Wyrok I C 41/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 sierpnia 2010 r. Sąd Okręgowy w Katowicach

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 41/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 sierpnia 2010 r. Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Agata Młynarczyk - Śmieja Protokolant: st. sekr. sądowy Katarzyna Stachura po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2010 r. w Katowicach sprawy z powództwa D. S. przy udziale (...) Rady Oświatowej przeciwko Gminie Ś. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 1/ nakazuje pozwanej Gminie Ś., aby zamieściła na stronie internetowej pod adresem http://www.swietochlowice.pl w dziale aktualności oświadczenie, sporządzone wytłuszczoną czcionką o wielkości nie mniejszej niż 12 (zgodnie z M. (...)), o treści: „Gmina Ś. przeprasza Panią D. S. za naruszenie jej dóbr osobistych przez umieszczenie jej nazwiska w Protokole Nr (...) z sesji Rady Miejskiej Ś. odbytej w dniu 25 kwietnia 2007 r. oraz w Uchwale Nr VIII/51/07 Rady Miejskiej w Ś. z dnia 25 kwietnia 2007 r.”; 2/ zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 3.000 zł (trzy tysiące złotych); 3/ odrzuca pozew w części dotyczącej żądania usunięcia danych osobowych powódki z Protokołu i Uchwały opisanych w punkcie 1 wyroku; 4/ oddala powództwo w pozostałym zakresie; 5/ zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 750 zł (siedemset pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu; 6/ odstępuje od obciążania powódki kosztami zastępstwa procesowego. --- STRONA 2 --- Sygn. akt 41/10 UZASADNIENIE D. S. wystąpiła z pozwem przeciwko Gminie Ś., domagając się zobowiązania pozwanej do złożenia na stronach internetowych Urzędu Miasta Ś. w Internetowym Serwisie (...) pod adresem http://www.swietochlowice.pl w dziale (...) oświadczenia następującej treści : „Gmina Ś. przeprasza Panią D. S. za naruszenie jej dóbr osobistych i umieszczenie jej nazwiska w protokole sesji Rady Miejskiej w Ś. w dniu 25 kwietnia 2007 r., opublikowanym na stronie internetowej Urzędu Miasta Ś.”. Wniosła także powódka o zobowiązanie pozwanej do usunięcie jej danych osobowych z w/w protokołu i pozostawienie jedynie inicjałów imienia i nazwiska, a nadto o zasądzenie kwoty 12.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy moralne. W uzasadnieniu żądania powódka podała, że podczas sesji Rady Miejskiej w Ś. w dniu 25 kwietnia 2007 r. radny Z. N. w swoim wystąpieniu zarzucił powódce, jako nauczycielce Zespołu Szkół Ogólnokształcących (...) w Ś., takie działania i zachowanie, które miały rzekomo doprowadzić do próby samobójczej jednego z uczniów, czym naruszył dobre imię, cześć i nazwisko powódki. Wystąpienie to znalazło swój wyraz w protokole sesji Rady Miejskiej w Ś. z dnia 25 kwietnia 2007 r. opublikowanym na oficjalnej ogólnodostępnej stronie internetowej Urzędu Miasta Ś.. Powódka wytoczyła przeciwko Z. N. powództwo o ochronę dóbr osobistych. Jednakże nieprawdziwe twierdzenia Z. N. wygłoszone podczas sesji Rady Miasta Ś. w dniu 25 kwietnia 2007 r. są nadal dostępne w internecie. Upubliczniając imię i nazwisko powódki oraz nieprawdziwe zarzuty wobec niej, pozwana wyrządziła powódce trudną do naprawienia krzywdę moralną, której skutki powódka odczuwa do chwili obecnej. Powódka doznaje bowiem wielu negatywnych przeżyć psychicznych i w całej tej sytuacji jest zupełnie bezsilna. Ze strony otoczenia narażona jest na nieuzasadnione, krzywdzące oceny oparte na upowszechnionej opinii o rzekomym doprowadzeniu ucznia do próby samobójczej. Oceny te miały wpływ na dokonanie przez pracodawcę w 2008 r. negatywnej oceny jej pracy i zwolnienie z Zespołu Szkół Ogólnokształcących (...) w Ś.. Pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu, zaprzeczając, aby naruszyła dobra osobiste powódki. W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwana podała, iż powódka złożyła skargę na kierownika szkoły, którą to skargę Rada Miasta była zobowiązana rozpatrzyć na sesji i tym samym powódka upubliczniła swój konflikt z przełożonym. Powódka nie może mieć więc pretensji, że w toku dyskusji nad jej skargą pojawiło się jej nazwisko. Pozwana nie może natomiast ponosić odpowiedzialności za treść wystąpień indywidualnych osób na sesji Rady Miejskiej. Przepisy zobowiązują pozwaną do dokładnego odzwierciedlenia przebiegu sesji Rady Miejskiej. Zgodnie z postanowieniami statutu sesje te są jawne, a z ich przebiegu sporządza się protokół, który musi wiernie odzwierciedlać przebieg sesji, które transmituje też (...) Telewizja (...). Protokół z sesji publikowany jest na stronie (...) Urzędu Miejskiego. W tej sytuacji powódka swoje roszczenia o ochronę dóbr osobistych może kierować tylko do osób, które w swych wystąpieniach te dobra naruszyły, ponieważ pozwana te wystąpienia jedynie rejestruje. Z ostrożności procesowej zakwestionowała też pozwana zasadność i wysokość żądanego zadośćuczynienia, którego powódka w żaden sposób nie uzasadniła. Gołosłowny jest zarzut powódki, że negatywna ocena jej pracy była wynikiem podania do publicznej wiadomości informacji o przebiegu sesji Rady Miasta (k.17-18). Do postępowania po stronie powodowej wstąpiła (...) Społeczna (...) Oświatowa w K., popierając powództwo (k.61-65 ). --- STRONA 3 --- Na rozprawie w dniu 29 lipca 2010 r. powódka słuchana w charakterze strony rozszerzyła powództwo, wnosząc, aby pozwana przeprosiła ją również za umieszczenie jej nazwiska w uchwale Rady Miejskiej w Ś. numer VIII/51/07 z dnia 25 kwietnia 2007 r., i aby usunęła jej nazwisko także z tej uchwały (karta 129 v.). Sąd ustalił: Od 1 września 1999 r. powódka rozpoczęła pracę w Zespole Szkół Ogólnokształcących (...) w Ś. jako nauczycielka matematyki i informatyki. W 2005 r. od Dyrektora Szkoły E. S. otrzymała wyróżniającą ocenę pracy (k. 51). Jednak w 2006 r. powódka skierowała skargę do (...) w K. dotyczącą niezapewnienia jej odpowiednich warunków pracy. Uczniowie niektórych klas zachowywali się bowiem nieodpowiednio, nie pozwalali prowadzić lekcji i źle odnosili się do nauczycieli. (...) skierowała sprawę do Kuratorium (...) w K. (k. 52), a następnie trafiła ona do Prezydenta Miasta Ś. i skierowana została pod obrady Rady Miejskiej w Ś. oraz Komisji (...) , (...). W posiedzeniu tej Komisji, które odbyło się w dniu 11 kwietnia 2007 r. powódka nie uczestniczyła, ponieważ zawiadomienie otrzymała dzień wcześniej. Natomiast jej pełnomocnik P. (...) K. Ś. zawiadomienie otrzymał już po posiedzeniu Komisji. W sprawie skargi powódka rozmawiała jednak osobiście z P. Rady Miejskiej U. G. oraz R. P., pełnomocnikiem Prezydenta ds. oświaty, gdyż chciała załatwić sprawę polubownie. W posiedzeniu Rady Miejskiej w Ś. w dniu 25 kwietnia 2007 r. powódka również nie uczestniczyła, ponieważ zawiadomienie otrzymała także w ostatnim momencie i nie wynikało z niego, że może lub powinna wziąć udział w tym posiedzeniu ( zeznania powódki k. 129 ). W porządku obrad w tym dniu przewidziane zostało podjęcie uchwały w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących (...) w Ś.. W dyskusji nad tą sprawą głos zabrał m.in. radny Z. N., a jego wystąpienie zostało zapisane w protokole w następujący sposób : „Radny Z. N. stwierdził, że sprawa skargi Pani D. S. jest dość trudna i była już rozpatrywana przez Radę Miejską w poprzedniej kadencji. Radny ubolewał nad faktem, że żaden organ nie jest w stanie pomóc Panu dyrektorowi. Pani D. S. znacznie utrudnia pracę Dyrektorowi E. S., wymuszając na nim konieczność odpowiedzi na liczne pisma. Trzeba wesprzeć Pana dyrektora zwłaszcza, że istnieje pewne zagrożenie dla uczniów Pani S. (są sygnały o próbach samobójczych) i mamy już do czynienia ze skargami rodziców. „Obyśmy nie usłyszeli, że przyczyniliśmy się do jakiejś tragedii” – stwierdził.”. W protokole znajduje się też zapis dotyczący wypowiedzi P. Rady Miejskiej U. G., która „zwróciła uwagę na fakt, że Pani D. S. złożyła wiele skarg na działalność Dyrektora (...) Numer 2, jednak ani ona sama ani pełnomocnik skarżącej – Pan K. Ś. nie wykazali zainteresowania udziałem w posiedzeniu Komisji (...) , (...), która rozpatrywała skargę, ani w obradach Rady Miejskiej w Ś. w dniu 25 kwietnia 2007 r., w porządku obrad której ujęto rozpatrzenie przedmiotowej uchwały. Pomimo wystosowanych wcześniej zawiadomień Pani D. S. i Pan K. P. (...) rady Oświatowej, nie stawili się na w/w posiedzeniach ( protokół karta 97 – 120). Następnie Rada Miejska 20 głosami „za” przy 2 „wstrzymujących się” podjęła uchwałę numer VIII/51/07 w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność Dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących (...) w Ś., stanowiącą załącznik numer 19 do protokołu z 25 kwietnia 2010 r. Uchwałą tą Rada Miejska w Ś. uznała za bezzasadną skargę Pani D. S. na działalność dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących (...) w Ś., a swoje stanowisko uzasadniła w załączniku do tej uchwały ( uchwała z załącznikiem k. 121-122). Protokół numer (...) z sesji Rady Miejskiej w Ś. odbytej w dniu 25 kwietnia 2007 r. oraz podjęta w tym dniu uchwała numer VIII/51/07 zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie internetowej Urzędu Miasta w Ś.. Powódka zwróciła się do Wydziału Administracji Urzędu Miasta w Ś. o usunięcie danych na jej temat ze stron internetowych (...) (k.54). W odpowiedzi na ten wniosek pozwana wskazała, że zgodnie z art. 11b ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001.142.1591 ze zm.) działalność organów gminy jest jawna, a jawność obejmuje zwłaszcza prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia --- STRONA 4 --- jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywanych zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy. Z kolei w myśl postanowień art. 18 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001.112.1198 ze zm.) posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej są jawne i dostępne. Przepis art. 19 w/w ustawy stanowi, że organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 2 tej ustawy, sporządzają i udostępniają m.in. protokoły lub stenogramy ze swoich obrad. Protokół z posiedzenia rady jest sprawozdaniem z przebiegu sesji. Powinien więc odzwierciedlać jej przebieg. Na podstawie przepisów art. 1, 2, 3 ust. , art. 4 i art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każdemu przysługuje prawo dostępu do tej informacji. Urząd jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia, a protokół z obrad sesji jest dokumentem podlegającym publikacji (karta 21). Również Kancelaria Rady Miasta w Ś., która zajmuje się publikacją materiałów dotyczących pracy Rady, nie przychyliła się do prośby powódki, aby usunąć z protokołu z dnia 25 kwietnia 2007r. zapis dotyczący wypowiedzi radnego Z. N.. W ocenie Naczelnika Kancelarii stanowiłoby to ingerencję w treść protokołu z sesji Rady Miasta bez zgody tego organu ( zeznania świadka J. Ł. k.128). W ocenie powódki umieszczenie jej imienia i nazwiska w przedmiotowym protokole i uchwale naruszyło jej dobro osobiste jakim jest prywatność. Uważa ona, że upowszechnienie informacji zawartych w tych dokumentach miało wpływ na utratę przez nią pracy, gdyż rodzice tych uczniów, którzy zachowywali się nagannie, zaczęli składać na nią skargi. W roku szkolnym 2007/2008 powódka korzystała z rocznego urlopu dla poratowania zdrowia. Kiedy z niego wróciła otrzymała negatywną ocenę pracy i została zwolniona z Zespołu Szkół Ogólnokształcących (...) w Ś.. Proces o przywrócenie do pracy powódka jednak przegrała i od 2 lat pozostaje bez środków do życia, ponieważ ze znalezieniem nowego zatrudnienia ma problemy. (...) wspiera ją matka ze swej nauczycielskiej emerytury. Pozostawanie bez pracy spowodowało utratę przez powódkę kontaktów towarzyskich i zawodowych, niemożność prowadzenia normalnego życia, w tym życia zawodowego i ogólne pogorszenie sytuacji życiowej. Powódka utraciła poczucie bezpieczeństwa, popadła w stan bezradności życiowej, w stan przygnębienia, psychicznego wyczerpania. Powódka czuje się również nieprzydatna, pogorszył się jej stan zdrowia, cierpi na stany lękowo - depresyjne. Utraciła zaufanie uczniów, rodziców i innych osób ( zeznania powódki k.129). Sąd zważył: Art. 23 k.c. stanowi, że dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Zgodnie zaś z art. 24 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny, co precyzuje przepis art. 448 k.c. Aby przyjąć odpowiedzialność za naruszenie dóbr osobistych niezbędne jest zaistnienie i wykazanie, że doszło do zagrożenia lub naruszenia dobra osobistego działaniem bezprawnym, przy czym dowód, że dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone ciąży na osobie poszukującej ochrony na podstawie art.24 kc, natomiast na tym, kto podjął działanie zagrażające dobru osobistemu innej osoby lub naruszające to dobro, spoczywa ciężar dowodu, że nie było ono bezprawne ( wyrok SN z 17 czerwca 2004r.VCK 609/03, Lex nr 109404). Jeśli chodzi o przesłankę bezprawności działania to ujmowana jest ona szeroko i przyjmuje się, że bezprawne jest każde działanie sprzeczne z normami prawnymi oraz z zasadami współżycia społecznego. Nie ulega wątpliwości, że nazwisko jest daną osobową i podlega ochronie na podstawie art. 23 kc. Pozwana twierdziła, że opublikowanie danych osobowych powódki – jej imienia i nazwiska w protokole numer (...) z sesji Rady Miejskiej Ś. odbytej w dniu 25 kwietnia 2007 r. oraz w podjętej w tym dniu uchwale numer VIII/51/07 nie było bezprawne, gdyż --- STRONA 5 --- miało oparcie w statucie pozwanej oraz przepisach ustawy o samorządzie gminnym i ustawy o dostępie do informacji publicznej. Art. 11b ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 01.142.1591) wprowadza zasadę jawności działania organów gminy, stanowiąc jednocześnie, iż ograniczenia w jawności mogą wynikać wyłącznie z ustaw. Jawność działania organów gminy obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy, posiedzenia jej komisji, a także dostęp do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy. Zasady dostępu do dokumentów i korzystania z nich określa statut gminy. Natomiast zasady udzielania informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001.112.1198 ze zm.). Zgodnie z jej art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Udostępnieniu podlegają również stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i funkcjonariuszy państwowych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, a także treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej ( art.6 ust.1 pkt 4 lit. b ).W myśl art. 8 ust. 3 tej ustawy podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, w tym m.in. organy samorządu terytorialnego, obowiązane są do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji, o których mowa w art. 6 ust. 1. Podmioty te mogą udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej również inne informacje publiczne. WSA w Warszawie w tezie wyroku wydanego w sprawie (...) SA/ (...) (Lex numer 196314) stwierdził, że informację publiczną stanowi nie tylko treść dokumentów wytworzonych przez organ władzy publicznej, ale również treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Uprawnienie organów samorządu terytorialnego ( podobnie jak innych podmiotów) do udostępniania informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej nie jest jednak nieograniczone. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 w/w ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Także statut pozwanej w § 102 ust. 1 pkt 4 przewiduje ograniczenie w dostępie do informacji publicznej w sytuacjach, które mogą naruszać prywatność osób fizycznych lub tajemnicę przedsiębiorcy (k.28- 47). W wyroku z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. akt K11/2002, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że w ramach zderzenia się dwóch wartości – z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, z drugiej prawa do prywatności – nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu. Z kolei w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K17/2005, Trybunał stwierdził, że prawo dostępu do informacji nie ma charakteru bezwzględnego, a jego granice wyznaczone są m.in. przez konieczność respektowania praw i wolności innych podmiotów, w tym przez konstytucyjnie gwarantowane prawo do ochrony życia prywatnego. Prawo do prywatności należy traktować jako prawo każdej osoby do samodzielnego i wyłącznego decydowania o tym, w jakim zakresie chce zachować swoją anonimowość, a jakie informacje o niej mogą być udostępniane osobom trzecim ( zob. wyrok SA w Poznaniu z 13 listopada 2001., I Aca 1140/01. Wokanda 2002/11/46). Niewątpliwie protokoły z posiedzeń organów pozwanej oraz podejmowane przez nie uchwały stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i podlegają publikacji w (...). Niemnie jednak powódka korzysta z określonego w art. 5 ust. 2 w/w ustawy, a także w § 102 ust. 1 pkt 4 statutu pozwanej ograniczenia w dostępie do informacji publicznej w postaci ochrony prawa do swojej prywatności, gdyż z prawa tego wyraźnienie nie zrezygnowała. Wbrew stanowisku pozwanej nie ma podstaw do przyjęcia, że to powódka dążyła do upublicznienia swojego konfliktu z przełożonym. Jej skarga trafiła bowiem do organów pozwanej za pośrednictwem Kuratorium (...), a powódka starała się rozwiązać konflikt ugodowo, prowadząc indywidualne rozmowy z P. Rady Miasta i pełnomocnikiem Prezydenta ds. oświaty. --- STRONA 6 --- Dlatego w ocenie Sądu działania pozwanej polegające na opublikowaniu w protokole numer (...) z sesji Rady Miejskiej Ś. odbytej w dniu 25 kwietnia 2007 r. oraz w podjętej w tym dniu uchwale numer VIII/51/07 imienia i nazwiska powódki spowodowały naruszenie jej dobra osobistego w postaci prawa do prywatności i uzasadniają odpowiedzialność pozwanej z tytułu tego naruszenia. Jednym z aspektów prawa do prywatność niewątpliwie jest prawo do ochrony danych osobowych, a realizacji jego służy ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2002.101.926 ze zm.) Opiera się ona na ogólnym założeniu, że przetwarzanie danych osobowych w zasadzie nie jest dopuszczalne bez zgody zainteresowanego. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 tej ustawy każdy ma prawo do ochrony danych osobowych, a ich przetwarzanie może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą. Naruszenie prawa do prywatności powódki nastąpiło przy realizacji przez pozwaną obowiązku ogłoszenia na stronie internetowej (...) informacji publicznej w postaci przedmiotowego protokołu i uchwały Rady Miejskiej w Ś., w których zawarte było imię i nazwisko powódki. W rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej ( art.6 ). Nazwisko jest więc niewątpliwie daną osobową. W ocenie Sądu pozwana przetwarzając dane powinna była dołożyć staranności w celu ochrony interesów powódki. Publikacja dokumentu, który zawiera dane osobowe w zakresie, który może powodować naruszenie prawa do prywatności powinna nastąpić po odpowiednim przetworzeniu danych osobowych w nim zawartych. A zatem protokół z posiedzenia Rady Miejskiej w dniu 25 kwietnia 2007 r. i podjęta w tym dniu uchwała powinny były zostać upublicznione na stronie internetowej (...) po uprzednim usunięciu danych osobowych powódki. Usunięcie personaliów powódki, czy też ich zanonimizowanie przed upublicznieniem nie wpłynęłoby na czytelność dokonanego w ten sposób przekazu. Treść opublikowanych dokumentów nie straciłaby waloru informacyjnego, albowiem nadal wynikałoby z nich kto, kiedy i w jakiej sprawie publicznej zajął określone stanowisko. Podstawowym celem (...) jest powszechne informowanie o sprawach publicznych i w tym przypadku cel ten zostałby zrealizowany ( zob. wyrok WSA w Warszawie z 18 listopada 2008 r. (...) SA (...), Lex numer 521932). Nie mógł Sąd jednak uwzględnić żądania usunięcia danych osobowych powódki z przedmiotowego protokołu i uchwały, gdyż żądanie takie nie należy do kognicji sądów powszechnych. Zgodnie z art. 12 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych, kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami ustawy należy do zadań Generalnego Inspektora. Na podstawie art. 35 ust. 2 tej ustawy, jeżeli administrator danych nie uwzględni żądania usunięcia danych osoby, której dane dotyczą, osoba ta może zwrócić się do Generalnego Inspektora z wnioskiem o nakazanie dopełnienia tego obowiązku. W przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej nakazuje administratorowi danych, w drodze decyzji administracyjnej, przywrócenie stanu zgodnego z prawem, w tym m.in. usunięcie danych osobowych (art. 18 ust. 1 pkt 6). Zgodnie z art. 22 ustawy postępowanie prowadzi się według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego ( zob. wyrok SA w Poznaniu z 13 listopada 2001, sygn. akt I ACa 1140/0, Wokanda 2002/11/46). Wobec powyższego w części dotyczącej żądania zawartego w punkcie 3 pozwu, pozew należało odrzucić na podstawie art. 199 § 1 pkt 1 kpc. Uznanie, iż swym działaniem naruszyła pozwana dobra osobiste powódki sprawia, że powódka co do zasady mogła żądać zadośćuczynienia na podstawie art. 448 kc. Wysokość tego zadośćuczynienia powinna być odpowiednia, przy czym przepis art. 448 kc nie zawiera kryteriów jakie należy uwzględnić przy jego ustalaniu. W wyroku z dnia 11 kwietnia 2006 r. I CSK 159/05 (Lex numer 371773) Sąd Najwyższy wskazał, iż przy ocenie, jaka suma jest odpowiednia tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę spowodowaną naruszeniem dóbr osobistych, należy mieć na uwadze rodzaj --- STRONA 7 --- dobra, które zostało naruszone oraz charakter, stopień nasilenia i czas trwania doznawania przez osobę, której dobro zostało naruszone, ujemnych przeżyć psychicznych spowodowanych naruszeniem (krzywda). W świetle powyższego i okoliczności niniejszej sprawy żądanie powódki przyznania zadośćuczynienia w kwocie 12.000 zł uznał Sąd za wygórowane. Pozwanej można bowiem przypisać jedynie odpowiedzialność za naruszenie dobra osobistego powódki w postaci prawa do prywatności poprzez opublikowanie w (...) protokołu z sesji Rady Miejskiej Ś. odbytej w dniu 25 kwietnia 2010 r. i w podjętej w tym dniu uchwały z danymi osobowymi powódki. Nie można natomiast obciążać pozwaną odpowiedzialnością za treści zawarte w wypowiedzi radnego Z. N., który zarzucił powódce niewłaściwe postępowanie w życiu zawodowym, co niewątpliwie mogło powódkę narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu nauczyciela. Należy zaznaczyć, że radny Z. N. przeprosił powódkę za swą wypowiedź na sesji Rady Miasta w dniu 25 kwietnia 2007 r., a przeprosiny te znalazły się na stronie internetowej Urzędu Miasta Ś.. Zapłacił on również powódce, na mocy zawartej z nią ugody sądowej, odpowiednie zadośćuczynienie (sprawa tut. Sądu IC 633/09 ). Niewątpliwie w związku z dokonanym przez pozwaną naruszeniem doznawała powódka negatywnych przeżyć psychicznych. Niemniej jednak łączenie tego naruszenia z utratą przez powódkę pracy i wynikającymi z tego dalszymi wskazanymi przez powódkę konsekwencjami byłoby zbyt daleko idące. Trzeba bowiem mieć na uwadze, co wynika z zeznań powódki, że jej konflikt z przełożonym rozpoczął się już w roku 2006 lub nawet wcześniej, kiedy to powódka powiadomiła (...) o działaniach mobbingowych w miejscu pracy, a z inicjatywy dyrektora szkoły został jej wytoczony proces karny. Sama powódka zeznała, że w jej ocenie dyrektor szkoły chciał ją zwolnić już w 2006 r., kiedy toczył się ten proces. ( k.129 v.), Nie ma zatem w ocenie Sądu podstaw do uznania, że to dokonane przez pozwaną naruszenie prywatności powódki miało wpływ na zwolnienie jej z pracy i dalsze związane z tym konsekwencje m.in. w postaci pogorszenia sytuacji życiowej i stanu zdrowia. Mając zatem na uwadze wszystkie powyższe okoliczności oraz treść wyżej powołanych przepisów, a w szczególności art. 23, 24 i 448 kc, Sąd orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 uzasadnia treść art. 199 § 1 pkt 1 kpc. O kosztach orzeczono na podstawie art. 100 i 102 kpc. Na podstawie art. 100 kpc zasądzono od pozwanej na rzecz powódki opłatę od uwzględnionego w całości roszczenia niemajątkowego w kwocie 600 zł oraz ¼ opłaty od roszczenia majątkowego w kwocie 150 zł. Na podstawie art. 102 kpc Sąd odstąpił od obciążania powódki kosztami zastępstwa procesowego, ponieważ roszczenie jej co do zasady było uzasadnione, a wysokość zasądzonego zadośćuczynienia zależało od ceny Sądu. Rozstrzygnięcie to uzasadnia również sytuacja materialna powódki, która nie ma pracy i pozostaje na utrzymaniu matki. Zarządzenie : - odnotować ( 9.08 – 15.08.2010r. urlop ), - odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć powódce i P. (...) K. Ś. z pouczeniem, peł. pozwanej, - kal.21 dni.