Wyrok I C 398/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sącz

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 398/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu, Wydział I Cywilny - w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Franczak - Opiela Protokolant: sekr. Katarzyna Kulpa po rozpoznaniu w dniu 28 lutego2013 r. przez Sąd Okręgowy w Nowym Sączu na rozprawie sprawy z powództwa H. T. przeciwko Gminie (…) o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem kosztów zastępstwa prawnego. --- STRONA 2 --- Sygn. akt I C 398/11 UZASADNIENIE wyroku z dnia 28 lutego 2013 r. W ostatecznie sprecyzowanym żądaniu pozwu skierowanego przeciwko Gminie (…) , H. T. domagała się zasądzenia na swoją rzecz kwoty 40.000 zł tytułem odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami od daty wniesienia pozwu. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazała, iż jest właścicielką zabudowanej nieruchomości położonej w K. W dniu 7 listopada 2001 r., działając w oparciu o regulacje ustawy prawo wodne, wystąpiła do Wójta Gminy (…) o wydanie decyzji nakazującej właścicielom sąsiadujących nieruchomości wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom wskutek zalewania jej posesji. Decyzją z dnia 13 sierpnia 2003 r. reprezentujący pozwaną Wójt Gminy (…) odmówił wydania przedmiotowej decyzji. W uwzględnieniu wniosku powódki, w dniu 20 października 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wydało decyzję stwierdzającą nieważność w/w decyzji Wójta; decyzja ta stała się ostateczna. Powódka wskazała, iż w okresie od daty złożenia wniosku z dnia 7 listopada 2001 r. do chwili wniesienia pozwu, pozwana nie zamknęła postępowania administracyjnego w przedmiocie uregulowania stosunków wodnych w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, narażając powódkę na liczne wydatki związane z koniecznością usunięcia szkód powstałych na jej nieruchomości. W tym zakresie własnymi nakładami finansowymi powódka usunęła m.in. zniszczenia w ogrodzeniu, studni wody pitnej a także oberwania ziemi na jej działce powstałe wskutek spływających z nieruchomości sąsiednich wód opadowych. Swoje żądanie powódka oparła na treści art. 160 k.p.a. W odpowiedzi na pozew Gmina (…) wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała na bezzasadność powództwa z uwagi na brak zaistnienia adekwatnego związku przyczynowego. W szczególności --- STRONA 3 --- wskazała na nieprawdziwość twierdzeń o tym, iż szkoda powódki powstała wskutek decyzji pozwanej, jak wynika bowiem z jej oświadczenia zamieszczonego w protokole z dnia 12 września 2001 r., usytuowana na jej nieruchomości studnia została zanieczyszczona wskutek powodzi, która miała miejsce w okresie lipiec-sierpień 2001 r. Z przeprowadzonej w październiku 2001 r. kontroli w terenie wynikało też, że ostatecznie zlikwidowana została przyczyna, które spowodowała wcześniejsze zalanie nieruchomości powódki; kontrola ta nie wykazała wówczas, by spływające z nieruchomości sąsiednich wody opadowe zalewały jej nieruchomość zwłaszcza, że żaden z sąsiadów nieruchomości powódki nie doprowadził do zmiany stosunków wodnych na sąsiadujących gruntach. Niezależnie od powyższego pozwana zakwestionowała wysokość dochodzonej szkody. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: H. T.z, zamieszkała w W., jest właścicielką zabudowanej nieruchomości położonej w miejscowości K. w gminie (…) (okoliczność bezsporna). W okresie wakacyjnym 2001 r. w wyniku zwiększonych opadów, na terenie K. miała miejsce powódź, która spowodowała podniesienie poziomu wód gruntowych oraz występowanie wody z cieków wodnych sąsiadujących z nieruchomością powódki. W lipcu 2001 r. J. T. wraz z córką dokonały przekopania rowu od istniejącego na ich terenie cieku wodnego w wyniku czego nadmiar wody został skierowany na pastwisko S. S., skąd następnie woda w dużej ilości popłynęła na posesję H. T. zamulając trzy studnie, zabierając i niszcząc zgromadzony na jej terenie piasek, żwir, kamienie, drewno i węgiel. Zniszczenia na nieruchomości powódki spotęgował spływ wód z bocznych rowów. (dowód: zeznania powódki k. 377/v, notatka urzędowa z dn. 30.07.2001 r. k. 52, pismo powódki do Wójta Gminy (…) z dn. 5.08.2001 r. w sprawie szkód spowodowanych na jej posesji w wyniku powodzi w okresie 23-27.07.2001 r. k. 53) --- STRONA 4 --- W wyniku oględzin przeprowadzonych na posesji powódki w dniu 12 września 2001 r., właścicielom nieruchomości sąsiadujących z posesją powódki zalecono prawidłowe osadzenie korytek odwadniających, przeprowadzenie odpowiednich przepustów, likwidację śmietnika oraz oczyszczenie studni. Zalecenia pokontrolne zostały wykonane do 29 października 2001 r.; w późniejszym czasie nie było ingerencji w istniejące urządzenia wodne. (dowód: zeznania świadków S. K. k. 398, B. A. 00:11:47, B. L. 00:31:59, A. L. 00:59:44, protokół oględzin z dn. 12.09.2001 r., zeznania świadków J. S. k. 399, S. S. k. 399, W. J. k. 399/v, J. T. k. 399/v, A. K. k. 400, S. K. k. 400, E. L. k. 400/v, S. L. k. 400/v, oględziny z dn. 14.05.2012 r. k. 396-398, wobec prowadzonego przez Gminę (…) postępowania wyjaśniającego w sprawie strat poniesionych przez powódkę na skutek powodzi k. 50-51, notatka służbowa z dn. 29.10.2001 r. na okoliczność sprawdzenia zaleceń ustalonych do realizacji podczas oględzin w dn. 12.09.2001 r. k. 49) W wyniku postępowania prowadzonego w trybie ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych rozwiązaniach prawnych związanych z usuwaniem skutków powodzi z lipca i sierpnia 2001 r. (Dz.U. Nr 84, poz. 907), w tym oględzin z dnia 30 lipca 2001 r. i protokołu z dnia 12 września 2001 r. ustalono, że na nieruchomości powódki położonej w K. wystąpiły spowodowane powodzią straty, zarówno w postaci zniszczeń na gruncie (zażwirowanie, osuwisko), jak i w budowlach. Powódź spowodowała całkowite zniszczenie dwóch przydomowych studni, a dodatkowo nieruchomości zostały zajęte przez wodę płynącą okolicznej rzeki. (dowód: zaświadczenie Urzędu Gminy (…) z dnia 11.10.2001 r. wydane dla celów Urzędu Skarbowego k. 482) Pismem z dnia 7 listopada 2001 r. H. T. zwróciła się do Wójta Gminy (…) o wydanie określonym właścicielom sąsiadujących z nią nieruchomości w trybie ustawy prawo wodne ściśle określonych nakazów polegających m.in. na wykonaniu prawidłowej średnicy przepustów i utrzymywaniu prawidłowego przekroju cieku wodnego, właściwego odprowadzania wody z rynien oraz budowy korytek odwadniających. Powódka domagała się --- STRONA 5 --- równocześnie od Gminy interwencji w zakresie przystosowania bocznego rowu drogi gminnej do skutecznego odprowadzania wody. W piśmie z dnia 22 listopada 2001 r. Wójt odniósł się do wniosku powódki wskazując, iż podnoszone przez nią zarzuty stanowiły przedmiot oględzin przeprowadzonych w dniu 12 września 2001 r., w trakcie których ustalono zakres prac niezbędnych do wykonania wskutek opadów deszczu z okresu lipiec-sierpień 2001 r. Wskazał, iż zalecone prace zostały przez właścicieli wykonane niezwłocznie, co potwierdziła kontrola przeprowadzona w dniu 29 października 2001 r. Po uwzględnieniu wytycznych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w kierunku formalnego zakończenia zainicjowanej przez powódkę sprawy w przewidzianej do tego formie, w dniu dnia 13 sierpnia 2003 r. Wójt Gminy (…) wydał decyzję odmawiającą zobowiązania właścicieli nieruchomości do przebudowy przepustów oraz przebudowy rowów odwadniających grunty sąsiednie w miejscowości K., z analogicznym uzasadnieniem jak w piśmie z dnia 22 listopada 2001 r. (dowód: zeznania świadków B. A., pismo powódki skierowane do Urzędu Gminy w (…) z dnia 7.11.2001 r. k. 46-47, pismo Urzędu Gminy (…) z dnia 21.11.2001 r. skierowane do powódki w sprawie niewłaściwego odprowadzania wód na sąsiednich nieruchomościach k. 48, decyzja Wójta Gminy (…) z dnia 13.08.2003 r. k. 282) W uwzględnieniu wniosku powódki z dnia 12 maja 2009 r., decyzją z dnia 20 października 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. stwierdziło nieważność decyzji Wójta z dnia 13 sierpnia 2003 r. Kolegium ustaliło, że orzeczenie Wójta wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa materialnego, w tym art. 29 ust. 2 ustawy prawo wodne oraz z naruszeniem istotnych przepisów postępowania wskutek niedopuszczenia powódki do udziału w postępowaniu. W wyniku wznowionego postępowania, decyzją z dnia 7 grudnia 2010 r. Wójt Gminy (…) umorzył prowadzone postępowanie. Wskutek uwzględnienia odwołania powódki z dnia 22 grudnia 2010 r., decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 kwietnia 2011 r. zaskarżona decyzja została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. Postępowanie przez Wójtem Gminy (…) pozostaje w toku; w --- STRONA 6 --- lutym 2013 r. powódka zawiadomiona została o zakończeniu postępowania dowodowego w przedmiocie jej wniosku z dnia 7 listopada 2001 r. (dowód: wniosek powódki z dn. 12.05.2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy (…) z dn. 13.08.2003 r. k. 206-210, decyzja SKO w N. z dnia 20.10.2009 r. stwierdzająca nieważność decyzji Wójta Gminy (…) z dn. 13.08.2003 r. k. 195-197, pismo pełnomocnika powódki z dn. 21.12.2009 r. o podtrzymaniu wniosku z dn. 7.11.2001 r. o wydanie decyzji w sprawie naruszenia stosunków wodnych k. 190, zawiadomienie Wójta Gminy (…) z dn. 8.01.2010 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie uregulowania stosunków wodnych poprzez przebudowę przepustów oraz przebudowę rowów k. 173, protokół z dn. 27.04.2010 r. spisany na posesji powódki na okoliczność przeprowadzenia postępowania z rozprawy administracyjnej w sprawie uregulowania stosunków wodnych, zgodnie z wnioskiem powódki k. 144, decyzja Wójta Gminy (…) z dnia 7.12.2010 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego k. 86-89, odwołanie powódki z dn. 22.12.2010 r. od powyższej decyzji k. 82-84, decyzja SKO w N. z dn. 7.04.2011 r. o uchyleniu w całości decyzji Wójta Gminy (…) z dnia 07.12.2010 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji k. 68-71, pismo SKO z dn. 14.02.2013 r. oraz zawiadomienie Wójta Gminy (…) z dnia 18.02.2013 r. o zakończeniu postępowania dowodowego k. 490-491) Zniszczenia na nieruchomości powódka przez lata sukcesywnie naprawiała, przy czym część z napraw dokonywana była systemem gospodarczym. Bezpośrednio po ustąpieniu wód, w 2001 r. przekopany przez sąsiadów rów został zasypany, a powódka na swej nieruchomości wyczyściła i zdezynfekowała studnię. (dowód: zeznania powódki k. 379, 01:12:04, zeznania A. K. 00:40:47, faktury Vat z okresu 30.10.2000 r.-11.04.2012 r. k. 415-435) Pozwem z dnia 18 września 2008 r. powódka wystąpiła przeciwko Gminie (…) o zasądzenie na jej rzecz kwoty 50.000 zł tytułem odszkodowania za szkody w postaci zniszczonych studni, wyrw i wymyć w gruncie, zgnitych dwóch filarów budynku mieszkalnego, zniszczeń na --- STRONA 7 --- gruncie i w budynku gospodarczym, uschniętych drzew oraz zabranych przez wodę zgromadzonych na posesji materiałów, w tym węgla, piachu i drewna. W uzasadnieniu pozwu wskazała, że wszystkie wymienione szkody powstały na skutek powodzi w 1997 r. i w 2001 r. Wskutek nieuzupełnienia braków pozwu, pozew ów został prawomocnie zwrócony w trybie art. 130 § 1 k.p.c. (dowód: pozew z dn. 18.09.2008 r. - akta związkowe Sądu Rejonowego w Nowym Sączu w sprawie o sygn. I C 447/08) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przedłożone przez strony dokumenty, w tym dokumentację postępowania administracyjnego, a także pozew zalegający w aktach sprawy związkowej Sądu Rejonowego w Nowym Sączu w sprawie o sygn. I C 447/08. Ustaleń faktycznych Sąd dokonał także w oparciu o wyniki przeprowadzonych oględzin celem identyfikacji przedmiotu postępowania i ustalenia zakresu uszkodzeń. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowana wiarygodności zeznań świadków. W zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, przedstawiciele władz lokalnych, w tym S. K. - od 1999 r. sołtys wsi K., a także B. A., B. L. i A.L. - pracownicy Gminy (…) , odnieśli się do skutków jakie spowodowała na terenie sołectwa powódź z 2001 r. Wskazywali, iż po klęsce organizowane były specjalne komisje, które zajmowały się szacowaniem szkód powodziowych; sami byli członkami takiej komisji na nieruchomości powódki. Choć z racji upływu czasu posiadali w tym zakresie jedynie ogólne informacje, wskazywali równocześnie, iż powszechnym problemem na terenie sołectwa była zaburzona gospodarka wodna gruntów, skutkująca nanosami w rowach, licznymi podtopieniami oraz koniecznością powszechnego odkażania przydomowych studni. Postępowania takie wdrożone zostały również względem szkód powstałych na nieruchomości powódki. Zeznania pozostałych świadków miały pomocnicze znaczenie w sprawie. Sąsiedzi powódki J. S., S. S., W. J., J. T., A. K., S. K., E. L. i S. L. w trakcie oględzin na posesji powódki, odnieśli się do ukształtowanego w terenie systemu urządzeń wodnych. Zgodnie wskazywali, że stosunki te od wielu lat mają charakter utrwalony, a od 2001 r. - poza modernizacją drogi --- STRONA 8 --- w obrębie której występują i poza bieżącym utrzymywaniem przepustowości okolicznych rowów - nie było żadnych ingerencji. Pomocnicze znaczenie miały również zeznania A. K. Wprawdzie świadek, bliska sąsiadka powódki, w swej relacji odnosiła się do szkód spowodowanych przez okoliczne cieki wodne wskazując, że w jej obecności powódka skarżyła się na to, że w wyniku powodzi straciła część należącej do niej nieruchomości, a w czasie ulewy woda zalewa jej studnię; nie potrafiła jednak sprecyzować jakiego okresu dotyczyły szkody, a także jakie z tego tytułu powódka ponosiła wydatki oraz w jakim okresie. Kategorycznie przy tym wskazywała, że czyszczenie studni powódki miało miejsce jeszcze w 2001 r., bezpośrednio po powodzi Sąd pominął dowód z zeznań J. P., A. K., D. W., M. W., J. D., W. D., T. W., J. W., A. P., W. P. i B. T. wobec jego cofnięcia przez pełnomocnika pozwanej. Odnosząc się z kolei do zeznań powódki Sąd zważył na ich niekonsekwencję. Poza twierdzeniami o występujących na jej nieruchomości systematycznych podtopieniach, powstanie szkód z tym związanych powódka wiązała głównie ze zniszczeniami jakie ujawniły się na jej posesji wskutek powodzi z 1997 r. i 2001 r. Z tymi też datami wiązała ona uszkodzenie ogrodzenia, podmurówki budynku gospodarczego czy próchniejące filary budynku mieszkalnego. Wskazując ogólnie na fakt, iż szkody te wynikają ze spływu wód rowami bocznymi usytuowanymi wzdłuż drogi gminnej oraz nieruchomości należącej do rodziny T., powódka nie potrafiła jednoznacznie rozgraniczyć i sprecyzować zakresu tych uszkodzeń, które miały się ujawnić wskutek bezczynności właściwych organów Gminy po zainicjowaniu przez nią postępowania administracyjnego; sama zresztą w toku swojego przesłuchania przyznała wprost, że działania pozwanej Gminy wiąże z powodzią, która wyrządziła największe szkody. Sąd oddalił wnioski dowodowe powódki o powołanie biegłych z zakresu stosunków wodnych i biegłego rzeczoznawcy na okoliczność wykazania przyczyn i zakresu uszkodzeń na nieruchomości powódki oraz --- STRONA 9 --- wykazania szkody albowiem dowody te były nieprzydatne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, o czym niżej. Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie odpowiedzialność Gminy (…) powódka wiązała z decyzją administracyjną z 2003 r. wydaną w związku z jej wnioskiem z listopada 2001 r., której nieważność została stwierdzona decyzją nadzorczą z 2009 r., jako szkodę wskazywała zaś zniszczenia na jej posesji spowodowane spływającymi z nieruchomości sąsiednich wodami opadowymi. Przesądzając w pierwszej kolejności podstawę prawną dochodzonego żądania, na wstępie zaznaczyć należało, iż zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdował przepis art. 160 k.p.a. Wskazać bowiem należało, iż czasowy zasięg obowiązywania pierwotnie zgłoszonej przez powódkę podstawy z art. 417 1 § 2 k.c. jest nierozerwalnie związany z przepisem intertemporalnym art. 5 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 162, poz. 1692). Zgodnie z jego treścią, do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, w brzmieniu obowiązującym do tego dnia. Wprawdzie kwestia zastosowania art. 417 1 § 2 k.c. w sytuacji, gdy wadliwa decyzja administracyjna stała się ostateczna przez dniem wejścia w życie nowelizacji kodeksu cywilnego, a decyzja nadzorcza wydana została po tym dniu w orzecznictwie była różnie rozstrzygana, niemniej na skutek tych rozbieżności Sąd Najwyższy w uchwale pełnego składu Izby z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie o sygn. III CZP 112/10 ostatecznie przesądził, że do roszczeń o naprawienie szkody wyrządzonej ostateczną decyzją administracyjną wydaną przed dniem 1 września 2004 r., a której nieważność lub wydanie stwierdzono z naruszeniem art. 156 § 1 k.p.a., przepis art. 160 § 1, 2, 3 i 6 k.p.a. ma zastosowanie. Stosownie do treści art. 160 § 1 k.p.a., stronie, która poniosła szkodę na skutek wydania decyzji z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 albo --- STRONA 10 --- stwierdzenia nieważności takiej decyzji, służy roszczenie o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę, o ile nie ponosi ona winy za powstanie okoliczności wymienionych w tym przepisie. Przyjmuje się, iż powołany przepis stanowi samodzielną i autonomiczną podstawę roszczeń odszkodowawczych w stosunku do regulacji Kodeksu cywilnego w zakresie źródła szkody, przyczyn wyłączających odpowiedzialność, przedawnienia roszczeń i trybu ich realizacji, w pozostałym natomiast zakresie, w tym takich kwestiach jak powstanie szkody czy związek przyczynowy, odwołuje się on do regulacji Kodeksu cywilnego. Podkreśla się przy tym, iż zobowiązanie odszkodowawcze powstaje w chwili wydania wadliwej decyzji administracyjnej stwierdzającej nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 albo decyzji, w której organ stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 156 § 1; z tą też chwilą otwiera się droga sądowa w zakresie odpowiedzialności odszkodowawczej za skutki takiej decyzji (tak też Sąd Najwyższy w uzasadnieniu do wyroku z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie o sygn. I CSK 512/09, Lex nr 950712). Przyjęcie odpowiedzialności o jakiej mowa w art. 160 k.p.a., poza powołaniem się na decyzję nadzorczą stwierdzającą wydanie pierwotnej decyzji z naruszeniem prawa, wymaga jednak wykazania dodatkowych przesłanek, to jest szkody i związku przyczynowego pomiędzy wydaniem określonej decyzji a szkodą, przy czym dla przyjęcia tej odpowiedzialności wymagane jest udowodnienie łącznego nastąpienia wszystkich wspomnianych przesłanek (art. 6 k.c.). Jak wskazał w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 lipca 2011 r. Sąd Najwyższy, stwierdzenie przez uprawniony organ administracyjny niezgodności decyzji administracyjnej z prawem, wiąże sąd w zakresie wypełnienia podstawowej przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej z art. 160 k.p.a., nie przesądza jednak o istnieniu pozostałych (sygn. I CSK 512/09, Lex nr 950712). W tym zakresie wskazać również należało, iż wskazana przez powoda podstawa faktyczna kierunkuje postępowanie w tym sensie, że okoliczności te wyznaczają granice rozpoznania sprawy. Oznacza to, że sąd pozostaje związany takim określeniem szkody i zdarzenia je wywołującego, a skoro tak to dla przesądzenia odpowiedzialności pozwanej niezbędne jest wykazanie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy tymi dwoma zdarzeniami. --- STRONA 11 --- Jak wyżej wskazano, przepis art. 160 § 2 k.p.a. w zakresie ustalenia związku przyczynowego odwołuje się do regulacji Kodeksu cywilnego, czyli do art. 361 § 1 k.c., wymagającego aby powstanie szkody było normalnym następstwem wydania bezprawnej decyzji. Za normalne następstwo danego zdarzenia uważa się zaś taki skutek, który zazwyczaj, w zwykłym porządku rzeczy jest konsekwencją tego zdarzenia. Ustalenie takie determinowane jest określonymi okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy, przy czym badanie istnienia takiego związku wymaga przeprowadzenia tzw. testu conditio sine qua non pozwalającego ustalić czy badany skutek stanowi obiektywne, normalnie występujące następstwo zdarzenia które wskazano jako jego przyczynę, czy też nastąpiłby on mimo nieobecności tej przyczyny. W ocenie Sądu, powódka nie wykazała by szkody na jakie się powoływała, miały związek z wydaniem decyzji z 2003 r., w szczególności by powstały one w wyniku bezczynności Gminy - wskutek nieważnej decyzji odmawiającej wydania właścicielom sąsiadujących z powódką nieruchomości określonych nakazów w oparciu o prawo wodne. Zwraca uwagę, iż swoją szkodę powódka odnosiła do zniszczeń spowodowanych powodzią z 2001 r., która miała miejsce przed wydaniem decyzji, z którą wiązała odpowiedzialność pozwanej. W toku postępowania powódka przyznała, że wszystkie szkody jakich doznała na nieruchomości i jakich dochodziła w niniejszym postępowaniu powstały wskutek powodzi, która miała miejsce na terenie K. na kilka miesięcy przed jej wystąpieniem inicjującym postępowanie administracyjne. Twierdzenia te konsekwentnie podtrzymywała zarówno w trakcie oględzin na nieruchomości, jak też swojego przesłuchania na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. Zwrócić uwagę należało, iż zakres dochodzonych szkód - sprecyzowany ostatecznie w piśmie z dnia 19 listopada 2012 r. - pozostawał zbieżny z zakresem zniszczeń ustalonych po powodzi z 2001 r. a wynikających zarówno z treści zaświadczenia Urzędu Gminy (…) z dnia 11.10.2001 r., jak też z treści pozwu skierowanego do Sądu Rejonowego; w toku niniejszego postępowania powódka nawiązywała zresztą do tożsamej dokumentacji, wskazując jednoznacznie, iż zakres dochodzonej rekompensaty odpowiada szkodom, które uwidocznione zostały w protokole z września 2001 r. Bez znaczenia pozostawało przy tym kiedy zniszczenia te były usuwane stąd --- STRONA 12 --- też brak zaistnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy szkodą powódki a wydaniem decyzji względem której została następnie stwierdzona nieważność - jako niezbędnej przesłanki uwzględnienia powództwa z art. 160 k.p.a., wyłączał możliwość przypisania pozwanej odpowiedzialności odszkodowawczej; już z tego względu powództwo zasługiwało na oddalenie. Sąd zważył równocześnie na daleko idącą niekonsekwencję w odniesieniu do wysokości modyfikowanego w toku postępowania żądania odszkodowawczego w sytuacji, gdy to do obowiązków powoda należy wykazanie wysokości szkody, którą żądane odszkodowanie ma skompensować. O ile w toku postępowania przed Sądem Rejonowym powódka domagała się rekompensaty w kwocie 50.000 zł, o tyle w trakcie niniejszego postępowania, ograniczyła pierwotnie zgłoszone żądanie z sumy 80.000 zł do kwoty 40.000 zł, utrzymując równocześnie, że zakres szkód jakich wyrównania domagała się przed Sądem Rejonowym przedstawiał się analogicznie w niniejszym postępowaniu. Na okoliczność szkody, poza wybiórczym przestawieniem faktur (część z nich, jak przyznała powódka, dotyczyła remontu łazienki w W.) i pisma z dnia 19 listopada 2012 r. zawierającym zestawienie rozliczanych szkód, powódka nie zaoferowała żadnych innych dowodów umożliwiających weryfikację zestawień wynikających ze złożonych dokumentów, choćby w postaci dowodów osobowych; nie można zaś pomijać, iż przyjęta przez powódkę metoda szacowania strat była metodą przybliżoną i jako taka nie znajdowała uzasadnienia w treści art. 361 k.c. W tym względzie - dla wykazania wysokości szkody - nie mógł również zostać uwzględniony wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, skoro nie doszło do jednoznacznego sprecyzowania na czym polegają szkody powstałe po dniu 7 listopada 2001 r. Do zadań biegłego nie należy bowiem ustalanie stanu faktycznego sprawy, lecz naświetlanie i wyjaśnianie okoliczności pod kątem wiedzy specjalnej jaką dysponuje - przy uwzględnieniu dostarczonego przez strony i udostępnionego biegłemu materiału sprawy. Opinia taka nie ma zatem wyręczać stron w obowiązku zakreślenia stanu faktycznego i twierdzeń z którego wywodzone są określone roszczenia; ma jedynie na celu ułatwienie właściwej oceny przytaczanych przez stronę faktów. --- STRONA 13 --- Brak wymienionych wyżej przesłanek, wyłączał zatem odpowiedzialność strony pozwanej, a w tym stanie rzeczy Sąd oddalił powództwo, o czym orzeczono jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 98 k.c. w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).