Postanowienie I C 389/20 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 września 2020 r. Sąd Rejonowy w Kwidzynie I Wyd

--- STRONA 1 --- Ol dało , . ka o PĘ am aze Sygn. akt: I C 389/20 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 września 2020 r. Sąd Rejonowy w Kwidzynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Danuta Kozikowska Protokolant: sekretarz sądowy Natalia Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 2 września 2020 r. w Kwidzynie na rozprawie sprawy z powództwa M. B. przeciwko Skarbowi Państwa — Zakładu Karnego w K. o zapłatę 1. - zasądza od pozwanego Skarbu Państwa - Zakładu Karnego w K. na rzecz powoda M. B. kwotę 1 000,00 zł (jeden tysiąc złotych 00/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 25 lutego 2019 roku do dnia zapłaty; 2. umarza postępowanie co do kwoty 5.000,00 zł (pięć tysięcy złotych 00/100); 3. oddala powództwo w pozostałej części; 4. przejmuje na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Kwidzynie kwotę 850,00 zł (osiemset pięćdziesiąt złotych 00/100) tytułem nieuiszczonej opłaty od pozwu przez powoda. sędzia Danuta Kozikowska --- STRONA 2 --- Sygn. akt I C 389/20 Powód M. B. pozwem wniesionym w dniu 25 lutego 2019r. do Sądu Rejonowego Gdańsk Południe w Gdańsku wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa — Dyrektora Zakładu Karnego w K. kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku z naruszeniem dóbr osobistych, zasądzenie kwoty 5.000 zł od pozwanego na wskazany przez powoda czyn społeczny oraz kosztów procesu (k. 9 akt) Uzasadniając żądanie podał, że pozwany naruszył jego dobra osobiste poprzez uniemożliwieniu powodowi poddaniu się badaniom krwi na zawartość w organizmie substancji niedozwolonych w dniu 25 lipca 2016r. Powód domagał się przeprowadzenia tego badania z uwagi na to, że tego dnia w moczu wykryto substancje niedozwolone THC(wynik pozytywny). W konsekwencji wykrycia u pozwanego substancji niedozwolonych nałożono na powoda kare porządkową, wstrzymano paczki, przegrupowano powoda i przetransportowano powoda do zakładu karnego o obostrzonym rygorze. Fakt ten wpłynął negatywnie na jego relacje z konkubiną, która zerwała z powodem wszelkie relacje(pozew k. 9-11 akt). Po doręczeniu odpisu pozwu pozwany podniósł zarzut niewłaściwości miejscowej i wniósł o przekazanie sprawy rozpoznania sprawy według siedziby pozwanego tj. do Sądu Rejonowego w Kwidzynie(k. 69 akt). Postanowieniem z dnia 14 lutego 2020r. Sąd Rejonowy Gdańsk Południe w Gdańsku w sprawie IC 546/19 uznał się niewłaściwym miejscowo i przekazał sprawę do rozpoznania do Sądu Rejonowego w Kwidzynie(k.73 akt) Sprawa została zarejestrowana pod sygnatura I C 389/20. W toku postępowania powód sprecyzował nazwę pozwanego oraz wysokość żądania domagając się od Skarbu Państwa — Zakładu Karnego w K. kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia z uwagi zdjęcia z pracy, zamkniecie grupy kwalifikacyjnej, transport do innego zakładu karnego, zabranie paczek na okres 3 miesięcy, pogorszenie relacji z konkubiną a w konsekwencji rozstanie się, Cofnął pozew i zrzekł się z roszczenia w zakresie żądania zasądzenia kwoty 5.000 zł od pozwanego na wskazaną przez powoda fundację(k.51-52 akt oraz 112-112v akt). Skarb Państwa — Zakład Karny w K. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych, wskazując, że powód powołuje się na ogólnikowe i gołosłowne twierdzenia, nie wykazał swoich żądań(odpowiedź na pozew k. 69 akt). Sąd ustalił co następuje: Powód M. B. przebywa w Zakładach Karnych (Aresztach Śledczych) od 13 lipca .2015r. 'W Zakładzie Karnym w K. powód przebywał w okresie od 02 sierpnia 2015r. do 28 maja 2016r. a następnie od 28 czerwca 2016r. do 26 lipca 2016r. Zakład Karny w K. jest jednostką penitencjarną typu otwartego. ( bezsporne oraz dowód: informacja z NOE- SAD -k. 81 akt, przesłuchanie powoda-k. 112-112v akt, wyciąg z udzielonych wizyt - k. 117-118 akt, postanowienie z dnia 12 grudnia 2016r. w sprawie VI Kow 4213/16 — k 12-13 akt i 26-27 akt, opinia o skazanym - k. 23-24 akt, projekt oceny okresowej — k. 28 akt) W dniu 25 Jipca 2016r. powód został poddany badaniom na obecność substancji niedozwolonych w organizmie. Badanie próbki śliny wykazało obecność THC. Z uwagi na wynik pozytywny na zawartość w organizmie powoda substancji niedozwolonych, powód zakwestionował wynik badania i domagał się od pozwanego przeprowadzenia badania krwi, jednakże pozwany odmówił przeprowadzenia takiego badania. W dniu 26 lipca 2016r. pozwany sporządził wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej. Tego samego dnia Zastępca Dyrektora Zakładu Karnego w K., po wysłuchaniu powoda wymierzył karę dyscyplinarną: pozbawienie możliwości otrzymania paczek żywnościowych na okres 3 miesięcy. Ponadto Komisja Penitencjarna na posiedzeniu 26 lipca 2016r. podjęła decyzję o przeklasyfikowaniu powoda do grupy i' podgrupy R-1/p i umieszczeniu powoda w zakładzie karnym typu zamkniętego. ” --- STRONA 3 --- Powód złożył skargę na decyzję Dyrektora Zakładu Karnego w K. z dnia 26 lipca 2016r. o ukaraniu karą dyscyplinarną do Sądu Okręgowego w Gdańsku- Wydziału VI Penitencjarnego i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2016r. Sąd Okręgowy w Gdańsku- Wydział VI Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w sprawie VI Kow 4213/16 uchylił zaskarżoną decyzję. Z treści uzasadnienia postanowienia wynika, że w/w decyzja Dyrektora Zakładu Karnego w K. była niezgodna z prawem. ( bezsporne oraz dowód: przesłuchanie powoda:k. 112-112v akt, postanowienie z dnia 12 grudnia 2016r. w sprawie VI Kow 4213/16 - k 12-13 akt i 26-27 akt) W konsekwencji wykrycia u pozwanego substancji niedozwolonych było przegrupowanie powoda i przetransportowanie Go do zakładu karnego o obostrzonym rygorze. Po przetransportowaniu powoda Zakładu Karnego o obostrzonym rygorze konkubina I. S. odwiedzała powoda w Zakładzie Karnym i tak 29 lipca 2016r., 06 sierpnia 2016r., 09 października 2016r. i 11 grudnia 2016r. ( bezsporne oraz dowód: przesłuchanie powoda-k. 112-112v akt, wyciąg z udzielonych wizyt - k. 117-118 akt) Sąd zważył, co następuje: Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Dokumenty te nie były kwestionowane przez strony. Sąd również nie znalazł podstaw, aby odmówić im wiarygodności. Sąd dał wiarę zeznaniom powoda w części dotyczących uniemożliwienia poddaniu się badaniom krwi na zawartość w organizmie substancji niedozwolonych w dniu 25 lipca 2016r. Powód domagał się przeprowadzenia tego badania z uwagi na to, że tego dnia w moczu wykryto substancje niedozwolone THC(wynik pozytywny). W konsekwencji wykrycia u pozwanego substancji niedozwolonych nałożono na powoda kare porządkową, wstrzymano paczki, przegrupowano powoda i przetransportowano powoda do zakładu karnego o obostrzonym rygorze. Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda, aby fakt ten wpłynął negatywnie na jego relacje z konkubiną, bowiem z wyciągu z udzielonych wizyt ( k. 117-118 akt) wynika, że pomimo przetransportowania powoda do innego Zakładu Karnego konkubina I. S. odwiedzała powoda. Powód nie wykazał, żeby ten fakt wpłynął na jego relacje z konkubiną. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 232 k.p.e. strony są zobowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Oznacza to, iż obowiązkiem powoda jest rzetelne przygotowanie się do wytoczenia powództwa między innymi poprzez dokładne wskazanie w pozwie dowodów, jakie mają być przeprowadzone, w tym skompletowanie niezbędnych dokumentów oraz. uzyskanie danych osobowych i adresowych świadków. W procesie cywilnym obowiązuje zasada kontradyktoryjności. Według aktualnie obowiązującego stanu prawnego ciężar dostarczenia w postępowaniu sądowym materiału procesowego spoczywa zasadniczo fia stronach, a sąd utracił prawo prowadzenia dochodzenia w celu ustalenia dowodów koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy. Co więcej, poszukiwanie za stronę przez sąd z urzędu okoliczności przemawiających za jej stanowiskiem w istocie stanowi wyręczanie jej w obowiązkach procesowych, przez co sąd naraża się na uzasadniony zarzut nierównego traktowania stron procesu Przesłanką odpowiedzialności za szkodę, w rozumieniu art. 417 k.c. przy wykonywanie władzy publicznej jest działanie lub zaniechanie niezgodnie z prawem. Chodzi o wszelkie czynności związane z wykonywaniem władzy publicznej, a więc zarówno czynności faktyczne, jak i indywidualne rozstrzygnięcia podjęte przy zachowaniu określonej procedury. Co oznacza, że wykonującemu władzę publiczną obejmuje tylko takie działania; które, wynikają z kompetencji określonych w samej Konstytucji oraz innych przepisach prawa. W przypadku uszczerbku o charakterze majątkowym i niemajątkowym, poszkodowany deliktem władzy publicznej może dochodzić naprawienia szkody majątkowej i krzywdy na podstawie art. 417 k.c. w zw. z art. 445 k.c. i art. 444 k.c. lub na podstawie art. 448 k.c. Powód swoje żądanie oparł na naruszeniu dobra osobistego jakim jest godność osobista. Zgodnie z treścią przepisu art. 24 $ 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tegodziałania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej --- STRONA 4 --- treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Natomiast $ 2 tegoż przepisu stanowi, że jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. Przez szkodę rozumie się nie tylko szkodę majątkową, ale także i szkodę niematerialną — zwaną krzywdą. Dla ustalenia czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenie mają kryteria obiektywne, a nie subiektywne odczucia osoby żądającej ochrony. Istotne jest zatem czy w odczuciu przeciętnie reagującej osoby takie zachowanie jest uważane za niedozwoloną ingerencję w sferę chronionych dóbr osobistych. Zagrożenie bądź naruszenie dóbr osobistych zachodzi wtedy, gdy działanie lub zaniechanie innej osoby godzi w obiektywnie uzasadnione interesy uprawnionego. Podstawową przesłanką wynikającą przepisu z art. 448 k.c, w zw. z art. 24 $ 1 k.c. jest ustalenie, że dobro osobiste chronione przepisami prawa zostało naruszone działaniem bezprawnym i to ta przesłanka warunkuje roszczenie o zasądzenie zadośćuczynienia. W doktrynie panuje przeważający pogłąd, że działanie — naruszenie dobra osobistego — musi być zawinione. Ciężar zatem udowodnienia tego, że naruszenie dobra osobistego wywołane było działaniem bezprawnym ciąży stosownie do normy art. 6 k.c. na tym, kto wywodzi z tego faktu skutki prawne. Przez działanie bezprawne należy rozumieć każde działanie sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym, a więc normami prawnymi, jak też i zasadami współżycia społecznego. Stąd też w celu wykazania podstaw odpowiedzialności pozwanego Skarbu Państwa — Zakładu Karnego w K. za naruszenie dobra osobistego powoda i przyznania zadośćuczynienia, koniecznym było wykazanie przez powoda nie tylko naruszenia dobra osobistego powoda , ale przede wszystkim bezprawność działania Skarbu Państwa — Zakładu Karnego w K. oraz istnienie normalnego związku przyczynowego pomiędzy bezprawnością pozwanego a powstałą szkodą. Przepis zawarty w art. 24 $ 1 k.c, przewiduje domniemanie bezprawności działania — przy czym jest to domniemanie wzruszalne. W tym miejscu należy przywołać uregulowania zawarte w przepisach art. 88 $ 6 pkt 2 i 3 kkw w myśl których skazanego, który podczas pobytu w areszcie śledczym lub zakładzie karnym naruszył w poważnym stopniu dyscyplinę i porządek, wówczas skazanego przebywającego dotychczas w zakładzie karnym typu otwartego lub półotwartego, jeżeli negatywna ocena jego postawy i zachowania, a także względy bezpieczeństwa zakładu wskazują, że należy wobec niego wykonywać karę w warunkach zwiększonej izolacji i zabezpieczenia. Ponadto zgodnie z $ 4 ust. I Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 stycznia 2012r. w sprawie sposobu przeprowadzenia badań na obecność alkoholu, środków odurzających lub substancji psychotropowych w organizmie skazanego pozbawionego wolności, ich dokumentowania oraz weryfikacji(Dz. U. z dnia 7 lutego 2012r., w przypadku gdy skazany kwestionuje wyniki badań, o których mowa w $ 1 i 2, poddaje się go badaniom laboratoryjnym. Oznacza to, że użyty w cytowanym przepisie zwrot poddaje się (...) oznacza obligatoryjne przeprowadzenie badania laboratoryjnego Z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie wynika, że powód M. B. w niniejszej sprawie wykazał że zostały naruszone dobra osobiste w postaci godności z uwagi Powód wykazał związek przyczynowy pomiędzy doznaną przez niego krzywdą a działaniem bądź zaniechaniem pozwanego. Godność człowieka, również w rozważanym aspekcie, jest dobrem chronionym nie tylko w ustawie, ale przede wszystkim w Konstytucji, a także w stanowiących część krajowego porządku prawnego umowach międzynarodowych(patrz: uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 18 października 2011 r. III CZP 25/11). Naruszenie dóbr osobistych w postaci godności uzasadnia odpowiedzialność Skarbu Państwa na podstawie art. 24 i 448 k.c. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2007 r., V CSK 431/06 (OSNC 2008, nr 1, poz. 13) Sąd Najwyższy stwierdził, że art. 24 k.e. stanowiący podstawę roszczeń z tytułu naruszenia dóbr osobistych nie wymaga winy sprawcy oraz przewiduje domniemanie bezprawności jego działania. Sąd podziela powyższe stanowisko i przyjmuje za swoje. W związku z tym, w ocenie Sądu orzekającego istniały podstawy do zasądzenia tytułem zadośćuczynienia na rzecz powoda za naruszenie dóbr osobistych jak to określił powód, że pozwany naruszył jego dobra osobiste poprzez uniemożliwieniu powodowi poddaniu się badaniom krwi na zawartość w organizmie substancji niedozwolonych w dniu 25 lipca 2016r. Powód nie zgadzał się --- STRONA 5 --- z wynikiem badań i domagał się przeprowadzenia tego badania krwi na zawartość substancji niedozwolonych, jednakże pozwany Zakład Karny w K. odmówił przeprowadzenia takiego badania, pomimo takiego obowiązku. Decyzja Dyrektora Zakładu Karnego w K. z dnia 26 lipca 2016r. o ukaraniu karą dyscyplinarną została uchylona w dniu 12 grudnia 2016r. przez Sąd Okręgowy w Gdańsku- Wydział VI Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych w sprawie VI Kow 4213/16, jednakże powód po wydaniu decyzji został przetransportowany do Zakładu Karnego o obostrzonym rygorze, zostały wstrzymane paczki. Z treści uzasadnienia postanowienia wynika, że w/w decyzja Dyrektora Zakładu Karnego w K. była niezgodna z prawem. Wskazać należy, że Sąd nie ma obowiązku zasądzania zadośćuczynienia w każdym przypadku naruszenia dóbr osobistych, a podstawowym kryterium decydującym o możliwości zasądzenia zadośćuczynienia winien być m.in. stopień winy naruszyciela, rodzaj naruszonego dobra oraz poczucie pokrzywdzenia poszkodowanego. Po rozważeniu całokształtu okoliczności sprawy Sąd orzekający uznał, że kwota należnego zadośćuczynienia od pozwanego w wysokości 1.000,00 zł stanowi odpowiednią sumę i nie jest niska oraz przedstawia ekonomicznie odczuwalnąj wartość. Sąd uznał, że kwota ta jest adekwatną do poniesionej krzywdy przez powoda i spełnia swój kompensacyjny charakter oraz przedstawia ekonomicznie odczuwalną wartość a jednocześnie nie jest źródłem wzbogacenia(por. wyrok SN z dnia 28 września 2001 r., sygn. akt II CKN 427/00, LEX nr 52766 oraz wyrok SN z dnia 09 lutego 2000 r., sygn. akt III CKN 582/98, LEX nr 52776)W związku z tym zasadne jest żądanie powoda co do kwoty 1.000,00 zł i w tym zakresie Sąd uwzględnił powództwo, a w pozostałym zakresie powództwo oddalił. Orzeczenie zapadłe w niniejszej sprawic nic ma charakteru konstytutywnego, a zatem przy rozpatrywaniu kwestii odsetek znaczenie mają przepisy art. 481 k.c. Zgodnie z normą wyrażoną w art. 481 $ 1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeśli stopa odsetek nie była z góry ustalona, należą się odsetki ustawowe (art. 481 $ 2 k.c.). Opóźnienie się z wykonaniem świadczenia oznacza, że nie zostało ono spełnione w terminie wymagalności. Powód domagał się odsetek od dnia wniesienia pozwu czyli od dnia 25 lutego 2019r. Z tychże względów Sąd na podstawie przepisu art. 24 k.e. w zw. z art. 448 k.c. w zw. z art. 417 $ 1 k.c. oraz art. 481 k.c, orzekł jak w pkt Li 3 wyroku. Powód na rozprawie w dniu 16 czerwca 2020r. cofnął pozew i zrzekł się z roszczenia w zakresie żądania zasądzenia kwoty 5.000,00 zł od pozwanego na wskazaną przez powoda fundację(k. 112-1Lv akt) dlatego tez Sąd orzekł jak w pkt 2 wyroku na podstawie art. 355 k.p.e. w zw. zart. 203 $ 114 k.pc. Opłata od pozwu wynosiła kwotę 1.250,00 zł. Powód został zwolniony od ponoszenia kosztów procesu w wysokości 400,00 zł(k. 47 -48 akt). Sąd odstąpił od obciążania powoda kosztami sądowymi (art. 113 ust. 4 u.k.s..) i na rzecz Skarbu Państwa — Sądu Rejonowego w Kwidzynie przejął kwotę 850,00 zł tytułem nieuiszczonej części opłaty od pozwu. Pozwany nie poniósł żadnych kosztów procesu, przynajmniej tej okoliczności nie wykazał. sędzia Danuta Kozikowska Sygn. akt I C 389/20 1. Odnotować w kontrolce uzasadnień. 1. " Odpis wyroku.z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego z pouczeniem 0 apaelacji.