Wyrok I C 383/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lipca 2011 roku Sąd Okręgowy w Białymsto

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 383/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 lipca 2011 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Bogusława Zieleniewska-Masłowska Protokolant: starszy protokolant Katarzyna Sokół po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2011 roku w Białymstoku na rozprawie sprawy z powództwa A. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w B. o zapłatę I. Odrzuca pozew w zakresie żądania zasądzenia odsetek z tytułu nieterminowego wypłacenia renty; II. Oddala powództwo w pozostałym zakresie; III. Nakazuje wypłacić adwokatowi Z. D. ze Skarbu Państwa kwotę 7200 (siedem tysięcy dwieście) złotych powiększona o stawkę należnego podatku VAT tytułem nieopłaconych kosztów zastępstwa procesowego z urzędu; IV. Zasądza od powódki na rzecz pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. kwotę 7217 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Powódka A. K. po ostatecznym sprecyzowaniu pozwu wniosła o zasądzenie na jej rzecz od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odszkodowania w wysokości, co najmniej 100.000zł z tytułu zaniechania i zaniedbania wydania decyzji o podjęciu wypłaty przyznanej renty inwalidy wojennego, zadośćuczynienia w kwocie co najmniej 50.000 zł z tytułu rozstroju zdrowia, jakiej powódka doznała na skutek zaniedbania i zaniechania w wydaniu decyzji, odszkodowania w kwocie co najmniej 40.000 zł z tytułu przewlekłości postępowania trwającego od 2 lutego 2006r. do 30 marca 2009r. w sprawie o wydanie decyzji zgodnej z prawem, odszkodowania w wysokości 30.000zł odpowiadającego wysokości kosztów, jakie musiałaby ponieść powódka zaciągając zobowiązanie kredytowe i spłacając jej raty do chwili uzyskania decyzji, zadośćuczynienia w kwocie co najmniej 100.000zł za naruszenie dóbr osobistych, jak prawo do życia, zdrowia, godności osobistej, zabezpieczenia i bezpieczeństwa socjalnego, prawa wolności od niedostatku oraz zasadzenie --- STRONA 2 --- odsetek w wysokości skapitalizowanej co najmniej 30.000zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu z tytułu nieterminowego wypłacenia renty z opóźnieniem 38 miesięcy (k. 6-21, 63-76, 185-187). Pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. wniósł o oddalenie powództwa (k. 196-200) wskazując na brak wykazania zasadności roszczeń o zadośćuczynienie, zawisłość sporu w zakresie roszczeń o odsetki oraz nie wykazanie iż postępowanie organu rentowego cechowała przewlekłość w zakresie roszczeń odszkodowawczych wskazywał na niewskazanie przez powódkę zasadności roszczeń. Sąd ustalił, i zważył, co następuje: Decyzją dnia 6 listopada 1993r. kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i osób Represjonowanych potwierdził uprawnienia wnioskodawczyni określone w ustawie z 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego i zaliczył okres deportacji do ZSRR od marca 1946 r. do lipca 1958r. do działalności kombatanckiej. W związku z tym A. K. od 1 maja 1998r. pobierała rentę kombatancką inwalidy wojennego z tytułu częściowej niezdolności pozostającej w związku z deportacją. Decyzją dnia 2 lutego 2006r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. przyznał powódce A. K. emeryturę na podstawie ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela i na podstawie ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz tą samą decyzją na podstawie art. 5 ustawy z 29 maja 1974r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych zawiesił od dnia 1 lutego 2006r. wypłatę renty inwalidy wojennego w związku z zamieszkiwaniem powódki jako uprawnionej do świadczeń poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Powódka złożyła odwołanie od tej decyzji do Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku, który wyrokiem dnia 16 listopada 2006r. oddalił odwołanie powódki. Zaskarżony apelacją wyrok został utrzymany w mocy przez wyrok Sądu Apelacyjnego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 3 lipca 2007r. oddalający apelację powódki. W dniu 26 czerwca 2009r. powódka wystąpiła do Sądu Najwyższego ze skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 3 lipca 2007r. w sprawie III AUa 177/07. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009r. Sąd Najwyższy w sprawie I BU 6/09 stwierdził niezgodność z prawem wyroku Sądu Apelacyjnego- Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wskazując, iż przepis art. 5 ustawy z dnia 29 maja 1974r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin w zw. z art. 12 ustawy z 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego nie mogą stanowić podstawy zawieszenia wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy przyznanej w związku z pobytem w miejscach odosobnienia , tylko dlatego, że osoba uprawniona nie ma stałego miejsca pobytu na obszarze Państwa Polskiego, ale zamieszkuje w innym państwie Unii Europejskiej. Decyzją z dnia 20 marca 2009r. ZUS wznowił wypłatę powódce renty. Od dnia 1 stycznia 2009r. powódka otrzymywała świadczenie w pełnej wysokości. Od dnia 1 stycznia 2010r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 2 grudnia 2009r. o zmianie ustawy z 29 maja 1974r.uchylające przepis 5 wskazanej ustawy. Stanowiło to podstawę wydania 4 lutego 2010r. przez organ rentowy decyzji o przywróceniu prawa do renty za okres od 1 lutego 2006r. Ww decyzją wyrównano powódce świadczenie za okres od 1 lutego 2006 do 31 grudnia 2008r. w wysokości 22.994,82zł. Decyzją z dnia 22 marca 2011r. pozwany odmówił jednak wypłaty powódce odsetek od wskazanej kwoty. W dniu 7 czerwca 2010r. odwołanie powódki od powyższej decyzji zostało przekazane do rozpoznania zgodnie z właściwości Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. W przedmiotowej sprawie powódka wywodziła swoje roszczenia z faktu zawieszenie wypłaty renty inwalidy wojennego od 1 lutego 2006r. na podstawie obowiązującego wówczas przepisu art. 5 ustawy z dnia 29 maja 1974r. o zaopatrzeniu --- STRONA 3 --- inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin. Wypłata renty została wznowiona decyzją z 20 marca 2009r. ZUS wznowił wypłatę powódce renty. Od dnia 1 stycznia 2009r. oraz wypłacił wyrównanie za wstrzymany okres. Podstawą wznowienia wypłaty był fakt rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (ETS) z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie C-499/06 N.. Zgodnie z orzeczeniem Trybunału, wykładni art. 18 ust. 1 WE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, na podstawie, którego państwo to odmawia, w sposób generalny i w każdych okolicznościach, wypłaty swym obywatelom świadczenia przyznawanego cywilnym ofiarom wojny lub represji tylko z tego powodu, że nie mają oni przez cały okres wypłaty tego świadczenia miejsca zamieszkania na terytorium tego państwa, lecz na terytorium innego państwa członkowskiego. Zgodnie z judykaturą Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości poszkodowany może żądać naprawienia szkody, jeżeli ustawodawca krajowy naruszył normę prawa wspólnotowego, której celem jest przyznanie praw jednostkom. Orzeczenie to było podstawą do zmiany ustawy z dnia 29 maja 1974r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin. Odpowiedzialność ponosi zatem Skarb Państwa za niezgodne z prawem działania ustawodawcy naruszającego normy prawa wspólnotowego, nie zaś organ stosujący prawo obowiązujące w chwili wydania decyzji. Przewidzianą w przepisie art. 417 1 § 2 kc odpowiedzialność odszkodowawcza za wydaniem niezgodnego z prawem aktu indywidualnego o charakterze władczym (prawomocne orzeczenie, ostateczna decyzja) w tym także, gdy wydanie aktu indywidualnego nastąpiło na podstawie aktu normatywnego niezgodnego z prawem ustawodawca uzależnia od przedsądu. Chodzi więc o przypadki, gdy wadliwy jest akt indywidualny (niezgodny z normami prawnymi) albo bezprawny jest akt normatywny, stanowiący podstawę wydania aktu indywidualnego. Jeżeli szkoda jest następstwem niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu albo ostatecznej decyzji administracyjnej, ale z innych przyczyn niż bezprawność podstawy prawnej ich wydania (art. 417 1 § 2 zd. 1 k.c.), wówczas sądy są uprawnionymi do orzekania o tej niezgodności z prawem (prejudykat). W przypadku ostatecznych decyzji administracyjnych o bezprawności orzekają sądy administracyjne (por. art. 145-152 i 156-159 k.p.a. oraz art. 240-252 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Nadto uznaje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że podstawy roszczeń odszkodowawczych nie może stanowić orzeczenie nieprawomocne, czy nieostateczna decyzja, nawet wadliwe, które zostało następnie skorygowane przez instancję odwoławczą (por. wyroki SN z dnia 9 lipca 2003 r., IV CKN 357/01, nie publ., z dnia 19 listopada 2004 r., V CK 206/04, nie publ., z dnia 19 listopada 2004 r., V CK 250/04, OSP 2005, nr 7-8, poz. 98). Ten pogląd należy podzielić, odmienna ocena godzi w zasadę instancyjności postępowania, ponadto może prowadzić do rozbieżnych rozstrzygnięć w toku instancji i w procesie odszkodowawczym. W przypadku pozwanego mamy jednak do czynienia z nieodostateczną decyzją podlegającą kontroli instancyjnej. Nadto powódka nie wykazała szkody a zatem niezbędnej przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej. Sam fakt, iż wydana przez pozwanego decyzja w końcowym efekcie okazała się niesłuszna z w powiązaniu z przepisami prawa europejskiego oraz konstytucją nie uzasadnia przyznania powódce odszkodowania. Powódka niczym nie uzasadniła żądanej wysokości roszczenia nie wskazał również co miałoby się składana wskazaną przez nią szkodę. Wskazywana przez powódkę szkoda odpowiadająca wartości odsetek za okres kiedy świadczenie nie było jej wypłacone jest przedmiotem ustaleń w innym toczącym się postępowaniu. Postępowanie w tym przedmiocie prowadzone jest przez Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie zaś z przepisem art. 199 § 1 pkt 2 pkc Sąd zobligowany jest do odrzucenia pozwu jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona. W tym zakresie pozew został więc odrzucony. Analizując kwestię zasadności roszczenia powódki z tytułu przewlekłości postępowania przed organem rentowym należy zauważyć, iż ustawodawca w przypadku odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przewlekłością postępowania uzależnia dopuszczalność żądania odszkodowania od stwierdzenia we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem nie wydania orzeczenia lub decyzji. Przepis art. 417 1 § 3 k.c. określa odpowiedzialność władzy --- STRONA 4 --- publicznej za zaniechania w dokonywaniu aktów indywidualnych o charakterze władczym, czyli za uszczerbki spowodowane przewlekłością postępowania sądowego albo administracyjnego. Odpowiedzialność odszkodowawcza za niewydanie orzeczenia lub decyzji dotyczy tylko przypadków, gdy obowiązujący przepis prawa nakazywał sądowi lub organowi administracyjnemu wydanie orzeczenia lub decyzji. Przesłanką przypisania obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przewlekłością postępowania jest więc skonkretyzowany w przepisie prawa obowiązek podjęcia przez organ sądowy lub administracyjny określonych działań władczych, o charakterze indywidualnym, których zaniechanie spowodowało szkodę. Właściwe tryby stwierdzenia niezgodności z prawem zachowań tych organów władzy publicznej polegające na przewlekłości postępowania zostały uregulowane odrębnie dla sądów i organów administracyjnych. W przypadku postępowania sądowego kwestię te reguluje ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843). Zasadą jest, że rozpoznanie skargi na przewlekłość należy do sądu przełożonego nad sądem, któremu zarzucono przewlekłość. Skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie przy czym wydanie orzeczenia nie czyni postępowania w przedmiocie stwierdzenia przewlekłości bezprzedmiotowym. Pozew powódki nie spełniał ani warunków formalnych ani merytorycznych do uznania go za skargę na przewlekłość postępowania sądowego. Prawnym instrumentem stwierdzenia przewlekłości w postępowaniu administracyjnym, a więc dla uzyskania prejudykatu określonego art. 417 1 § 3 k.c., jest skarga na bezczynność, którą przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Jeżeli sąd uwzględni skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji (art. 149 p.p.s.a.). Dopiero niewykonanie tego orzeczenia uprawnia osobę, która poniosła szkodę, do żądania odszkodowania „na zasadach określonych w kodeksie cywilnym” od organu, który nie wykonał orzeczenia (art. 154 § 4 i 5 p.p.s.a.). W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych przepisy kodeksu postępowania cywilnego regulują powyższą kwestie w art. 477 9 § 4 kpc zgodnie, z którym jeśli organ rentowy nie wydał decyzji w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia zgłoszenia w sposób przepisany, odwołanie można wnieść w każdym czasie po upływie tego terminu. W myśl art. 477 14 § 3 k.pc. jeżeli odwołanie wniesiono w związku z niewydaniem decyzji przez organ rentowy, sąd w razie uwzględnienia odwołania zobowiązuje organ rentowy do wydania decyzji w określonym terminie, zawiadamiając o tym organ nadrzędny, lub orzeka co do istoty sprawy. Jednocześnie sąd stwierdza, czy niewydanie decyzji przez organ rentowy miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zatem brak stwierdzenia w odpowiednim postępowaniu, iż niewydajnie orzeczenia jest niezgodne z prawem art. 417 1 § 3 k.c. uniemożliwia faktycznie dochodzenie odszkodowania z tytułu przewlekłości postępowania prowadzonego przed organem rentowym. W kwestii zadośćuczynienia jakiego powódka żądała w związku z rozstrojem zdrowia jakiego miała doznać w związku z nie wydaniem decyzji o wypłacie renty powódka nie wykazała przesłanek warunkujących zasadność roszczenia. Na mocy art. 445§1 k.c. w zw. z art. 444§1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Zadośćuczynienie stanowi formę rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody niemajątkowej. Podstawą żądania z art. 445§1 k.c. jest krzywda niemajątkowa w postaci ujemnych przeżyć związanych z cierpieniami fizycznymi i psychicznymi. Pod pojęciem wyrażonej w art. 445 kc krzywdy należy więc rozumieć cierpienia fizyczne (ból i inne dolegliwości) oraz cierpienia psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała albo rozstroju zdrowia w postaci np. zeszpecenia, utraty możliwości wykonywania dotychczasowych zajęć, wyłączenia z normalnego życia). --- STRONA 5 --- Dla ustalenia, że doznana krzywda jest następstwem zdarzeń, o których stanowi art. 445 k.c., i przypisania podmiotowi odpowiedzialności, istotne jest także powszechne zastosowanie oznaczonej art. 361 § 1 k.c. koncepcji związku przyczynowego. Zatem powódka najpierw powinna wykazać, iż w związku ze zdarzeniem rodzącym w jej mniemaniu odpowiedzialność pozwanego, doznała uszczerbku na zdrowiu, z którym nierozerwalnie łączyło się poczucie krzywdy. Powódka nie wykazała jednak, aby doszło do powstania uszczerbku na jej zdrowiu (same twierdzenia powódki w tym zakresie nie są wystarczające, konieczne jest wskazanie obiektywnych dowodów – dokumentacji medycznej) któremu towarzyszyło poczucie krzywdy warunkujące przyznanie jej odpowiedniej kwoty zadośćuczynienia. Niezasadne okazało się roszczenie powódki w zakresie odszkodowania związanego ze zwrotem kosztów jakie poniosła w związku z toczącymi się postępowaniami. Powódka reprezentowana była w procesie przez profesjonalnego pełnomocnika, nie miała obowiązku prowadzenia jakiejkolwiek korespondenci z Sądem i poświęcania czasu na analizę specjalistycznej dziedziny jaką jest prawo. Istotą przyznania pełnomocnika z urzędu jest pomoc stronie w procesie przez fachowego pełnomocnika dysponującego niezbędną wiedzą prawniczą oraz doświadczeniem zawodowym. Rodzi się zatem pytanie o celowość aktywności powódki w procesie, w takim rozmiarze jak miał miejsce w przedmiotowej sprawie. Powódce został przyznany pełnomocnik o którego wnosiła, wskazany przez nią. Abstrahując więc od faktu nie wykazania szkody podkreślić należy, iż zbędne były działania powódki wykraczające poza wskazanie podstawy faktycznej powództwa a skupiające się na analizie orzecznictwa i literatury fachowej, co należało do zadań pełnomocnika. Ewentualne koszty jakie wskazywała powódka związane z procesem były nieuzasadnione, tym bardziej, iż powódka nie dysponuje niezbędną wiedzą prawniczą. Niezasadne okazało się również roszczenie powódki o zasądzenie na jej rzecz zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. Przesłanką podstawową roszczenia z art. 24 § 1 k.c. jest podjęcie działania o charakterze bezprawnym, które dobro osobiste narusza lub stwarza zagrożenie naruszenia, przy czym przesłanka bezprawności działania jest spełniona, gdy jest ono sprzeczne z normami prawnymi, porządkiem prawnym oraz zasadami współżycia społecznego. Na powodzie ciąży jednak obowiązek wykazanie tylko faktu naruszenia dobra osobistego zachowaniem pozwanego, bezprawność jest bowiem objęta domniemaniem i to na pozwanym ciąży obowiązek wykazania, że jego działanie nie było bezprawne, on bowiem z faktu tego wywodzi skutki prawne (art. 6 kc). Przesłanki udzielenia majątkowej ochrony dóbr osobistych określa art. 448 kc. Poza wyżej wskazanymi zalicza się do nich także winę. Co prawda art. 448 kc wprost nie formułuje tej przesłanki. Trzeba jednak mieć na względzie to, że wina jest podstawową przesłanką odpowiedzialności deliktowej określonej w tytule VI księgi trzeciej kodeksu cywilnego, do którego przynależy art. 448 kc. Przepis art. 445 przewidujący odpowiedzialność majątkową za naruszenie dóbr osobistych o szczególnym charakterze (zdrowie, życie oraz wolność) przewiduję zaś zróżnicowanie przesłanek odpowiedzialności za ich naruszenie w zależności od podstaw deliktowych tej odpowiedzialności, w tym zasadę winy. Wykładnia systemowa art. 448 kc pozwala więc na wyróżnienie winy jako przesłanki odpowiedzialności na podstawie tego przepisu. Artykuł 448 kc wymienia dwa roszczenia przysługujące pokrzywdzonemu zadośćuczynienie i zasądzenie odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Zgodnie z ogólną regułą rozkładu ciężaru dowodu to na powodzie spoczywał obowiązek wykazania, że na skutek działania pozwanej zostały naruszone jego dobra osobiste i jakie to są dobra. W przypadku ustalenia, że taka sytuacja miała miejsce, w art. 24 § 1 k.c. ustanowiono domniemanie prawne, w myśl którego naruszenie (zagrożenie) dobra osobistego jest bezprawne (tzw. domniemanie bezprawności). Konsekwencją tego domniemania jest przesunięcie ciężaru udowodnienia braku bezprawności na osobę, która dopuściła się naruszenia dobra osobistego (art. 6 k.c.). W niniejszej sprawie powódka wskazał dobra osobiste, które jej zdaniem zostały naruszone działaniem pozwanego, jednak poza ich wymienieniem nie zdołała wykazać, iż doszło do ich naruszenia. Tymczasem samo wymienienie --- STRONA 6 --- dóbr osobistych które zostały naruszone nie jest tożsame z wykazaniem zasadności roszczenia. Nadto do zasadności roszczenia niezbędne jest wykazanie bezprawności działania pozwanego. Jakkolwiek powódkę nie obciąża ciężar wykazania, że działanie pozwanego było bezprawne, to jednak dla przypisania odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych konieczne jest przyjęcie bezprawności działania. Bezprawność działania wyłącza działanie mające oparcie w przepisach prawa, zgodne z zasadami współżycia społecznego, działanie za zgodą pokrzywdzonego oraz w wykonywaniu prawa podmiotowego. W niniejszej sprawie pozwany jako organ rentowy wydał decyzję w ramach swoich kompetencji ustawowych na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji, zatem zastosował prawo do czego był zobowiązany. Trudno zatem zakładać, iż nie ostateczna decyzja podlegająca kontroli instancyjnej, co do zgodności interpretacji prawa materialnego została wydana bezprawnie. Stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia Sądu Apelacyjnego podtrzymującego decyzję pozwanego w mocy miała miejsce już po orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (ETS) z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie C-499/06 N.. Dopiero to orzeczenie to było podstawą do zmiany ustawy z dnia 29 maja 1974r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin. Sąd oddalił wnioski dowodowe powódki w zakresie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego psychologa z uwagi na fakt, iż powódka nie przedłożyła dokumentacji medycznej (przedłożenie zaświadczenie lekarskie nie było aktualne i z pewnością nie wystarczające do oceny stanu psychicznego powódki), na której mógłby się oprzeć biegły sporządzając opinię. Natomiast nie dysponując dokumentacją medyczną z pewnością byłby w stanie ocenić jedynie aktualny stan zdrowia powódki, jednak nie byłby w stanie wskazać jakie czynniki miałyby wpływ na ten stan. Wniosek ten był więc bezzasadny. Pozostałe wnioski dowodowe powódki zostały oddalone z uwagi na fakt, iż pełnomocnik wezwany do ich sprecyzowania w zakreślonym przez Sąd terminie, terminu tego nie dochował. Reasumując należy stwierdzić, iż powódka nie udowodniła zasadności żadnego ze swoich roszczeń. Kierowane zaś przez powódkę były jedynie polemiką nie popartą żadnymi dowodami. Pozwany niewątpliwie dokonał niewłaściwej interpretacji prawa w sprawie powódki, jednak jego decyzja podlegała kontroli instancyjnej, a sam pozwany działał w oparciu o przepisy prawa. Niezbędna przesłanka zawinienia miałaby uzasadnienie w przypadku celowego bezprawnego zachowania pozwanego, którego w tym przypadku nie zanotowano. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 447 1 § 1 i 2 kc art. 448 kc oraz art. 445§1kc i art. 199 §1 pkt 2 kpc orzeczono jak w sentencji O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 kpc, art. 108 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz w oparciu o na mocy § 6 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28 września 202 r. ( Dz.U 163, poz. 1348 z późn. zm.).