudliwy, denerwuje się na przejściu dla pieszych, jest mniej chętny do wychodzenia z domu, unika znajomych, woli siedzieć w domu i słuchać radia. Telewizji nie ogląda. Powód stwierdza, że zawsze był skrupulatny i dokładny, a po wypadku wiele rzeczy jest mu po prostu obojętnymi (k.375-376, k.281v, k.k457v-458). Na skutek wypadku z dnia 11.02.2016r. u powoda doszło do zaburzeń depresyjnych zaostrzonych adaptacyjnie. Przebyte zdarzenie wpłynęło negatywnie na stan somatyczny i psychiczny powoda, spowodowało dekompensację psychiczną, wymagającą interwencji --- STRONA 7 --- psychiatry i leczenie farmakologicznego. Powód nie wymagał opieki osób trzecich z uwagi na występujące objawy psychopatologiczne. Aktualnie leczenie jest zakończone. Rokowania są jednak niepewne gdyż u powoda występują cechy osobowości predysponujące do nawracania reakcji lękowych. Zalecane dotychczas przez lekarzy psychiatrów leki uzasadniają poniesione przez powoda koszty. W związku z objawami psychopatologicznymi występującymi u powoda, ich natężeniem i czasem trwania oraz wpływem na funkcjonowanie życiowe u powoda wystąpił trwały uszczerbek na zdrowiu psychicznym w wysokość 1% (opinia biegłej psychiatry (...) – k.376-377). Przed wypadkiem powód pozostawał pod stałą opieką laryngologa z powodu bezdechu sennego i chrapania. Z tego powodu leczył się w Poradni Otolaryngologicznej w (...) do której skierował go lekarz rodzinny. Po wypadku otolaryngolog stwierdził u powoda częściową utratę przez niego smaku i węchu (k.281v).W miesiącu maju 2016 r. w szpitalu w (...) , wykonano powodowi zabieg plastyki podniebienia miękkiego i języczka celem likwidacji chrapania i bezdechów sennych .(powód k.458) W dniu 4 lipca 2020 r.(po skierowaniu lekarza rodzinnego z dnia 22.06.2020 r.) powód odbył wizytę w poradni ortopedycznej gdzie stwierdzono u powoda „chód fizjologiczny, usg – bez wysięku w stawie skokowym.”(vide kopie dokumentów złożone na rozprawie 17.07.2020 r.) Wcześniej w poradni ortopedycznej powód był pod koniec 2018 r. lub na początku 2019 r.(vide powód k.458) Powódka (...) od wypadku odczuwała ból lewego ramienia i lewego biodra. Podczas jej pobytu po zdarzeniu w SOR wykonano badanie RTG barku i miednicy. W badaniu neurologicznym nie było odchyleń. Zalecono temblak i rozpoznano u powódki stłuczenie barku lewego, stłuczenie biodra lewego, nadciśnienie tętnicze. Zlecono też i wykonano konsultację internistyczną. Powódkę wypisano z oddziału z zaleceniem dalszego leczenia ambulatoryjnego. Początkowo dalsze leczenie powódka kontynuowała u swojego lekarza rodzinnego. Podczas wizyty w dniu 15.02.2016r. skarżyła się na bóle barku i biodra. Otrzymała skierowanie do ortopedy z rozpoznaniem stan po stłuczeniu barku i biodra lewego. Kolejne wizyty u lekarza rodzinnego odbyły się jeszcze w dniach 17.03.2016r. ,04.04.2016r. , 16.05.2016r., 18.07.2016r. ,29.08.2016r. lecz dolegliwości żadnych ze strony narządu ruchu powódka wówczas nie zgłaszała. Powódka zgłosiła się do lekarza ortopedy w dniu 20.02.2016r. z bólem barku lewego i bólem okolicy biodrowej lewej. W dniu wizyty u ortopedy bóle okolicy biodrowej były mniejsze i chód był fizjologiczny i była tylko niewielka uciskowa bolesność talerza biodrowego lewego. W obrębie lewej kończyny górnej obrysy były prawidłowe i była bolesność uciskowa w rzucie --- STRONA 8 --- guzka większego i bruzdy między guzkowej. Odwodzenie i unoszenie do 100*, a rotacja zewnętrzna 30* i w rotacji wewnętrznej sięgała SI. W badaniu RTG opisano sklerotyzację guzka większego, a w RTG miednicy bez zmian. W badaniu USG lekarz ortopeda opisał wysięk w kaletce i obustronnie cechy uszkodzenia pierścienia rotatorów. Lekarz zapisał, że wykonano USG obu barków. Powódka otrzymała wtedy skierowanie na magnetoterapie, ultradźwięki, jonoforezę, Solux na bark lewy. Zlecono kontrolę za 3 tygodnie i oszczędzanie (1 kg) i Olfen żel 2 x dziennie. Rozpoznano wtedy u powódki zespół bolesnego barku lewego. W dniu 01.04.2016r. zapisano, że po rehabilitacji nastąpiła poprawa i chód był sprawny, a dolegliwości o zmiennym nasileniu i objaw Homansa ujemny. Powtórzono zlecenie na rehabilitację. Dnia 18.06.2016r. dolegliwości o zmiennym nasileniu, a po rehabilitacji bez poprawy , a ruchomość barku lewego nieco ograniczona. W USG nie było wysięku w kaletce i były zmiany zwyrodnieniowe stawu obojczykowo - barkowego. Zaproponowano ostrzyknięcie, ale powódka wybrała rehabilitację, którą zalecono. Dnia 07.10.2016r. dolegliwości bólowe były umiarkowane, ale utrzymywało się ograniczenie ruchomości stawu ramiennego lewego , to jest odwodzenie 100*, unoszenie 140*, rotacja wewnętrzna L5. Chód fizjologiczny. W USG opisano częściowe uszkodzenie stawu SST. Zlecono Arthryl dwa opakowania. Rozpoznano wówczas zespół bolesnego barku lewego. Zakończono leczenie i rehabilitację. W dniu 19.10.2018r. nadal była ograniczona ruchomość i zlecono dalsze zabiegi. Powódka korzystała z rehabilitacji w dniach od 29.02 do 11.03.2016r., od 18.05 do 03.06.2016r., od 19.09 do 29.09.2016r. oraz w dniach 18.02 do 01.03.2019r. Powódka kontynuuje też gimnastykę usprawniającą (prywatnie - 85 zł/miesięczne), którą poleciła jej psycholog, do której chodziła po wypadku. Powódkę nadal boli prawy bark i boli też ją prawe biodro. W chwili obecnej powódka porusza się bez utykania, bez zaopatrzenia ortopedycznego. Siada i wstaje swobodnie bez podparcia. Rozbiera się samodzielnie. W wypadku dnia 1 1.02.2016r. doznała obrażeń ciała w postaci stłuczenia barku lewego i stłuczenia biodra lewego. Powódka kontynuuje gimnastykę i ostatnio korzystała też z rehabilitacji. Stosuje też maści przeciwbólowe. Wypadek i jego skutki były źródłem dolegliwości bólowych. I tak w oparciu o umowną 10* skalę WAS można określić, że w ciągu pierwszego tygodnia ból wynosił 6*, do końca 2 tygodnia obniżył się do 5*, a na koniec pierwszego miesiąca 4* i do końca trzeciego miesiąca 3*. Na poziomie 2/3* utrzymuje się do dnia dzisiejszego. Przebyty uraz spowodował powstanie stałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 10% za następstwa urazu barku lewego ponieważ na skutek przebytego urazu barku lewego doszło do powstania przewlekłych zmian na podłożu uszkodzenia stożka rotatorów. To powoduje ograniczenie ruchomości tj. unoszenie 140*, odwodzenie 1 00* i --- STRONA 9 --- rotacja zewnętrzna do 40* i zgięcie tył w rotacji wewnętrznej do L2 i po prawej odpowiednio 165/1 65/60*/th8. Poza tym stawy niebolesne. Wszystkie stawy bez wysięku i bez obrzęku i bez objawów stanu zapalnego . U powódki nie doszło jednak do urazowego uszkodzenia struktury anatomicznej okolicy biodra. Powódka nie wymagała pomocy i opieki innych osób, albowiem nie występował taki stopień ograniczenia funkcji narządu ruchu, aby nie mogła wykonywać czynności samoobsługowych. U powódki nie występowało ograniczenie możliwości chodzenia, natomiast w obrębie barku , mimo dolegliwości bólowych zachowana była możliwość uniesienia ramienia do linii barków (vide wizyta u ortopedy dnia 20.02.2016r.). Powódka nadal wymaga rehabilitacji i wykonywania ćwiczeń oraz stosowania maści. Jest zasadne aby korzystała z rehabilitacji 2 do 3 razy w roku, w ramach dwutygodniowych serii rehabilitacji, które mogą odbywać się w ramach świadczeń udzielanych z Narodowego Funduszu Zdrowia. Powódka korzysta też z gimnastyki i miesięczny koszt wykonywania ćwiczeń w zorganizowanej grupie wynosi 85 zł. Dodatkowo stosuje Olfen żel dwie tubki miesięcznie za kwotę około 22 zł. Korzystanie z rehabilitacji ma na celu utrzymanie uzyskanego czynnościowego efektu leczenia. Rokowanie jest dobre, uzyskano maksymalny możliwy do uzyskania efekt leczenia z pewnym ograniczeniem ruchomości ale przy systematycznym wykonywaniu ćwiczeń nie należy spodziewać się pogorszenia stanu zdrowia (opinia biegłego ortopedy M. Gruszeckiego – k.346-347). Powódka przez całe życie zawodowe pracowała na stanowisku księgowej. Od 2015 roku przebywa na emeryturze. W przeszłości sporadycznie zażywała leki uspokajające – Hydroxyzynę w sytuacjach kiedy była przygnębiona i miała złe myśli. Po wypadku była 2 razy u psychiatry i potem przez rok czasu leczyła się u psychologa, chodząc na wizyty co miesiąc. Zdecydowała się podjąć leczenie psychiatryczne z uwagi na to, że po wypadku nie spała po nocach, stale myślała o tym co się stało, całe życie jej stawało przed oczami bo mogła zginąć. Po upływie roku leczenia u psychologa powódka zadecydowała, że nie jest już jej potrzebne dalsze leczenie. Na skutek wypadku u powódki wystąpiły zaburzenia adaptacyjne o typie reakcji lękowej. Rokowania na przyszłość są korzystne. Koszty poniesione na zakup leku Hydroxyzyna były zasadne (opinia biegłej (...) – k.370-372). W następstwie wypadku drogowego z dnia 11.02.2016r. powódka zakupiła leki na łączną kwotę 154,86 zł, w tym : - na kwotę 29,26 zł - faktura nr 6419/2016 (k.224), - na kwotę 24,37 zł - faktura nr 3221/2016 (k.225), - na kwotę 34,51 zł - faktura nr 2641/2016 (k.226), - na kwotę 8,99 zł - faktura nr 2472/2016 (k.227) – uznana przez pozwanego (k.204, k.189), --- STRONA 10 --- - na kwotę 17,98 zł - faktura nr 1699/2016 (k.228) – uznana przez pozwanego (k.204, k.189, - na kwotę 39,75 zł - faktura nr 1560/2016 (k.229), a powód zakupił leki/usługi medyczne i inne na łączna kwotę 1.383,19 zł, w tym : - na kwotę 7,13 zł - faktura nr 6420/2016 (k.210), - na kwotę 450 zł - faktura nr F/2129/16 (k.211), - na kwotę 18,62 zł - faktura nr 5155/2016 (k.212), - na kwotę 37,24 zł - faktura nr 6207/2016 (k.213), - na kwotę 42,00 zł - faktura nr 98/16/R/03 (k.214), - na kwotę 17,71 zł - faktura nr 4206/2016 (k.215), - na kwotę 79,98 zł - faktura nr 3220/2016 (k.216), - na kwotę 22,29 zł - faktura nr 2471/2016 (k.217), - na kwotę 52,41 zł - faktura nr 1357/2016 (k.218), - na kwotę 4,81 zł - faktura nr 1698/2016 (k.219), - na kwotę 84,00 zł - faktura nr 000363/2017 (k.221), - na kwotę 550 zł - faktura nr FN/1707/17/A (k.222), - na kwotę 17 zł tytułem kosztów pozyskania dokumentacji - dowód wpłaty z dnia 04.05.2016r. (k.220). W następstwie wypadku drogowego z dnia 11.02.2016r. powód dojeżdżał na wizyty lekarskie, zabiegi i/lub badania, poruszając się samochodem osobowym m-ki VW Golf IV 1,9 TDI z 2017r. o nr rej PN 16284, pokonując w sumie dystans 812 km w tym : - 66 km - 11 wizyt po 3 km w każdą stronę w Poradni Ortopedycznej w dniach 20.02.2016r, 27.02, 01.04, 30.04, 18.06, 05.08, 13.08, 20.08, 07.10, 16.12, 19.05.2017r., - 112 km - badanie tomograficzne w dniu 29.03.2016r., - 262 km - badanie rezonansem w dniu 12.12.2016r., - 222 km - badanie ilościowe smaku i węchu, - 150 km - zabiegi fizjoterapeutyczne w dniach 06-20.04.2016r, 20.06-01.07.2016r., 19-29.09.2016r. - razem 30 zabiegów x 5 km, ponosząc przy tym koszty przejazdów na autostradzie A2 w łącznej kwocie 122 zł (2 x 17 zł + 4 x 17 zł + 2 x 10 zł) (dowód: k.230). W następstwie wypadku drogowego z dnia 11.02.2016r. powód wymagał pomocy osób trzecich w wykonywaniu codziennych czynności toaletowo – higienicznych oraz w związku z --- STRONA 11 --- ubieraniem, rozbieraniem i przygotowywaniem posiłków w wymiarze 6 h/dziennie od dnia wypadku do dnia 27.02.2016r. tj. kiedy chód powoda był już tylko z niewielkim utykaniem, a ruchomość odcinka szyjnego była tylko nieco ograniczona ( opinia biegłego ortopedy (...) – k.343). Z uwagi na poniesione koszty leczenia i doznaną krzywdę w związku z wypadkiem powodowie pismem z dnia 29.08.2017r. oraz pismem z dnia 30.11.2017r. wezwali pozwanego do zapłaty na rzecz powoda (...) kwoty 65.621,36 zł, na którą składała się: - kwota 50.000 zł tytułem zadośćuczynienia, - kwota 1.383,19 zł tytułem kosztów leczenia (k.210-222), - kwota 800,67 zł tytułem kosztów dojazdów (812 km x 0,8358 + 122 zł przejazdy za autostradę – k.230) , - kwota 1.500 zł tytułem uszkodzonych przedmiotów majątkowych oraz - kwota 12.075 zł tytułem kosztów opieki osób trzecich (od dnia wypadku do 7.06.2016r. tj. 483 dni opieki x 2 h/dziennie x 12,50 zł/h), a na rzecz powódki (...) kwoty 36.154,86 zł, na którą składała się : - kwota 30.000 zł tytułem zadośćuczynienia, - kwota 154,86 zł tytułem kosztów leczenia (6 faktur – k.224-229) oraz - kwota 6.000 zł tytułem kosztów opieki i pomocy osób trzecich (od dnia wypadku do dnia 07.10.2016r. tj. 240 dni opieki x 2 h/dziennie x 12,50 zł/h) (dowód: k.178-188, k.193-203). Pozwany uznał swoją odpowiedzialność za skutki wypadku drogowego z dnia 11.02.2016r. z uwagi na obowiązującą w dniu wypadku polisę OC sprawcy szkody (bezsporne). W toku postępowania likwidacji szkody pozwany przyznał powodowi : - kwotę 1.600 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, - kwotę 720,07 zł tytułem kosztów leczenia (k.210 – niezasadne, k.211+k.214+k.216+k.221-222 – częściowo zasadne, k.212-213+k.215+k.217-219 - zasadne), - kwotę 17 zł tytułem kosztów pozyskania dokumentacji (k.220 – zasadne), - kwotę 414,32 zł tytułem kosztów dojazdów (812 km x spalanie 8l/100km x 4,50 zł/l + 122 zł autostrady) oraz --- STRONA 12 --- - kwotę 1.500 zł tytułem uszkodzonych rzeczy osobistych i powódce : - kwotę 2.600 zł tytułem zadośćuczynienia, - kwotę 26,97 zł tytułem kosztów leczenia (k.227-228 – zasadne, k.224-226 i k.229 – niezasadne). kwestionując przy tym w całości koszty opieki osób trzecich (dowód: k.191-192, k.189-190). Powodowie nadal prowadzą wspólne gospodarstwo domowe, (mieszkają z pełnoletnią córką, która wedle powodów prowadzi odrębne gospodarstwo domowe). Źródłem utrzymania powodów są emerytury: powódki w kwocie 2.250 zł. miesięcznie netto, a powoda 3.800 zł. miesięcznie netto.(vide zeznania stron k.457v-458) Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie: dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy II K 330/17, akt szkody (k.263), historii leczenia powódki (k.42-61, k.62-72, k.290, k.358-359), historii leczenia powoda (k.89-135, k.136-148, k.149-156, k.173-177, k.268-278, k.288-289, k.360-363), potwierdzeń zakupu leków, preparatów medycznych i wykonanych zabiegów (k.210-222, k.224-229), oświadczenia o poniesionych kosztach dojazdów do placówek medycznych (k.230), orzeczeń lekarskich z postępowania likwidacji szkody (k.77-88, k.161-172), zgłoszenia szkody (k.178-188), decyzji pozwanego z dnia 06.10.2017r. (k.189-190), decyzji pozwanego z dnia 04.10.2017r. (k.191-192), decyzji pozwanego z dnia 15.12.2017r. (k.204-205), decyzji pozwanego z dnia 11.12.2017r. (k.206- 208), reklamacji (k.193-197, k.198-203), opinii biegłego ortopedy (...) (k.338-347, k.405-406), opinii biegłej psychiatry (...) (k.369-377, k.440), zeznań powodów (k.281-281v, k.457v-458). Pojawiające się zarzuty strony powodowej do opinii biegłej z dziedziny psychiatrii (...) uznać należało za czysto polemiczne (k. 401 i k.413) albowiem biegła w treści opinii uzupełniającej wyjaśniła wszelkie przesłanki uzasadniające przyznanie przez nią bądź nie przyznanie w ogóle określonego stopnia uszczerbku na zdrowiu psychicznym powodów (k.440). ostatecznie pismem z dnia 10.04.2020 r.(k.448-449), powodowie cofnęli wnioski kierowane do opinii bieglej psychiatry. Wbrew zarzutom pozwanego (k.353, k.425) brak było w zebranym materiale dowodowym jakichkolwiek dowodów na to aby przed wypadkiem istniały u powódki przewlekłe przeciążeniowe zmiany obu barków. Wprawdzie wykonane już po wypadku badanie RTG wykazało zmiany ale były one bardzo niewielkiego stopnia i wystąpiły jedynie pod postacią sklerotyzacji guzka większego, co w powiązaniu z wykonanym bezpośrednio po wypadku badaniem USG, w którym brak było zmian degeneracyjnych, nakazywało przyjąć, --- STRONA 13 --- że wszelkie zmiany ujawnione po wypadku były jego następstwem, a nie bliżej niedookreślonych schorzeń samoistnych, zwyrodnieniowych barku. W konsekwencji powyższego sąd nie widział potrzeby przeprowadzenia kolejnej opinii biegłego radiologa, tym bardziej, że według opinii biegłego ortopedy wykonane bezpośrednio po wypadku badanie USG nie wykazało zastarzałego uszkodzenia pierścienia rotatorów (k.405). Wbrew twierdzeniom powoda nie było podstaw do przeprowadzenia dodatkowej opinii otolaryngologicznej ponieważ brak było jakichkolwiek dowodów na to aby powoływana przez powoda częściowa utrata przez niego smaku i węchu była następstwem wypadku z dnia 11.02.2016r. tym bardziej, że w jego wyniku powód doznał przecież urazów stricte ortopedycznych, a biegły ortopeda jednoznacznie przy tym wyjaśnił, że na skutek wypadku nie doszło u powoda do takiego urazu głowy, który wymagałby oceny przez biegłego lekarza otolaryngologa (k.405). Dodatkowo sam powód w swoich zeznaniach przyznawał, że już przed wypadkiem leczył się w Poradni Otolaryngologicznej w (...) z powodu bezdechu sennego i chrapania (k.281v) i w powiazaniu z ww. schorzeniem przeprowadzono u niego zabieg operacyjny w miesiącu maju 2016 r.(powód k.458) . Powyższe skutkowało oddaleniem wniosku o dowód z opinii lekarza otolaryngologa. Sąd zważył, co następuje: W realiach niniejszej sprawy powodowie żądali od pozwanego ubezpieczyciela sprawcy szkody jej rekompensaty w postaci zapłaty należnego zadośćuczynienia za krzywdę i odszkodowania za skutki wypadku drogowego z dnia 11.02.2016r. w wyniku którego powodowie doznali obrażeń ciała. Powodowie roszczenie swoje wywodzą zatem z art. 822 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że winę za spowodowanie przedmiotowego wypadku ponosi (...) , kierująca samochodem osobowym m- ki (...) o nr rej. (...) , objętym umową ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. Zgodnie więc z art. 822 § 1 k.c. oraz art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, jak również art. 444 § 1 k.c. i art. 445 § 1 k.c. pozwany jest – co do zasady - zobowiązany do wypłaty powodowi żądanego zadośćuczynienia, i odszkodowania. Dalsza analiza podstawy prawnej roszczenie nie wydaje się być konieczna ponieważ strona pozwana nie kwestionowana podstawy prawnej swojej odpowiedzialności za skutki --- STRONA 14 --- wypadku drogowego z dnia 11.02.2016r. lecz spornym w niniejszej sprawie okazała się wysokość należnych powodom świadczeń z tego tytułu. I. a. i II. a (zadośćuczynienie dla powodów) Z zestawienia treści obu powołanych wyżej przepisów art. 445 § 1 k.c. i art. 444 § 1 k.c. wynika, że sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Określenie wysokości zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia uzależnione jest od wielu okoliczności, w szczególności rozmiaru uszkodzenia ciała, dolegliwości fizycznych, trwałości następstw powypadkowych, prognozy na przyszłość, wieku poszkodowanego, możliwości wykonywania zawodu, zaspokajania potrzeb kulturalnych itp. (zob. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 2002-11-20, V CKN 1540/00). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy przypomnieć, że w wyniku wypadku drogowego z dnia 11.02.2016r. powód (...) doznał stłuczenia kolana lewego, lewej stopy i skręcenia kręgosłupa szyjnego. W chwili wypadku powód miał 65 lat. Do wypadku doszło w sposób zupełnie niespodziewany i nagły bowiem tego dnia powód wraz z żoną był na spacerze i został potrącony na przejściu dla pieszych przez nieprawidłowo jadącego kierowcę pojazdu osobowego. W dniu wypadku hospitalizacja na oddziale SOR miejscowego szpitala w Koninie trwała ok. 6 godzin po czym po wykonaniu niezbędnych badań i podaniu leków powoda wypisano do domu z zaleceniami. W dalszym okresie powód leczenie kontynuował już ambulatoryjnie w Poradni Ortopedycznej. Zasadnicze leczenie powoda zakończono dnia 16.12.2016r. W tym czasie wykonano serię zastrzyków z kwasu hialuronowego oraz badania obrazowe. Uzyskano zupełnie sprawny chód i pełną ruchomość kolana lewego. Po zakończeniu leczenia powód odczuwał jeszcze dolegliwości bólowe i korzystał wielokrotnie z rehabilitacji, ale w zasadzie stan jego był stabilny, albowiem do momentu zakończenia leczenia uzyskano prawidłową wydolność chodu i prawidłową ruchomość i stabilność stawu kolanowego i nie występowały też objawy stanu zapalnego. Dolegliwości bólowe kręgosłupa na skutek jego skręcenia całkowicie ustąpiły do 30.04.2016r.(vide biegły ortopeda k.339 i k.342) Nie uwidoczniono też w badaniach obrazowych jakichkolwiek zmian urazowych. Przebyty uraz skutkował powstaniem stałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 10% za następstwa urazu stawu kolanowego, co spowodowało uszkodzenie struktur anatomicznych kolana. Nie mniej jednak na skutek wypadku nie doszło do urazowego uszkodzenia struktury anatomicznej narządu ruchu, ani też jakiegokolwiek pourazowego zaburzenia czynności. Z uwagi na utrzymujące się dolegliwości bóle stawu kolanowego mimo zakończenia leczenia w grudniu 2016r. powód nadal korzystał z rehabilitacji i nadal stosuje leki przeciwbólowe i maści przeciwbólowe. --- STRONA 15 --- Powód wymaga korzystania z rehabilitacji 2 do 3 trzy razy w roku. Rokowanie na przyszłość jest złe, albowiem uszkodzenie chrząstki stawu rzepkowo- udowego i uszkodzenie łąkotki przyśrodkowej może w przyszłości być powodem rozwoju zmian zwyrodnieniowych pourazowych i takich zmian można się spodziewać w okresie 10-15 lat od wypadku. Ponadto bezpośrednio po zdarzeniu powód wymagał pomocy i opieki innych osób, a to w związku z przebytym rozległym stłuczeniem stawu kolanowego lewego co znacznie utrudniało powodowi poruszanie. Nie mniej jednak już dnia 27.02.2016r. chód powoda był już tylko z niewielkiemu utykaniem, a ruchomość odcinka szyjnego tylko nieco ograniczona. A więc to nie były takie ograniczenia ruchomości, które powodowały by konieczność niesienia dalszej pomocy. Na skutek wypadku z dnia 11.02.2016r. u powoda doszło do zaburzeń depresyjnych zaostrzonych adaptacyjnie. Przebyte zdarzenie wpłynęło negatywnie na stan somatyczny i psychiczny powoda, spowodowało dekompensację psychiczną, wymagającą interwencji psychiatry i leczenie farmakologicznego. Aktualnie leczenie jest zakończone. Rokowania są jednak niepewne gdyż u powoda występują cechy osobowości predysponujące do nawracania reakcji lękowych. W związku z objawami psychopatologicznymi występującymi u powoda, ich natężeniem i czasem trwania oraz wpływem na funkcjonowanie życiowe u powoda wystąpił trwały uszczerbek na zdrowiu psychicznym w wysokość 1%. W zebranym materiale dowodowym brak było jakichkolwiek dowodów do stwierdzenia aby dolegliwości na podłożu laryngologicznym były następstwem wypadku drogowego z dnia 11.02.2016r., tym bardziej, że już przed wypadkiem powód leczył się u otolaryngologa( nie stwierdzono by w dniu wypadku powód doznał urazu głowy) . Z kolei w wyniku wypadku drogowego z dnia 11.02.2016r. powódka (...) doznała stłuczenia barku lewego i stłuczenia biodra lewego. W dniu wypadku miała 62 lata i podobnie jak dla powoda, również dla powódki okoliczności przedmiotowego zdarzenia były zupełnie niespodziewane i traumatyczne, tym bardziej, że bezpośrednio po wypadku powódkę z mężem przewieziono karetką pogotowia na SOR do miejscowego szpitala w (...) . Nie mniej jednak tego samego dnia powódkę wraz z mężem wypisano do domu z zaleceniami dalszego leczenia w trybie ambulatoryjnym, które powódka kontynuowała przez okres 8 miesięcy po wypadku, przy czym już przy pierwszej wizycie powódki u ortopedy w dniu 20.02.2016r. chód powódki był sprawny i pozostała tylko niewielka bolesność w okolicy biodra, a już od 01.04.2016r. powódka była leczona jedynie z powodu zespołu bolesnego barku lewego z uszkodzeniem pierścienia rotatorów. Zasadnicze leczenie trwało do 19.10.2016r. Przebyty uraz spowodował powstanie u powódki stałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 10% za następstwa urazu barku lewego ponieważ na skutek przebytego urazu barku lewego doszło do powstania przewlekłych zmian na podłożu uszkodzenia stożka --- STRONA 16 --- rotatorów. To powoduje ograniczenie ruchomości. Nie mniej jednak powódka nie wymagała pomocy i opieki innych osób, albowiem nie występował taki stopień ograniczenia funkcji narządu ruchu, aby nie mogła wykonywać czynności samoobsługowych. U powódki nie występowało ograniczenie możliwości chodzenia , natomiast w obrębie barku , mimo dolegliwości bólowych zachowana była możliwość uniesienia ramienia do linii barków (wizyta u ortopedy dnia 20.02.2016r). Powódka była rehabilitowana. Korzystała również i nadal korzysta z gimnastyki. Dodatkowo stosuje Olfen, żel - dwie tubki miesięcznie. Powódka nadal wymaga rehabilitacji i wykonywania ćwiczeń oraz stosowania maści. Jest zasadne aby powódka korzystała z rehabilitacji 2 do 3 razy w roku. Korzystanie z rehabilitacji ma na celu utrzymanie uzyskanego czynnościowego efekty leczenia . Rokowanie jest dobre bo uzyskano maksymalny możliwy do uzyskania efekt leczenia z pewnym ograniczeniem ruchomości. Dodatkowo na skutek wypadku u powódki wystąpiły zaburzenia adaptacyjne o typie reakcji lękowej, których leczenie trwało ok. 1 roku po wypadku. Podsumowując zatem powyższe okoliczności, zauważyć należało, że negatywne dla obojga powodów skutki wypadku w zakresie dotyczącym ich życia i zdrowia, okazały się dalej idące dla powoda gdyż leczenie ortopedyczne powoda byłoę dłuższe i bardziej dla niego uciążliwe niż dla powódki i dodatkowo na skutek wypadku drogowego powód doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu psychicznym, czego brak jest u powódki. Powód wymagał również opieki osób trzecich z uwagi na schorzenia ortopedyczne, której to opieki nie wymagała powódka. Poza tym skutki wypadku na podłożu ortopedycznym były tożsame dla obu powodów. Przypomnieć należy, że pomimo uzyskania prawidłowej wydolności chodu powoda rokowania na przyszłość są złe gdyż uszkodzenie chrząstki stawu rzepkowo- udowego i uszkodzenie łąkotki przyśrodkowej może w przyszłości być powodem rozwoju zmian zwyrodnieniowych. Powyższych niekorzystnych prognoz brak jest odnośnie stanu zdrowia powódki, u której to z kolei doszło do ograniczenia ruchomości stawu barkowego lewego. Takiej z kolei dysfunkcji narządu ruchu brak jest u powoda. W konsekwencji powyższego sąd uznał, że zadośćuczynienie dla powoda winno sięgać co najwyżej kwoty 30.000 zł, a dla powódki 25.000 zł. Przy uwzględnieniu wypłaconej dotychczas przez pozwanego z tego tytułu kwoty 1.600 zł na rzecz powoda i kwoty 2.600 zł na rzecz powódki, do dopłaty pozostaje jeszcze kwota 28.400 zł na rzecz powoda i 22.400 zł na rzecz powódki. I. b i II. b (koszty leczenia dla powodów) Podstawą prawną żądania zapłaty odszkodowania tytułem zwrotu kosztów leczenia jest art. 444 § 1 k.c. zgodnie z którym w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Roszczenie --- STRONA 17 --- powoda w tej części dotyczyło leków znajdujących się na kartach od k. 210 do k.222, w tym kosztów pozyskania kserokopii dokumentacji w łącznej kwocie 1.383,19 zł. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w toku likwidacji szkody pozwany nie uznał leku Bibloc 2,5 mg 30 tabl . ( obniżający ciśnienie tętnicze ) w kwocie 7,13 zł (k.210), natomiast takie leki jak Orthovisc Plus , lek Arthyr 1,5g 20 sasz, lek Monovisc Plus , a także usługi laseropunktury i ultradźwięków, (k.211, k.214, k.216, k.221-222) uznane zostały przez pozwanego jedynie w części w związku „ ze stanami/zmianami chorobowymi ” (k.192, k.207). Z uwagi na powyższe z kwoty 1.383,19 zł pozwany wypłacił powodowi kwotę 737,07 zł wobec czego powód zgłosił w niniejszej sprawie roszczenie w wysokości 646,12 zł (1.383,19 zł – 737,07 zł). Wbrew zarzutom pozwanego, w świetle treści opinii biegłego ortopedy i psychiatry stosowane przez powoda leki uznać należało za zasadne w całości (k.343, k.377), tym bardziej, że bliżej niedookreślona i niejasna argumentacja pozwanego co do częściowego tylko uznania niektórych z nich nie znajdowała żadnego uzasadnienia okolicznościami przedmiotowego zdarzenia ani też historią leczenia powoda. Nadto z uwagi na problemy powoda po wypadku w zakresie dotyczącym zdrowia psychicznego za zasadny sąd uznał również lek obniżający ciśnienie. Stąd w tej części roszczenie powoda okazało się zasadne w całości w kwocie 646,12 zł. Odnośnie kosztów leczenia powódki to powódka domagała się zwrotu kosztów leczenia za zakup leków znajdujących na kartach od k.224-229, w łącznej wysokości 154,86 zł, pomniejszonej o kwotę 26,97 zł uznaną przez pozwanego (k.227-228). Ostatecznie więc roszczenie powódki w tej części wynosiło 127,89 zł. W toku likwidacji szkody pozwany nie uznał bowiem leku Tertensif SR 30 Tabl. (obniżający ciśnienie tętnicze), Prestarium 10 mg 30 Tabl. (działający rozkurczowo na naczynia krwionośne) , Captopril Polfarmex 25 mg 30 Tabl. (działający rozkurczowo na naczynia krwionośne) i Noliprelu 2,5mg + 0,625mg 30 Tabl. (działający rozkurczowo na naczynia krwionośne) (k.224-226 i k.229) jako niemających związku z leczeniem skutków wypadku drogowego (k.189, k.204). Pomimo braku wyraźnego wskazania przez biegłą z dziedziny psychiatrii (...) o zasadności do wskazania ww. leków (k.372), to z uwagi na rozpoznany u powódki w dniu wypadku nagły wzrost ciśnienia tętniczego oraz dalsze problemy powódki na podłożu psychicznym wymagające leczenia psychiatrycznego i zażywania leków uspokajających, sąd uznał wszystkie powyższe leki również za zasadne. Stąd w tej części roszczenie powódki okazało się zasadne w całości w kwocie 127,89 zł. --- STRONA 18 --- II. c (koszty opieki dla powoda) Podstawą prawną żądania zapłaty odszkodowania tytułem zwrotu kosztów opieki jest również art. 444 § 1 k.c. Roszczenie z tego tytułu odnosiło się do 30 dni opieki bezpośrednio po wypadku w wymiarze 2 g/dziennie według stawki 13,70 zł / h ( 30 x 2 x 13,70 = 822 zł ). Pozwany twierdził, że powód nie wymagał żadnej opieki. Wbrew twierdzeniom pozwanego biegły ortopeda (...) w sposób jednoznaczny stwierdził, że powód wymagał opieki osób trzecich w wymiarze 6 h/dziennie od dnia 11.02.2016r. tj. od dnia wypadku do 27.02.2016r. tj. do dnia kiedy chód powoda był już tylko z niewielkim utykaniem, a ruchomość odcinka szyjnego tylko nieco ograniczona. Sprawowanie powyższej opieki wynikało z konieczności pomocy powodowi w związku wykonywaniem przez niego podstawowych czynności toaletowych i przygotowywaniem pożywienia (k.343). Z powyższego wynika, że zakres opieki można było uznać za zasadny jedynie w ciągu 15 dni po wypadku, a nie 30 dni jak chciał tego powód. Poza tym nie budziła wątpliwości sądu stawka wynagrodzenia za usługi opiekuńcze w wysokości 13,70 zł / h tym bardziej, że pozwany nie odniósł się w żaden sposób do przestawionej przez powoda metodologii wyliczenia kosztów opieki nadto nie kwestionował treści opinii biegłego (...) w tej części (k.353). Z uwagi, że koszty opieki według opinii biegłego (15 dni x 6h/dziennie x 13,70 zł) okazały się wyższe niż zgłoszone przez powoda roszczenie w tym zakresie, sąd uznał roszczenie powoda za zasadne w całości w kwocie 822 zł. II. d (koszty dojazdów powoda) Podstawą prawną żądania zapłaty odszkodowania tytułem zwrotu kosztów opieki jest również art. 444 § 1 k.c. Spornym w niniejszej sprawie okazała się jedynie metodologia wyliczenia przez powoda tych kosztów ponieważ pozwany nie kwestionował przejechanego przez powoda dystansu 812 km. Powód opierał swoje roszczenie na tzw. „kilometrówce”, a pozwany na rzeczywistym spalaniu pojazdu powoda oraz na cenie paliwa w kwocie 4,50 zł/l (k.192 w zw. z k.230). W tej części sąd podzielił zarzuty pozwanego ponieważ odszkodowanie winno rekompensować rzeczywiście poniesioną szkodę, a nie szkodę jedynie hipotetyczną (art. 361 § 1 k.c.). Twierdzenia powoda o amortyzacji jego pojazdu nie zostały przez niego w żaden sposób wykazane (zob. art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c.). Dlatego dla wyliczenia kosztów dojazdów powoda do lekarzy i na zabiegi sąd posłużył się metodologią na jaką powoływał się pozwany w toku likwidacji szkody. Nie było przy tym żadnych przeszkód do uznania sugerowanego przez pozwanego spalania pojazdu oraz ceny --- STRONA 19 --- paliwa ponieważ były one zgodne z treścią informacji ujawnianych na portalach internetowych www.autocentrum.pl/spalanie oraz www.petrol.pl. Wobec powyższego roszczenie powoda w tej części okazało się bezzasadne gdyż w toku likwidacji szkody pozwany zwrócił powodowi poniesione przez niego z tego tytułu koszty, wraz z kosztami przejazdów autostradą. I. c i II. e (odsetki ustawowe dla powodów) Powodowie wnosili o zasądzenie na ich rzecz odsetek ustawowych za opóźnienie po upływie 30 dni od dnia odebrania przez pozwanego wezwania do zapłaty zadośćuczynienia i odszkodowania tj. od dnia 2.10.2017r do dnia zapłaty (k.188 w zw. z k.178), a co do kwoty 550 zł, zgłoszonej dopiero w reklamacji, od dnia 5.01.2018r. do dnia zapłaty (k.197 w zw. z k.193). Na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. i art. 455 k.c. w zw. z art. 817 § 1 k.c. roszczenie powodów tej części uznać należało za zasadne, z tym jedynie zastrzeżeniem, że odsetki ustawowe od kwoty 550 zł, którą powód zgłosił w swojej reklamacji z dnia 30.11.2017r. (k.193) mogły być uznane za zasadne jedynie co do kwoty 135,70 zł gdyż decyzją z dnia 11.12.2017r. ze zgłoszonej przez powoda kwoty 550 zł pozwany uznał 412,50 zł (k.207). Podsumowując powyższe, roszczenie dla powoda (...) okazało się z zasadne co do kwoty 29.868,12 zł (28.400 zł – zadośćuczynienie, 646,12 zł - koszty leczenia, 822 zł - koszty opieki), a dla powódki (...) co do kwoty 22.527,89 zł (22.400 zł – zadośćuczynienie, 127,89 zł - koszty leczenia). W konsekwencji powyższych rozważań sąd zasądził na rzecz powoda (...) od pozwanego (...) kwotę 29.868,12 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 29.732,42 zł od dnia 02.10.2017r. do dnia zapłaty, a od kwoty 135,70 zł od dnia 05.01.2018r. do dnia zapłaty (punkt 1 wyroku), a na rzecz powódki (...) kwotę 22.527,89 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 02.10.2017r. do dnia zapłaty (punkt 2 wyroku). W pozostałej części sąd powództwo oddalił jako zbyt wygórowane i/lub bezzasadne (punkt 3 wyroku). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że po stronie powodowej występowało współuczestnictwo materialne (art. 72 § 1 pkt 1 k.p.c.). Taka relacja procesowa oznacza, że w postępowaniu prowadzona była jedna sprawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego współuczestnikom materialnym procesu reprezentowanym przez tego samego adwokata przyznaje się zwrot kosztów w wysokości wynagrodzenia jednego adwokata (por. między innymi uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2007 r. III CZP 130/06, OSNC 2008, Nr 1, poz. 11, postanowienie Sądu --- STRONA 20 --- Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2011 r., IV CZ 142/10, niepubl, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 2011 r., V CZ 83/11, niepubl.). Dana aktywność pełnomocnika, w tym ograniczona do wystąpienia na rozprawie pełnomocnika substytucyjnego - aplikanta radcowskiego, charakter sprawy, stopień jej skomplikowania, wkład pracy w postępowaniu sądowym, uzasadniały przyjęcie, że wynagrodzenie powinno odpowiadać stawce minimalnej, odpowiednio zasądzonej w częściach przypadających na rzecz każdego z powodów. Powodowie ponieśli koszty opłaty sądowej od pozwu w kwocie 3890 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 5.400 zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictw w kwocie 34 zł oraz zaliczkę w kwocie 1.000 zł na opinie podstawowe biegłych ortopedy i psychiatry (wykorzystaną na wynagrodzenie biegłych w pełnej wysokości). Pozwany poniósł przy tym koszty zastępstwa procesowego w kwocie 5.400 zł, 17 zł opłaty skarbowej oraz 1.000 zł zaliczki na opinię uzupełniającą (wykorzystaną co do kwoty 636,02 zł na nadwyżkę wynagrodzenia biegłych ponad wpłaconą przez powodów zaliczkę oraz i 129,52 zł za opinię uzupełniającą ortopedy i dalsze 30 zł. ). Powodowie ponieśli zatem koszty procesu w łącznej kwocie 10.324 zł, a pozwany 6.212,50 zł. Powodowie wygrali proces w 67%, a pozwany w 33%. Uwzględniając zatem stosunek w jakim każda ze strony wygrała/przegrała w procesie powodom należy się zwrot kwoty 6.954,52 zł (67% z 10.324), a pozwanemu 2.050,12 zł (33% x 6.212,50). Z uwagi na powyższe na podstawie art. 100 k.p.c. sąd zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 4.904,40 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (punkt 4 wyroku). Nadwyżka z wpłaconych przez strony procesu zaliczek (zaliczka powodów na opinię otolaryngologa i nadwyżka ponad wypłaty dokonane z zaliczki wpłaconej przez pozwanego) zostanie stronom zwrócona niezwłocznie po uprawomocnieniu się wyroku w niniejszej sprawie. Jan Bartniak