Wyrok I C 3429/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy dla W. M.

--- STRONA 1 --- Pac . Sygn. akt I C 3429/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 kwietnia 2019 r. Sąd Rejonowy dla W. M.w W, Wydział I Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Robert Bełczącki Protokolant: Piotr Leśniak po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2019 r. w W. na rozprawie sprawy z powództwa M. D. przeciwko Skarbowi Państwa — Dyrektorowi Aresztu Śledczego W. — S. ww. o zapłatę kwoty 30.000 złotych orzeka: 1. zasądza od Skarbu Państwa - Dyrektora Aresztu Śledczego W. — S. w W. na rzecz M. D. kwotę 200 zł (dwieście złotych); 2. odstępuje od obciążenia M. D. kosztami procesu w całości. SSR Robert Bełczącki Z.: Odpis wyroku doręczyć powodowi M. D. za pośrednictwa Dyrektora ZK wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia apelacji. 'W., 30 kwietnia 2019 r. SSR Robert Bełczącki --- STRONA 2 --- o . Sygn. akt I C 3429/16 Uzasadnienie wyroku z dnia 30 kwietnia 2019 r. W pozwie z dnia 27 lipca 2016 r. powód M. D. żądał zasądzenia na swoją rzecz od pózwanego Skarbu Państwa — Centralnego Zarząda Służby Więziennej w W. kwoty 30.000,00 zł zadośćuczynienia w związku z naruszeniem jego dóbr osobistych wynikających z naruszenia jego prywatności i narażenia na utratę zdrowia i życia w związku z przebywaniem w okresie od dnia 7 czerwca 2016 r. do dnia 20 czerwca 2016 r. w celi więziennej z inną osobą palącą wyroby tytoniowe, pomimo tego, że powód był osobą niepalącą takich wyrobów. W odpowiedzi na pozew pozwany Skarb Państwa — Centralny Zarząd Służby Więziennej w W., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym żądał oddalenia powództwa oraz zasądzenia od powoda kosztów procesu według norm przepisanych, Uzasadniając swoje stanowisko pozwany wskazał, że powód w okresie od dnia 7 czerwca 2016 r. do dnia 20 czerwca 2016 r. przebywał w celi mieszkalnej z dwoma skazanymi, którzy deklarowali, że nie pałą wyrobów tytoniowych. W dniu 20 czerwca 2016 1. jeden z nich oświadczył, że pali wyroby tytoniowe i został przeniesiony do innej celi mieszkalnej. Administracja więzienna podjęła wszelkie możliwe czynności w celu zapewnienia powodowi pobytu w celi mieszkalnej z osobami niepalącymi wyrobów tytoniowych. Działania funkcjonariuszy Służby Więziennej nie nosiły zatem znamion bezprawności. Ponadto pozwany wskazywał, że roszczenia objęte pozwem w sprawie niniejszej w istocie związane były jedynie z działalnością Aresztu Śledczego W. - S. w W. stąd to dyrektor tego aresztu powinien reprezentować Skarb Państwa w niniejszej sprawie. Wobec powyższego Skarb Państwa — Dyrektor Aresztu Śledczego W. - S. w W. został wezwany do udziału w sprawie jako reprezentant pozwanego, a z udziału w sprawie zwolniono Skarb Państwa — Centralny Zarząd Służby Więziennej wW. Stanowisko pozwanego Skarbu Państwa — Dyrektora Aresztu Śledczego W. — S. w W. nie uległo zmianie. Za podstawę wyroku Sąd Rejonowy przyjął następujące ustalenia: Powód M. D. pozostaje osobą legalnie pozbawioną wolności od dnia 26 sierpnia 2007 r. Przewidywany koniec odbywanej przez niego kary pozbawienia wolności przypada na dzień 16 lutego 2034 r. Okoliczności te pozostawały poza sporem, a ich prawdziwość nie budziła wątpliwości w świetle dowodu z dokumentu obejmującego zaświadczenie Zastępcy Dyrektora Aresztu Śledczego W. — S. w W. z dnia 17 lipca 2016 r, k. 6. Powód M. D. został przetransportowany do Aresztu Śledczego W. — S. w W. w dniu 7 czerwca 2016 r. Został osadzony w celi mieszkalnej nr (...) w oddziale EJ, OP IL Była to cela trzyosobowa przeznaczona dła skazanych niepalących wyrobów tytoniowych. Wraz z powodem w celi tej w okresie od dnia 7 czerwca 2016 r. do dnia 20 czerwca 2016 r. przebywali A. D. oraz P. ].. Okoliczności te pozostawały poza sporem, a ich prawdziwość nie budziła wątpliwości w świetle dowodu z dokumentu obejmującego notatkę służbową sporządzoną w dniu 18 kwietnia 2017 r. przez funkcjonariusza Służby Więziennej, k. 25, a także wyjaśnień powoda M.D.k. 63v. P.J. wdniu 6 czerwca 2016 r. złożył funkcjonariuszowi Służby Więziennej pisemne oświadczenie, że nie pali wyrobów tytoniowych. Okoliczność ta pozostawała poza sporem, a znajdowała potwierdzenie w dokumencie obejmującym oświadczenie P. J. z dnia 6 czerwca 2016 r., k. 28. Pomimo złożonej deklaracji i pomimo tego, że cela mieszkalna nr (... przeznaczona była dia osób niepalących wyrobów tytoniowych, P. J., w okresie od dnia 7 czerwca 2016 r. do dnia 20 czerwca 2016 r., przebywając w tej celi, palił w obecności powoda wyroby --- STRONA 3 --- tytoniowe. W obecności powoda P. J. wypalał 3 lub 4 papierosy dziennie. Nawet jeśli palił wyroby tytoniowe w toalecie znajdującej się w tej celi, dym tytoniowy przenikał z toalety do pomieszczenia celi przez otwory wentylacyjne. W związku z tym zarówno powód, jak i A. D., osadzeni w celi mieszkalnej nr (...) wraz z P. J., zwracali uwagę P. J. na to, że pozostają osobami niepalącymi oraz. że przeszkadza im dym tytoniowy pochodzący z wypalanych przez niego wyrobów tytoniowych, Pomimo kierowanych do niego uwag P. J. nie zmienił jedndk'swojego zachowania. Powód zgłaszał zaistniały problem zarówno I. G. — funkcjonariuszowi Służby Więziennej pełniącemu wówczas obowiązki wychowawcy w oddziałe mieszkalnym (...), jak i funkcjonariuszowi Służby Więziennej pełniącemu wówczas obowiązki oddziałowego w tym oddziale. Ze względu na wdychanie przez powoda dymu tytoniowego pochodzącego z wyrobów tytoniowych wypalanych przez P. J. w obecności powoda w okresie od dnia 7 czerwca 2016 r. do dnia 20 czerwca 2016 r. występował u powoda kaszel. Okoliczności te zostały ustalone na podstawie zeznań świadka A. D., k. 212, znajdujących potwierdzenie w wyjaśnieniach powoda M.D.k. 63v. W dniu 20 czerwca 2016 r. P. J. złożył funkcjonariuszowi Służby Więziennej pisemne oświadczenie, że jest osobą palącą wyroby tytoniowe. Okoliczność ta pozostawała poza sporem i znajdowała potwierdzenie w dokumencie obejmującym oświadczenie P. J. złożone w dniu 20 czerwca 2016 r., k. 27. Wobec takiego oświadczenia w dniu 20 czerwca 2016 r. P. J. został przeniesiony do innej celi mieszkalnej, tym razem przeznaczonej dla osób palących wyroby tytoniowe. Okoliczność ta pozostawała poza sporem, a jej prawdziwość nie budziła wątpliwości w świetle dowodu z dokumentu obejmującego notatkę służbową sporządzoną w dniu 18 kwietnia 2017 r. przez funkcjonariusza Służby Więziennej, k. 25, a także zeznań świadka A. Dk. 212 oraz wyjaśnień powoda M. D., k. 63v. Podstawę poczynionych w sprawie niniejszej ustaleń, co do okoliczności objętych sporem, tj. palenia wyrobów tytoniowych przez osadzonego P. J. w celi przeznaczonej dla osób niepalących takich wyrobów oraz zgłaszania tego faktu funkcjonariuszom Służby Więziennej, stanowiły zeznania świadka A. D., które okazały się logiczne i spójne, a ponadto w pełni korespondowały z wyjaśnieniami powoda M. D.. Sąd Rejonowy nie znalazł wystarczających podstaw, aby zakwestionować prawdziwość zeznań świadka, zważywszy na przebieg przesłuchania świadka przed Sądem Rejonowym, a przedstawione przez świadka okoliczności nie budziły wątpliwości z punku widzenia reguł doświadczenia życiowego, gdy chodzi o warunki odbywania kary pozbawienia wolności w obszarze właściwości tutejszego Sądu Rejonowego. Zeznania świadka okazały się rzeczowe, podobnie jak wyjaśnienia powoda. Nie ujawniły się okoliczności wskazujące na to, aby świadek miał podawać nieprawdę, zeznając strońniczo na korzyść powoda i pomawiając nieprawdziwie pozwanego, w szczególności wystarczającej ku temu podstawy nie stanowiła okoliczność, że świadek nadal odbywa karę pozbawienia wolności. O prawdziwości zeznań świadka świadczyło choćby to, że świadek nie potwierdzał wyjaśnień powoda w tym zakresie, w jakim ten wskazywał, że P. J. palit wyroby tytoniowe w obecności powoda także podczas spacerów na dziedzińcu więziennym. Świadek wskazywał bowiem, że nie dysponował wiedzą na ten temat. Świadek wprawdzie był osadzony wraz z powodem okresowo w tej samej celi, niemniej obecnie świadek nie odbywa już kary pozbawienia wolności w tym samej jednostce penitenejarnej, w której karę pozbawienia wolności odbywa powód. Nic nie wskazywało na to, aby powód w jakikolwiek sposób oddziaływać miał na treść składanych przez świadka zeznań, ani na to, aby świadek miał jakikolwiek interes w tym, aby potwierdzać nieprawdziwą wersję przebiegu zdarzeń podawaną przez powoda, Z kolei gdy chodzi wyjaśnienia składane przez powoda M. D., znamienne było to, że nie uwypukłał on w sposób przesadny okoliczności korzystnych dla niego, a niekorzystnych dla pozwanego, skoro wskazywał, że w okresie objętym sporem P. J. w obecności powoda wypalał jedynie 3 lub 4 papierosy dziennie, a dolegliwości związane z narażeniem powoda na dym tytoniowy pochodzący z wyrobów tytoniowych wypalanych przez P. J. w obecności, powoda w okresie objętym sporem polegały jedynie na tym, że u powoda występował kaszel. , --- STRONA 4 --- / . Z zeznań świadka A. D., korespondujących z wyjaśnieniami powoda M. D., jednoznacznie wynikało naruszanie przez P. J. przepisów prawa powszechnie obowiązującego, polegające na paleniu wyrobów tytoniowych w celi mieszkalnej nr (...) przeznaczonej jedynie dla osób niepalących takich wyrobów, . : w obecności powoda, w okresie objętym sporem, a ponadto okoliczność, że naruszenia takie zgłaszane były przez powoda funkcjonariuszom Służby Więziennej, którzy pomimo tego nie podjęli adekwatnych działań mających na celu usunięcie takich naruszeń. Wystarczającego dowodu na okoliczność przeciwną nie stanowiła notatka służbowa sporządzona w dniu 10 kwietnia 2017 r. przez I. G. — funkcjonariusza Służby Więziennej pełniącego obowiązki wychowawcy w oddziale mieszkalnym (...) w okresie objętym sporem, w której to notatce funkcjonariusz ten przeczył, aby powód M. D. w okresie wspólnego przebywania w celi z P. J. zgłaszał temu funkcjonariuszowi wspomniane naruszenia. Nie można było bowiem wykluczyć, że funkcjonariusz teń nie zapamiętał tej okoliczności, skoro szczególną uwagę przywiązywał do oświadczeń na piśmie składanych przez P. J.. Notatkę służbową funkcjonariusz ten sporządził natomiast dopiero po wszczęciu postępowania sądowego w sprawie niniejszej. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części obejmującej żądanie zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa — Dyrektora Aresztu Śledczego W. - S. w W. na rzecz powoda M. D. zadośćuczynienia w kwocie 200,00 złotych. Podstawę prawną wyroku stanowiły art. 23, art. 24 $ 1, art. 417 $ ] oraz art. 448 Kodeksu cywilnego. Według art. 24 $ I Kodeksu cywilnego ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w Kodeksie cywilnym może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. W myśl art. 448 Kodeksu cywilnego w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Odpowiedzialność na tych podstawach uzależniona jest zatem od zaistnienia: - bezprawnego zagrożenia lub naruszenia dobra osobistego cudzym działaniem, - krzywdy oraz. - związku przyczynowego pomiędzy takim zagrożeniem lub naruszeniem a krzywdą. Według utrwalonej wykładni art. 448 Kodeksu cywilnego przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę uzależnione jest od zawinienia, gdy chodzi o bezprawne zagrożenie lub naruszenie dobra osobistego (por. Gerard Bieniek, Komentarz do art. 448 k.., w: Jacek Gudowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz. Księga trzecia. Zobowiązania, LexisNexis 2013, teza 3 i 4 oraz. orzeczenia Sądu Najwyższego tam przywołane). Na podstawie art. 417 $ 1 Kodeksu cywilnego za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Żądanie zapłaty zadośćuczynienia za krzywdę powoda wyrządzoną naruszeniem i zagrożeniem jego dobra osobistego w postaci zdrowia okazało się usprawiedliwione ze względu na bezprawne i zawinione niedopełnienie obowiązków przez funkcjonariuszy Służby Więziennej pełniących służbę u pozwanego, polegające na niedostatecznym egzekwowaniu przestrzegania przez osadzonego P. J. zakazu palenia wyrobów tytoniowych --- STRONA 5 --- w celi mieszkalnej przeznaczonej dla osób niepalących takich wyrobów, a także na zaniechaniu podjęcia działań mających na celu przeniesienie osadzonego P. J. do celi mieszkalnej przeznaczonej dla osób palących wyroby tytoniowe po ujawnieniu tej okoliczności, że osadzony P. J. pali wyroby tytoniowe w celu mieszkalnej do tego nieprzeznaczonej, pomimo zgłaszanych funkcjonariuszom Służby Więziennej zarówno przez powoda M. D., jak i świadka A. D., naruszeń przez osadzonego P. J. zakazu palenia wyrobów tytoniowych w celi mieszkalnej przeznaczonej dla osób niepalących takich wyrobów. Po dokonaniu takich zgłoszeń przez powoda oraz: świadka i ujawnieniu tej okoliczności funkcjonariusze Służby Więziennej pełniący służbę u pozwanego nie powinni byli poprzestać jedynie na ustaleniu, że osadzony P. J. złożył pisemne oświadczenie, że nie pali wyrobów tytoniowych, ale powinni byli ustalić, czy oświadczenie to jest zgodne z prawdą. Skoro zaś ze zgodnych wyjaśnień powoda i zeznań świadka wynikało, że oświadczenie to nie odpowiadało rzeczywistemu stanowi rzeczy, funkcjonariusze Służby Więziennej pełniący służbę u pozwanego powinni byli zakwalifikować osadzonego P. J. jako osobę palącą wyroby tytoniowe i podjąć kroki mające na celu przeniesienie go do celi mieszkalnej przeznaczonej dla takich osób, niezależnie od tego, czy złożył on pisemne oświadczenie o tym, że pali wyroby tytoniowe. Powyższe zaniechania funkcjonariuszy Służby Więziennej skutkowały zaś narażeniem zdrowia powoda, który w okresie objętym sporem nie palił wyrobów tytoniowych. Powód narażony był bowiem na dym tytoniowy, w szczególności na jego wdychanie w czasie, gdy osadzony P. J. w obecności powoda palił wyroby tytoniowe w celi mieszkalnej. Bezprawność wspominanego zaniechania funkcjonariuszy Służby Więziennej nie budziła wątpliwości w świetle przepisów poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 czerwca 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków używania wyrobów tytoniowych na terenie obiektów podlegających Ministrowi Sprawiedliwości oraz w środkach przewozu osób (Dz. U. z 2011 r. Nr 135, poz. 795), znajdującego zastosowanie w sprawie niniejszej, zważywszy na objęty sporem okres odbywania kary pozbawienia wolności przez powoda. Według $ 6 ust. 1 tego rozporządzenia na terenie aresztów śledczych dopuszczalne było używanie wyrobów tytoniowych przez osadzonych w celach mieszkalnych, które były wyodrębnione w sposób uniemożliwiający oddziaływanie dymu tytoniowego na osoby niepalące. 'W myśl $ 6 ust. 2 tego rozporządzenia dla osadzonych używających wyrobów tytoniowych należało wyznaczyć odrębne cele mieszkalne, Na podstawie $ 6 ust. 3 tego rozporządzenia dopuszczalne było ponadto używanie wyrobów tytoniowych poza celami mieszkalnymi, o których mowa w ust. 2, w miejscach i w czasie wyznaczonym przez kierownika. Według $ 8 tego rozporządzenia miejsca wyznaczone do używania wyrobów tytoniowych, o których mowa w $ 6 ust. 3: 1) powinny być wyznaczone w sposób uniemożliwiający oddziaływanie dymu tytoniowego na osoby niepalące, z zachowaniem stref wolnych od dymu tytoniowego; 2) nie powinny znajdować się w pobliżu pomieszczeń przeznaczonych do pracy, nauki i służby; 3) powinny być oznaczone w widoczny sposób. Wątpliwości nie budziło ponadto zawinienie funkcjonariuszy Służby Więziennej, gdy chodzi o wspomniane zaniechanie. W sprawie niniejszej nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności wskazujące na to, aby w Areszcie Śledczym W. — S. w W. brak było możliwości stosowania przepisów wspomnianego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 czerwca 2011 r. i przez to zachowywania stanu rzeczy zgodnego z prawem powszechnie obowiązującym. Skoro odbywający karę pozbawienia wolności powód M. D. w okresie objętym sporem pozostawał osobą niepalącą wyrobów tytoniowych, to funkcjonariusze Służby Więziennej pełniący służbę u pozwanego zobowiązani byli do zapewnienia powodowi M. D. pobytu w celi mieszkalnej przeznaczonej dla osób niepalących, w której to celi powód jako osoba niepaląca nie byłby ponadto narażony na oddziaływanie dymu tytoniowego ze względu na zakwaterowanie w tej celi innej osoby, która jednak pali wyroby tytoniowe i narusza zakaz palenia takich wyrobów obowiązujący w tej celi, co zostało funkcjonariuszom Służby Więziennej zakomunikowane. Wobec tego w okolicznościach niniejszej sprawy należało uznać, że funkcjonariusze Służby Więziennej pełniący służbę u pozwanego dopuścili się niedbalstwa ze względu na --- STRONA 6 --- 4 . to, że po ujawnieniu im okoliczności, że osadzony P. J., zakwaterowany wraz z powodem w celu mieszkalnej przeznaczonej dla osób niepalących wyrobów tytoniowych, pali jednak wyroby tytoniowe i narusza zakaz palenia takich wyrobów obowiązujący w tej celi, nie zakwalifikowali osadzonego P. J. jako osoby palącej wyroby tytoniowe i nie podjęli kroków mających na cełu przeniesienie go do celi mieszkalnej przeznaczonej dla takich osób, niezależnie od tego, czy złożył on pisemne oświadczenie o tym, że pali wyroby tytoniowe, Nie ujawniły się natomiast w sprawie niniejszej okoliczności, które mogłyby wskazywać na to, że funkcjonariusze Służby Więziennej pełniący służbę u pozwanego dopuścili się powyższego zaniechania umyślnie. Zachodziła zatem podstawa do przyjęcia po stronie pozwanego zaniechania nieumyślnego polegającego na niedbalstwie. W myśl art. 23 Kodeksu cywilnego dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Żądanie zapłaty zadośćuczynienia za krzywdę powoda wyrządzoną naruszeniem i zagrożeniem jego dobra osobistego w postaci zdrowia okazało się usprawiedliwione ze względu na bezprawne i zawinione zaniechanie funkcjonariuszy Służby Więziennej pełniących służbę u pozwanego skutkujące narażeniem powoda na oddziaływanie dymu tytoniowego, w szczególności na jego wdychanie, ze względu na zakwaterowanie w celi mieszkalnej przeznaczonej dla osób niepalących wyrobów tytoniowych osoby, która jednak pali wyroby tytoniowe i narusza zakaz palenia takich wyrobów obowiązujący w tej celi, co zostało funkcjonariuszom Służby Więziennej zakomunikowane. Zakres krzywdy doznanej przez powoda pozostający w związku przyczynowym z bezprawnym i zawinionym zaniechaniem funkcjonariuszy Służby Więziennej obejmował zatem narażenie i naruszenie zdrowia powoda ze względu na narażenie go na dym tytoniowy, w szczególności na jego wdychanie, w czasie, gdy inna osoba zakwaterowana wraz z powodem w celi mieszkalnej przeznaczonej dla osób niepalących wyrobów tytoniowych, paliła jednak wyroby tytoniowe, naruszając zakaz palenia takich wyrobów obowiązujący wtejceli. Zważywszy na: - wskazany wyżej zakres krzywdy doznanej przez powoda, - występujące u powoda dolegliwości z tym związane w postaci kaszlu, a ponadto dyskomfort wynikający z odczuwania przez powoda przykrego zapachu, - nieumyślne zawinienie funkcjonariuszy Służby Więziennej pełniących służbę u pozwanego, polegające na niedbalstwie, - narażenie i naruszenie zdrowia powoda, - okres narażenia i naruszenia zdrowia powoda trwający od dnia 7 czerwca 2016 r. do dnia 20 czerwca 2016 r., a więc okres krótkotrwały, - stopień intensywności narażenia i naruszenia zdrowia powoda ze względu na narażenie go na dym tytoniowy, w szczególności na jego wdychanie, podczas pobytu w celi mieszkalnej, gdzie narażenie i naruszenie miały miejsce stosunkowo rzadko, zważywszy na to, że osadzony P. J, w obecności powoda wypalał 3 lub 4 papierosy dziennie, adekwatną w ocenie Sądu Rejonowego kwotę zadośćuczynienia należnego powodowi stanowiła kwota 200,00 zł. Należało uwzględnić ponadto trafnie podnoszoną przez pozwanego okoliczność, że nawet w przypadku osób, które nie odbywają kary pozbawienia wolności, w życiu codziennym nie sposób całkowicie uniknąć narażenia na dym tytoniowy w miejscach publicznych. . --- STRONA 7 --- . . Zgromadzony w sprawie niniejszej materiał dowodowy nie stanowił natomiast wystarczającej podstawy do ustalenia, aby w związku z odbywaniem przez powoda kary pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym W. — $. w W. wystąpił u powoda uszczerbek na zdrowiu mogący pozostawać w związku przyczynowym z narażeniem powoda na dym tytoniowy, w szczególności wskutek wdychania dymu tytoniowego, za wyjątkiem wspomnianych dolegliwości w postaci kaszlu, uwzględnionych w przyznanym wyżej zadośćuczynieniu. Zgromadzony w sprawie niniejszej materiał dowodowy nie stanowił ponadto wystarczającej podstawy do ustalenia, aby w związku z odbywaniem przez powoda kary pozbawienia wolności w Areszcie Śledczym W. - S$. w W. doszło do naruszenia prawa powoda do prywatności. Żądanie przez powoda zapłaty zadośćuczynienia w pozostałym zakresie okazało się zatem niezasadne. Ze względu na zakaz wyrażony w art. 321 Kodeksu postępowania cywilnego, brak było podstaw do orzekania w przedmiocie odsetek. W myśl tego przepisu sąd nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani zasądzać ponad żądanie. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów procesu stanowił art. 102 Kodeksu postępowania cywilnego, według którego w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Odstąpienie od obciążenia kosztami procesu powoda, który przegrał sprawę w 99%, znajdowało usprawiedliwienie w niekorzystnej sytuacji majątkowej powoda, związanej z odbywaną obecnie karą pozbawienia wolności. Z tych względów Sąd Rejonowy orzekł jak w sentencji. SSR Robert Bełczącki Sygn. akt I C 3429/16 Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem proszę doręczyć powodowi za pośrednictwem Dyrektóra ZK wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia apelacji. SSR Robert Bełczącki