Wyrok I C 326/16 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2018r. Sąd Okręgowy w Opolu

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 326/16 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2018r. Sąd Okręgowy w Opolu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSO Bogusław Kamiński Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Barwińska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2018r. w Opolu na rozprawie sprawy z powództwa R.M. przeciwko „(…)” Sp. z o.o. w O. o zapłatę i ochronę dóbr osobistych I. oddala powództwo, II. zasądza od powoda R.M. na rzecz strony pozwanej „(...)” Sp. z o.o. w O. kwotę 9297 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Na oryginale właściwy podpis za zgodność: --- STRONA 2 --- I C 326/16 Transkrypcja uzasadnienia wyroku z dna 20.12.2018r. [Przewodniczący 00:00:00.688] Powód R.M. pozwał (…) Spółkę z o.o. w O. o zapłatę kwoty 100.000 złotych z odsetkami za to, że jak twierdzi powód strona pozwana opublikowała w mediach, w Internecie informacje podając nieprawdę, co do okoliczności związanych z nim ujawniając dane osobowe i firmowe, w aspekcie uniewinnienia go w procesie karnym od zarzutów. W związku z tym powód domaga się zadośćuczynienia w kwocie 100.000 złotych właśnie twierdząc, że naruszono jego dobra osobiste, w związku z tym poniósł straty moralne i psychiczne. Strona pozwana (…) Spółka z o.o. w O. wniosła o oddalenie powództwa, o zasądzeniu kosztów procesu. W uzasadnieniu stanowiska strona pozwana podniosła, że powód, jako osoba żądająca udzielenia ochrony, w związku z naruszeniem dóbr osobistych powinna udowodnić, że naruszone zostały dobra osobiste i w tym zakresie ciężar dowodu obciąża powoda. Zdaniem strony pozwanej powód nie przeprowadził żadnego dowodu wskazującego jakie zawinione działanie strony pozwanej skutkowało naruszeniu dóbr osobistych powoda, oprócz ogólnych stwierdzeń o naruszeniu dóbr osobistych, których powód nie określa oraz rzekomych strat moralnych i psychicznych powód nie wskazuje, która z publikacji pozwany zawiera treści stanowiące podstawę dochodzonego roszczenia. Tutaj strona pozwana powołuje się na zasady ogólne rozkładu ciężaru dowodów, na art. 6 kc, który mówi, że na podstawie którego strona pozwana wywodzi, że osoba dochodząca zadośćuczynienia musi dowieść istnienia wszystkich przesłanek odpowiedzialności, to jest zawinionego naruszenia dobra osobistego krzywdy oraz adekwatnego związku przyczynowego między zdarzeniem krzywdzącym, a krzywdą i wtedy, jeżeli uda się wykazać, że dobro osobiste zostało naruszone, to na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego może domagać się odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Konkluduje strona pozwana, że wobec nieudowodnienia przez powoda faktu naruszenie jego dóbr osobistych, brak jest tym samym podstaw do zasądzenia na rzecz powoda zadośćuczynienia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Powód R.M. odbywa karę pozbawienia wolności w różnych zakładach karnych, początek kary przypadł na dzień 22 marzec 2016, koniec kary przypada na dzień 10 sierpnia 2034 roku, dowód pismo z Zakładu Karnego w B. z dnia 1 sierpnia 2018 roku karta 328. Z treści żądania pozwu wynika, że powód domaga się zadośćuczynienia w związku z działaniami strony pozwanej, która jak twierdzi powód zamieściła w mediach, w Internecie informacje podając nieprawdę, co do okoliczności związanych z nim, ujawniając właśnie jego dane osobowe, czyli powoda i dane firmowe w aspekcie uniewinnienia go w procesie karnym od zarzutów, które mu postawiono. Roszczenie powoda, w związku z tym powód nie wskazywał podstawy prawnej swojego żądania, bo nie ma zresztą takiego obowiązku, ale w związku ze stanem faktycznym, na który powołał się powód Sąd musiał zakwalifikować jak rozpoznać roszczenie powoda, w związku z tym w ocenie Sądu to roszczenie należało potraktować jako roszczenie wywodzące się z instytucji dóbr osobistych, bo dobra osobiste są prawem chronione, a kto narusza dobra osobiste bezprawnie, no może być przez osobę, której dobra osobiste zostały naruszone może być --- STRONA 3 --- pozwany, której to osoba może domagać się właśnie określonych zachowań strony, która naruszyła dobra osobiste oraz właśnie zadośćuczynienia, tak jak uczynił to powód. Art. 23 Kodeksu cywilnego stanowi, co następuje, dobra osobiste człowieka, a w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza, racjonalizatorska pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidziane w innych przepisach. Art. 24 par. 1 Kodeksu cywilnego stanowi, co następuje, ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne, w razie dokonanego naruszenia może on żądać także, żeby osoba, która dopuściła się naruszenia dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie w odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie na zasadach przewidzianych w kodeksie może ona również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Z okoliczności i z pism powoda wynika, że właśnie korzystał ze swoich uprawnień, które przewiduje art. 24 par. 1 Kodeksu cywilnego, bo powód twierdzi, że jego dobra osobiste zostały naruszone, które określił ogólnie, nie wskazał konkretnie, jakie jego dobro osobiste zostało naruszone, ale wskazał, że jego dobro osobiste zostało naruszone, poprzez to, że strona pozwana opublikowała w mediach, w Internecie informacje właśnie podające nieprawdę, o czym Sąd już mówił w jakim zakresie ta nieprawda zdaniem powoda została ujawniona i domaga się z tego tytułu zadośćuczynienia pieniężnego. Proces cywilny jest procesem kontradyktoryjnym, co oznacza, że strona musi udowodnić, że jej roszczenie jest zasadne. Art. 6 Kodeksu cywilnego stanowi, co następuje: Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Sąd musiał odpowiedzieć w tym postępowaniu na pytanie, czy powód sprostał temu zadaniu, które na nim spoczywało, a więc czy udowodnił, że strona pozwana poprzez swoje działanie naruszyła jego dobra osobiste, żadnych wniosków dowodowych powód nie zgłosił jedynie wnioskiem dowodowym był dowód z przesłuchania powoda i zgodnie z wolą powoda Sąd dopuścił dowód zawnioskowany przez powoda, czyli dowód z przesłuchania powoda, jednak tego dowodu nie udało się przeprowadzić, albowiem mimo wielomiesięcznej próby, którą podejmowali różne Sądu, jak wynika z okoliczności sprawy nie udało się tego dowodu przeprowadzić i ostatecznie, gdy udało się wyznaczyć termin przesłuchania powoda i wezwać powoda do stawiennictwa celem jego przesłuchania powód odmówił stawiennictwa do Sądu, mimo tego, że konwój, który miał go przetransportować pojawił się w zakładzie karym, w którym wtedy odbywał karę pozbawienia wolności, w związku z tym nie możliwe było przeprowadzenie tego dowody z przyczyn niezawinionych przez Sąd, innych dowodów powód nie zaproponował, w związku z tym zdaniem Sądu powód nie udowodnił faktu naruszenia dóbr osobistych. Mimo przebywania w zakładzie karnym zdaniem Sądu było to możliwe, bo powód powoływał się w pismach procesowych, szczególnie we wnioskach o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, że potrzebny jest mu pełnomocnik, albowiem z uwagi na to, że odbywa karę pozbawienia wolności, nie ma dostępu do dokumentów, które mogłyby udowodnić jego roszczenie, no tutaj w związku z tym Sąd musi się odnieść do tego, bo fakt przebywania w zakładzie karnym biorąc pod uwagę roszczenie powoda i na jakiej podstawie powód wywodzi swoje roszczenie, no mimo odbywania kary pozbawienia wolności było to możliwe i tutaj Sąd przytoczy przepis, który powód mógł wykorzystać, zresztą został pouczony w tych postanowieniach o odmowie przyznania adwokata, --- STRONA 4 --- o tym prawie, art. 248 Kodeks postępowania cywilnego, który mówi, że każdy obowiązany jest przedstawić na żądanie Sądu w oznaczonym terminie i miejscu dokument znajdujący się w jego posiadaniu stanowiący dowód faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że dokument zawiera informację niejawną. Zdaniem Sądu powód wywodzi swoje roszczenie z faktu, że w jakimś medium, którego nie określił w Internecie lub w medium no w postaci dziennika lub czasopisma ukazał się jakiś artykuł na jego temat, który zawierał nieprawdziwe informacje. No z tych informacji, które zawarte są w pismach powoda wynika, że on nie może przedstawić tego, no bo jest pozbawiony wolności, a te dokumenty znajdują się no poza zakładem karnym, w związku z tym zdaniem Sądu mógł wystąpić do Sądu, o czym został pouczony, już Sąd mówił o tych postanowieniach o odmowie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, że mógł wystąpić do Sądu, gdyż on na przykład zobowiązał stronę pozwaną do przedłożenia no właśnie czasopisma lub dziennika lub wydruku z Internetu, w którym to jak twierdzi powód były nieprawdziwe informacje na ten temat, ale tego nie zrobił, a Sąd nie uznał za właściwe robienie tego z urzędu, bo jak Sąd wcześniej mówił postępowanie cywilne jest procesem kontradyktoryjnym. Nawet gdyby strona pozwana uchylała się od tego, no to oczywiście miała do tego prawo, ale Sąd może ocenić tę odmowę odpowiednio, tutaj Sąd musi się powołać na art. 233 par. 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego, który mówi, że Sąd oceni, jakie znaczenie nadać odmowie przedstawienia przez stronę dowodu lub przeszkodom stawianym przez nią w przeprowadzeniu określonego dowodu, no ale nie było takiej potrzeby, bo Sąd nie zobowiązywał strony pozwanej, bo powód tego nie żądał, w związku z tym powód nie będzie mógł zarzucić, że nie mógł udowodnić swojego roszczenia, czyli konsekwentnie nie mógł udowodnić jego dobra osobiste, dobro osobiste zostało naruszone działaniem strony pozwanej. Strona pozwana w związku z charakterem roszczenia może się bronić, jeżeli doszłoby do wykazania przez powoda, że istotnie poprzez działania u strony pozwanej doszło do naruszenia dóbr osobistych, to strona pozwana mogła się bronić tym i wykazać, że jej działania nie były bezprawne, no ale zdaniem Sądu nie było takiej potrzeby, no bo też nie wiadomo co strona musiałaby wykazywać w ramach tego swojego zobowiązania przy ochronie dóbr osobistych. W związku z tym, że powód nie udowodnił swojego żądania powództwo nie mogło być uwzględnione i dlatego zostało oddalone. Konsekwencją oddalenia powództwa jest obciążenie powoda kosztami postępowania, które poniosła strona pozwana, a do tych kosztów postępowania należą koszty pełnomocnika strony pozwanej, podstawą tego rozstrzygnięcia jest art. 98 Kodeksu cywilnego, który mówi strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia braku celowej obrony, tutaj strona domagała się tylko zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego, ponieważ była reprezentowana przez pełnomocnika, który jest adwokatem, do tych kosztów Sąd zaliczył koszty zastępstwa procesowego związane z ochronną dóbr osobistych w kwocie 1.080 złotych oraz kwotę 7.200 złotych tytułem roszczenia materialnego i kwotę 17 złotych tytułem opłaty od pełnomocnictwa łącznie jest to kwota 9.280 złotych. [Koniec części 00:18:46.999]