Wyrok I C 394/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Konin

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt I C 394/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Konin, dnia 16.2.2021 r. Sąd Okręgowy w Koninie Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: sędzia Kinga Śliwińska-Buśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16.2.2021 r. w Koninie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa W. N. przeciwko (...) Sp. z o.o. w B. o zapłatę i zobowiązanie do przeproszenia 1. oddala powództwo; 2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 2 537 zł (dwa tysiące pięćset trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu; 3. nakazuje pobrać od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Koninie kwotę 199,01 zł (sto dziewięćdziesiąt dziewięć złotych jeden grosz) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Kinga Śliwińska-Buśkiewicz Sygn. akt I C 394/19 UZASADNIENIE Powódka W. N. wystąpiła przeciwko pozwanemu (...) Sp. z o.o. w B. z żądaniem zapłaty kwoty 7 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 30.1.2019 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę oraz z żądaniem zobowiązania pozwanego do przeproszenia powódki na łamach lokalnej prasy według ściśle określonej przez powódkę formy i treści za to, że pozwany nie wykonał ciążącego na nim obowiązku zaktualizowania wpisu zamieszczonego w Krajowym Rejestrze Długów na temat długu powódki, czym doprowadził do naruszenia jej dobrego imienia i godności oraz przedstawienia jej jako nieuczciwego przedsiębiorcy. Z treści uzasadnienia pozwu wynikało, że pomimo dokonanej przez powódkę spłaty jej zaległości wobec pozwanego w dniu 21.9.2018 r. w kwocie 3.813 zł, zgodnie z treścią wezwania do zapłaty z dnia 4.4.2018 r., pozwany nie zaktualizował danych odnośnie zadłużenia powódki w (...), do czego zobowiązany był najpóźniej w dniu 5.10.2018 r. na podstawie art. 47 ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych, przez co pozbawił powódkę możliwości uzyskania finansowania bankowego w postaci leasingu. Powódka próbowała wyjaśnić tę kwestię z pozwanym, lecz ten upierał się, że wpłatę powódki na poczet jej zadłużenia zarachował częściowo na spłatę noty obciążeniowej o nr 07/09 przez co nota o nr 08/09 z faktury (...) nadal pozostaje niezapłacona, z czym nie zgadzała się powódka twierdząc, że pozwany nigdy nie wzywał powódki do zapłaty zaległości z noty --- STRONA 2 --- 07/09, podczas gdy pozwany twierdził, że i tak nie musiał tego robić powołując się na art. 10 ust. 1 ustawy o opóźnieniach w transakcjach handlowych. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, wyjaśniając, że żadna z wystawionych przez niego faktur VAT z tytułu wykonanych usług transportowych na rzecz powódki nie została przez powódkę zapłacona w terminie, przez co zmuszony był skorzystać nawet z kosztownych usług firm windykacyjnych, a powódka i tak w dalszym ciągu nie reguluje bieżących zobowiązań finansowych wobec pozwanego. Nadto pozwany podkreślił, że powódka w żaden sposób nie wykazała, aby przez wpis w (...) nie mogła zawrzeć powoływanej przez nią umowy leasingu (k. 140-151). Pismem procesowym z dnia 15.10.2019 r. powódka rozszerzyła żądanie pozwu do kwoty 15.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 30.1.2019 r. do dnia zapłaty wyjaśniając, że na skutek nieusunięcia przez pozwanego wpisu w (...) doznała jednak zdecydowanie większej krzywdy niż wskazywała w treści uzasadnienia pozwu (k. 476). Sąd ustalił, co następuje: Powódka W. N. od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą pod firmą – Przedsiębiorstwo Usługowo – Handlowe (...) w Ż.. Pozwany (...) Sp. z o.o. w B. świadczył na rzecz powódki jako zleceniobiorca usługi transportowe. W latach 2017 – 2018 z racji wykonanych przez pozwanego usług na rzecz powódki wystawił on nie mniej niż 70 faktur VAT. Żadna z wystawionych przez pozwanego faktur nie została zapłacona przez powódkę w terminie. Kiedy pozwany próbował kontaktować się z powódką w tej sprawie, to odpowiadała, że ma kłopoty finansowe nie wskazując jednak żadnych konkretnych terminów spłaty zobowiązania (zeznania świadka A. Ż. – k. 520-521 i Ł. B. – k. 531, k. 142-144). Z uwagi na powyższe pozwany zgłosił powódkę do Krajowego Rejestru Długów (zeznania świadka A. Ż. – k. 521, Ł. B. – k. 532). Ze względu na fakt pozostawania przez powódkę w zwłoce z bieżącym regulowaniem zobowiązań finansowych wobec pozwanego, pozwany postanowił skorzystać z usług firm zewnętrznych, które trudniły się zawodowo działalnością w zakresie windykacji należności. W związku z powyższym we wrześniu 2017 roku pozwany zawarł umowę z firmą (...) Sp. z o.o. we W. , a w kwietniu 2018 roku z firmą (...).eu S.A., które zajmowały się przede wszystkim windykacją wierzytelności zgodnie z treścią ustawy z dnia 8.03.2013 r. o terminach w transakcjach handlowych (k. 194-199). Ta druga firma, w realizacji zlecenia od pozwanego, wystąpiła do powódki odpowiednio w dniach 4.9.2018 r., 16.8.2018 r. i 13.4.2018 r. z żądaniem zapłaty nie tylko niezapłaconych przez powódkę poszczególnych faktur VAT tytułem wykonanych przez pozwanego umów przewozu, lecz również z żądaniem zapłaty należności ubocznych tj. kwoty 40 EUR zgodnie z treścią art. 10 ustawy z dnia 8.3.2013r. (k. 68-97). W takich okolicznościach w dniu 4.9.2018 r. T..eu S.A. sporządziło i skierowało do powódki m.in. wezwanie z dnia 4.9.2018 r. do zapłaty faktury VAT nr (...) z dnia 28.2.2018 r. z terminem jej płatności do dnia 29.4.2018 r. w łącznej kwocie 1 107 zł wraz z notą księgową nr (...) do tej faktury na kwotę 168,34 zł (40 euro x 4,2085 kurs), jak i z wezwanie z dnia 4.9.2018 r. do zapłaty faktury VAT nr (...) z dnia 19.2.2018 r. z terminem jej płatności do 10.4.2018 r. na kwotę 1 082,40 zł wraz z notą księgową nr (...) również na kwotę 168,34 zł (k. 68-71, k. 370 i k. 381). W odpowiedzi na powyższe wezwania powódka dokonywała płatności w różnych terminach np. za fakturę VAT nr (...) powódka dokonała zapłaty w dniu 11.9.2018 r. na kwotę 1 082,40 zł, nie płacąc jednak należności za notę obciążeniową do tej faktury (k. 369, k. 70-71), a za fakturę VAT nr (...) powódka dokonała zapłaty w dniu 24.9.2018 r. na kwotę 1 275,34 zł, czyli oprócz wartości wskazanej w fakturze również z uwzględnieniem kwoty 168,34 zł, nie umieszczając jednak w tytule przelewu za jaką notę obciążeniową dokonano zapłaty (k. 380, k. 68-69), podczas gdy niekiedy w tytułach innych przelewów powódka wskazywała, której noty i której faktury zapłata ma dotyczyć, co odnosiło się np. do zapłaty przez nią kwoty w wysokości 1 950,61 zł w dniu 24.9.2018 r. za fakturę VAT nr (...) + notę nr 3/09 (k. 380, k. 78-79). Pismem z dnia 18.1.2019 r. powódka wezwała pozwanego do zapłaty 15.000 zł tytułem odszkodowania za niepodjęcie przez pozwanego działań związanych z wykreśleniem powódki z (...), powołując się przy tym na treści art. 44a pkt. 1 i art. 47 pkt. 1 ustawy z dnia 9.4.2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych w zw. z art. 361 § 2 oraz art. 415 k.c. (k. 26-27). Wcześniej powódka uzyskała od firmy windykacyjnej oraz (...).eu S.A. oraz z kancelarii Doradcy (...) informacje, że --- STRONA 3 --- uregulowała swoje zobowiązanie wobec pozwanego z tytułu faktury VAT nr (...) i noty 8/09 oraz zaległości wynikającej z wezwania do zapłaty z dnia 4.4.2018 r. (k. 20, k. 28, zeznania powódki – k. 534-537). W odpowiedzi na wezwanie do zapłaty odszkodowania pozwany wyjaśnił, że powódka nadal zalega z zapłatą kwoty 168,34 zł za notę nr 8/09 do faktury VAT nr (...), bowiem część z kwoty 1 275,34 zł jaką powódka zapłaciła w dniu 24.9.2018 r. pozwany zarachował na wcześniejszą niezapłaconą przez nią notę nr 7/09 do faktury VAT nr (...) (k. 24). W odpowiedzi powódka wyjaśniła, że nigdy nie była wzywana do zapłaty noty nr 7/09 (k. 21-23), a kolejnym pismem z dnia 29.3.2019 r. (poprzedzającym wniesienia powództwa w niniejszej sprawie) powódka wezwała pozwanego do zapłaty 7 000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jej dóbr osobistych oraz przeproszenia powódki na łamach miejscowej gazety (k. 30-31). Z kolei pismem z dnia 10.9.2019 r. pozwany wezwał powódkę do zapłaty odsetek za opóźnienie od faktur VAT, które zapłaciła z opóźnieniem (k. 163-166). Do chwili obecnej wezwanie to pozostaje bezskuteczne (zeznania powódki – k. 551). W międzyczasie powódka zawarła umowę leasingu z (...) (zeznania powódki – k. 552). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Koninie o sygn. akt V GC (...), wezwania do zapłaty odszkodowania z dnia 18.1.2019 r. (k. 26-27), wezwania do zapłaty i do przeproszenia z dnia 29.3.2019 r. (k. 30-31), pisma doradcy podatkowego J. P. z dnia 12.11.2018 r. (k. 28), wiadomości email T..eu. S.A. z dnia 15.1.2019 r. (k. 20), pisma T..eu S.A. z dnia 2.9.2019 r. wraz z załącznikami (k. 66-139), wezwania do zapłaty z dnia 9.9.2019 r. wraz z załącznikami (k. 153-162 i k. 169-175), wezwania do zapłaty z dnia 10.9.2019 r. wraz z załącznikami (k. 163-168), historii przelewów bankowych (k. 176-193), umowy zlecenia windykacji z dnia 13.04.2018 r. (k. 194-195), umowy zlecenia windykacji z dnia 7.9.2017r. (k. 196-200), faktur VAT za wykonanie windykacji (k. 201-216), faktur VAT za wykonane usługi transportu wraz z potwierdzeniem ich płatności (k. 217-406), zleceń transportowych (k. 407-467), zeznań świadka A. Ż. (2) (k. 520-522), zeznań przedstawiciela pozwanego Ł. B. (2) (k. 531-532) i częściowo zeznań powódki (k. 534-537). Oceniając zeznania obu stron należy przede wszystkim podkreślić, że co do najistotniejszych okoliczności faktycznych na tle zgłoszonego roszczenia były one zgodne ponieważ obie strony wyjaśniły, że przyczyną wpisu powódki do (...) były znaczne opóźnienia w płatnościach za faktury VAT, które wystawiał pozwany za wykonane na rzecz powódki usługi transportowe. Podnoszone przez powódkę w zeznaniach okoliczności rzekomego celowego utrudniania przez pozwanego wykreślenia powódki z rejestru (...) nie zasługiwały już na uwzględnienie, gdyż z zebranego materiału dowodowego wynikało, że do dnia wydania wyroku powódka nie dokonała na rzecz pozwanego zapłaty jakichkolwiek odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych pomimo, że zaległości w spłacie niektórych faktur VAT sięgały nawet 200 dni (k. 163-168, zeznania powódki – k. 552). Nie zrekompensowała również pozwanemu kosztów odzyskiwania przez niego należności z faktur VAT, których zapłaty pozwany dochodził za pomocą ww. firm windykacyjnych, ponosząc z tego tytułu wydatek sięgający kwoty ok. 5.000 zł (zeznania świadka A. Ż. – k. 522, k. 145-146 i k. 153, k. 169). W zamian za to z początkiem 2019 roku powódka skierowała do pozwanego pozew o zapłatę kwoty 800 zł tytułem „nadpłaconej” przez nią faktury, który to proces ostatecznie przegrała, a do dnia dzisiejszego nie zapłaciła zasądzonych pozwanemu w tej sprawie kosztów procesu (dokumenty w aktach V GC (...), k. 544). Co istotne, skoro powódka zasadność swojego roszczenia utożsamiała z jej wpisem do rejestru dłużników, to zauważyć należało, że jej zeznania odnośnie tej okoliczności pozostawały bliżej niedookreślone, gdyż powódka nie potrafiła wyjaśnić jednoznacznie w toku procesu zarówno tego kiedy taki wpis został dokonany, jak i czy w ogóle i w jakich okolicznościach zwracała się do pozwanego o wykreślenie wpisu z rejestru (pozwany okolicznościom tym zaprzeczał), a nawet tego, czy nadal widnieje w rejestrze. Odnośnie tej części jej zeznań wiarygodnymi były zeznania pozwanego, w których twierdził, że do czasu przedsądowego wezwania do zapłaty powódce „nie przeszkadzał” w istocie wpis w rejestrze co można było wyprowadzić chociażby z okoliczności wystąpienia przez powódkę do Sądu Rejonowego w Koninie, jeszcze przed skierowaniem pozwu w niniejszej sprawie, z żądaniem zapłaty kwoty 800 zł, w treści którego „pominęła” zupełnie okoliczności rzekomego pokrzywdzenia wpisem do (...). Okoliczności ta nie mogła być dla niej tak istotna skoro zdecydowała się najpierw wezwać pozwanego do zapłaty kwoty 800 zł, a nie 7 000 zł, tak jak w niniejszej sprawie. Dodatkowo zwrócić należało uwagę, że z zeznań samej powódki wynikało, że w listopadzie 2018 roku zawarła jednak umowę leasingu z (...) (zeznania powódki – k.552).Podnoszone przez powódkę okoliczności nieuzyskania przez nią bliżej niedookreślonego leasingu „z winy pozwanego” okazały się niewiarygodne i nie zostały potwierdzone żadnym materiałem dowodowym tym bardziej, że w dalszych zeznaniach powódka wyjaśniła jednak, że zawarła umowę leasingu lecz jej zdaniem na gorszych warunkach niż w --- STRONA 4 --- sytuacji gdyby została wykreślona z (...). Przede wszystkim powódka nie potrafiła nawet bliżej wyjaśnić na czym miałyby polegać te niekorzystne warunki umowy i co istotne nie przedłożyła żadnego dowodu na to, że zanim zawarła rzekomo niekorzystną dla siebie umowę leasingu starała się już wcześniej uzyskać leasing na innych warunkach, a jeśli tak to nie wykazała kiedy to było, w którym banku i w jakich okolicznościach. Odnosząc się z kolei do tej części zeznań powódki, w której przekonywała, że nigdy nie otrzymała z firmy windykacyjnej wezwania do zapłaty noty obciążeniowej nr 7/09, co mogłaby częściowo sugerować sama treść pisma T..eu S.A. z dnia 2.9.2019 r. ponieważ przy nazwie faktury VAT o nr (...) nie było przypisanej do niej noty obciążeniowej, tak jak w pozostałych fakturach (k. 67), to nie sposób było już zignorować tego, że nota nr 7/09 była jednak wystawiona przez T..eu S.A. w dniu 4.9.2018 r. ponieważ była załączona do treści ww. pisma T..eu S.A. (k. 70). Abstrahując od tej rozbieżności to podkreślić należy, że w istocie bez znaczenia jest to czy firma windykacyjna wezwała powódkę czy też nie do zapłaty tej noty lecz to, że powódka pozostawała w zwłoce (5 miesięcy) w płatności za fakturę, do której nota ta była przypisana i powódka winna mieć świadomość obowiązku jej zapłaty tym bardziej, że zapłaciła firmie windykacyjnej za wystawione przez nią inne noty obciążeniowe (od 1/09 do 08/09), których obowiązek płatności wynikał z tych samych okoliczności, co w przypadku spornej noty o nr 7/09. Z treści zeznań powódki mogło również wynikać, że zupełnie ignoruje, a co najmniej nie dostrzega obowiązku płatności odsetek za opóźnienie w płatnościach za faktury (k. 163-166, zeznania powódki – k.552), o czym więcej w dalszej części prawnej uzasadnienia. Sąd zważył, co następuje: Wnosząc powództwo w niniejszej sprawie, powódka dochodzi ochrony prawnej na podstawie art. 24 § 1 k.c. w związku z art. 23 k.c. oraz art. 448 k.c., dających możliwość w razie naruszenia dóbr osobistych złożenia oświadczenia odpowiedniej treści, a także domagania się zapłaty zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonego tym naruszeniem. W razie dokonanego naruszenia sąd winien każdocześnie poddać ocenie, czy i jakie dobro zostało naruszone, a następnie ocenić, czy istnieje bezprawność działania (zob. wyrok SN z dnia 19.12.2002 r., II CKN 167/01). Odpowiedzialność ta uzależniona jest zatem od trzech przesłanek - istnienia dobra osobistego, jego naruszenia oraz bezprawności działania. Ciężar udowodnienia pierwszej i drugiej przesłanki obciąża pokrzywdzonego (powoda), a trzecia objęta jest wzruszalnym domniemaniem prawnym. Jeżeli wykazane zostanie naruszenie dobra osobistego, sprawcę naruszenia uwolnić może od odpowiedzialności tylko dowód braku bezprawności, co faktycznie jest równoznaczne z wykazaniem przesłanek wyłączających bezprawność (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2005r., III CZP 53/04, OSNC 2005/7-8/114). Bezprawność działania rozumiana jest przy tym w szeroki sposób, a więc obejmuje ona każde działanie sprzeczne z normami prawnymi, a nawet z porządkiem prawnym oraz z zasadami współżycia społecznego (por. Gudowski Jacek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Księga pierwsza. Część Ogólna. Opublikowano: LexisNexis 2014). Nie jest zatem działaniem bezprawnym tylko takie działanie, które mieści się w ramach porządku prawnego - jest dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, a ponadto działanie polegające na wykonywaniu prawa podmiotowego bądź na obronie uzasadnionego interesu prywatnego lub publicznego. Działanie w ramach obowiązującego porządku prawnego, aby wyłączyć bezprawność, musi być dokonane w granicach określonych tym porządkiem prawnym, to jest pozostawać w zgodzie z obowiązującymi przepisami, powinno być rzeczowe, obiektywne, podjęte z należytą ostrożnością i przez osobę uprawnioną. Nie może też wykraczać poza niezbędną dla określonych prawem celów potrzebę w zakresie wyrażanych ocen (por. wyrok SA w Warszawie z 13 października 2016 r., VI ACa 2077/15). Nadto poza prawdziwością zarzutów badana jest też świadomość oraz cel działania osoby, w tym kierowanie się złośliwością i chęcią dokuczenia (por. wyrok SN z 13 kwietnia 2000 r., w Katowicach z 14 marca 2014 r., I ACa 1060/13, Lex nr 1454465). Nadto w judykaturze i piśmiennictwie przeważa stanowisko, że przesłanką przyznania świadczeń przewidzianych w art. 448 k.c. (obu roszczeń objętych jego treścią) jest wina sprawcy naruszenia dobra osobistego (tak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2002 r., V CKN 1581/2000, OSNC 2004, nr 4, poz. 53; w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2004 r., II CK 115/2003, niepubl.; M. Safjan (w:) Kodeks..., s. 1464; A. Szpunar, Zadośćuczynienie za szkodę niemajątkową, Bydgoszcz 1999, s. 212; J. Pietrzykowski, Nowelizacja kodeksu cywilnego z 23 sierpnia 1996 r., PS 1997, nr 3, s. 3). Pamiętać przy tym trzeba, że przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydującego znaczenia ma nie subiektywne odczucie osoby, jej indywidualne poczucie wartości i jej stan psychiczny, ale to, jaką reakcję wywołuje konkretne naruszenie w społeczeństwie. Kwestia zagrożenia lub naruszenia dóbr osobistych winna być ujmowana w płaszczyźnie faktycznej i prowadzić do --- STRONA 5 --- ustalenia, czy dane zachowanie, biorąc pod uwagę przeciętne reakcje ludzkie, mogło obiektywnie stać się podstawą do negatywnych odczuć po stronie poszkodowanego. Abstrahuje się tym samym od subiektywnych odczuć osób nadwrażliwych oraz takich, które z różnych względów nie mają zdolności do reagowania emocjonalnego na określone zachowania innych podmiotów (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2005 r., I ACa 353/05, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 6 grudnia 1967r., II CR 318/67 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., II CKN 33/97). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że powódka winna była wykazać, że pozwany naruszył jej dobra osobiste. Powódka kierując wobec pozwanego zarzuty naruszenia jej dóbr osobistych powoływała się przy tym na jej dobre imię w kontekście wiarygodności powódki jako przedsiębiorcy. Jej zdaniem utraciła ona renomę i pozycję w obrocie gospodarczym ponieważ pozwany zaniechał aktualizacji wpisu w (...), przez co nie mogła uzyskać leasingu w banku (k. 13). W kontekście naruszenia dobrego imienia powódki podkreślić przede wszystkim należy, że powódka w żaden sposób nie potrafiła wykazać, że na skutek działania (a raczej zaniechania) pozwanego nie mogła uzyskać leasingu w banku. Powyższy zarzut powódki sprowadził się w niniejszej sprawie do bardzo lakonicznych i subiektywnych zarazem twierdzeń o utracie przez nią wiarygodność jako przedsiębiorcy. Co istotne powódka w żaden sposób nie przybliżała okoliczności rzekomego leasingu, którego „za sprawą” pozwanego nie mogła otrzymać z banku. Nie było zatem możliwym ocenić w jaki sposób mogło dojść do utraty wiarygodności powódki jako przedsiębiorcy. W tym podstawowym zakresie powódka wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi dowodzenia (zob. art. 6 kc) nie przedstawiła żadnego materiału dowodowego, jak i nie zgłosiła nawet żadnych wniosków dowodowych (zob. art. 232 k.p.c.). Ostatecznie powódka przyznała nawet, że zawarła w (...) umowę leasingu, lecz jej zdaniem na „gorszych” warunkach, przy czym powódka również w tym zakresie nie przedstawiła żadnego materiału dowodowego, który pozwoliłby co najmniej porównać warunki tego leasingu, którego powódka rzekomo nie mogła otrzymać, z tym który ostatecznie uzyskała. Wobec tego przyjąć należało, że powódka nie wykazała, aby pozwany naruszył jej dobra osobiste w postaci dobrego imienia. Idąc dalej trzeba również zaznaczyć, że w realiach niniejszej sprawy na podstawie powoływanej przez powódkę podstawy faktycznej pozwu nie sposób było dopatrzyć się jakiejkolwiek formy bezprawności pozwanego w zaniechaniu przez niego aktualizacji wpisu powódki w (...). Z treści uzasadnienia pozwu oraz przedsądowej korespondencji stron można było co najwyżej wywnioskować, że spór dotyczy kwoty w wysokości 168 zł za wystawioną przez firmę windykacyjną T..eu S.A. notę obciążeniową nr 7/09. Przyjmując nawet w ślad za twierdzeniami powódki, że firma ta nie wezwała powódki do jej zapłaty, nie zmienia to faktu, że zasadność jej płatności na rzecz powoda wynikała wprost z treści art. 10 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (k. 70-71, k. 370) ponieważ powódka za odpowiadającą tej nocie fakturę VAT nr (...) z terminem płatności do dnia 10.4.2018 r. zapłaciła dopiero w dniu 11.9.2018 r. (k. 369) i to dopiero za sprawą interwencji firmy windykacyjnej (k. 66, k. 194-195). W powyższych okolicznościach zasadność, jak i wysokość dochodzonej przez powoda za pośrednictwem firmy windykacyjnej kwoty 1082,40 zł + 168,34 zł nie powinna budzić żadnych wątpliwości podobnie jak kolejna nota o nr 8/09 związana z fakturą VAT nr (...) (k. 68-69, k. 381), którą powódka zapłaciła w dniu 24.9.2018 r., tym razem w kwocie odpowiadającej zaległej fakturze VAT oraz ww. nocie obciążeniowej (k. 380). Zasadność płatności poszczególnych faktur VAT wraz z ich notami obciążeniowymi była przy tym niezależna od tego, czy pozwany egzekwował te płatności przy pomocy firmy windykacyjnej, czy też bez ich udziału. Z uwagi zatem na to, że pozwana nie zapłaciła za notę nr 7/09 nie było więc żadnych przeszkód w obowiązującym prawie, aby pozwany zarachował częściowo wpłatę powódki za notę nr 8/09 z dnia 24.9.2018 r. na poczet niezapłaconej przez powódkę noty o nr 7/09. W ten sposób treść powoływanego przez powódkę maila z dnia 15.1.2019 r. z firmy (...).eu S.A. (k. 20) nie mogła odnieść zamierzonego skutku ponieważ pozostawała bez wpływu na sposób zarachowania wyegzekwowanego długu przez powoda. Czym innym jest zatem treść konkretnego zlecenia przeprowadzenia windykacji przez firmę (...).eu S.A., a czym innym jest już zaległość powódki wobec nieopłacania przez nią faktur VAT za wykonane przez pozwanego usługi transportowe, które nie były przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Należy również podkreślić, że powódka mając przecież świadomość znacznej zaległości w terminach płatności wszystkich faktur VAT jakie wystawiał pozwany dokonywała za nie ostatecznie płatności z opóźnieniem, ale bez jakichkolwiek odsetek za opóźnienie, których obowiązek płatności wynikał chociażby z treści art. 5 ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (k. 163-166). Nie sposób zatem było podzielić poglądu powódki, że z dniem 21.9.2018 r. zapłaciła wszystkie zaległe zobowiązania na rzecz pozwanego co najmniej z tego powodu, że dokonywała płatności za zaległe faktury, które egzekwowała firma (...).eu S.A. również w dniach kolejnych co potwierdził przedłożony przez powoda wyciąg z jego rachunku bankowego, na którym uwidocznione były przelewy powódki (k. 380). W obliczu powyższego powoływany przez powódkę obowiązek wierzyciela z art. 47 ustawy z --- STRONA 6 --- dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych nie może mieć miejsca co najmniej z tego powodu, że w dalszym ciągu powódka posiada zaległości z tytułu niezapłaconych pozwanemu odsetek ustawowych za opóźnienie od tych faktur VAT, których płatności dokonała po wskazanych w tych fakturach terminach (k. 163-166, k. 218-406). Z powyższych względów Sąd przyjął, że działanie pozwanego nie nosiło żadnych cech bezprawności w rozumieniu komentowanego wyżej art. 24 § 1 k.c. Zarówno umieszczenie powódki w (...), jak i niedokonanie przez pozwanego zarzucanej mu przez powódkę aktualizacji wpisu w rozumieniu art. 47 powołanej ustawy okazało się jak najbardziej zasadne w świetle stwierdzonych okoliczności faktycznych sprawy. Trudno bowiem zgodzić się z powódką, że skoro miała zaległość wobec pozwanego to umieszczenie jej w (...) stanowiło naruszenie jej dobrego imienia zwłaszcza, że powódka sam przyznawała, że miała problemy z płatnościami za usługi. W powyższych okolicznościach Sąd powództwo oddalił jako bezzasadne (punkt 1 wyroku). O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 4 i § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, zasądzając od powódki jako przegrywającej sprawę poniesione przez pozwanego koszty zastępstwa procesowego w kwocie 720 zł (od roszczenia o ochronę dóbr osobistych) + 1 800 zł (od roszczenia o zapłatę zadośćuczynienia) + 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (punkt 2 wyroku). O nieuiszczonych kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, pobierając od powódki na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Koninie kwotę 199,01 zł, stanowiącą koszty wynagrodzenia mediatora (k. 53) (punkt 3 wyroku). Kinga Śliwińska-Buśkiewicz