Wyrok I C 401/11 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 grudnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Krako

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 401/11 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 grudnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Agnieszka Włodyga Protokolant: st. sekr. sądowy Danuta Sowa po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2012 r. w Krakowie sprawy z powództwa (…) przeciwko (…) o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. zobowiązuje stronę pozwaną (…) w (…) do opublikowania w magazynie (…) oświadczenia o treści: „Spółka (…) przeprasza pana (…) za bezprawne wykorzystanie do celów promocyjnych na łamach magazynu (…) jego dóbr osobistych w postaci wizerunku i nazwiska”; II. oddala powództwo w dalej idącej części; --- STRONA 2 --- III. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej (…) w (…) kwotę 2.400 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania; IV. nakazuje pobrać od powoda (…) na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego …kwotę 1.750 zł. (jeden tysiąc siedemset pięćdziesiąt złotych) tytułem brakującej opłaty sądowej od pozwu. Sygn. akt I C 401/11 UZASADNIENIE wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. Powód (…) w pozwie z dnia 28 października 2010 r. o ochronę dóbr osobistych, skierowanym przeciwko stronie pozwanej (…) w (…) wniósł o zobowiązanie strony pozwanej do opublikowania w magazynie (…) oświadczenia o treści: „Spółka (…) przeprasza pana (…) za bezprawne wykorzystanie do celów promocyjnych na łamach magazynu (…) , jego dóbr osobistych w postaci wizerunku i nazwiska” oraz o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kwoty 35 000 zł. tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powoda w postaci wizerunku i nazwiska. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na uzasadnienie wskazał, że powód jako pilot rajdowy w 2007 r. współpracował z (…) prowadzonej przez stronę pozwaną. W maju 2009 r. strona pozwana zaproponowała powodowi uczestnictwo w zespole rajdowym, a w czerwcu 2009 r. załoga w składzie (…) / (…) wygrała rajd „ (…) ”. Wkrótce zespół (…) zerwał współpracę z powodem, jednocześnie wykorzystując zdjęcie ze zwycięskiego rajdu do reklamy swojego nowego samochodu (…) , która to reklama ukazała się w magazynie „ (…) ” w wydaniu nr 93 z czerwca 2009 r. W --- STRONA 3 --- reklamie tej wykorzystano bezprawnie dobra osobiste powoda, w postaci wizerunku oraz nazwiska, bez uzyskania jego wcześniejszej zgody. Powód podkreślił, że jego uczestnictwo w zespole rajdowym miało charakter jednorazowy, a między stronami nie doszło do zawarcia jakiejkolwiek umowy współpracy w zakresie startów powoda w rajdach samochodowych pod szyldem (…) , a także do zawarcia umowy sponsoringu, w związku z czym powód nie otrzymał wynagrodzenia za wykorzystanie jego wizerunku oraz nazwiska. Powód wezwał powoda do zaprzestania naruszeń jego dóbr osobistych oraz do zapłaty zadośćuczynienia, jednak pozwany nie uznał zgłoszonych roszczeń, wskazując, że załoga startująca w rajdzie samochodowym w barwach sponsora z definicji wyraża zgodę na wykorzystywanie jego dóbr osobistych w postaci nazwiska i wizerunku. Strona pozwana w odpowiedzi na pisma powoda wskazała również, że umowa sponsoringu została zawarta jedynie pomiędzy (…) a (…) , który w związku z tą umową był odpowiedzialny za dobór załogi i właściwą reprezentację sponsora, przy czym umowa ta nie obejmowała (…) . Powód jako podstawę swojego żądania wskazał przepis art. 23 k.c. w zw. z art. 488 k.c. oraz art. 81 ustawy Prawo autorskie. W ocenie powoda doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda poprzez opublikowanie w magazynie (…) zarówno jego wizerunku jak i nazwiska, bez uzyskania jego zgody. Zdaniem powoda wysokość kwoty zadośćuczynienia jest adekwatna zarówno do stopnia winy pozwanego, jak i rozmiarów dokonanych naruszeń, a do bezprawnego wykorzystania wizerunku oraz nazwiska powoda doszło za pośrednictwem ogólnopolskiego magazynu, który jest bardzo popularny w środowisku sportów rajdowych. --- STRONA 4 --- Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2011 r. (k. 36) zwrócono pozew w zakresie żądania zapłaty kwoty 35 000 zł., wobec nieopłacenia pozwu w części dotyczącej roszczenia majątkowego przez profesjonalnego pełnomocnika. Pismem z dnia 26 października 2011 r. (k. 63) powód rozszerzył żądanie pozwu, wnosząc o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powoda kwoty 35 000 zł. tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powoda w postaci wizerunku oraz nazwiska poprzez ich bezprawne wykorzystanie. Na uzasadnienie wskazał, że jego współpraca ze stroną pozwaną miała charakter jednorazowy, wobec czego z powodem nie zawarto żadnej umowy współpracy, w ramach której powód otrzymywałby wynagrodzenie za wykorzystywanie jego wizerunku i nazwiska. W związku z udziałem w rajdzie powód akceptował występowanie w ubiorze i samochodzie dostarczonym przez pozwanego, jednakże z faktu tego nie można wywodzić dorozumianej zgody powoda na wykorzystywanie jego wizerunku do celów promocyjno- reklamowych. Powód wskazał na kontekst sytuacyjny przedmiotowej publikacji w magazynie (…) , zaznaczając przy tym, że głównym przesłaniem publikacji jest hasło „ (…) ”, co w połączeniu ze zdjęciem pojazdu oraz zwycięskiej załogi dla przeciętnego odbiorcy stanowi jasny przekaz, świadczący o jakości produkowanych samochodów i zachęcający do ich kupna. O reklamowym charakterze publikacji przesądza również fakt, że w jej treści trudno doszukać się nazwy zespołu rajdowego, który miałby być przez nią promowany, a nazwa dealerów marki (…) , których lista zajmuje jedną trzecią strony i adresu strony internetowej producenta pojazdu. Powód podkreślił, iż nie ma znaczenia, że samochód przedstawiony na zdjęciu jest samochodem rajdowym, niedostępnym na rynku, gdyż jest to promocja marki jako takiej, a wygląd tego pojazdu jest identyczny z wyglądem pojazdów oferowanych wówczas w salonach samochodowych. --- STRONA 5 --- Powód podniósł również, że z publicznego charakteru wydarzenia nie można wywodzić domniemanej zgody na powoda na wykorzystywanie jego wizerunku do celów promocyjno-reklamowych. W piśmie procesowym z dnia 26 listopada 2012 r. (k. 143) w związku z otwarciem przewodu sądowego i wezwaniem o sprecyzowanie podstawy faktycznej powództwa, powód ostatecznie sprecyzował, że kwota 35 000 zł., dochodzona przez powoda w niniejszym postępowaniu stanowi wyłącznie zadośćuczynienie w związku z naruszeniem prawa do wizerunku i nazwiska powoda. Strona pozwana (…) w (…) wniosła o oddalenie powództwa w całości i o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana podała, że przedmiotowe zdjęcie pochodzi z rajdu (…) , w którym powód reprezentował zespół rajdowy pozwanej spółki – (…) , a zespół ten został utworzony i sponsorowany przez pozwaną Spółkę. W trakcie rajdu (…) powód był ubrany w barwy i profesjonalny strój rajdowy (…) , jeździł samochodem marki (…) oraz był członkiem zespołu (…) , co wynika wprost ze zdjęcia. Opublikowane zdjęcie nie pokazuje powoda jako osoby prywatnej, ale pokazuje go wyłącznie jako członka zespołu (…) , który brał udział w rajdzie (…). Strona pozwana wskazała, że powód wyrażając zgodę na udział w rajdzie (…) w ramach zespołu rajdowego (…) , musiał jednocześnie wyrazić zgodę na to, że będzie ubrany w barwy (…) , będzie jeździł samochodem marki (…) oraz będzie członkiem zespołu (…) . Powód w trakcie rajdu nie jest osobą anonimową, jego udział w (…) nie miał charakteru prywatnego. Osoba powoda w związku z udziałem w rajdzie (…) w ramach (…) kojarzy go z (…) , jako oficjalnego reprezentanta (…) i te właśnie okoliczności dokumentuje opublikowane zdjęcie w magazynie (…) . --- STRONA 6 --- Pozwana Spółka zaprzeczyła, by wykorzystała wizerunek i nazwisko powoda „do reklamy nowego samochodu (…) ” Widoczny na zdjęciu samochód jest samochodem rajdowym, którym (…) i powód jeździli w trakcie rajdu (…) , co wynika chociażby z nazwisk naklejonych na bocznej szybkie samochodu widocznych na zdjęciu. Zarówno ten konkretny samochód (na zdjęciu), jak również jakikolwiek inny samochód rajdowy pozwanej w ogóle nie jest dostępny w publicznej sprzedaży. Samochody te są specjalnie przygotowywane pod konkretne wydarzenia sportowe, pod konkretnych zawodników i pod konkretne cele rajdowe. Samochody te nie są dostępne powszechnie na rynku, i nie są publicznie sprzedawane. Nie jest zatem prawdą, jak twierdzi powód, że zdjęcie promuje „ nowy samochód (…) ”. Przedmiotowe zdjęcie przedstawia samochód, którym powód jeździł jako oficjalny reprezentant (…) w trakcie rajdu (…) , na którą to jazdę tym konkretnym samochodem wyraził zgodę. Ponadto zdjęcie pochodzi z wydarzenia o charakterze publicznym - rajdu (…) , odbywającego się w ramach (…) i był rajdem publicznym. Powód biorąc udział w tym rajdzie jako oficjalny reprezentant (…) nie był osobą prywatną, ale osobą publiczną (sportowcem), której każdy mógł zrobić zdjęcie w barwach (…) . Zdjęcie pokazuje powoda oraz (…) , którzy świadomie pozują na tle samochodu rajdowego (…) do zdjęć robionych przez przedstawicieli mediów. Powód widoczny jest na zdjęciu jako członek zespołu rajdowego (…) , który cieszy się z sukcesu, wygranej w rajdzie, który to rajd jest wydarzeniem publicznym, dostępnym dla wszystkich mediów oraz widzów. Powód musiał mieć świadomość, że robione przez media zdjęcia mogą być opublikowane. Pozwana Spółka jako założyciel i sponsor zespołu rajdowego (…) , miała pełne prawo do publikacji zdjęcia, które pokazuje sukces własnego zespołu rajdowego. Powód biorąc udział w rajdzie jako oficjalny reprezentant (…) , musiał mieć świadomość, że każdy może robić mu zdjęcia. Ponieważ zdjęcia pochodzą z wydarzenia o charakterze publicznym, które jest --- STRONA 7 --- bardzo medialne, zdjęcia te mogą być powszechnie publikowane i pokazywane w mediach, a w szczególności przez właściciela (…) . Ponadto strona pozwana podniosła, że opublikowane zdjęcie oraz treść ogłoszenia nie zawiera treści wartościujących, wskazujących, że zdaniem powoda samochody (…) są najlepsze lub są niezawodne. Zdjęcie i treść ogłoszenia nie zawiera jakichkolwiek wypowiedzi lub twierdzeń powoda, np. typu „zdaniem (…) najlepsza jest (…) ”. Opublikowane zdjęcie oraz treść ogłoszenia zawiera potwierdzenie faktu, jakim było zwycięstwo załogi (…) / (…) w pierwszym starcie w (…) rajdzie (…) , a ze zdjęcia wynika, że załoga ta jeździła w barwach (…) , który to zespół jest kojarzony z pozwaną spółką. Jest to tym samym informacja, która jest powszechnie znana. Strona pozwana podkreśliła, że informacja o zwycięstwie zespołu rajdowego (…) , w tym zdjęcie jej członków ukazało się w branżowym czasopiśmie poświęconym rajdom samochodowym - magazynie (…) . Ukazanie się ogłoszenia w magazynie branżowym z gratulacjami dla zwycięskiej załogi wraz z jej zdjęciem jest powszechną i standardową procedurą w środowisku sportu rajdowego. Pozwana Spółka podała, że powód wyrażając zgodę na udział w zespole rajdowym pozwanej spółki - (…) wyraził zgodę na możliwą publikację zdjęcia członków załogi (…) wraz ze złożeniem im gratulacji z tytułu zwycięstwa w rajdzie, w którym brali oni udział. Jest to powszechną i standardową procedurą w środowisku sportu rajdowego. Opublikowane zdjęcie i treść ogłoszenia nie dotyczyły powoda jako osoby prywatnej, ale wyłącznie jako członka zespołu rajdowego pozwanej spółki (…) , w którym powód dobrowolnie wziął udział. Publikacja zdjęcia z wydarzenia publicznego, przy tym bardzo medialnego jakim był rajd (…) , wraz z gratulacjami dla członków załogi własnego zespołu rajdowego pozwanej, w żadnej mierze nie narusza dóbr osobistych powoda. Przeciwnie, przedstawia powoda w dobrym świetle, jako człowieka sukcesu. --- STRONA 8 --- Niesporne w sprawie było, że: Powód (…) jest z zawodu jest (…) , pilotem rajdowym, instruktorem w szkole jazdy, od 1996 r. startuje w rajdach samochodowych jako pilot rajdowy, jeżdżąc z różnymi kierowcami, zdobył 6 tytułów (…) . Magazyn „ (…) ” jest czasopismem o charakterze branżowym, specjalistycznym, ogólnie dostępnym, poświęconym tematyce sportów motorowych, a w szczególności rajdów samochodowych. Ponadto Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W magazynie rajdowym „ (…) ” nr (…) z czerwca 2009 r. na stronie 7 opublikowano zdjęcie przedstawiające powoda (…) w stroju rajdowym w towarzystwie kierowcy rajdowego (…) , obaj z podniesionymi ku górze rękami w geście radości i triumfu z powodu zwycięstwa w rajdzie, na tle samochodu rajdowego marki (…) . Zdjęcie w górnej części zostało opatrzone hasłem „ (…) !” wraz z adnotacją o treści: „Gratulujemy załodze (…) / (…) zwycięstwa w pierwszym starcie w (…) ” W prawym górnym rogu wskazano adres internetowy www. (…) .pl, a na dole zamieszczono adresy dealerów samochodowych marki (…) oraz logo firm polecanych przez (…) . Zdjęcie powoda pochodzi z rajdu „ (…) ”, który odbył się w czerwcu 2009 r. dowód: magazyn rajdowy (…) nr (…) z czerwca 2009 r. – k. 80 Powód nawiązał współpracę z (…) w (…) na początku 2009 r., wcześniej pod koniec 2008 r. Spółka (…) na skutek różnicy kursu walut znajdowała w złej kondycji finansowej, dlatego początkowo decyzja pozwanej Spółki co do startów w rajdach w sezonie 2009 była negatywna, a nadto poprzedni sezon rajdowy w 2008 r. zakończył się niepomyślnie dla marki (…) . W styczniu 2009 r. do prezesa zarządu pozwanej Spółki (…) zwrócił się szef szkoły jazdy (…) , --- STRONA 9 --- informując go, że kierowca rajdowy (…) ma problem ze skompletowaniem budżetu związanego z kosztami uczestnictwa w rajdach, sugerując jednocześnie podjęcie inicjatywy w kierunku nawiązania współpracy z tym kierowcą. W 2008 r. (…) odnosił sukcesy, wygrywał rajdy samochodowe. Pozwana Spółka dysponowała wówczas środkami finansowymi, lecz nie miała kierowcy, by podjąć się udziału w rajdach. Zanim podjęto decyzję o współpracy zorganizowano w lutym 2009 r. testy samochodowe, na których jako pilot pojawił się powód zaproszony przez (…) , który nota bene deklarował chęć współpracy z powodem. Na potrzeby testu porównano marki dwóch samochodów (…) i nowego modelu (…) , testy okazały się pozytywne dla (…) i dlatego podjęto decyzję o współpracy z (…) na sezon 2009 r., który z uwagi na przebieg testów uznał, że istnieje szansa, by w 2009 r. wygrać (…) samochodem marki (…) . Zgodnie z planem (…) miał jeździć z (…) przez cały sezon rajdowy. Wobec powyższego podjęto decyzję, że w skład teamu (…) wejdzie (…) jako kierowca i (…) jako pilot rajdowy. W dniu 1 maja 2009 r. zadzwonił do powoda (…) z informacją, że współpraca z powodem dojdzie do skutku. W dniu 20 marca 2009 r. strona pozwana zawarła z (…) umową sponsoringu. W § 2 tej umowy sponsorowany kierowca zobowiązał się do reklamowania sponsora – pozwanej Spółki jako oficjalny reprezentant (…) w ramach startów w (…) . (…) w § 3 tej umowy zobowiązał się ponadto do podjęcia wszelkich wysiłków w celu zapewnienia właściwej prezentacji Sponsora w związku z jego udziałem w imprezach sportowych oraz w kontaktach z mediami, a sponsor zastrzegł sobie prawo do korzystania z wizerunku sponsorowanego kierowcy w prowadzonych przez siebie działaniach reklamowych. Działania reklamowe sponsor może prowadzić we wszystkich możliwych formach, w szczególności poprzez umieszczenie wizerunku sponsorowanego na plakatach reklamowych, stronach internetowych oraz w trakcie różnych prezentacji reklamowych, a zastrzeżenia powyższe dotyczą --- STRONA 10 --- również załogi, bowiem przez sponsorowanego należy również rozumieć załogę . W czerwcu 2009 r. odbył się rajd „ (…) ”, stanowiący eliminacje do (…) , w którym załoga w składzie (…) / (…) zajęła pierwsze miejsce, a impreza ta była wydarzeniem medialnym, towarzyszyły mu relacje w prasie i telewizji. Przed rajdem Spółka (…) zawarła z powodem umowę o dzieło, w której przewidziano gratyfikację za udział powoda w tym konkretnym rajdzie w kwocie 5 000 zł. wraz z premią w kwocie 1 000 zł. za wygraną w rajdzie. W umowie tej powód nie wyraził zgody na wykorzystanie jego wizerunku. Przed rajdem „ (…) ” strony nie rozmawiały o podpisaniu jakiejś ogólnej umowy, a jedynie o wynagrodzeniu za udział w rajdzie. Powód ani w pisemnej umowie, ani też w jakiekolwiek inny sposób, nawet pośredni bądź dorozumiany, nie wyraził zgody na korzystanie z jego wizerunku przez (…) w (…) . Prezes pozwanej Spółki rozmawiał przed rajdem z powodem na temat kwestii finansowych, czyli wynagrodzenia za udział w rajdzie, ponieważ (…) zwrócił się do niego, by (…) zajął się tą kwestią, ustaliło konkretną sumę wynagrodzenia. Ostatecznie strona pozwana zawarła z powodem umowę o dzieło, ponieważ (…) nie prowadził działalności gospodarczej, nie mógł zawrzeć umowy z powodem, gdyż nie mógłby odliczyć od podatku całości kosztów wiążących się z zawartą umową. Dlatego wynagrodzenie powodowi, w związku z zawartą umową o dzieło, wypłaciła Spółka (…) . Sama umowa została zawarta na piśmie, a umowa o dzieło odpowiada obowiązkom, które wykonuje pilot, a które polegają na nawigacji kierowcy, przy czym umowy, np. o dzieło były niejako formą fakturowania startów, jeżeli członek załogi np. nie prowadzi działalności gospodarczej, a co do zawarcia umowy „dużej” sponsoringu strony miały wrócić po zakończeniu rajdu. (…) miał swój budżet składający się z pieniędzy płaconych przez firmę (…) . Te firmy przelały budżety na konto Spółki (…) . W efekcie powstał jeden budżet obejmujący część pieniędzy przekazanych przez (…) i innych sponsorów i stąd pochodziły pieniądze dla (…) , przy czym (…) w zasadzie nie posiadał --- STRONA 11 --- środków finansowych, które by mu starczyły na opłacenie pilota z własnego budżetu. dowód: zeznania powoda (…) k. 131-133, zeznania prezesa zarządu Spółki (…) – k. 133-134 , umowa sponsoringu z dnia 20 marca 2009 r. – k. 82-86 zeznania świadka (…) – k. 89-91 W trakcie drugiego dnia ww. rajdu do prezesa (…) zwróciła się żona (…) sugerując mu, by porozmawiał z (…) na temat dalszej współpracy z powodem, że współpraca na pokładzie samochodu podczas rajdu jest tak zła, że jest to niebezpieczne. Po rajdzie ponownie przyszła do (…) , ponawiając swoją prośbę o rozmowę z mężem, przy czym w świecie rajdowym wiadomym jest, że żona (…) jest jego „rzecznikiem prasowym w sprawach trudnych”. Prezes pozwanej Spółki przeprowadził rozmowę z (…) , który przyznał, że jazda z powodem jest niebezpieczna, gdyż popełnia on dużo błędów, jest zbyt zestresowany. Pomimo prośby (…) , by kierowca powiedział o zaistniałej sytuacji swojemu pilotowi – powodowi (…) , (…) nie zgodził się na taką rozmowę, wskazując, że taka rozmowa mogłaby zagrozić jego wizerunkowi, jak również z uwagi na to, że to właśnie on zaangażował powoda i zaproponował mu współpracę w zespole rajdowym. Prezes pozwanej Spółki podjął decyzje o zmianie pilota i zakończeniu współpracy z powodem, by spełnić oczekiwania kierowcy (…) , a wiadomość ta została przekazana powodowi w sposób nieoficjalny przez kierownika zespołu (…) . W efekcie (…) zaproponował innego pilota (…) , a do powoda napisał e-maila, w którym wskazał przyczyny rozwiązania umowy tj. niewłaściwe odnoszenie się do mechaników, nieprofesjonalne zachowanie w samochodzie i zbyt emocjonalne podejściu powoda do rajdu. Umowę z (…) również została podpisana przez stronę pozwaną (…) , a nie przez (…) . dowód: zeznania powoda (…) k. 131-133, zeznania prezesa zarządu Spółki (…) – k. 134-136, zeznania świadka (…) – k. 90-91 --- STRONA 12 --- Powszechnym zwyczajem w świecie rajdowym, motorowym jest składanie gratulacji zwycięskiej załodze, publikowanie gratulacji np. w prasie. W świecie rajdowym brak ściśle określonych reguł co do zawierania umów – umowy mogą być i pisemne i ustne, w formie ustnych ustaleń, wszystko zależy od wzajemnego zaufania i kalibru sprawy. Powszechną praktyką w sportach motorowych jest dobór pilotów rajdowych bezpośrednio przez samych kierowców. Dla przykładu (…) współpracował ze Spółką (…) jako pilot rajdowy w 2009 roku i w 2010 r. bez zawarcia umowy na piśmie, a warunki współpracy zostały ustalone ustnie, natomiast inny pilot rajdowy (…) , zawarł umowę zlecenia w związku z udziałem w zespole (…) na sezon 2012, w której brak zapisu na temat wykorzystania jego wizerunku. Przyjmuje się, że eksponowaną osobą w branży rajdów samochodowych jest kierowca, a nie pilot, dlatego osoby nawet średnio zainteresowane tego typu sportem są w stanie wskazać z nazwiska kierowcę, w przeciwieństwie do nazwiska pilota. Spółka (…) nigdy nie zawierała umów z pilotem, po raz pierwszy zawarła umowę o dzieło z powodem. Co do zasady wszystkie umowy zawsze zawierała z kierowcą tj. (…) , (…) , (…) , (…) , ostatnio (…) , a zasadniczo bywa i tak, że to kierowca płaci polotowi, a jedynie sporadycznie (…) jako sponsor załogi. dowód: zeznania świadka (…) k. 90- 91 zeznania świadka (…) – k. 92-94 i zeznania świadka (…) –k. 94-95 Pismem z dnia 16 listopada 2009 r. powód wezwał stronę pozwaną do zaprzestania naruszenia prawa do wizerunku i nazwiska oraz do zadośćuczynienia pieniężnego w kwocie 35 000 zł. w związku z wykorzystaniem jego wizerunku w reklamie, która ukazała się w magazynie (…) nr (…) z czerwca 2009 r., bez jego zgody. Strona pozwana w piśmie z dnia 23 listopada 2009 r. nie uwzględniła roszczeń powoda, wskazując, że załoga --- STRONA 13 --- startująca w rajdzie samochodowym w barwach sponsora z definicji wyraża zgodę na wykorzystanie jej dóbr osobistych w postaci nazwiska i wizerunku. W kolejnym piśmie z dnia 2 grudnia 2009 r. skierowanym do pozwanej Spółki powód podniósł, że do wykorzystania dóbr osobistych konieczna jest świadoma zgoda osoby, której dobra mają być wykorzystywane, dlatego powoływanie się na jakiekolwiek zwyczaje czy domniemania w środowisku sportowym należy uznać za niedopuszczalne. W odpowiedzi strona pozwana w piśmie z dnia 22 grudnia 2009 r. przyznała, że umowa sponsoringu została zawarta jedynie między (…) , a Spółką (…) , lecz umowa ta nie obejmowała powoda. Pozwana wskazała również, że z umowy sponsoringu zawartej z (…) wynika, że wyraził zgodę na wykorzystanie w celach marketingowych swojego wizerunku, a także wizerunku całego teamu, czyli również pilota i tylko od niego powód mógłby dochodzić ewentualnych roszczeń. Pismem z dnia 5 stycznia 2010 r. powód po raz kolejny wskazując nietrafność argumentów powoływanych przez stronę pozwaną na poparcie zajmowanego przez nią stanowiska. Ostatecznym krokiem, mającym na celu polubowne zakończenie sporu było skierowane w dniu 29 kwietnia 2009 r. do Sądu (…) w (…) wniosku o pojednanie stron, jednak wniosek ten nie odniósł zamierzonego skutku. dowód: pismo z dnia 16 listopada 2009 r. – k. 11, pismo z dnia 23 listopada 2009 r. k. 13, pismo z dnia 2 grudnia 2009 r. – k. 16, pismo z dnia 22 grudnia 2009 r. – k. 18, pismo z dnia 5 stycznia 2010 r. – k. 22, wniosek o pojednanie stron – k. 23 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań stron postępowania, dokumentów wskazanych przez strony, a także częściowo na podstawie zeznań świadków: (…) , (…) i (…) , lecz jedynie w tym zakresie, w jakim znajdują potwierdzenie w wiarygodnych zeznaniach stron. Sąd dał wiarę zeznaniom (…) jedynie w części, bowiem co do istotnych faktów świadek ten --- STRONA 14 --- zasłaniał się niepamięcią, a nadto jego zeznania były niespójne i niekonsekwentne. Świadek ten nie potrafił bowiem przedstawić w sposób logiczny jaki był zakres współpracy zarówno z powodem, jak i strona pozwaną, w ramach jego udziału w rajdach sportowych w 2009 r. w barwach marki (…) , jak również powodów, dla których współpraca z powodem, po zakończeniu zwycięskiego rajdu „ (…) ” została rozwiązana, dlatego Sąd przyjął jego zeznania jedynie w części, która znalazła potwierdzenie w zeznaniach stron. (…) w sposób lakoniczny podał, że „ tak się stało – Pan (…) odszedł nie przeze mnie – pewnie były jakieś nieporozumienia w całym teamie, który tworzą nie tylko pilot i kierowca(…) faktycznie po rajdzie była rozmowa moja z prezesem pozwanej spółki z której wynikało, że z tym pilotem nie będę jeździł (k. 90). Świadek na pytanie o okoliczności zawarcia współpracy wskazał „ Nie wiem na jakiej zasadzie w rajdzie tym brał udział powód- nie rozmawialiśmy na ten temat. Jechaliśmy razem jako załoga (…) .” (k.89). Sąd dał wiarę temu świadkowi jedynie co do tego, że to on ostatecznie podejmował decyzję o stracie w rajdach w zespole z (…) , jak również co do zakresu finansowania tego przedsięwzięcia przez stronę pozwaną, z uwagi na ograniczony budżet (…) . Świadek nie posiadał informacji na temat zgody na wykorzystanie wizerunku załogi w ramach uczestnictwa w rajdach, a treść umowy sponsoringu nie była mu do końca znana, przy czym w trakcie przesłuchania podał, że „ dla mnie niezręczną sytuacją jest to, że uczestniczę w tym procesie, nie chcę stawać po żadnej ze stron”( k. 91), a jego niepamięć w pewnych istotnych elementach stanu faktycznego może wynikać właśnie z takiej postawy wobec stron procesu. Sąd oddalił wniosek powoda o uzupełniające przesłuchanie świadka (…) , bowiem zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a zgłoszone tezy dowodowe na rozprawie w dniu 29 października 2012 r., na które miał być słuchany ten świadek, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. --- STRONA 15 --- Również zeznania kolejnego świadka (…) zasługują na uwzględnienie jedynie w części, w zakresie powszechnej praktyki i zwyczajów w rajdach samochodowych, jednak i w jego zeznaniach trudno doszukać kategorycznych stwierdzeń, przydatnych dla ustalenia stanu faktycznego i dlatego w głównej mierze zostały pominięte. Nie sposób pominąć faktu, że współpracuje on ze stroną pozwaną w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej jako partner handlowy marki (…) , a jako pilot reprezentował (…) w roku 2007, 2009, 2010, a powyższe okoliczności mogą wskazywać na brak obiektywizmu w jego zeznaniach i ocenie charakteru spornej publikacji na łamach magazynu „ (…) ” i w tym samym świetle należy ocenić zeznania kolejnego świadka (…) , który jako pilot rajdowy współpracuje obecnie ze strona pozwaną. W tym kontekście ocena charakteru publikacji spornego zdjęcia oceniona przez przesłuchanych w sprawie świadków jako forma gratulacji zwycięskiej drużynie wobec panujących w sporcie motorowym zwyczajów, bez podtekstów reklamowych i marketingowych, nie zasługuje na uwzględnienie, tym bardziej, że zarówno (…) jak i (…) uznali, że sam napis (tekst), który jest w nagłówku można uznać jako reklamowy, lecz główna treść nie jest reklamą tylko informacją o wspólnych sukcesach. Miarodajne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy były w szczególności zeznania stron, jednak tylko w takim zakresie, w jakim były ze sobą zbieżne i spójne. Zeznania powoda co do okoliczności nawiązania współpracy ze stroną pozwaną oraz (…) , jego inicjatywy w podejmowanym przedsięwzięciu sportowym należało uznać za subiektywne, dlatego w tym zakresie Sąd dał wiarę zeznaniom przedstawiciela strony pozwanej- (…) , jako logiczne i konsekwentne, a szczególnie co do okoliczność rozwiązania współpracy z powodem, oraz rzeczywistych przyczyn takiego stanu rzeczy oraz warunków finansowania startu w ramach zespołu (…) . Sąd dał wiarę obu stronom procesu, że w związku ze startem w rajdzie „ (…) ” strony zawarły umowę o dzieło w przedmiocie wynagrodzenia powoda i jego wysokości za start w tym rajdzie, --- STRONA 16 --- przy czym Sąd dał wiarę powodowi, wbrew twierdzeniom przedstawiciela strony pozwanej, że doszło do zobowiązania się pozwanej Spółki do zawarcia w przyszłości umowy regulującej w sposób dokładny warunki współpracy. Sąd zważył co następuje: Powództwo częściowo zasługiwało na uwzględnienie. Istotą postępowania w niniejszej sprawie było ustalenie, czy doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda poprzez wykorzystanie jego imienia i nazwiska oraz wizerunku w magazynie rajdowym „ (…) ” z czerwca 2009 r. i czy naruszenie to – jeśli nastąpiło - zasługuje na ochronę prawa cywilnego i w jakim zakresie. Należy podkreślić, że żądanie pozwu zostało oparte na dwóch podstawach: żądania przeproszenia powoda przez stronę pozwaną za bezprawne wykorzystanie do celów promocyjnych na łamach magazynu (…) jego dóbr osobistych w postaci wizerunku i nazwiska oraz żądania zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Wśród dóbr osobistych podlegających ochronie prawa cywilnego (art. 23 k.c.) znajduje się m.in. nazwisko, wizerunek. W myśl art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Z powołanego przepisu wynika jednoznacznie, iż ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym. Przesłanka bezprawności działania ujmowana jest w prawie cywilnym szeroko i przyjmuje się, że bezprawne jest każde działanie sprzeczne z normami prawnymi, a nawet z porządkiem prawnym i zasadami współżycia społecznego. Za bezprawne uważa się każde działanie naruszające dobro --- STRONA 17 --- osobiste, jeżeli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności je usprawiedliwiających. Do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych zalicza się: działanie w ramach porządku prawnego, podjęte w obronie uzasadnionego interesu, wykonywanie prawa podmiotowego oraz zgodę pokrzywdzonego (por. wyrok SN z dnia 19.10.1989 r., II CR 419/89, OSP 1990, nr 11-12, poz. 377). W art. 24 § 1 k.c. ustawodawca wprowadził zasadę domniemania bezprawności, którą musi obalić pozwany. Również art. 81 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 90, poz. 631 z późn. zm.). przewiduje ochronę dobra osobistego jakim jest wizerunek. Relacja tych przepisów do siebie jest złożona. Uregulowanie zawarte w art. 81 ust. 2 PrAut jest przepisem szczególnym w stosunku do uregulowań z kodeksu cywilnego, natomiast w pozostałej jego części istnieje zbieg norm. Zbieg norm występuje także w relacji art. 78 ust. 1 PrAut w związku z art. 83 PrAut do art. 448 k.c. z tego powodu, że oba uregulowania przewidują takie same środki ochrony jakimi w szczególności są złożenie oświadczenia w odpowiedniej treści i formie, zadośćuczynienie i przyznanie odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny (por. :orzeczenie SA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r. sygn. akt I ACa 1358/01 – OSA 2001/5/27). Przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenie ma nie subiektywne odczucie danej osoby, ale to jaką reakcję wywołuje naruszenie w społeczeństwie. Należy więc przyjąć koncepcję obiektywną naruszenia dobra osobistego w kontekście całokształtu okoliczności sprawy, abstrahując, m.in. od subiektywnych odczuć. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2001 r., V CKN 195/01 ). W spornej publikacji posłużono się imieniem i nazwiskiem i wizerunkiem powoda. Nazwisko i imię jest skierowanym na zewnątrz znakiem rozpoznawczym osoby fizycznej i ujawnienie go w celu jej identyfikacji nie może być zasadniczo uznane za bezprawne, jeśli nie łączy się z naruszeniem --- STRONA 18 --- innego dobra osobistego, np. czci, prywatności lub godności osobistej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2003 r., I PK 590/02, OSNP 2004, nr 20, poz. 351). Z tego względu samo ujawnienie nazwiska nie jest naruszeniem, co do zasady, dobra osobistego, co dotyczy także osoby o nazwisku publicznie znanym (polityków, dziennikarzy, aktorów), chyba że w danych okolicznościach osoba taka wyraźnie albo w sposób dorozumiany sobie tego nie życzy, a szczególnie, gdy jak w niniejszej sprawie, publikacja zdjęcia ma charakter stricte reklamowy i promocyjny marki (…) . Przepis art. 81 ust. 1 PrAut przewiduje, że rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. Zezwolenie na rozpowszechnianie wizerunku może być udzielone w formie dowolnej; zgoda musi być jednak niewątpliwa. Oznacza to, że „osoba jej udzielająca musi mieć pełną świadomość nie tylko formy przedstawienia jej wizerunku, ale także miejsca i czasu publikacji, zestawienia z innymi wizerunkami i towarzyszącego komentarza” (wyr. SA w Warszawie z dnia 12 lutego 1998 r., I ACa 1044/97, LEX nr 81433). W ustalonym wyżej stanie faktycznym należy przyjąć, że zezwolenia takiego nie było, bowiem strona pozwana nie wykazała, czy do udzielenia takiej zgody przez (…) w ogóle doszło, a stanowisko pozwanej Spółki, że załoga startująca w barwach sponsora z definicji wyraża zgodę na wykorzystanie jej dóbr osobistych w postaci wizerunku i nazwiska, nie zasługuje na uwzględnienie, w oparciu o ustalenia stanu faktycznego poczynione w sprawie, jak również w oparciu o zasady doświadczenia życiowego tym bardziej, że analiza przedłożonej do akt sprawy umowy sponsoringu zawartej z (…) wskazuje, że w umowach tego typu zawarte są postanowienia co do wykorzystania i upublicznienia wizerunku załogi, czyli kierowcy i pilota. Należy zauważyć, że konstrukcja przepisów art. 81 PrAut oraz art. 23 i 24 k.c. statuują w rzeczywistości domniemanie bezprawności użycia wizerunku, które to domniemanie obalić musi ten, któremu zarzuca się owo użycie wizerunku. Pogląd taki znajduje potwierdzenie w literalnej wykładni --- STRONA 19 --- przepisów, jak i w orzecznictwie ( por. orzeczenie SA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r. sygn. akt I ACa 1358/01 – OSA 2001/5/27, a także wyrok SA w Krakowie z dnia 19 grudnia 2001 r. sygn. akt I ACa 957/01). Strona pozwana, wobec powyższych rozważań, nie obaliła tego domniemania, wobec tego użycie wizerunku powoda przez pozwaną Spółkę było bezprawne. Ponadto przepis art. 81 PrAut ust. 1 stanowi w dalszej części, iż w braku wyraźnego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli osoba ta otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie. Bezspornym jest, że powód takiego wynagrodzenia nie otrzymał, a jedynym wynagrodzeniem było wynagrodzenie za udział w tym konkretnym rajdzie, który miał charakter jednorazowy, wobec późniejszego zerwania współpracy z powodem. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 kwietnia 2004 r., I CK 495/03 ("Glosa" 2005, nr 1, s. 54), wizerunek osoby jest jej dobrem, więc rozpowszechnianie eksponujące tę osobę bez jej zgody stanowi naruszenie tego dobra. Należy podkreślić, że nie każde naruszenie rodzi automatycznie odpowiedzialność z art. 24 k.c. Bezprawność rozpowszechniania wyłącza bowiem. m.in. zgoda uprawnionego, a także działanie w warunkach ustawowego upoważnienia objętego treścią art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 90, poz. 631 z późn. zm.). Ustawodawca zwolnił w nim od obowiązku otrzymania zgody na rozpowszechnianie wizerunku osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, zawodowych. Według utrwalonej wykładni przepisu tylko łączne spełnienie trzech przesłanek uzasadnia rozpowszechnianie, które nie będzie mogło być potraktowane jako bezprawne: - osoba, której wizerunek poddano rozpowszechnianiu jest osobą powszechnie znaną, --- STRONA 20 --- - wizerunek ustalono w związku z wykonywaniem przez tę osobę funkcji publicznych, - wykorzystanie wizerunku powinno być związane z relacjonowaniem wykonywania przez portretowanego tego rodzaju funkcji (por. J. Barta, R. Markiewicz, M. Czajkowska-Dąbrowska, Z. Ćwiąkalski, E. Traple "Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Komentarz", Kraków 2005). Pojęcie osoby powszechnie znanej nie zostało zdefiniowane w prawie autorskim i podejmowane są różne próby jego wyjaśnienia, także z uwzględnieniem definicji zawartych w innych aktach prawnych. Najczęściej przyjmuje się jednak, że są to osoby, których rozpoznawalność jest wynikiem sprawowanych funkcji politycznych lub społecznych bądź też prowadzonej działalności zawodowej, gospodarczej, hobbystycznej itp. Poprzez wykazywaną w powyższy sposób aktywność, czy nawet jednostkowy, spektakularny czyn wzbudzający zainteresowanie, osoby te przestają być anonimowe, a usprawiedliwiony interes społeczny przemawia za pokazaniem ich wizerunku (por. J. Balcarczyk "Prawo do wizerunku i jego komercjalizacja", Oficyna 2009 i wskazana tam literatura). Zasadnicza w tej sytuacji jest ocena celu prezentacji wizerunku. Stanowisko to koresponduje z ukształtowaną w piśmiennictwie i judykaturze trzecią przesłanką omawianego upoważnienia, która nawiązując do ratio legis art. 81 ust. 2 pkt. 1 prawa autorskiego wymaga, by rozpowszechnianie wizerunku służyło utrwalaniu i przekazywaniu zdarzeń z historii współczesnej. Preferując informacyjny interes społeczeństwa niektórzy autorzy dopuszczają zamieszczenie fotografii, jako elementu towarzyszącego materiałowi poświęconemu danej osobie lub wydarzeniom, w których odegrała ona ważną rolę (por. J. Barta, R. Markiewicz "Media a dobra osobiste" Oficyna 2009). Inni z kolei uznają za usprawiedliwiający cel dalej idący: dydaktyczny, związany z wyjaśnianiem, analizą krytyczną (por. A. Matlak "Cywilnoprawna ochrona wizerunku", KPP 2004/2/317). Publikacja zdjęcia powoda w głównej mierze --- STRONA 21 --- miała charakter reklamowy i promocyjny, bowiem świadczy o tym hasło umieszczone w centralnym miejscu publikacji „ (…) ” oraz umieszczenie wycinka zdjęcia pochodzącego z całą pewnością ze zwycięskiego rajdu, na tle samochodu rajdowego marki (…) wraz z podaniem adresu internetowego marki (…) i adresów dealerów samochodowych tej marki. Należy podkreślić, że zasadniczym celem spornej publikacji jest cel reklamowo- promocyjny, a sama publikacja, jako forma gratulacji została wykorzystana właśnie w celach reklamowych i promocyjnych. W niniejszej sprawie można przyjąć, że powód był osobą znaną w świecie rajdowym, z tym że jego zdjęcie (wizerunek) w roli pilota rajdowego na tle samochodu marki (…) został głównie wykorzystany jako informacja reklamowa tej marki. W świetle wskazanych wyżej okoliczności – przy przyjęciu, że doszło do naruszenia dobra osobistego w postaci wizerunku i nazwiska powoda, a naruszenie to było bezprawne, Sąd uwzględnił żądanie niemajątkowe powoda poprzez zobowiązanie strony pozwanej do opublikowania w magazynie rajdowym (…) oświadczenia o przeproszeniu przez stronę pozwaną powoda za bezprawne wykorzystanie do celów promocyjnych na łamach magazynu (…) jego dóbr osobistych w postaci wizerunku i nazwiska. Wobec stwierdzonego naruszenia dobra osobistego powodowi zgodnie z art. 24 k.c. powodowi przysługuje roszczenie o to, aby strona, która dopuściła się naruszenia dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Wskazać należy, że sąd związany był co do zasady podaną przez powoda treścią oświadczenia, którego złożenia się domagał. Jak powszechnie przyjmuje się w doktrynie oraz w orzecznictwie treść i forma czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia zależy od rodzaju naruszonego dobra oraz formy jego naruszenia. Osobie, której dobra osobiste naruszono przysługuje prawo do uzyskania przeprosin w takiej formule, w jakiej doszło do naruszenia --- STRONA 22 --- ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2008 r. ICKS 345/07 M. Prawn. 2008/5/229). Środek jaki należy zastosować dla usunięcia skutków naruszenia musi przede wszystkim gwarantować poszkodowanemu satysfakcję jednak nie może on mieć charakteru wyłącznie represyjnego dla zobowiązanego. Żądanie powoda zamieszczenia przez pozwaną na łamach magazynu (…) przeprosin za bezprawne wykorzystanie do celów promocyjnych jego dóbr osobistych w postaci wizerunku i nazwiska należy uznać za zasadne i spełniające ww. cele. Odnośnie żądania zapłaty zadośćuczynienia wskazać należy, że zgodnie z art. 448 k.c. do którego odsyła wyżej wskazany art. 24 § 1 k.c. „w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia…”. Z przepisu tego wynika, że o zasadności żądania zasądzenia określonej kwoty na rzecz osoby, której dobra osobiste zostały naruszone lub na określony cel społeczny muszą być spełnione przesłanki: 1) naruszenie dobra osobistego w drodze zawinionego działania 2) krzywda po stronie osoby, której dobra osobiste zawinionym działaniem zostały naruszone 3) związek przyczynowy między działaniem a skutkiem czyli krzywdą. Biorąc pod uwagę ustalenia stanu faktycznego wskazać należy na brak podstaw do uwzględnienia pozwu w części obejmującej roszczenia o charakterze majątkowym (o zapłatę zadośćuczynienia). Sąd oddalił powództwo w tym zakresie, bowiem z dowodów przeprowadzonych w sprawie nie wynika, aby powód poniósł jakąkolwiek krzywdę. Ciężar dowodu w tej części spoczywał na powodzie, który nie wskazał jakie ewentualnie ujemne --- STRONA 23 --- konsekwencje na skutek wykorzystania jego wizerunku w spornej publikacji poniósł. Należy zauważyć także, że pomimo, iż wizerunek powoda został rozpowszechniony z naruszeniem art. 81 PrAut, bez jego zgody, to sporna fotografia nie przedstawia powoda w złym świetle, nie ośmiesza go, nie narusza dobrych obyczajów, bowiem w niniejszej sprawie nie doszło do publikacji wizerunku fałszywego, zniekształconego, zmanipulowanego, nie zaprezentowano go w sposób obraźliwy, ośmieszający, czy z wykorzystaniem nieprawdziwych informacji, a także w sytuacji prywatnej (pozasportowej). Wręcz przeciwnie postać powoda została pokazana w bardzo pozytywnym świetle, jako przykład osoby, która odniosła sukces sportowy (zawodowy) rajdzie „ (…) ”. Ponadto należy wskazać, że powód podczas przesłuchania deklarował chęć upublicznienia swojego wizerunku, jednak za odpowiednim wynagrodzeniem, uwzględniającym jego wartość medialną jako sportowca (pilota) rajdowego, co przemawia za ustaleniem, że powodowi nie została wyrządzona krzywda w sposób zawiniony przez pozwaną Spółkę, uzasadniająca zasądzenie zadośćuczynienia na zasadach określonych w art. 448 k.c. Sąd nie podziela twierdzenia strony pozwanej, że z umowy sponsoringu zawartej z (…) , wynika, że w umowie tej wyraził zgodę na wykorzystanie w celach marketingowych swojego wizerunku, a także wizerunku całej załogi, czyli również powoda jako pilota rajdowego, a występy w barwach zespołu (…) , są swego rodzaju dorozumianą zgodą na publikowanie wizerunku osobistego pilota, jako członka tego zespołu. Zdaniem strony pozwanej powód mógłby z tytułu bezprawnej publikacji jego wizerunku dochodzić ewentualnych roszczeń jedynie od kierowcy- strony umowy ze sponsorem. W tej kwestii należy podkreślić, że po pierwsze powód nie jest stroną przedmiotowej umowy sponsoringu, bowiem umowa dotyczy stosunków między stroną pozwaną a (…) , który ponadto nie jest podmiotem naruszającym dobra osobiste powoda i --- STRONA 24 --- dlatego brak podstaw prawnych do kierowania wobec niego roszczeń powoda z tego tytułu. Należy na koniec podkreślić, że występy w barwach sponsora nie mogą być poczytywane jako dorozumiana zgoda członka zespołu na korzystanie z jego wizerunku, szczególnie w celach promocyjnych i reklamowych. Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, że powództwo jedynie częściowo zasługiwało na uwzględnienie, w zakresie w jakim zostało to wskazane w pkt I wyroku. O kosztach w pkt. III sentencji rozstrzygnięto w oparciu o art. 100 k.p.c., koszty postępowania między stronami stosunkowo rozdzielono. Powód wygrał proces w zakresie roszczenia niemajątkowego, poniósł koszty: opłaty od pozwu w zakresie roszczenia niemajątkowego w kwocie 600 zł. oraz koszty zastępstwa procesowego o ochronę dóbr osobistych w kwocie 360 zł. Strona pozwana wygrała proces w zakresie roszczenia majątkowego o zapłatę kwoty 35 000 zł. i poniosła koszty zastępstwa procesowego w kwocie 2 400 zł. Wobec powyższego Sąd zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 1 440 zł. , jako różnica między kwotą 2400 zł. – 960 zł.. W pkt. IV sentencji wyroku nakazano pobrać od powoda na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 1.750 zł. tytułem brakującej opłaty sądowej od pozwu, wobec nieuiszczenia opłaty sądowej w zakresie roszczenia majątkowego o zasądzenie kwoty 35 000 zł., w związku z rozszerzeniem żądania pozwu w dniu 27 października 2011 r. (k. 63), a to na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 ze zm.) w zw. z art. 98 k.p.c.