Postanowienie I C 403/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 marca 2011 r. Sąd Okręgowy w Krakowie Wy

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 403/10 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 marca 2011 r. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Marta Woźniak Protokolant: Andżelika Drewno po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 roku w Krakowie sprawy z powództwa A… L… przeciwko S… P... – W.. M… zastępowanemu przez P… G… S… P… i B… G… – B… o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 1. oddala w całości powództwo przeciwko pozwanej B… G… – B…; 2. oddala w pozostałym zakresie powództwo przeciwko S… P… – W… M… ; 3. nie obciąża powoda kosztami procesu na rzecz strony pozwanej S… P… –W… M… ; 4. przyznaje od Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Krakowie na rzecz adwokata K… K… – C… kwotę 8.856 zł brutto ( osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć) złotych tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. --- STRONA 2 --- Sygn. akt I C 403/10 UZASADNIENIE wyroku z dnia 24 marca 2011 r. Po prawomocnym odrzuceniu pozwu powoda A… L… w zakresie żądania zasądzenia od S… P… – W… M… odszkodowania (zadośćuczynienia) za straty materialne i moralne (k. 44, 124-126, 164-165) pozew podlegał rozpoznaniu w pozostałej, sprecyzowanej części (k. 2-9, 14, 120-121, 194, 197, 213, 216 v., 287, 288-289, 370-371, 381), w której powód domagał się: 1) zobowiązania pozwanej B… G…- B… do złożenia oświadczenia, na piśmie, o treści: „Oświadczam, że A… L… nie był moim pacjentem, nie był przeze mnie badany ani leczony w Półsanatorium dla S… W… w K…. Nie leczył się na psychoterapii i nie zażywał leków. Za zniesławiające A… L… stwierdzenia zawarte w wystawionym przeze mnie zaświadczeniu lekarskim przepraszam. Zobowiązuję się do naprawienia szkody i wycofania zaświadczenia”; 2) zobowiązania strony pozwanej S. P. – W. M. do złożenia oświadczenia, na piśmie, o treści: „A… L… nie był pacjentem lek. B… G…- B… w Półsanatorium dla S… W… w K…, nie leczył się na psychoterapii i nie brał leków. A… L… nie był pacjentem Szpitala im. J. B… w K… , nie był poddany żadnym badaniom psychologicznym ani psychiatrycznym. Nie rozpoznano u niego zespołu urojeniowego. Za zniesławiające A… L… stwierdzenia, zawarte w wystawionych zaświadczeniach lekarskich przepraszam. Zobowiązuję się do naprawienia szkody, wycofania zaświadczeń z P… Z… P… w T… i z obiegu prawnego, zaświadczenia zostaną zniszczone”; 3) zobowiązania strony pozwanej S… P… – W… M… do usunięcia i zniszczenia: (-) zaświadczeń o stanie zdrowia i o leczeniu powoda z dokumentacji medycznej założonej na jego nazwisko, znajdującej się w P… Z… P… w T…, oraz (-) dokumentacji medycznej założonej na nazwisko powoda znajdującej się w S… S… im. dra J. B… w K…; 4) zasądzenia od pozwanej B… G… - B… kwoty 400.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty, a ponadto zasądzenia od obu pozwanych kosztów procesu. Uzasadniając powództwo, oparte na przepisie art. 24 § 1 k.c., powód odwołał się do sfałszowanych, jego zdaniem, zaświadczeń lekarskich: pierwszego – bez daty, wystawionego przez pozwaną, w którym stwierdziła u niego zaburzenia nerwicowe oraz podała, że był jej pacjentem w Półsanatorium dla S… W… w K… od października 1975 r. do czerwca 1976 r., odbywał psychoterapię i systematycznie zażywał lekarstwa, oraz drugiego – wystawionego przez S… im. J. B… w K… , opatrzonego jego pieczęcią, bez podpisu, w którym podano, że w dniach 5 i 6 stycznia 1983 r. był pacjentem tego Szpitala z rozpoznaniem zespołu urojeniowego. Zaświadczenia te, których treść powód poznał dopiero w maju 2003 r., i które wystawiono w placówkach medycznych przed ich przekształceniem w samodzielne zakłady opieki zdrowotnej (stąd odpowiedzialność W…), stanowiły --- STRONA 3 --- podstawę do uruchomienia przez kierownika ww. Poradni procedury, w następstwie której przyznano mu w 1986 r. rentę, którą pobiera do chwili obecnej. W ocenie powoda, wystawienie obu zaświadczeń było działaniem bezprawnym i zniesławiającym jako że nigdy nie był pacjentem pozwanej, nie cierpiał na żadne dolegliwości psychiczne i nie podejmował w związku z tym leczenia. Co do zarzutu przedawnienia wniósł natomiast o jego nieuwzględnienie na podstawie art. 5 k.c. Pozwana B… G…- B… wniosła o oddalenie powództwa (k. 19, 216 v., 238-239). Wskazała, że w latach 1972-1979 pracowała jako kierownik A… P… A… S… Z… w K… pełniąc również funkcję ordynatora O…. S…. i O… D…. dla osób z zaburzeniami zdrowia psychicznego. Wśród pacjentów był powód, który miał poważne zaburzenia psychiczne (rozwijającą się psychozę schizofreniczną, głównie urojeniową), unikał lekarzy, nie leczył się farmakologicznie i zaproponowanego leczenia nie ukończył. W ocenie pozwanej, objęte pozwem żądania pobawione były jakiejkolwiek faktycznej i prawnej podstawy, w końcu podniosła zarzut przedawnienia roszczenia. Strona pozwana S… P… – W… M... wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu (k. 24-30). W pierwszej kolejności zakwestionowała swoją legitymację procesową poprzez stwierdzenie, że nie mogła ponosić odpowiedzialności za zobowiązania niemajątkowe pracowników ww. zakładów powstałe z tytułu naruszenia dóbr osobistych, a dalej, że Z… O… Z... dla S… W… w K… został przejęty w 1999 r. i zlikwidowany przez W… M… w 2004 r. Zarzuciła również, że powód nie wykazał naruszenia jego dóbr osobistych, bezprawności zachowania sprawców i związku między tym zachowaniem a powstałą szkodą niematerialną. Podniosła także zarzut przedawnienia roszczenia majątkowego wobec upływu trzech lat od dowiedzenia się o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia, co nastąpiło w 1984 r., kiedy powód poznał treść obu zaświadczeń. Sąd ustalił, co następuje: W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku powód pozostawał w leczeniu psychiatrycznym. Od 1978 do 2003 r. był zarejestrowany jako pacjent P… Z… P… w T… . dowód: pismo D… S… S… im. dra J. B… w K… z dnia 20 kwietnia 2010 r. (k. 178), streszczenie historii choroby S… S… im. dra J. B… w K…(k. 179), karta informacyjna dla poradni zdrowia psychicznego (k. 179 v.), pismo Dyrektora Zespołu Przychodni Specjalistycznych SPZOZ w T… z dnia 26 kwietnia 2010 r. (k. 187), pismo Dyrektora Zespołu Przychodni Specjalistycznych SPZOZ w T… z dnia 21 maja 2010 r. (k. 199), oświadczenie C… W… z dnia 21 maja 2010 r. (k. 200), karta do skorowidza (k. 201), oświadczenie B… L… z dnia 19 października 2005 r. (k. 38 akt 458582/05), zeznania świadka C… W… (k. 331-332), zeznania świadka B… L… -P… (k. 360-361) W latach 1975-1976 powód był studentem Akademii Medycznej w K…. Od października 1976 r. kontynuował studia na Akademii Wychowania Fizycznego we W…. --- STRONA 4 --- dowód: oświadczenie B… L… z dnia 19 października 2005 r. (k. 38 akt 458582/05), zaświadczenie Akademii Wychowania F… we W… z dnia 23 grudnia 2003 r. (k. 8 akt 458582/05), zeznania powoda A… L… (k. 379-381) W 1984 r. powód poznał treść zaświadczeń lekarskich o stanie jego zdrowia psychicznego wystawionych przez pozwaną i Szpital Specjalistyczny im. dra J. B…w K…. dowód: wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt I C …/06 (k. 54, 57-61 akt I C …/06), wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt I ACa … /06 (k. 93, 96-106 akt I C …/06), karta do skorowidza (k. 201), zeznania świadka C… W… (k. 331-332), częściowo zeznania powoda A… L… (k. 379-381) Od 1980 do 1983 r. powód pracował w Szpitalu M.. S.. im. G. N… w K…, a następnie, do 1985 r., w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w T…. jako rehabilitant. Rozwiązanie stosunków pracy nastąpiło odpowiednio za porozumieniem stron i na skutek wypowiedzenia umowy przez pracodawcę. dowód: świadectwo pracy z dnia 31 grudnia 1985 r. (k. 13), świadectwo pracy z dnia 4 marca 2004 r. (k. 12 akt 458582/05), zeznania świadka Z… Ż….(k. 276-277), zeznania świadka A… M… (k. 277), zeznania powoda A… L… (k. 379-381) Od 1986 r. powód otrzymuje rentę z tytułu niezdolności do pracy, która początkowo miała charakter okresowy. Komisja lekarska Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dysponowała dokumentacją powoda, która została przedstawiona przez kierownika Poradni Zdrowia Psychicznego w T… C… W… . dowód: wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt I C …/06 (k. 54, 57-61 akt I C …/06), wyrok Sądu Okręgowego w T… z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I C …/08 (k. 256-263), zeznania świadka C… W… (k. 331-332), częściowo zeznania powoda A… L… (k. 379-381) W związku ze skargą powoda z dnia 5 lipca 2003 r. dotyczącą sfałszowania przez pozwaną przedmiotowego zaświadczenia lekarskiego Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej w K… postanowieniem z dnia 9 lipca 2003 r. odmówił wszczęcia postępowania wyjaśniającego wobec stwierdzenia „przedawnienia sprawy”, w tym zakresie nie dokonując żadnych innych ustaleń i nie przeprowadzając jakichkolwiek czynności z udziałem pozwanej. Postanowienie to Naczelny Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej w W… utrzymał w mocy. dowód: skarga powoda z dnia 5 lipca 2003 r. (k. 1-2 akt RO-… /2003), postanowienie Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w K… z dnia 9 lipca 2003 r. (k. 3 akt RO-…/2003), postanowienie Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w W…. z dnia 12 września 2003 r. (k. 6 akt RO-… /2003), zeznania świadka J… O… -H… (k. 217), częściowo zeznania powoda A… L… (k. 379-381) --- STRONA 5 --- W dniu 12 listopada 2003 r. w siedzibie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R… powodowi udostępniono do wglądu dokumentację rentową dotyczącą jego osoby. Po jej przeglądnięciu powód zażądał wydania kserokopii dwóch zaświadczeń lekarskich i odpisu jednego z orzeczeń. Pracownik Zakładu wydał mu oryginały żądanych zaświadczeń. Po chwili powód wrócił, zwrócił przekazane mu dokumenty i poprosił o umożliwienie mu ponownego zapoznania się z jego teczką rentową, którą wyrwał pracownikowi, a następnie oddalił się z nią do toalety, gdzie dokonał spalenia jej zawartości. Prowadzone w tej sprawie postępowanie przygotowawcze zostało umorzone wobec stwierdzenia u powoda schizofrenii paranoidalnej, która skutkowała jego niepoczytalnością w chwili czynu. dowód: oświadczenie M… W… z dnia 13 listopada 2003 r. (k. 3 akt …/05), notatki służbowe z dnia 13 listopada 2003 r. (k. 4, 5 akt …/05), postanowienie Prokuratury Rejonowej dla m. R… z dnia 18 maja 2005 r., sygn. akt 4 Ds …/06 (k. 46-47 akt …/05) W marcu 2006 r. powód zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R… o „zawieszenie renty, która była mu bezprawnie przesyłana”. W dniu 27 marca 2006 r. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przyznającej mu rentę. Sąd Okręgowy w R… odwołanie oddalił, a apelacji powód nie wnosił. dowód: pismo powoda z dnia 3 marca 2006 r. (k. 43 akt …/05), odwołanie powoda z dnia 27 marca 2006 r. (k. 48 akt …/05), odpowiedź na odwołanie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 kwietnia 2006 r. (k. 49 akt …/05), wyrok Sądu Okręgowego w R… z dnia 17 maja 2006 r., sygn. akt IV U …/06 (k. 50 akt …/05), postanowienie Sądu Okręgowego w R… z dnia 31 października 2006 r., sygn. akt IV U …/06 (k. 72 akt …./05) Przed Sądem Okręgowym w K… w sprawie I C …/06 powód dochodził przeciwko S… P… – W… M…. ochrony dóbr osobistych i zapłaty kwoty 1.000.000 zł w związku wystawieniem przez pozwaną zaświadczenia o stanie jego zdrowia, które posłużyło lekarzom w T…, w tym C… W…, do sfałszowania dokumentacji lekarskiej skutkującej przyznaniem mu prawa do renty. Wyrokiem z dnia 13 września 2006 r., od którego apelację powoda oddalono, Sąd Okręgowy w K… oddalił przedmiotowe powództwo stwierdzając m.in., że nie mogło nastąpić złożenie stosownego oświadczenia przez B… G…- B… skoro w tym procesie nie była ona pozwaną, odnośnie zaś żądania zapłaty – że doszło do przedawnienia roszczenia albowiem treść zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez pozwaną powód poznał w 1984 r., a od 1986 r. wiedział, że nie będzie mógł podjąć zatrudnienia skoro w tym roku przyznano mu rentę. Według Sądu brak było również związku przyczynowo-skutkowego między wydaniem ww. zaświadczenia a wskazaną szkodą. Ponadto, S… P… – W… M… nie mógł odpowiadać za powstałe z tytułu naruszenia dóbr osobistych pacjentów zobowiązania niemajątkowe pracowników zakładów opieki zdrowotnej, które zostały zlikwidowane lub przekształcone w zakłady samodzielne, dla których organem założycielskim był Wojewoda. --- STRONA 6 --- dowód: wyrok Sądu Okręgowego w K… z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt I C 2…/06 (k. 54, 57-61 akt I C… /06), wyrok Sądu Apelacyjnego w K… z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt I ACa …/06 (k. 93, 96-106 akt I C …/06), postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt III CSK …/07 (k. 148-149 akt I C …/06) Przed Sądem Okręgowym w T… toczyło się postępowanie w sprawie z powództwa powoda o zapłatę odszkodowania (zadośćuczynienia pieniężnego) od Skarbu Państwa reprezentowanego przez M… P… i P… S… oraz W… M… w kwocie po 2.000.000 zł i od C… W… w kwocie 400.000 zł, a także o nakazanie wycofania z obrotu i unieważnienie dokumentacji rentowej i lekarskiej powoda, a w odniesieniu do C… W… – o złożenie przez niego oświadczenia m.in. o treści: „odwołuję wszystko, co napisałem w wystawionym przeze mnie zaświadczeniu lekarskim. A… L… nie był moim pacjentem, nie rozpoznałem u niego zespołu paranoidalnego, dokumentację lekarską założyłem mu na chama. Sfałszowałem jego wniosek o rentę inwalidzką i jego podpis na wniosku (…)”, wszystko w związku z bezprawnym przyznaniem powodowi renty inwalidzkiej w 1985 r. w oparciu o sfałszowaną przez lekarzy psychiatrów dokumentację lekarską (sygn. akt I C …08). W toku postępowania pozew w stosunku do Skarbu Państwa został odrzucony, natomiast w pozostałym zakresie powództwo prawomocnie oddalono. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiło ustalenie, że nie miało miejsca sfałszowanie dokumentacji medycznej skutkującej przyznaniem powodowi renty na przestrzeni 25 lat, w szczególności czynu tego nie dopuścił się C… W…, do kompetencji którego należało badanie pacjentów i wydawanie rozpoznania medycznego. Sąd nie stwierdził, by między jego zachowaniem a rzekomą szkodą w postaci pozostawania na rencie zachodził bezpośredni związek czy też, by poprzez jego działania doszło do bezprawnego naruszenia dóbr osobistych powoda. Ponadto ustalił, że z wniosku matki powoda i prokuratury toczyły się postępowania o jego ubezwłasnowolnienie, które jednak nie zakończyły się wydaniem takiego orzeczenia, natomiast w związku z zawiadomieniem powoda Prokuratura Rejonowa w T… prawomocnie odmówiła wszczęcia śledztwa w sprawie popełnienia przestępstwa na jego szkodę polegającego na fałszowaniu dokumentacji medycznej przez C… W…. dowód: postanowienie Sądu Okręgowego w T… z dnia 30 grudnia 2008 r., sygn. akt I C …/08 (k. 246-251), postanowienie Sądu Apelacyjnego w K… z dnia 1 kwietnia 2009 r., sygn. akt I ACz …/09 (k. 252-255), wyrok Sądu Okręgowego w T… z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I C …/08 (k. 256-263) W dniu 10 lipca 2008 r. do Szpitala Specjalistycznego im. dra J. B… w K… zgłosił się powód, który poprosił o dokumentację lekarską z jego pobytu w Szpitalu w dniach od 5 do 7 stycznia 1983 r. Powodowi udostępniono dokumentację w pokoju służbowym. Przeglądał ją przez ok. 30 min., po czym wyszedł do toalety prosząc, by dokumentację pozostawić gdyż będzie ją jeszcze przeglądał. Po chwili wrócił do pokoju, wziął dokumentację i wybiegł do toalety, gdzie zniszczył ją wrzucając do muszli klozetowej. W tej sprawie postępowanie przygotowawcze umorzono wobec stwierdzenia znikomej społecznej szkodliwości czynu zakwalifikowanego z art. 276 k.k. --- STRONA 7 --- dowód: postanowienie Prokuratury Rejonowej K… -P… w K… z dnia 28 lipca 2008 r., sygn. akt 2 Ds …/08 (k. 10-11 akt 2 Ds …/08, k. 180), oświadczenie z dnia 10 lipca 2008 r. (k. 181) Powyższe ustalenia faktyczne, których zakres kształtowała wyłącznie treść sformułowanego w pozwie żądania i jego podstawy faktycznej, zostały oparte na dowodach z dokumentów zaoferowanych przez strony oraz uzupełniająco z zeznań świadków i powoda. Nie budziły wątpliwości Sądu dokumenty urzędowe, które odzwierciedlały przebieg i ustalenia toczących się z udziałem powoda postępowań sądowych, a już w szczególności nie było podstaw do zakwestionowania ustaleń przedstawionych w uzasadnieniach wydanych wyroków, a tym bardziej tych, które legły u podstaw rozstrzygnięć w prawomocnych wyrokach zawartych (art. 365 § 1 k.p.c.). Podobnie, nie było uzasadnionych podstaw do odrzucenia ustaleń poczynionych przez organy ścigania, aczkolwiek z uwagi na sposób zakończenia przedmiotowych postępowań (nie miał tu zastosowania art. 11 k.p.c.), inne względy zdecydowały o tym, że w oparciu o te ustalenia można było konstruować także stan faktyczny w niniejszej sprawie. Otóż, kwestionując decyzje procesowe organów ścigania, a zatem również przesłanki, które stanowiły dla nich podstawę, i czyniąc to, niezależnie, czy to w sposób bezpośredni, tj. w drodze zarzutów skierowanych wobec konkretnej decyzji, czy pośredni poprzez zaprzeczanie w toku procesu określonym faktom, kwestionujący musiał wykazać słuszność swoich racji, co, przez wzgląd na charakter i moc zapadłych rozstrzygnięć karnych, a także wagę dokumentów je stwierdzających (art. 252 k.p.c.), wymagało przedstawienia takich istotnych dowodów, z których płynące wnioski skutecznie można było przeciwstawić treści podjętych decyzji. Temu jednak zadaniu powód w żadnym stopniu nie sprostał albowiem nie było wystarczającej podstawy do czynienia ustaleń odmiennych wyłącznie w oparciu o jego zeznania, które nie tylko w tym, ale także w pozostałym zakresie budziły wątpliwości co do ich prawdziwości. Poza tym ustalenia zawarte w postanowieniach umarzających postępowania karne miały oparcie w dowodach, którymi dysponowały organy ścigania, a ich ocena zastrzeżeń nie nasuwała. Ponadto, miały one odzwierciedlenie także w tych dowodach, które ujawniono w toku niniejszego procesu. Pozostałe dokumenty, w tym decyzje oraz pisma organów państwowych i instytucji działających na podstawie ustawy, nie budziły wątpliwości co do ich autentyczności, a prawdziwość stwierdzonych w nich okoliczności nie została przez powoda skutecznie podważona. Przede wszystkim można było w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego przyjąć, że powód od lat siedemdziesiątych pozostawał w leczeniu psychiatrycznym, co potwierdzała treść szczątkowej dokumentacji lekarskiej, co istotne – w części zniszczonej przez powoda, a także zeznania C… W… i B… L…- P…, które w tym zakresie były wyważone i ostrożne, konsekwentne, w istotnych fragmentach stanowcze, a nadto szczegółowe w takim zakresie, w jakim można było oczekiwać ze względu na upływ czasu od relacjonowanych zdarzeń. Ponadto, zeznania te niewątpliwie ze sobą --- STRONA 8 --- korespondowały mając ten dodatkowy walor, że odpowiadały wskazaniom wiedzy i doświadczenia wynikającym m.in. z postawy powoda prezentowanej w tym i innych postępowaniach sądowych oraz w związku z działaniami podjętymi przez niego wobec dokumentów znajdujących się w aktach rentowych i szpitalnych. Należało zauważyć, że powód od ponad 20 lat otrzymywał rentę z tytułu niezdolności do pracy, która początkowo, jak sam zeznał, miała charakter okresowy, a zatem z tej przyczyny zasadność jej przyznania musiała podlegać stosownej weryfikacji w postępowaniu przez Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. W tym zakresie nie sposób było więc przyjąć, by działania Zakładu w kolejnych latach ograniczały się tylko do akceptowania stanu wynikającego z zaświadczeń lekarskich, które powód uznawał za sfałszowane, skoro stan zdrowia powoda z upływem czasu mógł ulegać pogorszeniu lub poprawie. Nie mogło także umknąć, że powód w związku z przyznaną mu rentą nie zawsze podejmował działania kwestionujące jej zasadność, o czym świadczyły dokumenty znajdujące w aktach rentowych (np. k. 21, 23, 25, 32-33). Poza tym powód nie udowodnił, by od 1986 do 2006 r. podejmował jakiekolwiek, prawne czynności przeciwko decyzji o przyznaniu mu renty, a skoro to wskutek jego zachowania nie było możliwe odtworzenie całości dokumentacji zebranej w aktach rentowych, to nic nie stało na przeszkodzie, aby przedstawił Sądowi wnioski czy inne pisma, które składał w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych lub sądzie ubezpieczeń społecznych, oraz podejmowane w związku z nimi decyzje, które mógł zachować w odpisach lub kopiach przeznaczonych dla niego. Nie można było również nie dostrzec, że w czasie, kiedy powód przebywał w K… studiując na Akademii Medycznej, pozwana kierowała placówką, w której powód się leczył. Istotna była także treść pisma B… L… (matki powoda) z dnia 19 października 2005 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w którym stwierdziła, że „zaburzenia osobowości ujawniły się u syna już w czasie jego studiów na Akademii Medycznej w K… w roku 19…/19…. W 19… r. syn sam zgłosił się do Akademickiej Przychodni Zdrowia Psychicznego przy pl. S… w K…. Zastosowano psychoanalizę w grupie. Zalecono zmianę kierunku studiów” (k. 38 akt 458582/05). Znamienna była także informacja zawarta w streszczeniu historii choroby Szpitala Specjalistycznego im. dra J. B… w K… o tym, że powód „w 19… r. leczył się u psychiatry w Półsanatorium Akademickim w K… z rozpoznaniem osobowości niedojrzałej emocjonalnie” (k. 179). Sąd przyjął także, że w 1984 r. powód poznał treść obu zaświadczeń lekarskich dotyczących stanu jego zdrowia, a które kwestionował w niniejszym procesie. Tak ustaliły Sądy obu instancji w sprawie I C… /06 m.in. tym ustaleniem kierując się przy rozstrzyganiu o bezzasadności zgłoszonych przez powoda roszczeń (art. 365 § 1 k.p.c.). Ustalenie to znajdowało dodatkowe oparcie w materiale ujawnionym w tym postępowaniu, a zwłaszcza w zeznaniach powoda, który choć początkowo temu faktowi zaprzeczył stwierdził przed Sądem, że „po raz drugi obydwie karty informacyjne oglądał we wrześniu lub październiku 2003 r.” i „oglądał te karty informacyjne w obecności dra W…” (k. 379 v.). Trudno też było uznać, by powód, wezwany do Poradni Zdrowia Psychicznego w T… , jak sam zeznał – w celu zapoznania się z przedmiotowymi zaświadczeniami, zlekceważył drugie z nich w --- STRONA 9 --- sytuacji, gdy treść pierwszego w sposób tak jawny, jego zdaniem, nie odpowiadała prawdzie. Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda, które pozostawały w sprzeczności z materiałem dowodowym, którego ocenę powyżej zaprezentowano. Ponad to, co w tym zakresie już wskazano, należało zauważyć, że nie mogły być podstawą dla ustaleń faktycznych te wszystkie jego stwierdzenia, które stanowiły nie relację z przebiegu konkretnych zdarzeń, lecz ich ocenę, dokonywaną przez pryzmat jawnej niechęci do pozwanej i C… W…. W ocenie Sądu, zeznania te, w kontekście twierdzeń powoda sformułowanych we wszystkich jego pismach, oparte były na przekonaniu, że dokumentacja medyczna dotycząca jego leczenia była sfałszowana („zmyślona, sfabrykowana, nieważna”) gdyż powód „nigdy nie miał zaburzeń psychicznych, nie zażywał żadnych leków ani nie leczył się”, sąd ubezpieczeń społecznych „odmówił uchylenia renty uzasadniając to przy pomocy matactwa” (k. 379 v.-380), a świadkowie twierdzący odmiennie „zeznawali fałszywie” (np. k. 287, 370-371, 380). Powód zeznał jednocześnie, że „w 19… r. załatwiał sobie z wojskiem u psychiatry, załatwił sobie, żeby nie iść do wojska” (k. 380). Sąd w całości dał wiarę zeznaniom pozostałych świadków: J… O…- H… (k. 217), Z… Ż… (k. 276-277) i A… M… (k. 277), które w zasadzie do wyjaśnienia sprawy nic nie wniosły, poza potwierdzeniem okoliczności, które w sprawie nie były sporne. W tym zakresie istotne było to jednak, że Z… Ż… i A… M… stanowczo zaprzeczyły twierdzeniom powoda, by znały pozwaną czy też, by w zakładzie pracy z jakichkolwiek względów wypowiadano się negatywnie na jego temat. Natomiast zeznania świadka J… O…- H… miały potwierdzenie w aktach Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w K…, samo zaś wyjaśnienie przyczyny zaniechania kontaktu z pozwaną było usprawiedliwione okolicznościami faktycznymi i prawnymi sprawy RO-…/2003. W ocenie Sądu, zeznania świadków były wyważone oraz szczegółowe i rzeczowe w takim zakresie, w jakim można było oczekiwać od nich ze względu na upływ czasu i towarzyszące opisywanym zdarzeniom okoliczności. Sąd oddalił wniosek powoda o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu księgowości (k. 8, 381) z tej przyczyny, że okoliczności mające być za jej pomocą stwierdzone nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albowiem na skutek częściowego odrzucenia pozwu i w związku z treścią żądań skierowanych przeciwko pozwanej odszkodowania z tytułu utraconych zarobków w procesie nie dochodzono. Sąd oddalił również wnioski powoda o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków M… G… i M… S…- F… (k. 275, 277 v., 288-289, 378 v.) albowiem ich przeprowadzenie nie mogło wypłynąć na treść rozstrzygnięcia, i to tym bardziej, że ostatecznie sam powód przyznał, że ze świadkami „w latach osiemdziesiątych nie rozmawiał na temat okoliczności dotyczących wydania zaświadczenia przez pozwaną. Ci lekarze przypuszczalnie nic nie wiedzą o wydaniu tej karty informacyjnej, tego zaświadczenia przez pozwaną” (k. 380 v.).Ponadto dowód z zeznań tych świadków był całkowicie nieprzydatny na okoliczności wskazane w tezach dowodowych , w pismach o których mowa wyżej . Sąd zważył, co następuje: --- STRONA 10 --- Powództwo podlega oddaleniu jako oczywiście nieuzasadnione. Niezależnie od podstawy odpowiedzialności związanej z naruszeniem dóbr osobistych (art. 23 i art. 24 § 1 k.c.) konieczne było ustalenie, w pierwszej kolejności, faktów, z zaistnieniem których powód wiązał swoje roszczenie, a następnie bezprawności zachowania sprawców prowadzącego do powstania skutków, których usunięcia powód domagał się za pomocą niematerialnych (art. 24 § 1 zd. pierwsze i drugie k.c.) i materialnych środków ochrony (art. 448 k.c.). Prowadzone w tym kierunku postępowanie już tych zasadniczych okoliczności nie potwierdziło. Przede wszystkim nadal pozostawało wątpliwe, czy w czasie i w miejscu wskazanym przez powoda pozwana dopuściła się wobec niego zachowania polegającego na wystawieniu zaświadczenia lekarskiego o tak skonkretyzowanej treści, jak podana w pozwie, co wobec jego działań podjętych wobec dokumentów zgromadzonych przez Szpital Specjalistyczny im. dra J. B… w K… i w aktach rentowych, nie mogło zniweczyć jego powinności, by wskazane okoliczności udowodnić. Nawet jednak przyjmując, że przedmiotowe zaświadczenia lekarskie zostały wystawione przez pozwaną i Szpital Specjalistyczny im. dra J. B… w K… oraz zawierały one treści wskazujące na fakt poddania powoda leczeniu psychiatrycznemu z określonym rozpoznaniem medycznym to, o ile można było uznać te informacje za naruszające dobra osobiste powoda związane z szeroko rozumianą sferą życia prywatnego, jak godność osobista czy dobre imię, to nie sposób było przyjąć, by działania te nosiły znamiona zachowań bezprawnych. Przede wszystkim nie zostało stwierdzone, by krytyczne informacje nie były prawdziwe, a wręcz przeciwnie, przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że powód pozostawał w leczeniu psychiatrycznym, w związku z którym przyznano mu rentę jako osobie niezdolnej do pracy. Do takiego wniosku Sąd doszedł dokonując własnej oceny zebranego w dotychczasowych postępowaniach materiału dowodowego oraz dowodów zaoferowanych w niniejszym procesie, a odmienne w tym zakresie twierdzenia powoda w żaden sposób nie przekonywały. Ponadto, wskazane przez powoda zaświadczenia lekarskie zostały wydane przez podmioty w pełni uprawnione do stawiania diagnoz medycznych i w oparciu o materiał faktyczny pozwalający na ich sformułowanie, a jednocześnie nie stwierdzono, by formułując treść inkryminowanych informacji, pozwana i osoba działająca w imieniu Szpitala Specjalistycznego im. dra J. B… w K… kierowały się złośliwością i chęcią dokuczenia powodowi bądź czyniły to w innym, niegodziwym celu. W szczególności informacje te nie zawierały określeń niewłaściwych lub niestosownych, lecz ograniczały się do przytoczenia terminów medycznych oraz danych dotyczących czasu i miejsca badań (leczenia) oraz rodzaju podjętych wobec powoda czynności. Co istotne, wskazane zaświadczenia nie były ogólnie dostępne, lecz stanowiły część dokumentacji medycznej, która gromadzona była w interesie pacjenta służąc także innym, prawnie uzasadnionym celom związanym m.in. z procedurą przyznawania prawa do renty. Wobec powyższego krytyczne zachowania sprawców należało ocenić jako podjęte w ramach obowiązującego porządku prawnego, z należytą starannością i przez osoby do tego --- STRONA 11 --- uprawnione, a działania te nie wykraczały poza niezbędną dla celów związanych z wydaniem przedmiotowych zaświadczeń lekarskich potrzebę. W tych okolicznościach wyłączenie bezprawności zachowania się sprawców było oczywiste, co przesądzało o bezpodstawności powództwa i w zasadzie czyniło zbędnymi rozważania w kwestii dalszych przesłanek odpowiedzialności. W odniesieniu do żądania zapłaty należało jednak uzupełnić, że, po pierwsze, doszło do przedawnienia roszczenia w związku z upływem terminów określonych w art. 442 § 1 k.c. (art. 442 1 k.c. nie miał w sprawie zastosowania z uwagi na przepis art. 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny; Dz. U. Nr 80, poz. 538), a to wobec jednoznacznego ustalenia, że w 1984 r. powód poznał treść zaświadczenia wystawionego przez pozwaną, a od 1986 r. zaczął pobierać rentę z tytułu niezdolności do pracy (tak też przyjęły Sądu obu instancji w sprawie I C .../06), w sytuacji, gdy żadna ujawniona w sprawie okoliczność nie pozwalała na ocenę, że podniesiony przez pozwaną zarzut przedawnienia stanowił nadużycie prawa w świetle art. 5 k.c. Po wtóre natomiast, w chwili, kiedy nastąpiło zdarzenie naruszające, zdaniem powoda, jego dobra osobiste przepisy kodeksu cywilnego nie przewidywały jako środka ich ochrony zadośćuczynienia pieniężnego na rzecz pokrzywdzonego. Możliwość taką ustawodawca wprowadził dopiero w 1996 r., dlatego przepis art. 448 k.c. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 sierpnia 1996 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 114, poz. 542) nie miał zastosowania do zobowiązań powstałych wskutek naruszenia dobra osobistego przed dniem 28 grudnia 1996 r. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 1999 r., I CKN 63/98, OSNC 2000/1/14) . Odnosząc się jeszcze pokrótce do żądań sformułowanych wobec pozwanego S…P… – W… M… należało zwrócić uwagę, że nie mógł on odpowiadać za powstałe z tytułu naruszenia dóbr osobistych pacjentów zobowiązania niemajątkowe pracowników zakładów opieki zdrowotnej, które zostały zlikwidowane lub przekształcone w zakłady samodzielne, dla których organem założycielskim był Wojewoda (tak też Sąd Apelacyjny w Krakowie w sprawie I C …/06). Ponadto, wątpliwe było żądanie zobowiązania pozwanego S… P… do usunięcia i zniszczenia dokumentacji medycznej powoda skoro sformułowano je w sposób bardzo ogólny i w pewnym zakresie wbrew faktycznej podstawie, na jakiej to żądanie oparto, a ponadto dokumentacja ta nie pozostawała w dyspozycji Wojewody M… , lecz należała do wskazanych w pozwie samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej (por. art. 24 i nast. ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta; Dz. U. z 2009 r., Nr 52, poz. 417 ze zm.). Z tych wszystkich względów powództwo wobec jego oczywistej niezasadności oddalono biorąc za podstawę uprzednio powołane przepisy (pkt 1-2 sentencji). W związku z przegraniem procesu przez powoda, mając na uwadze jego trudną sytuację majątkową i osobistą, nie obciążono go kosztami procesu poniesionymi przez pozwany S… P… (art. 102 k.p.c.), o czym wyrzeczono w pkt 3 sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi przez adwokata ustanowionego z urzędu orzeczono na podstawie przepisów § 2 ust. 3, § 6 pkt 7 oraz § 19 i --- STRONA 12 --- 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) , z uwzględnieniem podatku VAT w wysokości 23% (pkt 4 sentencji). --- STRONA 13 --- Sygn. akt I ACa 732/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2011 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Jerzy Bess Sędziowie: SSA Paweł Rygiel SSA Grzegorz Krężołek Protokolant: st.sekr.sądowy Małgorzata Galica po rozpoznaniu w dniu 8 września 2011 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa A… L… przeciwko B… G…- B… i S… P… – W… M… zastępowanemu przez P… G… S… P… o ochronę dóbr osobistych i zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt I C 403/10 1. oddala apelację; 2. odstępuje od obciążania powoda kosztami postępowania należnymi stronie pozwanej S… P… - W… M… zastępowanemu przez P… G… S… P… ; 3. przyznaje od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie na rzecz adwokata K… K… -C… , Kancelaria Adwokacka w Krakowie, ulica M… kwotę 6 642zł (sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa złote), w tym 1242zł --- STRONA 14 --- podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną z urzędu udzieloną powodowi w postępowaniu apelacyjnym. Sygn. akt : I A Ca 732/11 Uzasadnienie A… L… w pozwie skierowanym przeciwko S… P… – W… M… domagał się zobowiązania tej strony pozwanej do złożenia pisemnego oświadczenia następującej treści : „ A… L… nie był pacjentem lek. B… G… – B… w Półsanatorium dla Szkół Wyższych w K… , nie leczył się na psychoterapii , nie brał leków. A… L… nie był pacjentem Szpitala im.J. B… w K… , nie był poddany żadnym badaniom psychologicznym ani psychiatrycznym. Nie rozpoznano u niego zespołu urojeniowego. Za zniesławiające A… L… stwierdzenia , zawarte w wystawionych zaświadczeniach lekarskich przepraszam. Zobowiązuję się do naprawienia szkody , wycofania zaświadczeń z Poradni Zdrowia Psychicznego w T… i z obiegu prawnego , zaświadczenia zostaną zniszczone „ oraz zobowiązania pozwanego do usunięcia i zniszczenia zaświadczeń o stanie zdrowia i leczeniu powoda z jego dokumentacji medycznej znajdującej się w Poradni Zdrowia Psychicznego w T… ,a także do usunięcia i zniszczenia tego rodzaju dokumentacji na jego nazwisko znajdującej się w Szpitalu im. J. B… w K… . Wnosił również powód o zasądzenie od S… P… -W… M… kwoty 1000 000 złotych tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Wobec pozwanej B… G… - B… powód sformułował następujące żądania : - złożenia pisemnego oświadczenia następującej treści : „ Oświadczam , że A… L… nie był moim pacjentem , nie był przeze mnie leczony w Półsanatorium dla Szkół Wyższych K… . Nie leczył się na psychoterapii i nie zażywał leków . Za zniesławiające A… L… stwierdzenia zawarte w wystawionym przeze mnie zaświadczeniu lekarskim przepraszam .Zobowiązuję się do naprawienia szkody i wycofania zaświadczenia”, - zasądzenia od tej pozwanej kwoty [ w ostatecznie określonym ilościowo wymiarze tego żądania] 400 000 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty W uzasadnieniu zgłoszonych żądań podał , że na skutek zaświadczeń lekarskich wystawionych przez pozwaną B… .G… –B… mającego potwierdzać , że był pacjentem Półsanatorium dla Szkół Wyższych w K… w okresie pomiędzy październikiem 1975 r i czerwcem 1976r , obywał tam psychoterapię i systematycznie zażywał lekarstwa oraz zaświadczenia potwierdzającego pobyt powoda w Specjalistycznym Szpitalu im. J. B… w K… w dniach 5 i 6 stycznia 1983r z rozpoznaniem zespołu urojeniowego doszło do naruszenia jego dobra osobistego w postaci zniesławienia albowiem nigdy nie był pacjentem tych placówek nie cierpiał na żądne dolegliwości o podłożu psychicznym , a w konsekwencji nie podejmował także leczenia. Na skutek tych bezprawnych działań pracowników obu tych placówek medycznych , mających miejsce przed ich przekształceniem w samodzielne zakłady opieki zdrowotnej, rodzących zatem odpowiedzialność S… P… - W… M… doszło do wyrządzenia powodowi krzywdy oraz uszczerbku majątkowego , którego rozmiar określił on w zakresach dochodzonych roszczeń. Wskazywał w szczególności , że uszczerbku majątkowego upatruje w niemożności świadczenia pracy zarobkowej , a co za tym idzie uzyskiwania wynagrodzenia przynajmniej w wymiarze średniej płacy począwszy od 1986r kiedy , przy wykorzystaniu m. in kwestionowanych przez niego zaświadczeń zostało mu przyznane świadczenie rentowe --- STRONA 15 --- ZUS w konsekwencji uznania powoda za osobę niezdolną do pracy z powodu schorzeń psychicznych. Odnosząc się do żądań A… L… pozwana B… G… - B… wniosła o oddalenie tych , które są przeciw niej skierowane, oceniając je jako nie mające żadnej podstawy faktycznej i prawnej , podnosząc zarzut przedawnienia roszczeń i wskazując , że w okresie kiedy była kierownikiem Półsanatorium Akademickiej Służby Zdrowia powód był jej pacjentem u którego stwierdzono poważne zaburzenia psychiczne w postaci rozwijającej się psychozy schizofrenicznej głównie urojeniowej. A. L… nie podejmował leczenia farmakologicznego , nie ukończył także procesu zaproponowanego mu leczenia. Strona pozwana S… P…- W… M… w pierwszej kolejności podniósł zarzut formalny powagi rzeczy osądzonej odwołując się do faktu , że pomiędzy tymi samymi stronami toczyło się już uprzednio postępowanie o te same roszczenia oparte na analogicznych okolicznościach faktycznych powołanych wówczas przez powoda. Postepowanie to zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. sprawie I C …/06 z dnia 13 września 2006r. Wydając się w spór co do istoty sprawy pozwany S.. P… domagał się oddalenia powództwa i obciążenia powoda kosztami sporu należnymi P… G… S… P… podnosząc w pierwszej kolejności , że powód nie wykazał faktu naruszenia swoich dóbr osobistych , bezprawności działania osób za które odpowiadałby S… P… i wreszcie związku przyczynowego pomiędzy tym zachowaniem a stwierdzonym przez A… L… uszczerbkiem , którego wyrównania domaga się w pozwie . Argumentował ponadto , że S… P… nie jest biernie legitymowany w sporze dotyczącym roszczeń niemajątkowych , które mają swoje źródło w naruszeniu dóbr osobistych jakiego miała się wobec powoda dopuścić B. G…– B… czy też członkowie personelu Szpitala im. J. B… w czasie kiedy były to jednostki państwowej służby zdrowia pozbawione samodzielności prawnej. Odnosząc się do roszczenia majątkowego wymierzonego przeciwko sobie S… P… podniósł zarzut jego przedawnienia wskazując , że o szkodzie i podmiocie obowiązanym do jego naprawienia A. L… dowiedział się już w 1984r kiedy zapoznał się obydwoma zaświadczeniami , obecnie przez siebie negowanymi , a które zostały mu okazane w Poradni Zdrowia Psychicznego w T… . W toku sporu prawomocnie został odrzucony pozew skierowany przez A… L… przeciwko S… P… - W… M… w tym jego zakresie w jakim obejmował on żądanie odszkodowania [ zadośćuczynienia] za straty materialne i moralne / k. 44 , 124 i k.164 akt/ Wyrokiem z dnia 24 marca 2011r Sąd Okręgowy w K… : - oddalił w całości powództwo przeciwko B… G… – B… , - oddalił powództwo przeciwko S… P… – W… M… w części nie objętej orzeczeniem odrzucającym pozew, - odstąpił od obciążania powoda kosztami procesu należnymi S… P… - W… M… , - przyznał na rzecz pełnomocnika ustanowionemu dla powoda z urzędu od S….P…- S… O… w K… kwotę 8 856 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną z urzędu. Sąd Okręgowy ustalił następujące fakty istotne dla rozstrzygnięcia : W latach 1975- 1976r A… L… był studentem Akademii Medycznej w K…. Od października 1976r kontynuował studia na Akademii Wychowania Fizycznego we W… uzyskując uprawnienia rehabilitanta. W tym charakterze pracował najpierw okresie pomiędzy 1980 i 1983r w szpitalu im. G. N… w K… , a następnie do 1985r w Szpitalu Wojewódzkim w K…. Ten ostatni stosunek pracy został rozwiązany w drodze wypowiedzenia przez pracodawcę. W latach siedemdziesiątych powód był leczony psychiatrycznie. --- STRONA 16 --- W okresie pomiędzy 1978r a 2003r był zarejestrowany jako pacjent Poradni Zdrowia Psychicznego w T…. Kierownik tej Poradni lek. C… W… przedstawił dokumentację medyczną powoda wraz z wnioskiem o przyznanie A. L… świadczenia rentowego z powodu niezdolności do pracy. W jej skład wchodziły m. in zaświadczenia wystawione przez pozwaną z okresu pobytu powoda Półsanatorium Akademickim dla Szkół Wyższych w K…. oraz z pobytu w szpitalu im. J. B… w K…. Z treścią obydwu zaświadczeń powód zapoznał się w 1984r. Dokumentacja medyczna przedstawiona przez C… W… była podstawą do przyznania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych powodowi świadczenia rentowego , które otrzymuje on nieprzerwanie od 1986r , przy czym pierwotnie było to świadczenie okresowe , a następnie stało się świadczeniem stałym. W dniu 5 lipca 2003r A. L… wystąpił do Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w K… ze skargą na pozwaną B. G… - B… zarzucając sfałszowanie zaświadczenia o jego leczeniu i stanie zdrowia w okresie jego pobytu w Półsanatorium Akademickim dla Szkół Wyższych w K…. Rzecznik odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na upływ terminów wymaganych procedurą. Orzeczenie to uprawomocniło się po utrzymaniu go w mocy przez Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w W… , po rozpoznaniu odwołania A. L…. Powód w dniu 12 listopada 2003r w siedzibie ZUS w R… dokonał zniszczenia zawartości swoich akt rentowych. Prowadzone w tej sprawie postępowanie przygotowawcze przez Prokuraturę Rejonową dla miasta R… zostało umorzone wobec stwierdzenia u A. L… schizofrenii paranoidalnej , skutkującej niepoczytalnością w chwili czynu. W marcu 2006r powód zwrócił się do ZUS w R… o zawieszenie świadczenia rentowego , które w jego ocenie bezprawnie jest mu przyznane. Decyzja odmowna została potwierdzona orzeczeniem Sądu Okręgowego w R… do którego A. L… złożył odwołanie. W dniu 10 lipca 2008r w Specjalistycznym Szpitalu im. J. B… w K… dokonał on zniszczenia dokumentacji z jego pobytu w tej placówce w okresie 5-7 stycznia 1983r. Postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę zostało umorzone wobec oceny czynu jako znikomo szkodliwego społecznie. Jak ustala dalej Sąd I instancji w związku ze stwierdzonym w dokumentacji medycznej stanem zdrowia powoda A. L… występował na drogę sądową przeciwko S… P… - W… M… formułując roszczenia niemajątkowe i majątkowe oparte na twierdzeniach o naruszeniu jego dóbr osobistych w następstwie wystawienia przez obecnie pozwaną B. G… - .B… niezgodnego z prawdą zaświadczenia o pobycie i leczeniu powoda w Półsanatorium Akademickim dla Szkół Wyższych w K… , którego treść posłużyła później t… lekarzom w tym C… W… do sfałszowania dokumentacji medycznej , będącej podstawa przyznania mu świadczenia rentowego. Roszczenia te zostały prawomocnie oddalone wyrokiem z dnia 13 września 2006r w sprawie I C …/06 Kolejne powództwo A… L… skierowane było przeciwko S… P… - W… M… oraz M… P… i P… S… oraz C… W… w ramach którego roszczenia o charakterze majątkowym i niemajątkowym wywodzone także z naruszenia dóbr osobistych autora pozwu oparte były na twierdzeniu o sfałszowaniu dokumentacji medycznej , która była podstawą przyznania mu świadczeń rentowych. Pozew skierowany wobec S… P… został przez rozpoznający sprawę o sygnaturze I C …/08 Sąd Okręgowy w T… , prawomocnie odrzucony , a powództwo przeciwko C… W… zostało [ także prawomocnie ] oddalone. Rozważania prawne rozpoczął Sąd od stwierdzenia , że powód nie zdołał wykazać , że pozwana B. G… - B… i S… im. J. B… wystawili zaświadczenia medyczne o stanie jego zdrowia o takiej treści , która jest wskazana przez niego w pozwie. --- STRONA 17 --- Po wtóre wskazał , że przeciwko uwzględnieniu żądania pozwu przemawia to , że A. L… nie dowiódł , że dokumenty te zawierały treść niezgodną z rzeczywistym stanem zdrowia powoda , tym samym będąc źródłem twierdzonego przezeń dobra osobistego w postaci dobrego imienia / dobrej sławy / Po trzecie argumentował , iż fakty ustalone w sprawie stanowią dostateczną podstawę do oceny , że wystawienie tych dokumentów medycznych znajdowało się w kompetencjach podmiotów je sporządzających , a nadto ich treść potwierdzała tylko rzeczywisty stan zdrowia powoda , nie będąc w żadnym razie formą jego szykanowania. Tym samym uwzględnieniu powództwa sprzeciwia się także uznanie , że zachowanie autorów obu dokumentów nie było bezprawne. Odnosząc się do roszczeń majątkowych sformułowanych przez A… L… wobec B. G… - B… uznał Sąd Okręgowy za trafny podniesiony przez nią zarzut przedawnienia. Odwołał się przy tym do własnego ustalenia , pozostającego w zgodzie z ustaleniami dokonanymi przez Sądy obu instancji w postępowaniu oznaczonym sygnaturą I C …/06 , iż z obydwoma zaświadczeniami treść których powód uznaje za źródło naruszenia dobra osobistego oraz podstawy do domagania się świadczeń natury majątkowej zapoznał się on w roku 1984 w konsekwencji czego od tej daty należy liczyć terminy wskazane w art. 442 §1 kc w poprzednim brzmieniu [ obecna norma art. 442 [1] kc nie ma bowiem w sprawie zastosowania ] , co sprawia , że wytoczenie powództwa w 15 lipca 2008r skutkuje oceną zgłoszonych w nim roszczeń majątkowych jako przedawnionych. Apelację od tego orzeczenia złożył powód i zaskarżając wyrok Sądu Okręgowego w pkt 1 i 2 jego sentencji wniósł o jego zmianę w tym zakresie poprzez uwzględnienie żądania pozwu. Autor apelacji domagał się by w toku postępowania apelacyjnego dopuścić i przeprowadzić dowód z zeznań świadków nietrafnie w jego ocenie pominięty przez Sąd I instancji , a także uzupełnić to postępowanie i przeprowadzić dowód z zeznań świadka A… G… , dotąd nie zgłoszony w postępowaniu rozpoznawczym dla stwierdzenia stanu zdrowia powoda w okresie lat 1975- 1976. Środek odwoławczy został oparty na następujących zarzutach : - sprzeczności istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego w następstwie naruszenia art. 233 §1 kpc jako konsekwencji niewszechstronnego przeprowadzenia oceny zgromadzonych dowodów w tym w szczególności nie uznania za wiarygodną relacji A… L… przesłuchanego w charakterze strony, - niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy poprzez : a/ niezasadne oddalenie wniosków dowodowych powoda o przesłuchanie w charakterze świadków M… G…i M… S… - F…, b/ nie uwzględnienie w poczynionych ustaleniach , wypowiedzi procesowej pozwanej B. G… - B… o tym , że leczyła A. L… , z czego wynikać powinno dla tych ustaleń , że wystawiła ona zaświadczenie kwestionowane co do jego prawdziwości przez powoda , - naruszenia innych przepisów postępowania w sposób mający wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia a to : 234 kpc w zw. z art. 24 kc poprzez nie uwzględnienie , że Sąd jest związany domniemaniem bezprawności działania naruszyciela dóbr osobistych , art. 6 kc w zw z art. 232 kpc w konsekwencji nietrafnego przerzucenia na apelującego ciężaru dowodzenia zasadności swoich roszczeń w sytuacji gdy pozwana B. G… - B… nie przedstawiła w postępowaniu żadnych dowodów mogących potwierdzić , że powód jest [ był ] osobą chorą, Art. 236 kpc poprzez oparcie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia na dowodzie z akt , który to środek dowodowy nie jest znany procedurze cywilnej, Art. 328 §2 i 325 kpc w następstwie niewyjaśnienia podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia , a także dopuszczenia się wewnętrznej sprzeczności pisemnych --- STRONA 18 --- motywów wyroku poddanego kontroli instancyjnej jak również poprzez błędne sformułowanie pkt 2 jego sentencji. Apelacja opierała się także na zarzutach naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 5 , 23 i 24 442 [ 1] i 448 kc w następstwie nie zawrócenia uwagi na fakt , że czyny z których dokonaniem powód wiąże dochodzone roszczenia mają charakter ciągły w konsekwencji czego termin ich przedawnienia nie rozpoczął nawet swojego biegu , a roszczenia majątkowe wynikające z zawinionego naruszenia tych dóbr nie mogą być uznane za niezasadne wobec nie obowiązywania normatywnej podstawy ich uwzględnienia w chwili wystawienia obu zaświadczeń medycznych albowiem pogląd prawny Sądu Okręgowego jest w tym zakresie jest niepoprawny. W motywach środka odwoławczego wskazano , że Sąd Okręgowy niezasadnie poddał w wątpliwość wystawienie obu dokumentów tak przez B. G…. - B… jak i Szpital im. J. B… mimo , że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w tym i uznane przez Sąd za wiarygodne zeznania świadków dostatecznie ten fakt potwierdzają. Zdaniem A. L… materiał ten dostatecznie potwierdza , że stwierdzone w nich informacje o stanie zdrowia powoda nie były prawdziwe , co decyduje o trafności oceny , że wystawiając je tak pozwana jak i osoba z personelu szpitala im. B… w K… naruszyła dobre imię powoda. W tym kontekście zdaniem apelującego nietrafnie doszło do oddalenia wniosków dowodowych powoda w postaci zeznań świadków : G… i S… - F… , którzy mogliby dodatkowo potwierdzić okoliczności wskazujące , że treść tych zaświadczeń była nieprawdziwa. W dalszej części motywów apelacji wskazano , że Sąd Okręgowy uznał , że nie jest związany ustanowionym normatywnie domniemaniem bezprawności działania naruszającego dobra osobiste osoby ubiegającej się o ich ochronę; ciężar dowodzenia tej cechy zachowania naruszycieli przerzucając na powoda. Ponadto wskazywał , że niezasadne jest uznanie przez Sąd I instancji roszczeń o charakterze majątkowym za przedawnione skoro czyn prowadzący do ich powstania ma charakter ciągły / nadal trwają jego konsekwencje / tym samym termin przedawnienia nawet nie rozpoczął jeszcze biegu. Nawet przy przyjęciu odmiennego stanowiska ten zarzut pozwanych nie powinien zostać uwzględniony skoro jego podniesienie stanowi nadużycie prawa podmiotowego. Apelacja wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika została uzupełniona w odrębnym piśmie procesowym autorstwa powoda. A… L… oceniając wyrok Sądu Okręgowego jako nietrafny wskazywał , że oparty on został w szczególności na sfałszowanych dokumentach w tym naruszających prawo prawomocnych wyrokach Sądów Okręgowych w T… w sprawie I C …/08 i w K… w sprawie I C …/06. Poza tym powoływał się argumentację na której opierał swoje stanowisko procesowe prezentowane podczas przebiegu postepowania rozpoznawczego przed Sądem I instancji. Odpowiadając na apelację S… P…- W… M… domagał się jej oddalenia jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw oraz obciążenia powoda kosztami należnymi P… G… S… P… w postępowaniu apelacyjnym , odnosząc się krytycznie do każdego z zarzutów na jakich została ona oparta. Rozpoznając apelację Sąd Apelacyjny rozważył : Środek odwoławczy powoda jest niezasadny i podlega oddaleniu, albowiem żaden z zarzutów na jakim się opiera nie może by uznany za uzasadniony. Nietrafnie autor apelacji zarzuca sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego . Jak wynika z motywów apelacji upatruje on realizacji tego zarzutu w tym , że Sąd I instancji wbrew treści materiału dowodowego uznał , że istnieje wątpliwość co do tego --- STRONA 19 --- czy obydwa zaświadczenia medyczne z których treścią powód wiąże fakt naruszenia jego dóbr osobistych rzeczywiście zostały wystawione. Sformułowanie tego zarzutu wynika jednak z nietrafnego odczytania motywów rozstrzygnięcia poddanego kontroli instancyjnej , których bliższa analiza prowadzi do wniosków , które czynią ów zarzut nietrafnym. Oto bowiem z treści ustaleń faktycznych Sądu I instancji wynika , że obydwa zaświadczenia zostały tak przez B. G… - B… jak i Szpital wystawione i obydwa dotyczyły stanu zdrowia psychicznego powoda w czasie kiedy pozwana i personel szpitala mieli z nim kontakt. Z ich treścią powód zapoznał się w 1984r i stały się one elementem dokumentacji stanowiącej podstawę do przyznania mu począwszy od 1986r świadczenia rentowego przez ZUS w następstwie uznania A. L… za niezdolnego do pracy z razu czasowo , a później w sposób trwały. Tak eksponowana przez apelującego wątpliwość Sądu , wyrażona nota bene w części uzasadnienia orzeczenia poświęconej rozważaniom prawnym , dotyczyła jedynie tego czy czas wystawienia zaświadczenia [ tylko autorstwa pozwanej ] odpowiada czasokresowi pobytu powoda w kierowanym przez nią Półsanatorium Akademickim dla Szkół Wyższych w K… oraz czy jego treść była tożsama z treścią żądania powoda w zakresie niemajątkowego roszczenia restytucyjnego / żądania złożenia oświadczenia zawierającego jego przeproszenia przez B. G…- B…. Konstatacje faktyczne co do tego , że oba zaświadczenia zostały wystawione oraz że potwierdzały one fakt dotknięcia powoda schorzeniami natury psychicznej nie są objęte twierdzoną przez autora apelacji niekonsekwencją. Omawiany zarzut jest także uzasadniany naruszeniem art. 233 §1 kpc w postaci braku wszechstronności w ocenie zgromadzonych dowodów. Na wstępie odwołując się do utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dla skuteczności tego zarzutu nie jest wystarczającym wskazanie , że poczynione ustalenia są nieprawidłowe a fakty istotne w sprawie przedstawiają się odmiennie , zgodnie z wersją faktów podawanych przez autora zarzutu. Koniecznym bowiem jest wskazanie przyczyn , które dyskwalifikują postępowanie Sądu meriti w zakresie ustaleń. Innymi słowy należy wskazać , które kryteria oceny swobodnej dowodów zostały naruszone przez przyznanie jednej ich grupie waloru wiarygodności innej /przeciwnej / tej cechy [ nietrafnie ] odmawiając. / por. tylko dla przykładu postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2001r , sygn.. IV CKN 970/00 , powołane za zbiorem Lex nr 52753/ Apelujący powołując ten zarzut nie sprostał wyżej wymienionym wymaganiom jego wykazania. Wbrew stanowisku powoda Sąd I instancji podał przyczyny dla których dowodom , które uczynił podstawą swoich ustaleń dał wiarę i dlaczego w szczególności dowodowi przeciwnemu - relacji powoda - tej wiarygodności odmówił. Podnoszone w ramach tego zarzutu naruszenie wszechstronności w ocenie dowodów mające być zrealizowanym poprzez odmowę wiarygodności [ części ] relacji powoda jest zatem nietrafne i nie może zadecydować o uznaniu tego zarzutu apelacyjnego za usprawiedliwiony. Podobnie - negatywnie dla autora apelacji - należy ocenić zarzut niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy , który wedle twierdzeń apelującego miałby polegać na oddaleniu wniosków przesłuchanie świadków M… G… i M… S… - F…. Zdaniem Sądu Apelacyjnego ocena tych wniosków przez Sąd I instancji jako podlegających oddaleniu była trafna. Zgodnie z normą art. 227 kpc przedmiotem dowodu mogą by tylko takie fakty , które dla rozstrzygnięcia mają istotne znaczenie. Zważywszy na to co na temat faktów mających tego rodzaju walor mogli wiedzieć obydwoje ci świadkowie Sąd Okręgowy oddalił wnioski powoda o ich przesłuchanie. U podstaw takiej oceny znalazły się bowiem depozycje samego powoda , który w swoim --- STRONA 20 --- przesłuchaniu stwierdził , że z nimi - będącymi lekarzami szpitala im. G. N… - w czasie powód tam pracował - nie rozmawiał na temat swojego stanu zdrowia psychicznego , czy wystawienia zaświadczenia przez pozwaną i przypuszczalnie oni nic o tym nie wiedzą./ por. k. 380 v akt/ Zatem w sytuacji gdy sam powód - autor wniosków dowodowych zdeprecjonował przydatność ich relacji dla poczynienia ustaleń faktycznych istotnych w sprawie Sąd I instancji miał dostateczną podstawę by wnioski o przeprowadzenie tych dowodów oddalić . Z tej przyczyny Sąd II instancji odmówił uzupełnienia o nie postępowania dowodowego w postepowaniu apelacyjnym , tym bardziej , że autor apelacji nie podał żadnych dodatkowych argumentów mogących podważyć zaprezentowaną tu ocenę decyzji procesowej Sądu Okręgowego. Jeżeli chodzi o wniosek dowodowy A. L… złożony na etapie postępowania przed Sądem drugiej instancji o przesłuchanie A… G… to podlegał on oddaleniu jako spóźniony w rozumieniu art. 381 kpc albowiem powód nie starał się nawet wykazać , że dowód ten ma cechy „ nowości „ w rozumieniu tej normy procesowej. W konsekwencji bezzasadności obu omówionych zarzutów ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd I instancji należy uznać za prawidłowe i jako takie Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne. Nietrafne są także pozostałe zarzuty procesowe sformułowane przez apelującego. Pomijając już nawet , że dowód z akt wbrew stanowisku apelanta jest jednym ze źródeł ustaleń faktycznych przewidzianym przez ustawę procesową [ por. dla przykładu normę art. 224 §2 kpc] niezasadnie zarzuca on wadliwe sformułowanie brzmienia pkt 2 sentencji orzeczenia objętego apelacją. Jej treść jest bowiem jasna gdy zważyć , że uprzednio prawomocnie został odrzucony pozew przeciwko S… P… - W… M… w tej jego części w której zawarte były roszczenia powoda o charakterze majątkowym przeciwko tej stronie sporu. Gdy odczytać sentencje obu orzeczeń łącznie; brzmienie pkt 2 sentencji wyroku z dnia 24 marca 2011r nie nasuwa wątpliwości. Niezasadnie zarzuca także A… L… nie wskazanie przez Sąd podstawy prawnej orzeczenia. Podstawa ta bowiem wynika z brzmienia pisemnych motywów wyroku. Przechodząc do omówienia zarzutów o charakterze materialnoprawym [ których uzupełnieniem są pozostałe zarzuty odwołujące się do naruszenia norm prawa procesowego] stwierdzić trzeba , że żaden z nich nie może by uznany za trafny , prowadząc do podzielenia wniosku środka odwoławczego. Nie może budzić wątpliwości , że przypisanie osobie zdrowej cech podmiotu chorego psychicznie stanowi naruszenie jego dobra osobistego w postaci czci w jego aspekcie wewnętrznym – rozumianej jako osobistego poczucia własnej wartości jednostki ludzkiej jak również w aspekcie zewnętrznym - dobrego imienia jako podmiotu pełnowartościowego bez niedostatków psychicznych i uzasadnionego przekonania , że inni tak właśnie mnie winni postrzegać , co przełożyć się ma na pełną realizację moich zamierzeń w sferze osobistej i zawodowej. W rozpoznawanej sprawie , uwzględniając podstawę faktyczna powództwa , powód miał obowiązek wykazać , że poprzez wydanie zaświadczeń lekarskich tak pozwana jak i personel szpitala im. J. B… w K… stwierdzili nieprawdę co do stanu zdrowia A. L… , inaczej rzecz ujmując , że zarówno w okresie przełomu lat 1975- 1975r oraz początku stycznia 1983r nie był on poddany leczeniu psychiatrycznemu , będąc osobą wolną od schorzeń natury psychicznej. Dopiero w razie udowodnienia faktów, prowadzących do takiej oceny stanu zdrowia powoda , można bowiem mówić o naruszeniu sfery dóbr osobistych chronionej przez prawo , a ocena związanych z tym naruszeniem roszczeń przechodzi na płaszczyznę oceny sposobu zachowania prowadzącego do naruszenia tych dóbr / dobra / z punktu --- STRONA 21 --- widzenia ich zgodności z obowiązującym prawem , które przy potwierdzeniu ich legalności nie pozwala na uznanie roszczeń żądającego ochrony za uzasadnione . W tym kontekście za zupełnie nietrafny musi by uznany zarzut apelacyjny A. L… sprowadzający się do twierdzenia , że Sąd Okręgowy dokonał przerzucenia na niego obowiązku dowodzenia bezprawności działania tych , którzy wystawili negowane przezeń zaświadczenia , naruszając domniemanie bezprawności zachowania naruszyciela dóbr / dobra/ osobistych ustanowione w normie prawa materialnego art. 24 §1 kc Postepowanie rozpoznawcze przeprowadzone przed Sądem I instancji nie dawało - wbrew odmiennemu stanowisku apelującego - podstaw do stwierdzenia , że A… L… zdołał udowodnić , że na skutek wydania obu zaświadczeń doszło do naruszenia jego dobra osobistego. W szczególności nie podołał wykazaniu , że nie miały miejsca jego pobyty tak w Półsanatorium Akademickim dla Szkół Wyższych w K… oraz w Szpitalu im J. B…. w K… oraz , że stwierdzone u niego wówczas schorzenia psychiczne nie odpowiadały jego ówczesnemu stanowi zdrowia. Oto bowiem Sąd I instancji niewadliwie ocenił , że przedstawione przez niego dowody nie są dostateczną podstawą do oceny , że naówczas był osobą zdrową psychicznie. Powracając do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie za takim stanem zdrowia powoda przemawiały tylko stanowcze w tym względzie depozycje samego powoda. Już zeznanie jego siostry B… L…- P… k. 360 – 361 akt / nie potwierdzają wprost tego , że nie był dotknięty chorobą od lat siedemdziesiątych , przeciwnie jej relacja - wywodzona z informacji matki wskazuje , że tak właśnie było , przy czym - jak trafnie zauważył to Sąd Okręgowy - zeznanie siostry jest ostrożne i wyważone i nie chce ona wypowiedzieć się w tym względzie jednoznacznie zasłaniając się brakiem wiedzy specjalistycznej a z drugiej strony twierdząc , że w relacjach z bratem na przełomie 1975- 1976 jako nie fachowiec nie zauważyła u niego objawów choroby. Z kolei świadek C… W… / k. 331-332 akt / potwierdził , że o pobycie powoda w Półsanatorium mówiła mu jego matka, która z powodu stanu zdrowia syna zabiegała o wszczęcie procedury przyznania świadczenia rentowego. Z relacji tego świadka wynikało także , że miał on wgląd w zaświadczenie / kartę pobytu / powoda w szpitalu im. B… że stwierdzeniem , iż powód cierpi na zespół paranoidalny. Pozostali świadkowie nie mieli informacji istotnych dla oceny stanu zdrowia powoda. Stan chorobowy powoda potwierdzają - także szczątkowe dokumenty medyczne , których skromność - co niewadliwe ustalił Sąd Okręgowy, była spowodowana zniszczeniem dokumentów zasadniczych przez A. L… - jakie zostały zgromadzone w postępowaniu rozpoznawczym. Wynika z nich , że powód leczył się psychiatrycznie w Półsanatorium Akademickim w K… w 1975r jak również przebywał w szpitalu im. J. B… w roku 1983r skąd zbiegł , a początkowym rozpoznaniem było wówczas prawdopodobieństwo zespołu omamowo - urojeniowego. Nadto dokumenty te potwierdzają status powoda jako pacjenta Poradni Zdrowia Psychicznego w T… w okresie pomiędzy rokiem 1978 a 2003. / k. 179 i 201 akt/ Wobec powyższego depozycje o faktach złożone przez A. L… w zakresie tego, że w czasie istotnym dla rozstrzygnięcia był zdrowy , a zaświadczenia lekarskie z których wywodzi swoje roszczenia nie odpowiadają prawdzie, trafnie zostały ocenione jako odosobnione , a przez to nie zasługujące na uczynienie ich podstawą ustaleń faktycznych , stanowiących podstawę ocenianego instancyjnie orzeczenia. Nie wykazanie przez powoda nieprawdziwości dokumentów medycznych potwierdzających że w okresie połowy lat siedemdziesiątych zeszłego wieku oraz w 1983r przebywał tak w Półsanatorium Akademickim w K… oraz Szpitalu im. B… z rozpoznaniem wymagającym leczenia psychiatrycznego każe uznać, że nie zdołał on dowieść , że doszło w następstwie wydania obu dokumentów do naruszenia jego dobra osobistego w postaci czci w konsekwencji czego Sąd I instancji trafnie powództwo oddalił. --- STRONA 22 --- Ocena powyższa czyni zbędnym odnoszenie się przez Sąd II instancji do kwestii legalności postępowania pozwanej oraz osoby z personelu szpitala wystawiającej kwestionowane przez powoda zaświadczenia , podobnie jak podawanie bliżej argumentacji prawnej wyrażającej ocenę zarzutów apelacyjnych negujących przyjęcie przez Sąd I instancji , iż roszczenia majątkowe skierowane przeciwko B. G…. - B… są przedawnione. Jedynie zatem dla porządku i na marginesie rozważań Sąd wskazuje , że podziela zapatrywanie prawne Sądu Okręgowego co do tego , że zarzut ten podniesiony przez pozwaną jest zarzutem uzasadnionym. Z podanych wyżej przyczyn Sąd Apelacyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 385 kpc. Uwzględniwszy trudną sytuację materialną i dochodową A… L… , utrzymującego się jedynie ze świadczenia rentowego w wysokości kilkuset złotych Sąd na podstawie art. 102 w zw z art. 108 §1 kpc odstąpił od obciążania powoda kosztami należnymi P… G… S… P… w postępowaniu apelacyjnym. [ pkt 2 sentencji ] Oddalenie apelacji powoda zdecydowało o przyznaniu ze środków budżetowych Skarbu Państwa [ Sądu Okręgowego w Krakowie ] wynagrodzenia należnego jego pełnomocnikowi za pomoc prawną w urzędu w postępowaniu apelacyjnym. [ pkt 3 sentencji ].