Wyrok I C 3744/19

--- STRONA 1 --- ŁAC steTZłJ zaa 9ĘĆ KO * Sygnatura akt I C 3744/19 * W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ P., dnia 2 marca 2021 r. Sąd Rejonowy w Płocku I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia Danuta Skotnicka Protokolant: Michalina Galińska : po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2021 r. w Płocku na rozprawie sprawy z powództwa D. M. syna Z. przeciwko Skarbowi Państwa — Zakładowi Karnemu w P. o odszkodowanie ( (....00 PLN) 1) - zasądza od pozwanego Skarbu Państwa - Zakładu Karnego w P. na rzecz powoda D. M. kwoię 2 000,00 (dwa tysiące) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; 2) w pozostałej części powództwo oddała; 3) koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. sędzia I Danuta Skotnicka . --- STRONA 2 --- * Sygn. akt I C 3744/19 Pozwem wniesionym w dniu 12 listopada 2019 r. powód D. M. wniósł przeciwko pozwanemu Skarbowi Państwa — Zakładowi Karnemu w P. o zapłatę kwoty 45 000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych. 'W uzasadnieniu żądania pozwu powód wskazał, iż przebywając w Zakładzie Karnym w P., w okresie od 29 czerwca 2019 r. do 1r października 2019 r. został pozbawiony uczestnictwa we wszystkich zajęciach kulturalno - oświatowych. Ponadto powód Jako osoba niepaląca został umieszczony w celi z osobą deklarującą palenie wyrobów tytoniowych w okresie od 4 sierpnia 2019 r. do dnia 11 października 2019 r. Ponadto od dnia 29 czerwca 2019 r. został przeniesiony z oddziału nr 2 do oddziału nr 5, który jest oddziałem śledczym. Zdaniem powoda nie powinien on się tam znajdować. W jego ocenie administracja Zakładu Karnego z zemsty za złożone skargi i pozew odizolowała go od innych osadzonych i zakazała korzystać ze wszystkich zajęć kulturalno — oświatowych - „fitpark”, „koła biegowego” i uczęszczać na świetlicę centralną i świetlicę oddziałową. Wszystkie uwagi powód zgłaszał swojemu wychowawcy i koordynatorowi oddziału, którzy informowali powoda, iż nic nie są w stanie zrobić. Z uwagi na brak cyrkulacji powietrza i wentylacji w celi dwuosobowej powód był narażony na bierne palenie. Powoda często bolała głowa, miał problemy z oddychaniem. Dodatkowo śmierdział tytoniem i nie mógł wykonywać żadnych ćwiczeń ruchowych. Powód w dniu 15 lipca 2019 r. złożył pismo do Dyrektora o umożliwienie mu korzystania z zajęć kulturalno — oświatowych. Zajęcia odbyły się tylko jeden raz w dniu 23 lipca 2019 r. i trwały jedynie 35 minut. W ocenie powoda takie traktowanie doprowadziło do pogorszenia jego zdrowia. W odpowiedzi na pozew pozwany, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwany wskazał, iż roszczenie nie zostało wykazane w jakikolwiek sposób, gdyż powód nie udowodnił zaistnienia u niego szkody bądź krzywdy oraz związku przyczynowego między doznaną szkodą bądź krzywdą a zachowaniem pozwanego. Odnosząc się do zarzutu osadzenia jako osoby niepalącej z osobami palącymi pozwany wskazał, iż z Centralnej Bazy Danych Osób Pozbawionych Wolności nie wynika, aby powód został osadzony z osobą palącą, jak również że zgłaszał w tym względzie zastrzeżenia. W przedmiocie zarzutu dotyczącego pozbawienia możliwości wzięcia udziału w zajęciach k.o. pozwany wskazał, iż powód miał możliwość wzięcia udziału w szeregu zajęciach, jednak informowany i motywowany przez wychowawcę nie zgłaszał zainteresowania oferowanymi zajęciami. Pozwany wskazał także, iż powód ma możliwość regularnego wietrzenia pomieszczenia, w którym jest osadzony. Zdaniem pozwanego konstrukcja przesłon okiennych umożliwia dostęp świeżego powietrza oraz światła dziennego. Pozwany podkreślił, iż o naruszeniu dobra osobistego w postaci godności osadzonego w zakładzie karnym nie można mówić w przypadku pewnych uciążliwości lub niedogodności związanych z samym pobytem w takim zakładzie, Pozwany zwrócił uwagę, iż realia bytowe istniejące w zakładach karnych nie są komfortowe, jednakże nawet złe warunki bytowe nie stanowią automatycznie naruszenia godności lub czci więźnia. W toku procesu strony konsekwentnie podtrzymywały swoje stanowiska. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód pod koniec czerwca 2019 r. został przeniesiony do celi dwuosobowej nr 507, w której przebywał ze swoim bratem H. M.. Powód jest osobą niepalącą. (dowód: zeznania powoda - k. 74 w zw. z k. 188) . W lipcu 2019 1. H. M. został przetransportowany do innego Zakładu Karnego, a w celi nr 507 wraz z powodem został umieszczony M. G.. Wobeć M. G. z uwagi na podejrzenie posiadania środków odurzających były stosowane tzw. specjalne zalecenia, tj. pełna izolacja, ograniczenie rozmów telefonicznych, wnikliwe kontrole. W konsekwencji powód podlegał takim samym wymogom i rygorom jak M. G. np. został pozbawiony kontaktu z innymi osadzonymi poprzez spacerowanie jedynie w towarzystwie (.... (dowód: zeznania powoda — k. 74 w zw. z k. 188, zeznania świadka M. K. —k. 141 vr., zeznania świadka M. G. -k. 188-189 vr.) --- STRONA 3 --- " M.G. deklarował się jako osoba paląca i nigdy nie składał deklaracji, iż jest osobą niepalącą, (dowód: zcznania powoda — k. 74 w zw. z. k. 188, zeznania świadka M. G. -k. 188-189 vr.) W celi, w której powód przebywał razem z M. G. była możliwość uchyienia okna i wywietrzenia pomieszczenie, jednakże wobec nałogowego palenia papierosów przez M. G. nie przynosiło to oczekiwanego rezultatu. Ponadto znajdujące się w celi okno było wąskie (0,95 m x 0,6 m) i przysłonięte trzema kratami i przesłoną z tworzywa sztucznego. Ponadto sama cela była małych rozmiarów. Podczas wizytacji celi w dniu 11 października 2019 r. stwierdzono brak wentyłacji w kąciku sanitarnym. (dowód: zeznania powoda — k. 74 w zw. z k. 188, notatka urzędowa z dnia 11.10.2019 r. — k. 170-170 vr., informacja z dnia 04.07.2020 r. -k. 121) Pówód nie palił papierosów. Z tego tytułu między powodem a M. G. dochodziło do sprzeczek i nieporozumień. Powoda często bolała głowa, miał także problemy z oddychaniem. Nieustannie czuł dym tytoniowy, zwłaszcza na swoich ubraniach. Na skutek unoszącego się nieustannie w celi dymu tytoniowego powód stracił motywację do wykonywania ćwiczeń fizycznych w celi, które zalecał mu lekarz w związku z urazem kręgosłupa. (dowód: zeznania powoda — k. 74 w zw. z. k. 188, zeznania świadka M. G. -k, 188-189 vr.) Powód wyrażał chęć uczestniczenia w zajęciach rekreacyjnych i tzw. zajęciach kulturalno-oświatowych. Podczas pobytu na innych oddziałach regularnie uczestniczył w kołach sportowych i w zajęciach na świetlicy. Jako jeden z nielicznych osadzonych wykazywał się aktywnością fizyczną. (dowód: zeznania powoda — k. 74 w zw. z k. 188, zeznania świadka A. O. — k. 76-77). Na oddziale IX każdy z osadzonych mógł się zapisać na koło zainteresowań, np. jogę, fitness, plac do fit parku na zewnątrz budynku czy koło biegowe. W przypadku jogi, fitness i koła biegowego osadzony mógł napisać prośbę do dyrektora i za jego zgodą wychowawca ds. sportu sporządzał listę członków, a następnie wychowawca wraz z osadzonymi realizował zajęcia w świetlicy centralnej. (dowód: zeznania świadka A. O, — k. 76-77) Podczas osadzenia na oddziale V. powód nie korzystał z zajęć sportowych i kulturalno — oświatowych, gdyż nie były one organizowane. . (dowód: zeznania powoda —k. 74 w zw. z k, 188, książka ruchu osadzonych - k. 103-117, zeznania świadka M. G. -k. 188-189 vr.) Powód jako jeden z nielicznych osadzonych zgłaszał chęć uczestnictwa w zajęciach fizycznych i zajęciach kulturalno — oświatowych i zgłaszał administracji swoje zastrzeżenia sygnalizując brak zajęć. (dowód: zeznania powoda — k. 74 w zw. z k, 188, zeznania M. N. -k. 140 vr. - 141, zeznania świadka M. K. —k. 141-142, zeznania świadka H. M. — k. 141-142, zeznania świadka M. G. -k. 188-189 vr.) W lipcu 2019 r. świetlica oddziałowa była niedostępna dla osadzonych z uwagi na przeludnienie w jednostce. We wrześniu 2019 r. ze względu na brak możliwości osadzenia skazanych tymczasowo zaadaptowano świetlicę w oddziale V na celę mieszkalną. Świetlica była również wyłączona z użytku w listopadzie 2019 r. (dowód: notatka urzędowa z dnia 26.07.2019 r. —k. 138, pismo z dnia 04.09.2019 r. - k. 118, raport z dnia 13.09.2019 r. -k. 119, notatka służbowa z dnia 18.11.2019 r. -k. 120) Powód pismem z dnia 18 lipca 2019 r. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego o możliwość stworzenia w oddziale nr 5 jakichkolwiek zajęć kulturalno — oświatowych. Powód wskazał; iż w oddziale brak jest świetlicy oraz wyjść na tzw. fit park i koło biegowe. --- STRONA 4 --- " (dowód: pismo z dnia 18.07.2019 r. -k. 5) Reakcją na powyższe pismo było zorganizowanie jednych, krótkich zajęć w dniu 23 lipca 2019 r., w których uczestniczył powód wraz z bratem. (dowód: zeznania powoda —k. 74 w zw. z k. 188, zeznania świadka M. N. — k. 140 vr. - 141, zeznania świadka H. M. —k. 141-142). Powyższy stan faktyczny w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy Sąd ustalił w oparciu o złożone do akt sprawy dokumenty. Dowodom tym Sąd dał wiarę albowiem nie budzą wątpliwości co do swojej prawdziwości. Sąd ustalił stan faktyczny również w oparciu o zeznania świadków A. O., M. N., M. K, H.M.iM.G.. Zeznania te zostały uznane co do zasady za wiarygodne w przeważającej części, aczkolwiek należy wskazać, iż świadek M. N. będący wychowawcą na oddziale nr V nić pamiętał wielu szczegółów. Świadek zeznał także, iż nie widział by osadzony G. palił w celi, i podkreślił, że kilkukrotnie zmieniał on swoje deklarację o paleniu wyrobów tytoniowych. Tymczasem jak wynika z zeznań M, G. od samego początku przebywania w Zakładzie Karnym deklarował się jako osoba paląca i nigdy nic zmieniał swojej deklaracji. Z uwagi na powyższe rozbieżności w obu zeznaniach zeznania świadka M. N, zostały uznane w tym zakresie za budzące wątpliwości. Sąd zważył co następuje: Powództwo D. M. przeciwko Skarbowi Państwa — Zakładowi Karnemu w P. o zapłatę zadośćuczynienia z tytułu naruszenia dóbr osobistych należało uwzględnić co do zasady. ' W niniejszym postępowaniu powód domagał się zadośćuczynienia za wyrządzoną mu przez pozwanego krzywdę wynikającą z niezapewnienia odpowiednich warunków podczas odbywania kary pozbawienia wolności w postaci umieszczenia go w małej celi z osoba nałogowo palącą oraz pozbawieniem możliwości udziału w zajęciach fizycznych oraz kulturalno — oświatowych. Zgodnie z treścią art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Do przesłanek odpowiedzialności na podstawie art. 448 k.c. należy bezspornie zaliczyć naruszenie dobra osobistego powodujące szkodę niemajątkową oraz związek przyczynowy między tym czynem a szkodą niemajątkową spowodowaną naruszeniem dobra osobistego. % Podnieść należy, że odpowiedzialność Skarbu Państwa na podstawie art. 448 k.c. za krzywdę wyrządzoną naruszeniem dóbr osobistych nie zależy od winy (por. uchwała SN, III CZP 25/11, Lex nr 960463). Art. 448 k.c. nie określa, kto ponosi odpowiedzialność za naruszenie dóbr osobistych i nie różnicuje jej w zależności od podmiotu odpowiedzialnego Oznacza to, że jeżeli źródłem odpowiedzialności jest szkoda, pozostająca w normalnym związku przyczynowym z wykonywaniem władzy publicznej, to jest ona oparta na przesłance bezprawności, Utrzymanie jako przesłanki tej odpowiedzialności także czynnika subiektywnego (winy) naruszałoby konstytucyjnie ukształtowaną zasadę odpowiedzialności państwa za działania w sferze imperium (por. uzasadnienie uchwały SN z dnia 18 października 2011 r., III CZP 25/11). Reasumując, odpowiedzialność Skarbu Państwa na podstawie art. 448 k.e, art. 444 k.c. i art. 445 k.o., oparta jest na przesłance bezprawności, a nie na przesłance winy. Przesłankami odpowiedzialności na tle ochrony dóbr osobistych w świetle art. 24 $ 1 k.c. są naruszenie dobra osobistego lub zagrożenie naruszeniem oraz bezprawność działania. W art. 24 $ 1 k.e. zostało ustanowione domniemanie bezprawności działania, naruszającego dobro osobiste, w związku z tym na powodzie spoczywa ciężar wykazania w procesie pierwszej z powyższych przesłanek. Rzeczą powoda jest zatem określenie, w jakich swoich odczuciach i w jakich konkretnych prawem przewidzianych dobrach osobistych został dotknięty zachowaniem sprawcy i że zachowanie to faktycznie miało miejsce. Odnosząc te rozważania na gruncie niniejszej sprawy należy śvskazać, iż zdaniem sądu powód w sposób należyty udowodnił, iż naruszono jego dobro osobiste w postaci prawa do godnego odbywania kary pozbawienia wolności oraz zdrowia, --- STRONA 5 --- - Zgodnie z art. 102 pkt. 6) Kodeksu karnego wykonawczego skazany ma prawo w szczególności do korzystania z urządzeń i zajęć kulturalno-oświatowych i sportowych, radia, telewizji, książek i prasy. Stosownie zaś do treści art. 135 $ 1 k.k.w. w zakładach karnych stwarza się skazanym warunki odpowiedniego spędzania czasu wolnego. W tym celu organizuje się zajęcia kulturalno-oświatowe, wychowania fizycznego i sportowe oraz pobudza aktywność społeczną skazanych. Jak wynika z przeprowadzonego postępowania dowodowego w Oddziale nr V, w którym przebywał powód nie były prowadzone zajęcia kulturalno — oświatowe. W okresie od lipca 2019 r. do listopada 2019 r. na w/w oddziale wyłączono z użytku świetlicę oddziałową, w której odbywały się zajęcia w celu zaadaptowana ją na celę mieszkalną. W ten sposób uniemożliwiono osadzonym, w tym powodowi udział w zajęciach kulturalno — oświatowych. Pozwany twierdził, że do dyspozycji pozwanych w zamian świetlicy oddziałowej była świetlica centralna, bądź świetlica w oddziałe IX. Jednakże należy wskazać, iż aby przejść do świetlicy na innym oddziale niezbędnym było każdorazowe podpisanie protokołu przez wychowawcę. Pozwany nie wykazał, w żaden sposób, iż uczynił zadość żądaniom powoda, który chciał uczestniczyć w tych zajęciach i nie przedstawił dokumentacji, który wskazywałby, iż powód uzyskał zgodę wychowawcy na udział w zajęciach na innym oddziale. Dodatkowo jak wynika z wpisów w książce ruchu dołączonej do akt sprawy żaden wpis nie dotyczył wyjścia celem uczestnictwa w zajęciach kulturalno — oświatowych. Tym samym należy stwierdzić, iż wobec wyłączenia z użytkowania świetlicy oddziałowej zajęcia kulturalno — oświatowe nie odbywały się. Jednocześnie nie zapewniono osadzonym możliwości udziału w tych zajęciach w innym miejscu. Tymczasem wszyscy świadkowie zgodnie wskazywali, iż powód jako nieliczny przejawiał zainteresowanie dodatkowymi zajęciami i zgłaszał chęć uczestnictwa w nich. Świadek M. K. wskazał ponadto, iż powód zgłaszał problem z zajęciami kulturalno — oświatowymi i zajęciami fizycznymi. - „mówił że ma za mało takich zajęć, że czasem nie wychodzi z celi. Ja zgłaszałem to swoim przełożonym w czasie odpraw penitencjarnych i wychowawcy. Powód zgłaszał mi raz czy drugi, że nie odnosi to żadnych skutków” (k. 141 vr.) Świadek A. O., będąca wychowawcą na oddziale IX wskazywała, że powód, kiedy przebywał na tym oddziale aktywnie uczestniczył we wszelkiego typu zajęciach. „Rzeczywiście skazany pisał prośby o zapisanie się do takich kół. Kiedy przebywał na moim oddziale, to uczestniczył w tych kołach, w zajęciach na świellicy. (...) Jeśli chodzi o aktywność fizyczną powoda to jeden z nielicznych osadzonych, który wykazywał się aktywnością fizyczną” (k. 77). Powyższe potwierdził również świadek M. N., który zwrócił uwagę, iż „na 80 osadzonych w oddziale V tylko powód był chętny do uprawiania sportu. Powód domagał się przez cały czas przyjemnego spędzania czasu, często z nim były takie rozmowy” (k. 141). Również świadek M. G. wskazywał w swoich zeznaniach, że powód był zdeterminowany by uczestniczyć w zajęciach i wielokrotnie w różny sposób próbował wpłynąć na administrację zakładu. Całkowicie niezasadne i zasługujące na dezaprobatę jest zachowanie pozwanego polegające na stygmatyzowaniu powoda poprzez uniemożliwianie mu uczestnictwa w zajęciach rekreacyjnych z uwagi na brak innych osadzonych z tego oddziału, chętnych do uczestnictwa w tego typu zajęciach. Zachowanie pozwanego jest tym bardziej nie do zaakceptowania, że aktywność fizyczna została zalecona pozwanemu przez lekarza w związku z urazem kręgosłupa. Powód z uwagi na ciasną, dwuosobową celę nie mógł wykonywać ćwiczeń swobodnie w celi. Ponadto jak sam wskazał zniechęcił się do tego przebywając w celi z osobą pałącą papierosy w sposób nieustanny. Powód w toku procesu wskazywał, iż w jego ocenie przyczyną, dla której nie mógł uczestniczyć w przedmiotowych zajęciach był fakt umieszczenia w jednej celi z osadzonym M. G., który miał specjalne „zalecenia” w zakresie warunków odbywania kary pozbawienia wolności. Zdaniem powoda z uwagi na powyższe również do niego były stosowane wszelkie ograniczenia w postaci np. uniemożliwienia udziału w zajęciach, odizolowania od innych więźniów, czy ograniczenia rozmów telefonicznych. Chociaż pozwany konsekwentnie zaprzeczał okolicznościom podnoszonym przez powoda należy wskazać, iż świadek M. K. potwierdził, iż istniały dodatkowe obostrzenia dotyczące D. M. i M. G.. - „pamiętam że odnośnie G. były obostrzenia, ale nie pamiętam z jakiego powodu. Ta cela była wyizolowana tzn. na spacery wychodzili sami” (k. 141). Na powyższe odmienności wskazywał także M. G., który podniósł, iż nie tylko on, ale także współosadzony był izolowany od innych więźniów. - „grupy spacerowe miałem tylko w obrębie osób, z którymi przebywałem w celi mieszkalnej (...) Gdziekolwiek poszedłem na cele to osoby, które ze mną na celi przebywały były tak samo traktowane jak ja” (k. 187 vr:) Tym samym należy wskazać, iż powód bezzasadnie i bez rzeczowego uzasadnienia był traktowany odmiennie od innych więźniów z uwagi na jejo osadzenie celi z osoba będącą szczegółowo monitorowaną przez administrację zakładu karnego. . --- STRONA 6 --- * Ponadto powód wskazywał, iż nigdy nie palił papierosów, tymczasem na okres od 4 sierpnia 2019 r. do 11 października 2019 r. został umieszczony w jednej celi z M. G. - „nałogowym palaczem” (k. 75). Kierując się zasadami doświadczenia życiowego należy wskazać, iż dla osoby niepalącej nieustające przebywanie z osobą palącą w małym pomieszczeniu musi oddziaływać niekorzystnie najej zdrowie i samopoczucie. Powód sam podnosił, iż „ja cały czas Źle się czułem, w szczególności miałem ból głowy i problemy z oddychaniem, ponieważ on palił w dzień i w nocy. Miałem śmierdzące wszystkie rzeczy”. (k. 75). Powyższe znajduje potwierdzenie również w zeznaniach współosadzonego M. G., który wskazywał, iż nie rozumiał dlaczego osadzono go z osobą niepałącą. - „ja paliłem dużo, a powód nie palił. (..) ja nigdy nie składałem deklaracji, że jestem osobą niepalącą (...) cały czas deklarowałem się jako osoba paląca od 2010 r.” (k. 187 vr. — 188) Abstrahując od kwestii medycznych i niekorzystnego wpływu dymu tytoniowego na organizm powoda należy wskazać, iż sytuacja ta nie była komfortowa dla obu osadzonych, którzy wskazywali na nieporozumienia i konflikty powstające na tym tle. Powód na rozprawie w dniu 22 lipca 2020 r. wskazał, iż „często doprowadzało to do szeregu kłótni, wręcz prawie bójek” (k. 75). Powyższe potwierdził również świadek M. G., który zwracał uwagę, na istniejące pomiędzy osadzonymi „scysje o palenie. To nie były może ostre scysje, ale takie utarczki słowne” (k. 187 vr). W ocenie Sądu na stronie pozwanej ciążył obowiązek zapewnienia, by powód, jako osoba niepaląca nie został umieszczony w jednej celi z osobą palącą, a tym samym nie był narażony na skutki palenia tytoniu przez inne osoby umieszczone w tej samej celi. Nie ulega wątpliwości, że sytuacja osobista powoda w związku z przeniesieniem na inny oddział uległa pogorszeniu. Przestał on uczęszczać na zajęcia fizyczne i kulturalno — oświatowe. Ponadto został przeniesiony do celi z izolowanym od innych osadzonych więźniem, co również wpłynęło na jego sytuację w Zakładzie Karnym. Należy także wskazać, iż powód wbrew swojej deklaracji został umieszczony w celi z nałogowo palącym osadzonym, co bez wątpienia było dla jego zdrowia i samopoczucia rażąco niekorzystne. Warto podkreślić, iż w tych warunkach przebywał przez kilka miesięcy. Zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie odbywanie kary pozbawienia wolności nie może być postrzegane jako przesłanka do stosowania ograniczeń i utrudnień w korzystaniu przez powoda z przysługującym mu uprawnień. W ocenie sądu wykazano, że na skutek działań powoda doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda w postaci godnego wykonywania kary pozbawienia wolności oraz zdrowia. Właściwym jest zatem, by pozwany poniósł finansowe konsekwencje swojego naruszenia. Wskazać należy, że ustawodawca nie sprecyzował kryteriów ustalania zadośćuczynienia, pozostawiając w tym zakresie swobodę sądowi orzekającemu. Zadośćuczynienie ma na celu kompensatę doznanej krzywdy, ma także na celu złagodzenie doznanych cierpicń. Podstawową przesłanką warunkującą domaganie się zadośćuczynienia jest doznanie szkody niemajątkowej (krzywdy). Krzywda ta utożsamiana jest z negatywnymi przeżyciami w sferze psychicznej jednostki i musi być konsekwencją naruszenia dóbr osobistych, a nie majątkowych. W przypadku szkody niemajątkowej chodzi przede wszystkim o cierpienia psychiczne (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2000 r. sygn. akt IL CKN 1119/98). Co prawda utrudnienia i uciążliwości w odbywaniu kary pozbawienia wolności podnoszone przez stronę powodową niewątpliwie zostały przez powoda skutecznie wykazane, jednakże nie były to tak uciążliwe i rażące okoliczności by uzasadniać przyznanie powodowi zadośćuczynienia w pełnej wysokości. W ocenie sądu kwota dochodzona pozwem w wysokości 45 000,00 zł jest zdecydowania zawyżona. Wszak należy pamiętać, że powód przebywał w zakładzie karnym, gdzie z natury rzeczy warunki bytowe są gorsze niż w warunkach wolnościowych i niedogodności, utrudnienia i dyskomfort są normalną konsekwencją osadzenia. W ocenie sądu żądanie kwoty 45 000,00 zł ocenić należy za zbyt wygórowane. Nałeży również wskazać, iż z akt sprawy nie wynika, by powód podejmował działania mające na celu zmianę celi lub osoby współosadzonego, Mając na uwadze rozmiar negatywnych skutków jakie stały się udziałem powóda sąd doszedł do przekonania, ze kwota 2 000,00 zł jest adekwatna i stanowi dla powoda właściwą rekompensatę w związku z negatywnymi skutkami odbywania kary pozbawienia wolności i stanowi dla osadzonego pozbawionego dochodów znaczącą wartość ekonomiczną. "Tym samym Sąd zasądził od pozwanego Skarbu Państwa — Zakładu Karnego w P. na rzecz powoda D. M. kwotę 2 000,00 zł wraz. z ustawowymi odsetkami, przyjmując zgodnie z żądaniem pozwu, iż odsetki należą się powodowi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. --- STRONA 7 --- * W pozostałej części z przyczyn wskazanych powyżej sąd oddalił powództwo w pozostałej części. Z uwagi na fakt, iż powód był zwolniony od kosztów sądowych na podstawie art. 113 ust. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 2020 poz. 755) nieuiszczone koszty postępowania Sąd przejął na rachunek Skarbu Państwa, o czym orzekł w pkt. 3 wyroku. sędzia Danuta Skotnicka Z:/ 18 marca 2021 r. 1. odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda oraz pozwanemu wraz z pouczeniem o dopuszczalności, warunkach i terminie wniesienia środka zaskarżenia w postaci apelacji w zakresie pkt. 2 wyroku; 2. kal. 14 dni.