Wyrok I C 51/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lipca 2010 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie I W

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 51/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lipca 2010 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Maria Matyja Protokolant: prac. sąd. Alina Szkuta po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2010 r. w Olsztynie na rozprawie sprawy z powództwa R. K. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w B., Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w K., Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w I., Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w Ł., Skarbowi Państwa - Aresztowi Śledczemu w P. o zapłatę I. oddala powództwo, II. nie obciąża powoda kosztami postępowania. UZASADNIENIE Powód R. K. wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa – Zakładu Karnego w B., Zakładu Karnego w I., Zakładu Karnego w K., Zakładu Karnego w Ł. i Aresztu Śledczego w P. kwoty 200.000,-zł z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku oraz należnych kosztów procesu, a nadto o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu pozwu podał, że od 31 października 2001r. przebywa w różnych Aresztach Śledczych i Zakładach Karnych będących pod nadzorem Centralnego Zarządu Służby Więziennej. Normy Prawa Europejskiego, których Polska jest sygnatariuszem przewidują powierzchnię użytkową 3 m 2 dla każdego więźnia. Przewidziana norma powierzchni cel mieszkalnych przez większość okresu pobytu powoda w Zakładach Karnych i Aresztach była przekroczona. Cele nie były przystosowane tak pod względem metrażu jak i wyposażenia do --- STRONA 2 --- ilości w nich osadzonych. Brak było poczucia intymności przy załatwianiu potrzeb fizjologicznych, bo kąciki sanitarne w niektórych jednostkach nie były obudowane. Panowało wszechobecne zagrzybienie, a w czasie zimy cele były niedogrzane. Wskazane warunki pobytu w jednostkach penitencjarnych zdaniem powoda wskazują na niehumanitarne traktowanie go i nie są też pożyteczne dla jego zdrowia, co przekłada się na wyrządzenie mu krzywdy i uzasadnia dochodzone zadośćuczynienie. Pozwani wnieśli o oddalenie powództwa. Wskazując okresy w których powód przebył w Zakładach Karnych w K., Ł., B. i w I. oraz w Areszcie Śledczym w P. podnieśli, że osadzenie powoda w warunkach nie zapewniających minimalnej powierzchni wynikającej z art. 110 k. k. w. (3 m 2 ) miało miejsce ale wskazana norma była przekroczona nieznacznie i tylko okresowo. Wskazali również, iż obowiązujące rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 stycznia 2004r. w sprawie czynności administracyjnych związanych w wykonywaniem tymczasowego aresztowania oraz kar i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności oraz dokumentowania tych czynności (Dz. U. Nr 15 poz. 142) w § 69 określa jakiego typu ewidencje administracja zakładów karnych obowiązana jest prowadzić. W zakresie tym nie mieści się obowiązek prowadzenia wykazu konkretnych osób osadzonych z powodem w celi. Podnosząc w dalszej kolejności zarzut przedawnienia roszczeń powoda powstałych przed 26 stycznia 2007r. pozwani w dalszej kolejności zarzucili, że powództwo jest nieuzasadnione tak co do zasady jak i wysokości. Występujący stan przeludnienia nie ma charakteru permanentnego, a nadto są podejmowane przez Państwo liczne działania zmierzające do jego zlikwidowania. Pozwany dodał również w czasie odbywania kary powód miał zapewnione odpowiednie warunki bytowe. W celi mieszkalnej jest zapewniony odpowiedni sprzęt kwaterunkowy, warunkujący zadowalający standard pomieszczeń. Również urządzenia sanitarne spełniają normy ustawowe i zgodnie z nimi są oddzielone od części mieszkalnej. Powód miał również dostęp do opieki medycznej, zajęć kulturalno – oświatowych oraz sportowych. W świetle powyższych wskazań pozwani zakwestionowali również wysokość żądanego przez powoda zadośćuczynienia, wskazując iż powinno być ono odpowiednie do rozmiaru doznanej krzywdy i nie może się przekształcić w źródło swoistego zysku dla osoby , której dobro osobiste zostało naruszone. Zarzucili wreszcie, że przyznanie powodowi odbywającemu karę pozbawienia wolności jakiegokolwiek zadośćuczynienia pieniężnego naruszałoby elementarne zasady współżycia społecznego określone art. 5 k.c. oraz elementarne poczucie sprawiedliwości społecznej. Powód rażąco naruszając porządek prawny winien się bowiem liczyć z karą pozbawienia wolności i wszystkimi dolegliwościami płynącymi z tej kary. Poziom tych dolegliwości nie jest tylko uwarunkowany samym pozbawieniem wolności, ale także standardem życia w danym kraju i sytuacji ekonomicznej determinującej przeciętny poziom życia. Ponadto pozwani wnieśli o odrzucenie wniosku o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 335§ 2 k.p.c. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powód R. K. w okresie od 13 października 2001 do chwili obecnej był osadzony w następujących jednostkach: - w okresie od 31 października 2001r. do 25 lutego 2000r. w Zakładzie Karnym w B. - w okresie od 25 lutego 2003r. do 8 lipca 2003r. w Zakładzie Karnym w I. --- STRONA 3 --- -w okresie od 9 lipca 2003r. do 10 marca 2004r. w Areszcie Śledczym w P. - w okresie od 28 kwietnia 2004r. do 21 kwietnia 2006r. w Zakładzie Karnym w K. -w okresie 21 kwietnia 2004r. do 4 października 2006r.w Zakładzie Karnym w Ł. - w okresie od 5 października 2006 do 18 listopada 2006r. w Zakładzie Karnym w B. - w okresie od 18 listopada 2006r. do 2 stycznia 2007r. w Zakładzie Karnym w Ł. - w okresie od 11 stycznia 2007r. do 29 stycznia 2007r. w Zakładzie Karnym w B. i - w okresie do 29 stycznia 2007r. do chwili obecnej w Zakładzie Karnym w K.. Z informacji udzielonej przez Zakład Karny w K. wynika, że do dnia 1 września 2008r. zgodnie z obowiązującymi przepisami nie był prowadzony szczegółowy rejestr rozmieszczenia osadzonych. Za okres od 11 września 2008r powód przebywał w celach mieszkalnych o różnych powierzchniach od 7,90 do 20,18 m 2 w pawilonach C. D, E i G i przeznaczonych dla osadzonych w liczbie od jednego do pięciu. W celach w pawilonach D, E, G kąciki sanitarne zostały wykonane ze kątownika metalowego wypełnionego płytą pilśniową, wejście do nich przesłania zasłonka materiałowa. W pawilonie C natomiast kąciki sanitarne są murowane do pełnej wysokości z drzwiami. Są wyposażone w umywalkę i muszlę klozetową. W kącika jest zimna woda przez 24 godziny, ale osadzeni posiadają czajniki i grzałki elektryczne do jej podgrzania. Cele są wyposażone w przewody wentylacyjne, które raz w roku są poddawane przeglądowi. Zarówno cele jak kąciki sanitarne odnawiane są średnio co 5-6 lat. W okresie prowadzenia szczegółowego rejestru osadzonych tj. 1 września 2008r. powód przebywał w warunkach przeludnienia tylko przez okres 2 dni. ( informacje, pisma wyjaśnienia kk52,53, 57,58 oraz protokoły kontroli przewodów kominowych k 63- 69 i k 84 dotycząca warunków bytowych powoda w Zakładzie Karnym w B.). R. K. podczas pobytu w Zakładzie Karnym w K. uczestniczył, poza okresami gdy przebywał celi izolacyjnej w związku z odbywaniem kary dyscyplinarnej w szeregu zajęć kulturalno- oświatowych, prowadzonych w świetlicy oraz na S. rekreacyjnej; takich jak gry stolikowe, tenis stołowy, „piłkarzyki”. Miał też dostęp do prasy i telewizji, a także miał możliwość uczestniczenia w zajęciach poza terenem oddziału mieszkalnego Zakład Karny gwarantował i gwarantuje powodowi możliwość regularnego korzystania ze spacerów oraz zajęć sportowych (gra w koszykówkę, siatkówkę ). ( pisma k 54,55,56,60 i k 85 dotycząca dostępu do zajęć kulturalno – oświatowych w Zakładzie Karnym w B.). Powód nie uskarżał się na warunki pobytu w w/w Zakładzie karnym ( k 59 ). W czasie pobytu w Zakładzie Karnym w K. powód objęty był fachową opieką zdrowotną na poziomie podstawowym i specjalistycznym ( wyjaśnienie k 61-61). Zakład Karny w K. w okresie osadzenia R. K. był regularnie wizytowany przez Sędziego Penitencjarnego. W wyniku tych wizytacji nie wydano żadnych zaleceń powizytacyjnych wskazujących na zaistnienie nieprawidłowości ( pisma, sprawozdanie k 70-83). Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd poczynił ustalenia w zakresie stanu faktycznego przede wszystkim w oparciu o znajdującą się w aktach sprawy dokumentację, w szczególności zawierającą informacje odnośnie warunków bytowych panujących w ZK K. i ZK B. oraz okresowego przeludnienia w Zakładzie Karnym w K.. Wiarygodność wskazanych dokumentów nie została przez strony zakwestionowana, i nie budziły one żadnych zastrzeżeń Sądu, tak, co do swych cech zewnętrznych jak i samej treści. --- STRONA 4 --- Na wstępie zaznaczyć należy, iż podstawą dochodzonego przez powoda roszczenia jest art. 417 k.c. (w zw. z art. 23 k.c. i 24 k.c. oraz art. 445 k.c. i 448 k.c.), określający przesłanki odpowiedzialności deliktowej Skarbu Państwa za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej. Warunkami koniecznymi statuującymi odpowiedzialność Skarbu Państwa są: - fakt wystąpienia szkody, - wyrządzenie tejże szkody przez działanie organu władzy publicznej - oraz bezprawność działania. Pierwszą z przesłanek jest szkoda w rozumieniu art. 361 § 2 k.c., czyli obejmująca straty oraz utracone korzyści, które poszkodowany mógł osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Poszkodowany może także żądać zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę w przypadkach wskazanych w ustawie. Z kolei przesłanka „niezgodności z prawem” ściśle odnosi się do naruszenia zakazów i nakazów wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem norm moralnych, obyczajowych, zasad współżycia społecznego, czy też odwołań do szerokiego cywilistycznego pojęcia bezprawności. Nadto, pomiędzy wyżej wymienionym zachowaniem funkcjonariuszy publicznych a szkodą lub krzywdą musi zachodzić związek przyczynowy, co oznacza, iż obowiązek naprawienia szkody obejmuje normalne następstwa zdarzenia, które szkodę wywołało. Podkreślenia wymaga, iż ciężar wykazania powstania szkody lub krzywdy oraz jej związku przyczynowo – skutkowego z zachowaniem funkcjonariuszy publicznych spoczywa na poszkodowanym. Pozwany Skarb Państwa – aby uchronić się od odpowiedzialności - musi natomiast wykazać, że jego działania były zgodne z prawem. Zgłoszone roszczenia powód wywodzić może również z regulacji art. 24 § 1 k.c., zgodnie z którym ten czyje dobro prawne zostało zagrożone cudzym działaniem, m.in. może żądać zadośćuczynienia pieniężnego na zasadach określonych w kodeksie cywilnym. Z kolei art. 448 k.c. stanowi, iż w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro prawne zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Kodeks cywilny nie zawiera definicji dóbr osobistych, lecz ogranicza się do stwierdzenia, że dobrami osobistymi człowieka są w szczególności: zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska (art. 23 k.c.). Uogólniając należy zatem przyjąć, że dobra osobiste - to pewne wartości niematerialne łączące się ściśle z jednostką ludzką. Jedną z najważniejszych wartości właściwych każdemu człowiekowi jest godność. Stosownie do treści art. 30 Konstytucji RP przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. Dodać należy, iż obowiązek ten powinien być realizowany przez władze publiczne przede wszystkim tam, gdzie Państwo działa w ramach imperium, realizując swoje zadania represyjne, których wykonanie nie może prowadzić do większego ograniczenia praw człowieka i jego godności, niż to wynika z zadań ochronnych i celu zastosowanego środka (Sąd Najwyższy w tezie II wyroku z dnia 2 października 2007 roku, II CSK 269/07, publik. M. Prawn. 2007/21/1172). Różnorodność występowania w życiu społecznym dóbr osobistych podlegających ochronie cywilnoprawnej, a także ochronie przewidzianej w innych przepisach polskiego systemu prawnego, przesądza o niemożliwości systematycznego ujęcia przesłanek ogólnych, których występowanie mogłoby przesądzić o tym, czy konkretne zdarzenie stanowi naruszenie któregoś z nich. Ocena musi być, i jest w praktyce orzeczniczej, dokonywana na tle konkretnego stanu faktycznego. Sąd w świetle konkretnej sprawy - stosując kryteria obiektywne - czy doszło do naruszenia dobra osobistego (dóbr osobistych) i czy zachodzą przesłanki do zastosowania któregoś ze środków ochrony przewidzianych w art. 24 k.c. Dodać należy, iż przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, decydujące znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ile to, jaką obiektywną reakcję wywołuje to naruszenie. Tym samym, podmiot dochodzący roszczenia z tytułu ochrony dóbr osobistych --- STRONA 5 --- powinien wykazać jakie przynależne mu dobro zostało bezprawnie naruszone, w wyniku jakich działań doszło do naruszeń i w jakich okolicznościach. Dla przyjęcia odpowiedzialności sprawcy, art. 24 k.c. nie wymaga wykazania jego winy oraz przewiduje domniemanie bezprawności jego działania przy naruszeniu dobra osobistego, co powoduje, że dochodzący ochrony nie musi tej przesłanki udowadniać, natomiast na sprawcy ciąży obowiązek wykazania, iż jego działanie było zgodne z prawem. Uwzględniając powyższe uwagi, w pierwszej kolejności odnieść należy się do podniesionego przez powoda zarzutu nie zapewnienia właściwych warunków bytowych należnych osobie izolowanej, a w szczególności zakwaterowanie w przeludnionej jednostce penitencjarnej. Na wstępie wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 110 § 2 k. k. w. powierzchnia w celi mieszkalnej, przypadająca na skazanego, powinna wynosić nie mniej niż 3 m 2 . Cele powinny przy tym być wyposażone w odpowiedni sprzęt kwaterunkowy zapewniający skazanemu osobne miejsce do spania i odpowiednie warunki higieny. Podkreślenia wymaga jednak, iż stosownie do treści art. 248 k. k. w., który utracił moc obowiązującą 6 grudnia 2009r. wskutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 26 maja 2008r., a zatem obowiązywał w przeważający okresie odbywania kary pozbawienia wolności przez powoda, w szczególnie uzasadnionych wypadkach dyrektor zakładu karnego mógł umieścić osadzonych, na czas określony, w warunkach, w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m 2 . O takim umieszczeniu należy bezzwłocznie powiadomić sędziego penitencjarnego. Tryb postępowania w tego typu przypadkach został szczegółowo określony rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 kwietnia 2006 roku w sprawie trybu postępowania właściwych organów w wypadku, gdy liczba osadzonych w zakładach karnych lub aresztach śledczych przekroczy w skali kraju ogólną pojemność tych zakładów (Dz. U. z 2006 r. Nr 65, poz. 459), które w § 2 ust. 4 wyjątkowo w wypadku wykorzystania miejsc zakwaterowania w dodatkowych celach mieszkalnych, dopuszcza umieszczanie osadzonych, na czas określony, w warunkach, w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m 2 . Na marginesie podkreślić należy, iż na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie ma wpływu wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 maja 2008 r. o sygn. SK 25/07 (Dz. U. Nr 96, poz. 620), albowiem powód nie był osadzony w warunkach przeludnienia po dniu 9 grudnia 2009r. tj po okresie kiedy w/w przepis art. 248 k. k. w. stracił moc obowiązującą. Wskazać jednocześnie należy, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzono wprawdzie niekonstytucyjność art. 248 k. k. w. , jednakże przepis ten traci moc obowiązującą dopiero z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw RP. Wyrok Trybunału wywołuje zatem skutki wyłącznie na przyszłość, a zakwestionowane w jego treści normy zachowują moc prawną przez wskazany okres. Do tego czasu przepis art. 248 k. k. w. obowiązuje i jako taki powinien być nadal stosowany (zob. uchwała SN z dnia 23 stycznia 2004 r., III CZP 112/2003; Lex Polonica nr 365724). W toku postępowania ustalono, iż powód faktycznie w okresie swego pobytu w pozwanej jednostce przebywał okresowo w celi, w której powierzchnia na jedną osobę była mniejsza niż 3 m 2 . W ocenie Sądu, nie można jednak uznać, iż wskutek tego doszło do niezgodnego z prawem działania lub zaniechania przy wykonywaniu władzy publicznej przez pozwanego. Skoro bowiem obowiązujące przepisy prawa zezwalały pozwanemu, pod pewnymi warunkami, na umieszczanie skazanych w celach, w których powierzchnia przypadająca na jednego skazanego jest mniejsza niż 3m 2 na osobę, to takiego działania nie można uznać za bezprawne (wyrok SN z dnia 2 października 2007 r, IICSK 269/07). Pozwany wykazał, iż o fakcie przeludnienia, zgodnie z wymogami art. 248 k.k.w., został zawiadomiony sędzia penitencjarny, a co za tym idzie wskazał fakt spełnienia przesłanek pozwalających na okresowe nie wypełnianie normy przestrzennej z art. 110 § k.k.w. Zachowanie pozwanego nie nosiło więc w tym zakresie znamion bezprawności. Ponadto wskazać należy, ustawowa norma powierzchni celi został naruszona jedynie w jednym z zamieszkiwanych przez powoda pomieszczeniu – celi nr 60, trwało to przez okres dwu dni. Ponadto, norma z art. 110 § 1 k.k.w. zaniżona została jedynie w niewielki sposób, bowiem na jednego skazanego przypadało w niej, zamiast 3m 2 na osobę - 2,533 m 2 (przy zakwaterowaniu 6 osób). Nie wydaje się zatem, aby nieznaczne przekroczenie normy powierzchni pomieszczenia --- STRONA 6 --- przysługującego na osobę mogło powodować szkody lub naruszenie dóbr osobistych, do którego by nie doszło, gdyby cela, w której przebywał powód była większa. Należy również, podkreślić, iż negatywne skutki przeludnienia mogą być minimalizowane przez osoby pozbawione wolności poprzez udział w oferowanych przez zakład karny formach zajęć, z czym łączy się opuszczenie celi i zazwyczaj dodatkowa aktywność fizyczna. Powód podczas pobytu w jednostce w K. miał zapewnioną możliwość uczestnictwa w szeregu zajęć kulturalno-oświatowych odbywających się w świetlicy oraz w sali rekreacyjnej. Brał również udział w zajęciach poza terenem oddziału mieszkalnego takich jak program „Ogrody za murem”, jak też korzystał ze spacerów oraz zajęć sportowych na boisku do siatkówki i koszykówki. Dodać trzeba, iż wyposażenie cel, w której powód odbywał karę, było zgodne z prawem i odpowiadało warunkom przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 roku w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U z 2003 r. Nr 186, poz. 1820). Jak wynika z załączonej do akt sprawy dokumentacji oraz zeznań ... skazani mieli do swojej dyspozycji standardowy sprzęt kwaterunkowy taki jak łóżka, stoły, taborety, półki pod telewizor, półki na przybory toaletowe, szafki. Znajdujący się celach kącik sanitarny, wyposażony w toaletę, umywalkę i wodociągowe zasilanie zimnej wody, oddzielony był od części mieszkalnej, co zapewniało skazanym wymaganą intymność. Osadzeni miel również regularny dostęp do środków higienicznych. Z obiektywnego punktu widzenia, każdy ze skazanych miał zatem zapewnione podstawowe potrzeby mieszkaniowe i elementarną wygodę umożliwiająca zajmowanie wspólnej celi. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż przynależne powodowi dobra osobiste, w szczególności jego godność i związane z tym uprawnienie do odbywania kary pozbawienia wolności w warunkach humanitarnych i bezpiecznych, zostało w jakikolwiek sposób naruszone. Zapewniane przez jednostkę penitencjarną warunki bytowe, pomimo okresowego przeludnienia, gwarantowały osadzonym poszanowanie ogółu ich praw. Dodać należy, iż naruszeniem godności człowieka w rozumieniu kodeksu cywilnego, jest takie zachowanie, które w konkretnych okolicznościach danego przypadku naruszyłoby godność danego człowieka w powszechnym odczuciu. Subiektywne odczucia poszczególnych osób nie są tutaj wyznacznikiem. W szczególności godności osoby ludzkiej nie narusza samo w sobie nie zapewnienie 3m 2 powierzchni celi na jednego skazanego, skoro przekroczenie normy jest niewielkie, skazany ma zapewnione miejsce do spania, siedzenia, możliwość spożywania posiłków, załatwiania potrzeb fizjologicznych w intymnych warunkach, środki higieny osobistej oraz możliwość korzystania z codziennych spacerów i dodatkowych zajęć kulturalno – oświatowych oraz sportowych. Wskazany tok interpretacji standardów w zakresie odbywania kary pozbawiania wolności potwierdzony jest również w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowiek w S., który oceniając ewentualne naruszenie art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowiek i Podstawowych Wolności skłania się ku kumulatywnej ocenie warunków bytowych panujących w jednostkach penitencjarnych. Wpływ zaniżenia przypadającej na jednego osadzonego powierzchni na poszanowanie jego godność oraz prawa do humanitarnego odbywania kary badać bowiem należy uwzględniając całokształt funkcjonowania zakładów karnych. Osadzony, który ma zapewnione minimum prywatności, miejsce do spania i spożywania posiłków, możliwość uczestnictwa w zajęciach oświatowych i sportowych oraz dostateczną dzienną ilość ruchu nie powinien czuć się upokorzony ani traktowany niehumanitarnie (orz. z 6 marca 2001 r., D. przeciwko Grecji; orz. z 3 kwietnia 2001 r. K. przeciwko Wielkiej Brytanii). Wskazane warunki izolacji, nawet w połączeniu z zaniżona powierzchnią cel, nie powinny zatem wywoływać cierpień fizycznych ani psychicznych, na które powołuje się powód. Niedostatek powierzchni pomieszczenia celi sam w sobie nie powoduje bowiem poczucia niższości lub przygnębienia ani dolegliwości motorycznych jeśli skazany ma dostęp - tak jak miało to miejsce w przypadku powoda - do różnorakich oferowanych przez zakład form aktywności i spędzania czasu poza celą. Dodać tez należy, iż odpowiednie wydzielenie węzła sanitarnego od części mieszkalnej celi powoduje, iż zachowane są standardy intymności osadzonych i ich niezbywalnego prawa do elementarnej prywatności. --- STRONA 7 --- Powód nie uskarżał się na warunki bytowe. Choroby, które zgłaszał i w zakresie których udzielono mu fachowej opieki medycznej był chorobami, które mogą dotknąć każdego, niezależnie od tego czy przebywa warunkach odosobnienia czy tez nie. Reasumując podkreślić należy, iż powód nie wykazał, aby podczas pobytu w zakładzie karnym zostało naruszone jakiekolwiek jego dobro osobiste, w szczególności godność oraz prawo do humanitarnego dobywania kary pozbawienia wolności. Opisane powyżej, wynikające z dokumentacji warunki bytowe panujące w analizowanych jednostkach nie odbiegają od określonych prawem standardów i jako takie nie powinny w żaden sposób negatywnie wpływać na psycho-fizyczny stan osadzonych. Wobec powyższego, brak jest podstaw do przyjęcia odpowiedzialności strony pozwanej na podstawie art. 417 k.c. W tym stanie rzeczy, powództwo jako niezasadne, podlegało oddaleniu. Wobec oddalenia powództwa jako niezasadnego co do zasady Sąd nie rozważał zasadności zarzutu przedawnienia podniesionego przez pozwanego, ani też naruszenia zasad współżycia społecznego określonych treścią art. 5 k.c. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 102 k.p.c. Nie obciążając powoda kosztami postępowania Sąd miał na uwadze, że jest on człowiekiem młodym obecnie liczy sobie 30 lat, ale prawie dziesięciu lat przebywa w Zakładach Karnych, nie ma żadnego majątku i w czasie odbywania kary pozbawienia wolności nie jest zatrudniony.