Wyrok I C 477/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 sierpnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Krakowie

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 477/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 sierpnia 2018 r. Sąd Okręgowy w Krakowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Irena Żarnowska-Sporysz Protokolant: Jolanta Latała po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2018 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa L. I., K. I. i małoletniej I. I. (1) reprezentowanej przez matkę – L. I. przeciwko M. M. o ochronę dóbr osobistych I. powództwo oddala; II. zasądza od powodów solidarnie na rzecz pozwanej kwotę 6.137 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; III. przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie na rzecz adwokat F. K. wynagrodzenie w wysokości 7.527 zł (w tym 1.407 złotych podatku Vat) za pomoc prawną udzieloną powodom z urzędu. Sygn. akt I C 477/17 UZASADNIENIE wyroku z dnia 09 sierpnia 2018 r. Powodowie L. I. działająca w imieniu własnym oraz małoletniej córki I. I. (1) oraz K. I. w ostatecznie sprecyzowanym żądaniu pozwu, wniesionym pierwotnie w dniu 16 marca 2017 r. skierowanym przeciwko pozwanej M. M. wnieśli o: 1. zakazanie pozwanej naruszania dobrego imienia powodów w przyszłości poprzez zakazanie rozpowszechniania nieprawdziwych informacji na ich temat - w tym o powódce L. I., że jest „morderczynią”, albowiem powodowie są odizolowywani poprzez takie wyrażenia od swego środowiska, nauki i pracy zawodowej, a nadto szkalowane jest ich dobre imię; 2. zasądzenie od pozwanej na rzecz powodów solidarnie kwoty 200 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy, w tym bezprawne wyrzucenie powodów z mieszkania. Wnieśli również o zasądzenie od pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego powodom z urzędu, które nie zostały zapłacone w całości, ani w części. --- STRONA 2 --- W uzasadnieniu podali, że L. I. jest matką małoletniej I. I. (1) i K. I., których ojciec znęcał się nad rodziną. Matka w listopadzie 2013 r. wraz z dziećmi wyprowadziła się od agresywnego męża i zajęła lokal nr (...) w budynku przy ul. (...) w K., który był pustostanem bowiem poprzedni lokator się wyprowadził i zostawił L. I. klucze do mieszkania. Wszyscy mieszkańcy budynku wiedzieli, że powódka wraz z dziećmi wprowadziła się do lokalu nr (...) i nikt nie czynili jej z tego tytułu problemów. W dniu 20 września 2014 r. w godzinach porannych, pozwana bez wcześniejszego uprzedzenia i wezwania powódki do dobrowolnego opuszczenia lokalu, przeprowadziła jej eksmisję z zajmowanego lokalu. Pozwana weszła do mieszkania wraz ze ślusarzem i z dwoma ochroniarzami, którzy wynieśli rzeczy powódki i dzieci, a samą rodzinę I. wyprowadzili. I. I. (1) i K. I. wobec brutalnego opróżnienia mieszkania cierpieli później na stany lękowe i fobie. Dzieci boją się obcych osób, gdy słyszą kroki na klatce schodowej i gdy ktoś puka do drzwi. L. I. musiała poddać je długotrwałemu i kosztownemu leczeniu psychologicznemu, celem wyleczenia doznanej traumy. Pozwana miała szydzić z powodów, którzy byli szkalowani, wytykani palcami i wyzywano ich od wariatów i morderców, co naruszało ich dobre imię. Powodowie zostali wykluczeni ze środowiska w którym zamieszkiwali, poprzez rozsiewanie przez pozwaną i poproszone przez nią osoby, negatywne opinie i plotki na ich temat. Pozwana M. M. w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podała, że nigdy nie doszło do eksmisji powódki i jej dzieci. Nieruchomość położona przy ul. (...) w K. jest objęta współwłasnością kilku osób, gdzie udziały odpowiadały wielkości poszczególnych lokali, jednak nie dokonano podziału nieruchomości do wyłącznego korzystania. Pozwanej od 12 lipca 2014 r. przysługiwał udział w nieruchomości odpowiadający wielkości lokalu nr (...), wobec czego administrator budynku powiadomił ją, że może ten lokal zająć. Pozwana była tam również zameldowana na pobyt stały, zaś powódka nie miała żadnych udziałów w nieruchomości. To sama L. I. bezprawnie zajęła lokal pozwanej, zaś w dniu 20 września 2014 r. opuściła dobrowolnie zajmowany lokal nr (...). Pozwana w trakcie wyprowadzania powódki i jej dzieci z lokalu oraz opróżniania go z mebli, nie rozmawiała ani z L. I., ani dziećmi i zachowywała się normalnie. Jej zachowanie nie mogło prowadzić do traumy u I. i K. I.. Pozwana nie rozmawiała z powódką, nie rozpowszechniała na jej temat nieprawdziwych informacji i nie nazywają jej morderczynią. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powódka L. I. urodziła się na Ukrainie i w 1998 r. przeprowadziła się do Polski, gdzie zawarła związek małżeński z B. I.. Ze związku tego w (...) urodził się syn - powód K. I., zaś w (...) córka - powódka I. I. (1). Rodzina mieszkała razem od 1998 r. w lokalu nr (...) w budynku przy ul. (...) w K.. B. I. był administratorem tej nieruchomości i jednocześnie posiadał w niej udziały. Kilkunastu właścicieli posiadało udziały w nieruchomości na zasadzie współwłasności, a w samym budynku znajduje się 25 lokali mieszkalnych i jeden lokal użytkowy. Współwłaściciele umówili się ustnie, że po zwolnieniu konkretnego lokalu przez lokatora, kolejny współwłaściciel zajmował lokal zbliżony metrażowo do posiadanego przez niego udziału, wskazany mu przez administratora. Pomiędzy powódką, a jej mężem dochodziło do awantur, wyzwisk i rękoczynów, jak również ich dzieci doświadczały negatywnych zachowań rodziców. K. I. już w szkole podstawowej w wieku ok. 10 lat przejawiał trudności z nauką i kontaktami z rówieśnikami, trudno znosił ciężką sytuację w rodzinie. I. I. (1) była wycofana, nie sprawiała trudności wychowawczych. Poprzednim dysponentem lokalu nr (...) była matka pozwanej K. M., która także posiada udział w nieruchomości i ówczesny administrator ten właśnie lokal przydzielił jej do zamieszkania. Matka pozwanej nigdy nie zajęła tego lokalu, gdyż przez ok. 15 lat mieszkała tam G. N.. Po jej wyprowadzce w październiku 2013 r. lokal ten stał pusty, zaś klucze do niego G. N. przekazała powódce. dowód: odpis księgi wieczystej nr (...) – k. 43-49, zeznania świadka J. K. (1) – k. 55v-56, zeznania świadka E. M. – k. 56-57, zeznania świadka K. M. – k. 57-57v, wyrok zaoczny Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 20.09.2000 r. sygn. akt IX C 956/00/S – k. 77 Pozwana w maju 2014 r. planowała przejęcie udziału swojej matki K. M. w nieruchomości przy ul. (...) w K.. Pozwana zgłosiła się do administratora B. I., który wyznaczył jej wolny wówczas lokal nr (...). Pozwana wraz z matką i mężem powódki dwukrotnie w --- STRONA 3 --- maju i lipcu 2014 r. oglądała lokal nr (...), który był opuszczony, zrujnowany i nadawał się do generalnego remontu. Nikt w nim wówczas nie mieszkał. K. M. umową darowizny z dnia 12 lipca 2014 r. przekazała swój udział w nieruchomości przy ul. (...) w K. swojej córce – pozwanej M. M.. Powódka L. I. postanowiła wyprowadzić się z lokalu nr (...) z uwagi na agresywne zachowania męża. W nocy z 13 na 14 lipca 2014 r. przeprowadziła się do lokalu nr (...) wraz z dziećmi. Wniosła do lokalu nr (...) meble w postaci: lodówki, pralki, biurka i dwóch łóżek. Rzeczy te pomagał matce przenosić syn K. I.. Powódka wraz z synem i córką zamieszkała w lokalu nr (...). Matka pozwanej po darowaniu córce udziału dowiedziała się od sąsiadki, że powódka kilka dni wcześniej zajęła lokal nr (...). Pozwana poprosiła ją, aby porozmawiała z powódką o wyprowadzce, co K. M. kilkukrotnie zrobiła, jednak L. I. za każdym razem odmawiała opuszczenia mieszkania. M. M. prosiła także o interwencję męża powódki, jednak również i jego prośby o wyprowadzkę powódki i dzieci pozostały bez odzewu. Pozwana od dnia 18 sierpnia 2014 r. została zameldowana na pobyt stały w lokalu nr (...) przy ul. (...) w K. i radziła się Policji w jaki sposób może objąć sporny lokal i tam otrzymała informację że może go objąć w każdym momencie i gdyby powódka czyniła problemy z opuszczeniem lokalu, to pozwana ma wezwać na miejsce patrol Policji. W dniu 20 września 2014 r. ok. godz. 6.00-7.00 pozwana M. M. wraz z dwoma znajomymi, matką, sąsiadką, B. I. i ślusarzem przyszła pod lokal nr (...). Zapukała do drzwi i gdy powódka jej otworzyła to poprosiła, aby L. I. wraz z dziećmi opuściła ten lokal. Powódka wówczas odmówiła i skierowała do pozwanej i swojego męża wyzwiska. M. M. zadzwoniła po Policję, aby ta asystowała przy opuszczeniu lokalu przez powódkę i jej dzieci, z uwagi na agresywne zachowania lokatorki. L. I. powiedziała im, że lokal dobrowolnie opuści i wyniesie z niego rzeczy swojej rodziny. Po odjeździe policjantów powódka zmieniła zdanie i oświadczyła, że lokalu jednak nie opuści. Pozwana ponownie wezwała patrol Policji, którym powódka powiedziała, że wprowadziła się z dziećmi do pustego mieszkania po sąsiadce z uwagi na fakt, że mąż któremu założono niebieską kartę znęcał się nad nią i nad dziećmi. Następnie powódka wraz z I. I. (1) i K. I. opuścili mieszkanie nr (...) wynosząc swoje rzeczy osobiste, zaś dwaj znajomi pozwanej wynieśli ich biurka, łóżka, fotele i sprzęt agd do mieszkania nr (...). Pozwana nie odzywała się do powodów, zaś powód K. I. krzyczał, że nie pozwoli jej tam zamieszkać, był agresywny. Ślusarz dokonał wymiany zamków i pozwana otrzymała jedyne klucze do lokalu. Powódka oświadczyła dalej Policji, że jej mąż będąc pod wpływem alkoholu bił ją i dzieci, kopie je po nogach, wyłącza ciepłą wodę w trakcie kąpieli czy prąd zimą. Miał także używać wobec powódki słów obelżywych i wyzwisk. L. I. następnie opuściła wraz z dziećmi budynek przy ul. (...) i zamieszkała na okres 4 miesięcy w schronisku dla ofiar przemocy. Powód K. I. miał dalsze problemy z funkcjonowaniem w szkole, wśród rówieśników, brał narkotyki i leczył się psychiatrycznie. Leczenie to odbywało się w ramach publicznej służby zdrowia i powódka nie płaciła za nie. Małoletnia I. I. (1) czuła się zagubiona, zajadała stres i odbyła kilka spotkań z psychologiem. Gdy w grudniu 2014 r. zmarł mąż powódki B. I. powódka odziedziczyła po nim wraz z dziećmi udziały w nieruchomości przy C. i przeprowadziła się z powrotem do lokalu nr (...). Jednak z uwagi na wysoki czynsz po krótkim czasie opuściła go i wynajęła go osobom trzecim a sama zamieszkała wraz dziećmi w lokalu usługowym. Pozwana po opróżnieniu lokalu nr (...) z rzeczy powódki i jej rodziny, wykonała remont tego lokalu i wprowadziła się do niego. Mieszkała tam do grudnia 2017 r., kiedy to z uwagi na konflikty jakie wywoływała L. I. postanowiła sprzedać udział w nieruchomości i wyprowadziła się. dowód: notatka urzędowa z dnia 20.09.2014 r. KP II K. – k. 41-41v, potwierdzenie zameldowania z dnia 18.08.2014 r. – k. 54, zeznania świadka J. K. (1) – k. 55v-56, zeznania świadka E. M. – k. 56-57, zeznania świadka K. M. – k. 57-57v, dokumentacja medyczna z leczenia powodów – k. 60 Powód K. I. i powódka L. I. działająca jako przedstawiciel ustawowo małoletniej I. I. (1) i w imieniu własnym, wnieśli do tut. Sądu w dniu 07.02.2017 r. pozew również przeciwko E. M. – siostrze zmarłego męża powódki o zasądzenie kwot po 400 000 zł na ich rzecz wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz ustalenie odpowiedzialności pozwanej za szkody mogące powstać w przyszłości, będące skutkiem działania pozwanej. W pozwie wskazali, iż E. M. nękała L. I. i jej dzieci, zastraszała ich, używała słów obelżywych i rasistowskich oraz naruszała mir domowy, co miało doprowadzić do pogorszenia stanu --- STRONA 4 --- zdrowia psychicznego I. i K. I., wystąpienia u nich stanów lękowych i depresyjnych. Pozwana miała także dobijać się do drzwi mieszkania powodów, przyprowadzić komornika w celu wyprowadzenia rodziny z ich mieszkania. Powodowie wskazali wprost, że to działania E. M. stały się przyczyną ich załamania psychicznego. Zeznający w sprawie sygn. akt I C 220/17 świadkowie J. K. (1), J. K. (2), F. J., J. M. i G. K. oraz sama M. M. zeznająca jako świadek - jako lokatorzy lub współwłaściciele nieruchomości przy ul. (...) w K. wskazywali, że to powódka L. I. inicjuje konflikty z sąsiadami lub administratorem nieruchomości, zachowuje się w sposób agresywny i utrudnia życie innym właścicielom. Jedynie świadek G. N. podawała, że to E. M. źle traktowała powódkę i jej dzieci, jednak świadek informacje na ten temat posiadała nie z własnej obserwacji, ale od L. I.. dowód: pozew z dnia 07.02.2017 r. – k. 1-2 akt I C 220/17, pismo precyzujące pozew z dnia 16.10.2017 r. – k. 72-76 akt I C 220/17, protokół rozprawy z dnia 09.05.2018 r. – k. 359362 akt I C 220/17, protokół rozprawy z dnia 29.06.2018 r. – k. 413-415 akt I C 220/17 Poza okolicznościami, które nie zostały przez strony zakwestionowane (art. 229 k.p.c.) lub też taką ocenę uzasadniał przebieg całego postępowania (art. 230 k.p.c.), istotne dla sprawy fakty Sąd ustalił w oparciu o przedstawione powyżej dokumenty urzędowe i prywatne, których autentyczność nie budziła wątpliwości, podobnie jak treść, rozpatrywana w kontekście całokształtu ujawnionych w sprawie okoliczności. Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków J. K. (1), E. M., K. M. oraz przesłuchanie pozwanej M. M. w zakresie w jakim dotyczyły okoliczności opuszczenia przez powodów lokalu nr (...) w dniu 20.09.014 r., tego że pozwana zachowywała się spokojnie, nie szydziła z powódki i jej dzieci, nie rozpowszechniała o nich nieprawdziwych informacji oraz że administrator wskazał jej do zamieszkania lokal nr (...), zanim powódka się do niego wprowadziła. Z wiarygodnych zeznań w/w osób, jak również dowodów z postępowania sygn. akt I C 220/17 Sądu Okręgowego w Krakowie wynikało nadto, że to sama L. I. wszczynała kłótnie z sąsiadami, wyzywała ich, miała problemy z agresją i uprzykrzała życie wszystkim lokatorom. Ponadto wskazane w pozwie w sprawie I C 220/17 okoliczności pokrywają się z podawanymi przez powódkę w niniejszej sprawie, gdzie w obu postępowaniach powódka przypisuje innym osobom odpowiedzialność za stan zdrowia psychicznego swoich dzieci. Z tego względu Sąd ocenił jako niewiarygodne zeznania powódki L. I., iż wprowadziła się ona z dziećmi do lokalu nr (...), który stał pusty w listopadzie 2013 r., bowiem jak wskazywali świadkowie miało to miejsce w nocy z 13/14 lipca 2014 r. i przeprowadzone później we wrześniu 2014 r. opróżnienie lokalu nr (...) odbyło się w sposób spokojny, nie było w jego toku żadnych negatywnych zachowań ze strony pozwanej. Sąd uznał, iż zeznania powódki jako pozwana miała z niej szydzić, postawić na korytarzu stolik z jedzeniem i piciem oraz złośliwie cieszyć się z „wyrzucenia” powodów z mieszkania są zupełnie niewiarygodne. Z całego zajścia została sporządzona notatka policyjna, z której nie wynika aby ktokolwiek zachowywał się wobec powodów agresywnie, by córka powódki wymagała pomocy psychologa z uwagi na traumatyczne doświadczenia opuszczenia mieszkania tj. rzekome rąbanie mebli siekierą przez I. I. (1). Również późniejszy pobyt w schronisku i udzielona tam powodom pomoc, w tym psychiatryczna były spowodowane nie ciężkimi przeżyciami opuszczenia zajmowanego lokalu nr (...), lecz ogólnymi problemami rodziny I., niedostosowaniem społecznym które występowały np. u K. I. już wcześniej tj. od dziesiątego roku życia a z wiekiem uległy nasileniu, zaś u małoletniej I. I. (3) ujawniły się w trakcie pobytu w schronisku dla ofiar przemocy. Sąd oddalił wniosek pozwanej o przesłuchanie świadka F. J., bowiem istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały już wyjaśnione dowodami z dokumentów i zeznaniami pozostałych świadków, zaś przeprowadzenie dowodu z zeznań tego świadka prowadziłoby jedynie do niepotrzebnej przewlekłości postępowania. Sąd też oddalił wniosek powódki o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu psychologii i psychiatrii na okoliczność skutków zdrowotnych wywołanych u powodów w wyniku ich wyprowadzki z lokalu nr (...) albowiem nie ma związku przyczynowego pomiędzy ich stanem zdrowia a tym zdarzeniem. Sąd zważył, co następuje: Powództwo podlegało oddaleniu. --- STRONA 5 --- Merytoryczną analizę żądania pozwu należy rozpocząć od uwag natury bardziej ogólnej odnoszące się do problematyki ochrony dóbr osobistych. Otóż, w myśl art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Powołane przepisy zawierają regulację dotyczącą ochrony dóbr osobistych jednostki. Zakładają one bezprawność działania, która jest wystarczającą przesłanką do skutecznego domagania się ochrony prawnej wskazanej w art. 24 k.c. Zagrożenie zaś lub naruszenie dobra osobistego zostanie uznane za bezprawne, jeżeli jest ono sprzeczne z szeroko rozumianym porządkiem prawnym. Ponadto naruszenie to musi być obiektywne tzn. w ocenie społeczeństwa, musi wywoływać negatywne odczucia (por. wyrok SN z dnia 26.10.2001 r., V CKN 195/01 ). W orzecznictwie sądowym i doktrynie podkreśla się, że sąd rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić, czy działanie pozwanego było bezprawne (por. wyrok SN z 17 czerwca 2004 r., V CK 609/03, LEX nr 109404). Podkreślenia wymaga, że dobrami osobistymi człowieka są uznawane przez system prawny wartości, obejmujące fizyczną i psychiczną integralność człowieka. Wśród przykładowo wymienionych w art. 23 k.c. dóbr osobistych podlegających ochronie prawa cywilnego wskazana jest m.in. zdrowie, cześć, godność osobista, dobre imię. (...) obejmuje zarówno pełną sprawność i integralność człowieka na poziomie fizycznym, jak i psychicznym. Przez godność osobistą należy rozumieć wewnętrzne przekonanie człowieka o swoim moralnym i etycznym nieposzlakowaniu, a przez dobre imię wyraz pozytywnego ustosunkowania się innych ludzi do wartości osobistej i społecznej określonej jednostki. Cześć - godność osobista, dobre imię są pojęciami obejmującymi wszystkie dziedziny życia osobistego, zawodowego i społecznego. Zdaniem Sądu powodowie nie wykazali, aby pozwana naruszyła ich cześć i dobre imię oraz aby konsekwencje jej działań miały wpływ na zdrowie powodów, w szczególności stan zdrowia psychicznego I. i K. I.. Nie zostały przedstawione dowody na poparcie twierdzeń powodów, iż M. M. kiedykolwiek obrażała rodzinę I., kierowała do powódki i jej dzieci wyzwiska czy pomawiała ich i rozpowszechniała wśród sąsiadów nieprawdziwe informacje na ich temat. Ani z zeznań świadków, ani z żadnych z przedłożonych dokumentów nie wynikało, aby pozwana miała zachowywać się w w/w sposób zarówno przed opuszczeniem lokalu nr (...) przez powodów, jak i w trakcie tego zdarzenia. Jak wynikało z wiarygodnych zeznań świadków J. K. (1), E. M. i K. M. oraz przesłuchanych w sprawie sygn. akt I C 220/17 innych lokatorów kamienicy przy ul. (...) w K. to sama L. I. wchodzi w konflikty z sąsiadami, kieruje do innych osób wyzwiska i obraźliwe słowa, prowokuje nieprzyjemne sytuacje zaogniając spory. W zakresie zaś dokonania przez pozwaną czynności w dniu 20 września 2014 r. mających na celu opuszczenie przez powodów lokalu nr (...) i opróżnienie go z ich rzeczy, to w ocenie Sądu M. M. realizowała jedynie przysługujące jej prawo do objęcia lokalu w posiadanie zgodnie z ustną umową o podziale budynku do użytkowania wedle której współwłaściciel miał prawo zajmować zwalniający się lokal odpowiadający powierzchniowo jego udziałowi w nieruchomości. Administrator wskazał pozwanej właśnie lokal nr (...), który się zwolnił i który mogła zająć. Taki też sposób obejmowania udziałów w nieruchomości funkcjonował wcześniej, o czym poinformowała pozwaną matka i dalej obowiązuje, bowiem nadal nie zakończyło się postępowanie o zniesienie współwłasności nieruchomości. Skoro lokal nr (...) został wskazany pozwanej, jako ten który ma prawo objąć bo odpowiada on wielkością jej udziałowi, została tam zameldowana na pobyt stały, to mogła domagać się zgodnie z prawem od powodów opuszczenia lokalu. Pozwana nie dokonała tego nagle i bez zapowiedzi, lecz najpierw samodzielnie i przez matkę kierowała do L. I. prośby o opuszczenie przez powodów mieszkania, jednak nie zostały one spełnione. Sam fakt, że przy opróżnieniu mieszkania pozwanej musiały towarzyszyć inne osoby, wynika z tego że powódka nie chciała dobrowolnie wyprowadzić się z lokalu nr (...), a z uwagi na jej brak zgody i agresywną postawę konieczne było wsparcie Policji, a później dwóch znajomych nosiło cięższe meble powodów do lokalu nr (...). Nikt zresztą przemocą pozwanej nie wyrzucał z lokalu nr (...) – opuściła go sama po ustnej perswazji pozwanej i policji. Zaznaczyć tez trzeba ,że powódka zajęła lokal nr (...) już jako drugi w tej kamienicy ,bo przecież od wielu lat zajmowała też lokal (...), w którym pozostały jej rzeczy . Tak więc zajmowała faktycznie dwa lokale . W tej sytuacji pozwana poprosiła ją o opuszczenie lokalu (...), który powódka zajęła bez niczyjej zgody i bez żadnej konsultacji z kimkolwiek. --- STRONA 6 --- W tych okolicznościach uznać też należy, że to nie działania pozwanej doprowadziły do konieczności stawienia się przez powodów w ośrodku dla ofiar przemocy, lecz relacje powódki z jej mężem od którego jak twierdzi doznawała od wielu lat przemocy. Nie można też przypisywać pozwanej odpowiedzialności za to jaka była sytuacja w rodzinie I. , bowiem sytuacja ta trwała od dłuższego już czasu i ona mogła być źródłem problemów zdrowotnych K. I. w tym tego ,że musiał od wielu już lat korzystać z pomocy psychologa , psychiatry że nadużywał narkotyków , ona też mogła być źródłem ewentualnych problemów zdrowotnych małoletniej I. I. (1) . Małoletnia powódka funkcjonowała w rodzinie w miarę normalnie, jednak w ośrodku pomocy, w którym znalazła się po opuszczeniu lokalu nr (...) odbyła kilka spotkań terapeutycznych z psychologiem wobec obniżonego nastroju, wycofania się. W tego typu ośrodkach taka pomoc psychologiczna z oczywistych względów jest stosowana wobec osób które się w takim ośrodku znajdą niejako z urzędu więc te konsultacje psychologiczne jakie odbyła małoletnia powódka wynikały już z samego faktu ,że znalazła się w takim ośrodku, a nie z powodu ewidentnego pogorszenia się stanu psychicznego powódki. Sama decyzja zaś o przeniesieniu się do tego ośrodka została podjęta przez powódkę . Z kolei K. I. już od ok. 10 roku życia miał problemy psychologiczne, z nauką i rówieśnikami, a konflikt między rodzicami tylko potęgował jego trudności, co w konsekwencji doprowadziło to konieczności leczenia psychiatrycznego. Samo opuszczenie lokalu nr (...) nie było dla dzieci większą traumą, niż wcześniejsze ich przeżycia związane z trudną sytuacja materialną i rodziną powodów, z której wynikały problemy z powodu których w pierwszej kolejności powodowie opuścili lokal nr (...). Ponadto L. I. twierdziła początkowo, że leczenie dzieci było długotrwałe i kosztowne, tymczasem sama zeznała że leczenie odbywało się w ramach świadczeń z NFZ i było darmowe. Subiektywne przekonania powodów, że zostali oni skrzywdzeni przez pozwaną nie mogą zatem kreować odpowiedzialności M. M. za naruszenie ich dóbr osobistych, do naruszenia których nie doszło. Zgodnie z art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Skoro do naruszenia dóbr osobistych powodów nie doszło, to powództwo zarówno w zakresie zakazania pozwanej działań na przyszłość, jak i zasądzenia wskazanej sumy tytułem zadośćuczynienia należało oddalić, o czym Sąd orzekł w pkt I wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 98 k.p.c., uznając powodów za stronę przegrywającą sprawę. Zasądzono od powodów solidarnie na rzecz pozwanej kwotę 6 137,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, na którą składa się: wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 5 400 zł od roszczenia o zadośćuczynienie - zgodnie z §2 pkt 6 oraz 720 zł od roszczenia o ochronę dóbr osobistych – zgodnie z §8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata F. K. powodom z urzędu obejmują opłatę za czynności adwokackie ustaloną jak wyżej: stawka w wysokości 5 400 zł od roszczenia o zadośćuczynienie - zgodnie z §2 pkt 6 oraz 720 zł od roszczenia o ochronę dóbr osobistych – zgodnie z §8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) Kwota ta winna być powiększona o kwotę podatku VAT w wysokości 1 407 zł, co daje łącznie kwotę 7 527,00 zł i przyznana została pełnomocnikowi powodów od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie. Zważywszy na powyższe Sąd orzekł jak w punkcie III wyroku.