Wyrok I C 400/15 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób

--- STRONA 1 --- WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 marca 2018 roku Sąd Okręgowy w Opolu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Adam Cąkała (spr.) Sędziowie: SO Romuald Suhs SO Alicja Szwast Protokolant: st. sekr. sądowy Iwona Zmuda po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 roku w Opolu na rozprawie sprawy z powództwa H. Z. przeciwko (...) S.A. w S. o zapłatę na skutek apelacji obu stron od wyroku Sądu Rejonowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 13 kwietnia 2017 roku sygn. akt I C 400/15 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: a) w punkcie I kwotę 23.914,00 zł zastępuje kwotą 20.000 (dwadzieścia tysięcy) zł, b) w punkcie III zasądza od powódki na rzecz strony pozwanej kwotę 57,86 (pięćdziesiąt siedem 86/100) zł tytułem zwrotu kosztów procesu, c) w punkcie IV kwotę 1.447,53 zł zastępuje kwotą 1.671,45 (jeden tysiąc sześćset siedemdziesiąt jeden 45/100) zł, d) w punkcie V kwotę 1.434,27 zł zastępuje kwotą 1.210,35 (jeden tysiąc dwieście dziesięć 35/100) zł, 2. oddala apelację powódki, 3. --- STRONA 2 --- odstępuje od obciążania powódki zwrotem kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym na rzecz strony pozwanej. Na oryginale właściwe podpisy Za zgodność Transkrypcja uzasadnienia wyroku z dnia 14.03.2018r. poczatektekstu [Przewodniczący 00:00:00.000] Apelacja strony pozwanej (...) S.A. w S. zmierzająca do zmiany zaskarżonej przez nią [? 00:00:08.749] części wyroku poprzez zmniejszenie zasądzonej na rzecz powódki H. Z. kwoty o sumę 3.914 złotych, a więc do sumy 20.000 złotych, zasługuje w całości na uwzględnienie, powodując jednocześnie, że nie znalazła uzasadnionych podstaw apelacja powódki wnioskującej o zwiększenie kwoty uwzględnionego zadośćuczynienia o kwotę 9.000 złotych, czyli łącznie do wielkości 32.914 złotych. Istotnie w rozpoznawalnej sprawie strona pozwana (...) S.A. w S. została trafnie pozwana jako ubezpieczyciel spółki (...) [? 00:00:46.030] w K., do której należy sklep (...), w którym doznała uszkodzenia ciała powódka. Jednak rację ma skarżący ubezpieczyciel, że dokonując w rozpoznawanej sprawie ustaleń faktycznych i dokonując następnie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wadliwie pominięto przedstawione przez tego apelanta, a zawarte na karcie 196 akt sprawy, dowód z polisy ubezpieczeniowej, w której ustalono górny limit odpowiedzialności w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wobec wspomnianej Spółki (...) w K. do wysokości ustalonej sumy gwarancyjnej w wysokości 20.000 złotych, dookreślając w tej polisie, że w granicach tego ustalonego limitu odpowiedzialności zakres ochrony ubezpieczeniowej obejmuje między innymi zdarzenia powodujące uszkodzenie lub rozstrój zdrowia. W ten sposób nastąpiło naruszenie prawa materialnego, stosownie bowiem do treści artykułu 824 paragraf 1 kc, jeżeli nie umówiono się inaczej suma ubezpieczenia ustalona w umowie stanowi górną granicę odpowiedzialności ubezpieczyciela. W takich okolicznościach wobec naruszenia w ten sposób przepisów prawa materialnego dla oceny ustalenia istnienia górnej granicy odpowiedzialności ubezpieczyciela na poziomie 20.000 złotych wobec niekwestionowania przez pełnomocnika powódki istnienia polisy z taką sumą gwarancyjną bez znaczenia jest zarzut, że wcześniej opierając się na twierdzeniach pozwanego sporna polisa w ogóle nie była badana i niedoręczana powódce, nie pojawiła się jako dowód w niniejszej sprawie i z tych względów jej wykorzystanie obecnie w postępowaniu odwoławczym, w ramach apelacji pełnej nie sprzeciwia się treści artykułu 381 kpc w związku z artykułem 382 kpc. Należy zwrócić uwagę, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika powódki od początku postępowania wskazany jako strona pozwana ubezpieczyciel no kwestionował swoją legitymację bierną i wnosił przede wszystkim w pierwszej kolejności o oddalenie tego powództwa, no kwestionując w ogóle co do zasady same zdarzenie, że zaistniało i też w zakresie wysokości. Także wszystkie te okoliczności związane tutaj z tym naruszeniem prawa materialnego, no Sąd po prostu musiał brać pod uwagę z urzędu w ramach tej apelacji pełnej. Z tych zatem przyczyn apelacja strony pozwanej podlegała uwzględnieniu na podstawie artykułu 386 paragraf 1 kpc i dlatego zasądzoną w punkcie pierwszym zaskarżonego wyroku kwotę zmniejszono z sumy 23.914 złotych do wysokości 20.000 złotych, o czym orzeczono w punkcie pierwszym wyroku drugoinstancyjnego. Oddalając w tych okolicznościach w całości apelację powódki w punkcie drugim wyroku drugoinstancyjnego na podstawie artykułu 385 kpc, skoro od strony pozwanej w ramach ustalonego umownie limitu odpowiedzialności ubezpieczeniowej powódka mogła żądać maksymalnie 20.000 złotych, co zostało ostatecznie orzeczone i z uwagi na tę sumę gwarancyjną rozważania o zasadności żądanego przez skarżącą powódkę wyższego o 9.000 złotych zadośćuczynienia stały się niedopuszczalne i bezprzedmiotowe w tym postępowaniu. Jeżeli chodzi o rozliczenie kosztów procesu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, to wobec zaskarżenia apelacją przez stronę pozwaną również punktu trzeciego i piątego kwestionowanego wyroku należało przy zachowaniu prawidłowo zastosowanej zasady stosunkowego rozdzielenia tych kosztów na podstawie artykułu 100 zdanie pierwsze kpc dokonać stosownego zmniejszenie obciążenia tych kosztów wobec pozwanego ubezpieczyciela, którego apelacja do kwoty 3.914 złotych została uwzględniona i w ten sposób przy zmniejszeniu kwoty głównej do wysokości 20.000 złotych powódka wygrała proces w części niższej, aniżeli 49,77 procenta, a mianowicie na poziomie 41,63 procenta, czyli po zaokrągleniu w wysokości 42 procent. To z kolei oznacza, że przy niekwestionowanej wielkości łącznie poniesionych przez strony kosztach procesu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w wysokości 5.617 złotych, jako sum kwot 3.200 złotych i 2.417 złotych przy uwzględnieniu, że powódka ostatecznie przegrała sprawę w wysokości 58 procent należało zmienić punkt trzeci zaskarżonego wyroku, o czym orzeczono w punkcie 1b wyroku drugoinstancyjnego zasądzając w tych okolicznościach od H. Z. na rzecz strony pozwanej, która --- STRONA 3 --- przegrała proces tylko w wysokości 42 procent kwotę 57 złotych 86 groszy, jako różnicy między kwotą 2.417 złotych i 2.359 złotych 14 groszy. Jeżeli chodzi o łączne koszty sądowe należne Skarbowi Państwa w niekwestionowanej również wysokości 2.881 złotych 80 groszy, to należało przy mniejszej przegranej strony pozwanej obciążyć ją tymi o kosztami zgodnie z artykułem 113 ustęp 1 Ustawy o kosztach sądowych kwotą zmniejszoną z sumy wskazanej w punkcie 5 wyroku w wysokości 1.434 złotych 27 groszy do sumy 1.210 złotych 35 groszy, o czym orzeczono w punkcie 1d wyroku drugoinstancyjnego odpowiednio zwiększając te koszty należne Skarbowi Państwa ze ściągniętego w punkcie czwartym zaskarżonego wyroku roszczenia zasądzonego do wysokości 1.671 złotych 45 groszy o czym z kolei orzeczono w punkcie 1c wyroku drugoinstancyjnego. Natomiast rozstrzygnięcie o kosztach procesu w postępowaniu apelacyjnym zawarte w punkcie trzecim wyroku drugoinstancyjnego uzasadnia zastosowanie zasady słuszności wynikającej z artykułu 102 kpc, która znajduje odpowiednie zastosowanie także w postępowaniu odwoławczym po myśli artykułu 391 kpc. Sąd II instancji uznał, że faktycznie w tym zakresie, jak złożony w ostrożności procesowej wniosek pełnomocnika powódki, zasługuje na aprobatę. Otóż faktycznie apelujące (...) S.A. w S. poczynając od pisemnej odpowiedzi na pozew, zgłaszając inne zarzuty, jedynie potwierdziło, że jest ubezpieczycielem spółki (...) w K. do końca postępowania pierwszoinstancyjnego nie wskazując wprost na ograniczenie swojej odpowiedzialności wynikającej w załączonej później polisy ubezpieczeniowej jedynie do wysokości 20.000 złotych. W tych okolicznościach powódka miała podstawy do zgłoszenia własnej apelacji o 9.000 złotych przy ocennym przecież charakterze takiego roszczenia zadośćuczynienia i została pozbawiona na przykład możliwości chociażby cofnięcia powództwa w pewnej wysokości tych ponad 3.000 złotych i takie okoliczności, no rzeczywiście dawały jej podstawy do tego, żeby wystąpić ze zwiększonym świadczeniem, natomiast pozbawiło ją możliwości, właśnie o czym Sąd wspomniał, ewentualnego nawet cofnięcia pozwu ponad tę sumę 20.000 złotych, dlatego obciążanie ją kosztami postępowania apelacyjnego przy charakterze tego roszczenia jak najbardziej nie znajdowało uzasadnienia, dlatego Sąd zastosował zasadę słuszności i w punkcie trzecim odstąpił od obciążania, mimo przegrania tego postępowania apelacyjnego, ją zwrotem kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym. [koniec części 00:07:52.340]