Postanowienie I C 397/10 Dnia 24 czerwca 2010 roku Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie następuj

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 397/10 Dnia 24 czerwca 2010 roku Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Adam Woźniakiewicz Protokolant: sekr. sąd. Bożena Zaremba po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010r. w N. sprawy z powództwa D. P. przeciwko W. K. , A. B. o ochronę dóbr osobistych i o zapłatę I. zobowiązuje pozwanego W. K. do złożenia oświadczenia przepraszającego powoda D. P. o następującej treści: „Ja W. K. przepraszam pana D. P. za naruszenie jego dobra osobistego, jakim jest dobre imię, które dokonane zostało poprzez złożenie przez niego zawiadomienia o popełnieniu przez D. P. przestępstwa sfałszowania umowy kupna-sprzedaży nieruchomości położonej w Z. przy ul. (…) - wobec faktu, iż dochodzenie w tej sprawie zostało umorzone z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego” II. zasądza od pozwanego W. K. na rzecz powoda D. P. kwotę 3 000,00zł /trzy tysiące złotych/ III. w pozostałym zakresie powództwo oddala IV. zasądza od pozwanego W. K. na rzecz powoda D. P. kwotę 750,00zł /siedemset pięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu części kosztów sądowych Sygn. akt I C 397/10 UZASADNIENIE do wyroku Sądu z dnia 24 czerwca 2010r. Powód D. P. wniósł pozew skierowany przeciwko pozwanym W. K. oraz A. B. o ochronę dóbr osobistych. Powód zażądał zobowiązania pozwanych do złożenia oświadczenia przepraszającego za treści naruszające jego dobra osobiste tj.: honor, dobre imię, cześć, prawo do ochrony nazwiska i wizerunku. Powód zażądał również zobowiązania pozwanych na przyszłość, by nie naruszali jego dóbr osobistych tj. honor, cześć, dobre imię, prawo do ochrony nazwiska i wizerunku, a w szczególności, by zaprzestali kierowania przeciwko powodowi bezzasadnych oskarżeń do organów ścigania oraz, by nie rozpowszechniali nieprawdziwych informacji na temat powoda. Żądanie pozwu opiewało również na --- STRONA 2 --- zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwoty 10 000,00zł tytułem zadośćuczynienia oraz zasądzenie kosztów procesu i nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Roszczenie swoje powód D. P. oparł na tym, że pozwani rozpowszechniają nieprawdziwe informacje o dopuszczeniu się przez powoda fałszerstwa aktu notarialnego, na podstawie którego nabył nieruchomość stanowiącą budynek mieszkalny przy ul. (…) w Z. Pozwany W. K. złożył w tym przedmiocie zawiadomienie na Policji, oskarżając powoda o dopuszczenie się przestępstwa fałszerstwa przedmiotowego aktu notarialnego. Pozwany A. B. złożył fałszywe zeznania oczerniające powoda w tym postępowaniu karnym. Postępowanie karne zostało umorzone z uwagi na brak podstaw do jego kontynuowania. Na skutek oszczerstw rozpowiadanych przez pozwanych została nadwątlona reputacja powoda jako osoby wynajmującej mieszkania w przedmiotowej nieruchomości w Z., naruszone zostały jego dobra osobiste, a sam powód oraz jego małżonka zostali narażeni na stres związany z prowadzonym postępowaniem karnym i obawą przed kolejnymi sprawami, które pozwani mogą zainicjować na szkodę powoda. Pozwany W. K. wniósł o oddalenie powództwa. Uzasadniał, iż nie składał zawiadomienia o popełnieniu przez powoda przestępstwa, lecz wniósł o dokonanie czynności wyjaśniających, dotyczących zakupu nieruchomości przy ul. (…) w Z., ponieważ krążyły na ten temat różne informacje i pogłoski. Pozwany nie miał zamiaru naruszenia dóbr osobistych powoda, a jedynie wypełnił swój ustawowy obowiązek zawiadomienia organów ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Pozwany podkreślił, że powód jest człowiekiem konfliktowym, znęcał się nad pozwanym i jego chorą żoną, która zmarła w czerwcu 2010r. Pozwany zaprzeczył, by w jego domu była melina pijacka, by on lub jego rodzina dewastowali klatkę schodową lub mieszkanie. Pozwany wyraził gotowość ugodowego zakończenia sporu i przeproszenia powoda. Nie jest w stanie jednak wypłacić żadnego zadośćuczynienia z uwagi na trudną sytuację materialną. /k.23-24/ Pozwany A. B. również wniósł o oddalenie powództwa. Pozwany wskazał na bezpodstawność roszczeń powoda skierowanych wobec niego, ponieważ swoim zachowaniem nie naruszył dóbr osobistych powoda. Nie rozpowszechniał informacji o sfałszowaniu aktu notarialnego przez D. P.. W toku postępowania karnego w tym przedmiocie prowadzonego, pozwany złożył jedynie zeznania, które nie zawierają treści zniesławiających powoda. To powód jest osobą konfliktową, wrogo nastawioną do pozwanych, wulgarnie odnoszącą się do nich. Między pozwanym a powodem istnieje konflikt na tle użytkowania drogi. Pozwany wyraził gotowość ugodowego zakończenia sprawy. /k.27/ Na rozprawie w dniu 21 czerwca 2010. powód oświadczył, że w razie zawarcia ugody godzi się na zadośćuczynienie od pozwanych w wysokości 3 000,00zł. Pozwany W. K. zadeklarował gotowość zapłaty na rzecz powoda kwoty 1 000,00zł po rozłożeniu na raty. Powoda nie satysfakcjonowała ta kwota. /k.32v-33/ Sąd zważył, co następuje: Powód D. P. jest wraz z żoną E. K. współwłaścicielem nieruchomości stanowiącej budynek mieszkalny, położonej w Z. przy ul. (…), dla której Sąd Rejonowy w Zakopanem Wydział V Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (…). Powód stał się współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości na podstawie umowy kupna sprzedaży z dnia 27 listopada 1996r., zawartej w formie aktu notarialnego z poprzednimi właścicielami. /dowód: odpis z księgi wieczystej – k.5-6, akt notarialny Rep. (…) nr (…) – k.28-30/ --- STRONA 3 --- Powód wynajmuje mieszkania w tym budynku. Jednym z lokatorów jest pozwany W. K., który zamieszkiwał wraz z synami oraz żoną. Żona pozwanego H. zmarła w dniu 13 czerwca 2010r. Pozwany pozostaje w konflikcie z powodem. Przyczyną sporów pomiędzy stronami jest postępowanie powoda jako gospodarza przedmiotowej nieruchomości, a pozwanego jako lokatora. Pozwany A. B. mieszka w budynku sąsiadującym z budynkiem powoda. Pozostaje w konflikcie z D. P., który utrudniał mu składanie wizyt u pozwanego K. i jego żony, zabraniał bawić się jego dzieciom z dziećmi lokatorów, utrudnia korzystanie ze wspólnej drogi. /dowód: zeznania świadka E. K.– k.31v-32, zeznania powoda D. P. – k.32, zeznania pozwanego W. K. – k.32v, A. B. – k.32v-33/ Pozwany W. K. w sierpniu 2009r. złożył do Prokuratury Rejonowej w Z. wniosek o przeprowadzenie czynności wyjaśniających w przedmiocie zbadania legalności nabycia nieruchomości przy ul. (…). W treści zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa pozwany W. K. podał, że według jego informacji D. P. dopuścił się sfałszowania umowy kupna sprzedaży nieruchomości przy ul. (…) w Z., ponieważ w akcie notarialnym widnieje podpis jednego nieżyjącego już współwłaściciela tej nieruchomości. W toku postępowania karnego prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w Z. zeznania składali: powód D. P., pozwany A. B., sąsiad powoda M. K., dawny lokator nieruchomości powoda T. W., żona powoda E. K.. Zeznając w postępowaniu karnym pozwany A. B. podał, że informacje na temat sfałszowania umowy kupna-sprzedaży przez D. P. zaczerpnął od T. W., który mieszkał w tym budynku oraz od pozwanego W. K., który jest jego znajomym. A. B. zeznał, iż z opowiadań wynika, że D. P. sfałszował tę umowę, ale A. B. tej umowy nie widział, ani nie był przy niej obecny. Sąsiad stron M. K. zeznając w postępowaniu karnym podał, że nie miał informacji na okoliczność nabycia nieruchomości przez powoda, o bliżej nieokreślonych nieprawidłowościach związanych z tym nabyciem dowiedział się od W. K., ale w jego ocenie skoro transakcja została dokonana pod nadzorem notariusza, to nieprawdopodobnym jest, by była niezgodna z prawem. T. W., na którego powoływał się powód w zawiadomieniu o popełnieniu przestępstwa zeznał, że nie posiada informacji na okoliczność nabycia nieruchomości przez powoda. Postanowieniem z dnia 4 listopada 2009r. Komenda Powiatowa Policji w Z. umorzyła postępowanie w sprawie sfałszowania umowy kupna sprzedaży nieruchomości położonej w Z. przy ul. (…) wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego. Postępowanie zakończyło się bez postawienia zarzutu popełnienia przestępstwa powodowi. W. K. złożył zażalenie na postanowienie o umorzeniu skierowane do Ministra Sprawiedliwości i Prokuratury Rejonowej w Z.. /dowód: akta dochodzenia KPP w Z. (…)(…): protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa – k.3, protokół przesłuchania świadka A. B. – k.13v, protokół przesłuchania świadka M. K. – k.15v, protokół przesłuchania świadka T. W. – k.17v/ Przed wszczęciem postępowania karnego i po jego zakończeniu sąsiedzi stron nie rozmawiali na okoliczność prowadzonego postępowania karnego, czy nieprawidłowości związanych z nabyciem nieruchomości przez powoda. Strony nie informowały innych osób o podejrzeniach co do legalności nabycia nieruchomości przez powoda. /dowód: zeznania świadka E. K.– k.31v-32, zeznania pozwanego W. K. – k.32v, A. B. – k.32v-33/ Pozwany W. K. utrzymuje się z renty w wysokości 2 000,00zł. Pracuje też w wymiarze połowy etatu przy rozwozie gazu, co dostarcza mu dochód w kwocie około 400,00zł miesięcznie. Jest emerytowanym policjantem. --- STRONA 4 --- Pozwany A. B. utrzymuje się z renty 700,00zł miesięcznie, ma na utrzymaniu dwie córki w wieku 17, 22 lata. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, która otrzymuje wynagrodzenie ze stosunku pracy w kwocie 1 300,00zł miesięcznie. /dowód: zeznania pozwanego W. K. – k.32v, A. B. – k.33/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dołączonych akt sprawy karnej (…), zeznań świadka oraz zeznań stron. Sąd uznał zeznania świadka E. K. - żony powoda - za wiarygodne. Świadek opisała relacje, jakie zachodzą pomiędzy stronami, odniosła się do konfliktu panującego pomiędzy nimi. Pomimo że świadek jest żoną powoda, nie ma w treści jej zeznań wyraźnego negatywnego nastawienia do pozwanych, usiłowania przedstawienia ich w negatywnym świetle. Świadek szczerze przyznała, że nie słyszała, by przed postępowaniem karnym inne osoby rozpowszechniały informacje na temat nielegalnego nabycia nieruchomości przez jej męża i jedynie podejrzewa, że informacja o postępowaniu karnym przedostała się do innych osób. Nie posiadała na tę okoliczność stanowczych dowodów, potwierdzeń. Strony same przyznały, że panują pomiędzy nimi konfliktowe stosunki. Powód D. P. odniósł się w zeznaniach do konfliktu panującego pomiędzy stronami, przedstawił własną opinię na temat pozwanych i motywów ich postępowania. Sąd oparł się na jego zeznaniach, ponieważ nie zawierają sprzeczności z twierdzeniami pozwanych. Powód nie był stanowczy i pewny, czy informacje o postępowaniu karnym dotarły do innych sąsiadów, twierdzenia w tym przedmiocie wyrażone w zeznaniach były tylko jego subiektywną opinią nie popartą faktami. Pozwani W. K. i A. B. odnieśli się do relacji z powodem, przedstawili własne stanowisko w sprawie. Sąd zważył, co następuje: Powód D. P. domagał się zobowiązania pozwanych W. K. i A. B. do złożenia oświadczenia przepraszającego za treści naruszające jego dobra osobiste tj.: honor, dobre imię, cześć, prawo do ochrony nazwiska i wizerunku. Powód zażądał również zobowiązania pozwanych na przyszłość, by nie naruszali jego dóbr osobistych tj. honor, cześć, dobre imię, prawo do ochrony nazwiska i wizerunku, a w szczególności, by zaprzestali kierowania przeciwko powodowi bezzasadnych oskarżeń do organów ścigania oraz, by nie rozpowszechniali nieprawdziwych informacji na temat powoda. Żądanie pozwu opiewało również na zasądzenie solidarnie od pozwanych na rzecz powoda kwoty 10 000,00zł tytułem zadośćuczynienia oraz zasądzenie kosztów procesu i nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Powództwo zasługuje na uwzględnienie w części. Z mocy art. 24 kc w zw. z art.23 kc ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w --- STRONA 5 --- kodeksie może ona również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny /§1/. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych /§2/. Żądanie roszczenia pieniężnego precyzuje art.448 kc, w myśl którego w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Dla uwzględnienia żądania określonego w art.24 kc wystarczające jest wykazanie, że działanie pozwanego miało charakter bezprawny, przy czym pamiętać należy, iż z przepisu tego wynika domniemanie bezprawności działania pozwanego. To na pozwanym ciąży obowiązek wykazania, że podjęte przez niego działanie lub jego zachowanie nie było bezprawne. Dla zasądzenia roszczenia pieniężnego na rzecz powoda konieczne jest wykazanie obok bezprawności jeszcze zawinionego działania pozwanych, przy czym wystarczające jest wykazanie choćby najmniejszego stopnia winy. Z ustaleń poczynionych przez Sąd wynika, iż strony pozostają w długotrwałym konflikcie. Są sąsiadami. Strony nie wykazały, by we wcześniejszym okresie dochodziło pomiędzy nimi do tak drastycznych nieporozumień, kłótni lub sprzeczek, kiedy konieczna byłaby interwencja Policji lub toczyła się sprawa sądowa. Brak jest także informacji na okoliczność wcześniejszych zawiadomień organów ścigania o przestępstwach popełnionych przez powoda, a składanych przez pozwanych. Sąd ustalił, że rzeczywiście pozwany W. K. złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez powoda poprzez sfałszowanie aktu notarialnego, na mocy którego powód nabył nieruchomość przy ul. (…) w Z.. Nieuzasadnione są tłumaczenia pozwanego W. K., iż składając zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa nie miał zamiaru zaszkodzenia powodowi, a jedynie wypełniał swój obowiązek obywatelski, tj. zawiadomienia organów ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. O wątpliwościach dotyczących nabycia nieruchomości przez powoda pozwany, jak zeznał, dowiedział się około 2–3 lat temu. Dopiero w 2009r. zdecydował się na złożenie zawiadomienia, kiedy zaostrzył się konflikt pomiędzy stronami na tle zamieszkania w tej samej nieruchomości, której właścicielem jest powód, a pozwany jej lokatorem. Pozwany złożył zawiadomienie, pomimo iż brak było jakichkolwiek pewnych i stanowczych dowodów sugerujących niezgodne z prawem nabycie nieruchomości przez powoda. W. K. opierał się na plotkach, pogłoskach i rzekomych informacjach przekazanych przez poprzednich lokatorów nieruchomości - państwa W., którzy jednakże żadnych takich informacji nie posiadali. Zeznając w toku postępowania karnego w przedmiocie sfałszowania aktu notarialnego nabycia nieruchomości przy ul. (…) w Z., T. W. zaprzeczył, by posiadał jakiekolwiek informacje na temat przedmiotowej transakcji kupna- sprzedaży nieruchomości. Nie posiadali też takich informacji inni świadkowie słuchani w sprawie, w tym obiektywny M. K. - sąsiad stron. Postępowanie karne w przedmiocie sfałszowania umowy kupna sprzedaży nieruchomości w Z. przy ul. (…) zostało umorzone z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu. Postępowanie karne zakończyło się na etapie postępowania w sprawie, bez postawienia zarzutów jakimkolwiek osobom, w tym powodowi, ponieważ nie było żadnych dowodów wskazujących na nieprawidłowości w nabyciu przedmiotowej nieruchomości. Powód i jego żona zeznawali jako świadkowie. D. P. nie został postawiony zarzut popełnienia przestępstwa. --- STRONA 6 --- Niemniej jednak, skoro to D. P. nabył przedmiotową nieruchomość na mocy aktu notarialnego, w przedmiocie którego toczyło się postępowanie, to przeciw niemu było skierowane zawiadomienie jako osobie, która na skutek sporządzenia tej umowy nabyła własność nieruchomości. Przesłuchania naraziły powoda oraz jego rodzinę na stres związany z koniecznością obecności na posterunku Policji oraz stan niepewności związany z ich uprawnieniem do władania nieruchomością. Gdyby informacja na temat postępowania dotarła do lokatorów nieruchomości powoda lub szerszego kręgu sąsiadów, opinia powoda zostałaby narażona. Zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje, by o toczącym się postępowaniu lub wątpliwościach co do legalności nabycia nieruchomości przez powoda, byli informowani lokatorzy, sąsiedzi, by pozwani rozpowszechniali takie informacje. Jedynie M. K. - sąsiad powoda - posiadał takie informacje, ponieważ zeznawał jako świadek w przedmiotowej sprawie karnej. Inne osoby, mieszkające w okolicy, mogły posiadać wiedzę na ten temat, ale pochodzącą z krążących plotek, pogłosek, które nie powinny stanowić dla nich wiarygodnego źródła informacji. Jedynie pozwany W. K. był osobą inicjującą postępowanie karne w przedmiocie sfałszowania aktu notarialnego. Pozwany A. B. jedynie zeznawał jako świadek. Pozwany W. K. niewątpliwie w ocenie Sądu działał ze świadomością braku jakichkolwiek pewnych i stanowczych dowodów na tę okoliczność, tym bardziej, że jest emerytowanym policjantem. O jego premedytacji i celowym działaniu, nakierowanym na zaszkodzenie powodowi, świadczy zaciętość jego działania. Po wydaniu postanowienia o umorzeniu postępowania, pozwany nie mogąc się pogodzić z tym orzeczeniem, wniósł zażalenie, które skierował nie tylko do organu nadrzędnego nad Policją tj. do Prokuratury Rejonowej w Z., ale również do Ministra Sprawiedliwości w W.. Gdyby pozwanemu chodziło tylko o wypełnienie obowiązku obywatelskiego, zapewne pogodziłby się z tym, że organy ścigania nie stwierdziły podstaw do kontynuowania postępowania karnego. Znał procedury rządzące postępowaniem karnym. Tymczasem pozwany próbował interweniować w tej sprawie, nawet w Ministerstwie Sprawiedliwości. Mając powyższe na uwadze Sąd ocenił, że zachowanie pozwanego W. K. było nie tylko bezprawne, ale i zawinione. Dlatego przy zastosowaniu art.23 i art.24 kc Sąd zobowiązał pozwanego W. K. do złożenia oświadczenia przepraszającego powoda D. P. o następującej treści: „Ja W. K. przepraszam pana D. P. za naruszenie jego dobra osobistego, jakim jest dobre imię, które dokonane zostało poprzez złożenie przez niego zawiadomienia o popełnieniu przez D. P. przestępstwa sfałszowania umowy kupna-sprzedaży nieruchomości położonej w Z. przy ul. (…) – wobec faktu, iż dochodzenie w tej sprawie zostało umorzone z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego”. Zachowanie pozwanego W. K. nosiło cechy zawinienia, dlatego, przy zastosowaniu art. 448 kc Sąd zasądził na rzecz powoda od pozwanego W. K. kwotę 3 000,00zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jego dobra osobistego w postaci dobrego imienia. W pozostałym zakresie Sąd powództwo w stosunku do pozwanego W. K. oddalił. Powództwo w zakresie obowiązku przeproszenia Sąd uwzględnił jedynie co do dobra osobistego jakim jest dobre imię powoda. Sąd uznał, iż pozostałe dobra osobiste, na których naruszenie wskazał powód, tj. honor, cześć, prawo do ochrony nazwiska i wizerunku nie zostały naruszone działaniem pozwanego W. K.. Na skutek toczącego się postępowania karnego została nadwątlona jego opinia jako właściciela nieruchomości. W wyroku z dnia 21 marca 2007r. do sygn. I CSK 292/06 Sąd Najwyższy zdefiniował godność osobistą jako wewnętrzne przekonanie człowieka o swoim moralnym i etycznym nieposzlakowaniu, a cześć jako wyraz pozytywnego ustosunkowania się innych ludzi do wartości osobistej i społecznej określonej jednostki. Honor to postawa, dla której charakterystyczne jest połączenie silnego poczucia własnej wartości z wiarą w wyznawane zasady moralne, religijne lub społeczne. Powód nie wskazał w jaki sposób jego cześć i honor zostały naruszone. Nie wynika takie --- STRONA 7 --- naruszenie tych dóbr z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego. Wszczęcie postępowania nie obniżyło samooceny powoda, nie spowodowało zmiany jego postępowania, nie zmieniło stosunku innych osób do powoda /vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 4 lipca 2006r. do sygn. I ACa 21/06/. Prawo do nazwiska poprzez jego przywłaszczenie lub ukazanie w niekorzystnym kontekście także nie zostało naruszone. Podobnie wizerunek powoda nie został nadwyrężony, np. poprzez publikację w prasie w sposób umożliwiający identyfikacje powoda /vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2003r. do sygn. IV CKN 1819/00/. Dlatego co do tych dóbr osobistych powoda powództwo zostało oddalone. Sąd uwzględnił żądanie zasądzenia zadośćuczynienia jedynie do kwoty 3 000,00zł, podczas gdy powód żądał kwoty 10 000,00zł. W ocenie Sądu kwota 3000,00zł jest wystarczająca dla zrekompensowania powodowi krzywd związanych z naruszeniem jego dobra. Powód był narażony na stres związany z toczącym się postępowaniem karnym. Nie bez znaczenia jest jednak fakt, że strony pozostają ze sobą w konflikcie od dłuższego czasu. Informacje o toczącym się postępowaniu nie zostały rozpowszechnione, nie dotarły do szerszego kręgu sąsiadów stron. Postępowanie karne nie odbiło się znacznie na reputacji powoda, nie wpłynęło na stosunek innych osób do powoda. Dlatego kwota 3 000,00zł jest wystarczająca dla zaspokojenia roszczenia powoda z tytułu zadośćuczynienia. Powód nie domagał się zasądzenia zadośćuczynienia z odsetkami, dlatego Sąd o odsetkach nie orzekł. W świetle art.333§3 kpc brak było podstaw do nadania wyrokowi w części zasądzającej świadczenie pieniężne rygoru natychmiastowej wykonalności. Nie było także podstaw, by uwzględnić powództwo w zakresie zobowiązania pozwanych na przyszłość, by nie naruszali dóbr osobistych powoda, a w szczególności, by zaprzestali kierowania przeciwko powodowi bezpodstawne oskarżenia przed organy ścigania oraz, by nie rozpowszechniali nieprawdziwych informacji na temat powoda. Roszczenie o zaniechanie naruszeń na przyszłość jest adekwatne tylko wtedy, gdy istnieje uzasadniona obawa dalszego naruszenia dóbr osobistych /vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 1965r. do sygn. II CR 13/65/. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zostało dowiedzione by wcześniej pozwani kierowali jakiekolwiek oskarżenia przeciw powodowi do organów ścigania lub, by powzięli taki zamiar na przyszłość. Nie zostało również dowiedzione, by pozwani rozpowszechniali informacje na temat powoda. Dlatego żądanie zobowiązania pozwanych do nienaruszania dóbr osobistych powoda było nieuzasadnione, a jako takie zostało oddalone. Sąd w całości oddalił powództwo w stosunku do pozwanego A. B., ponieważ jego postępowanie ani nie było bezprawne, ani zawinione, ani nie naruszyło dóbr osobistych powoda. Powód nie wykazał, by pozwany A. B. rozpowszechniał na jego temat uwłaczające dobrom osobistym informacje. W toku postępowania karnego pozwany złożył zeznania, w treści których wypowiedział się, co jest mu wiadomo w sprawie. Zeznał, że z opowiadań państwa W. oraz pozwanego K. wynikał fakt sfałszowania umowy kupna sprzedaży nieruchomości, ale nie było to stanowcze i pewne twierdzenie, a jedynie przypuszczenie, opinia świadka zeznającego w sprawie. Zeznania pozwanego zostały złożone tylko na potrzeby postępowania karnego. Akta sprawy nie zostały upublicznione, informacje o treści zeznań świadka nie przedostały się do szerszego kręgu odbiorców. Wobec braku naruszenia dóbr osobistych powoda zachowaniem pozwanego A. B., powództwo w stosunku do niego zostało w całości oddalone. Powództwo zostało uwzględnione w części. Powód uiścił opłatę od pozwu w kwocie 1100,00zł. Strony działały osobiście. Dlatego na zasadzie art.100 kpc Sąd zasądził od pozwanego W. K. na rzecz powoda D. P. kwotę 750,00zł tytułem zwrotu części kosztów --- STRONA 8 --- sądowych, w tym 600,00zł z tytułu opłaty od roszczenia niemajątkowego oraz 150,00zł od uwzględnionego roszczenia majątkowego.