Postanowienie I C 318/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 marca 2016 roku Sąd Okręgowy w Warszawie

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 318/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 marca 2016 roku Sąd Okręgowy w Warszawie w I Wydziale Cywilnym w składzie następującym: Przewodniczący: SSR (del.) Marcin Borcuch Protokolant: Piotr Brodowski po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 roku w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) i Spółka spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. i J. S. (1) przeciwko Krajowej Izbie (...) w W. o ochronę dóbr osobistych 1. oddala powództwo; 2. zasądza od (...) i Spółka spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na rzecz Krajowej Izby (...) w W. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu; 3. zasądza od J. S. (1) na rzecz Krajowej Izby (...) w W. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu UZASADNIENIE Pozwem wniesionym w dniu 20 marca 2014 r. powodowie (...) i Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. oraz J. S. (1) zwrócili się do tutejszego Sądu o nakazanie pozwanej Krajowej Izbie (...) w W. opublikowania oświadczenia o następującej treści: „Krajowa Izba (...) w W. przeprasza podmiot audytorski (...) i Spółka Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz Panią J. S. (1) – biegłego rewidenta, za naruszenie dóbr osobistych i renomy spółki przez bezpodstawne i niczym nieuzasadnione wszczynanie postępowań dyscyplinarnych przez rzeczników dyscyplinarnych, nękanie kontrolami przez Krajową Komisję Nadzoru i brak ochrony prawnej przed fałszywymi zarzutami ze strony innych biegłych rewidentów w latach 2005-2013 co naraziło je na utratę wiarygodności niezbędnej do wykonywania czynności biegłego rewidenta oraz czynności rewizji finansowej” pogrubioną czcionką A. pkt 14 w ramce o szerokości 3 pkt, bez podziału na kolumny, z odstępem pomiędzy wierszami w rozmiarze 1,5 wiersza w dzienniku „Dziennik (...)” na jednej z pierwszych pięciu stron, na stronie internetowej Krajowej Izby (...) w W., w zakładce aktualności przez okres co najmniej 30 dni oraz w roczniku „(...)” wydawanym przez Rachunkowość Sp. z o.o. z siedzibą w W. na stronach 2 lub 3 okładki numeru, który ukaże się po uprawomocnieniu się orzeczenia. Ponadto powodowie wnieśli o nakazanie wydania orzeczenia przez Rzecznika Dyscyplinarnego Z. S. o prawidłowości wykonania badania przez J. S. (1) sprawozdania finansowego za okres 29.02.-31.12.2008 G. R. M. G. zgodnie z liczonymi wnioskami oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powodowej spółki kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych ( pozew k. 3-4). Strona powodowa w uzasadnieniu swojego stanowiska podniosła, że bezprawnie w stosunku do jej osoby wszczęto postępowanie dyscyplinarne toczące się pod sygnaturą (...). Ponadto było ono przewlekłe i wadliwe, bowiem pominięto w nim postępowanie wyjaśniające, przyjęto sfałszowany dowód, pominięto ustalenia weryfikatora z Krajowej Komisji Nadzoru, nie skonfrontowano opinii wydanej przez rewidenta J. B. (1) oraz pozbawiono J. S. (1) prawa do obrońcy. Konieczność obrony przed bezprawnym --- STRONA 2 --- postępowaniem dyscyplinarnym naraziło powódkę na utratę konkretnych korzyści w kwocie 123 875 zł. Jak wskazała J. S. (1) prowadzenie bezpodstawnego postępowania dyscyplinarnego narażało ją na przekazywanie zniesławiających informacji do Polskiej (...), a także innych podmiotów i organizacji. W ocenie powodów prowadzone przez wiele lat przez organy samorządu zawodowego działania utrudniające wykonywanie zawodu przez niewygodnego dla siebie biegłego rewidenta były celowe i świadome, ponadto stanowiły wobec powódki szykany. Także osoby, które sprawują funkcje w organach samorządu i nadrzędnych były uprzedzone w stosunku do powódki. Krajowa Izba (...) odmówiła pomocy swoim członkom jak powódka w przypadku nadużyć ze strony uczestników rynku, jak i innych biegłych rewidentów. Wszystko to w ocenie powodów było bezprawnym działaniem pozwanego i naraziło ich na utratę wizerunku, czci (dobrego imienia i godności), a nadto powódkę J. S. (1) prawa do spokoju (wolności od strachu), prawa do obrony, jak również spowodowało utratę wymiernych korzyści przez powodów (uzasadnienie pozwu k. 5-26, pismo procesowe k. 484-486). W odpowiedzi na pozew z dnia 28 sierpnia 2014 r. pozwana Krajowa Izba (...) wniosła o oddalenie pozwu o ochronę dóbr osobistych w całości oraz o zasądzenie na zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania oraz zastępstwa procesowego według norm przypisanych (odpowiedź na pozew k. 468). Uzasadniając swoje stanowisko podniesione w odpowiedzi na pozew Krajowa Izba (...) wskazała na oczywistą bezzasadność i brak podstaw faktycznych oraz prawnych zgłoszonych żądań, a także brak możliwości podjęcia polemiki z treścią i żądaniami pozwu. W ocenie pozwanego strona powodowa nie wskazała w jaki sposób doszło do naruszenia jej dóbr osobistych i renomy spółki (odpowiedź na pozew k. 468-469). Pismem z dnia 29 grudnia 2014 r. powodowie za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika sprecyzowali swoje roszczenia w ten sposób, że ostatecznie wnieśli o nakazanie pozwanej Krajowej Izbie (...) opublikowania oświadczenia o treści: „Krajowa Izba (...) w W. przeprasza podmiot audytorski (...) i Spółka Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz Panią J. S. (1) – biegłego rewidenta, za naruszenie ich dóbr osobistych i renomy poprzez bezpodstawne i niczym nieuzasadnione wszczynanie postępowań dyscyplinarnych przez rzeczników dyscyplinarnych, nadużywanie prawa do kontroli przez Krajową Komisję Nadzoru i nieudzielnie ochrony prawnej przed bezprawnymi zarzutami ze strony innych biegłych rewidentów w latach 2005-2013 co naraziło je na utratę wiarygodności niezbędnej do wykonywania czynności biegłego rewidenta oraz czynności rewizji finansowej” pogrubioną czcionką A. pkt 14 w ramce o szerokości 3 pkt, bez podziału na kolumny, z odstępem pomiędzy wierszami w rozmiarze 1,5 wiersza w dzienniku „Dziennik (...)” na jednej z pierwszych pięciu stron, na stronie internetowej Krajowej Izby (...) w W., w zakładce aktualności przez okres co najmniej 30 dni oraz w roczniku „(...)” wydawanym przez (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na stronach 2 lub 3 okładki numeru, który ukaże się po uprawomocnieniu się orzeczenia (pismo przygotowawcze powodów k. 548-548v). W toku dalszego postępowania strona powodowa popierała swoje roszczenie, a pozwany wnosił o oddalenie powództwa w całości. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powódka J. S. (1) wykonuje zawód biegłego rewidenta. Początkowo działała w (...) Sp. z o.o.”, a następnie „ (...) i Spółka Sp. z o.o.”. Powódka jest członkiem Krajowej Izby (...) w W. (okoliczności bezsporne). J. S. (1) w okresie działania w strukturach (...) Sp. z o.o.” pismem z dnia 16 marca 2005 r. zwróciła się do Krajowej Izby (...) (dalej określana również skrótem (...)) o interwencję, w związku z koniecznością uregulowania kwestii finansowych i formalnych ze wspólnikiem B. B., który w ocenie powódki działał na szkodę spółki. Decyzją z dnia 5 lipca 2005 r., na skutek wniosku, (...) skreśliła (...) Sp. z o.o.” z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. Kontynuatorem skreślonego podmiotu była Spółka (...) i Spółka Sp. z o.o.” (dowód: pismo do (...) k. 373, decyzja k. 381, informacja dla pracowników k. 387). Powódka J. S. (1) złożyła skargę do Krajowego Rzecznika Dyscyplinarnego (...) (dalej określanego również skrótem (...)) na postępowanie B. B.. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2005 r. Rzecznik Dyscyplinarny (...) odmówił wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, z uwagi na fakt, iż zawarte w zawiadomieniu o przewinieniu dyscyplinarnym nie dawały podstaw do wszczęcia postępowania. Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca i w dniu 2 grudnia 2005 r. złożyła zażalenie na wymienione orzeczenie do Krajowego Sądu Dyscyplinarnego (dowód: postanowienie k. 389 – 389V, zażalenie k. 390 – 392). --- STRONA 3 --- Pismem z dnia 29 sierpnia 2006 r. J. S. (1) złożyła adresowane do (...) doniesienie o złamaniu kodeksu etyki biegłych rewidentów przez B. B.. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2007 r. Rzecznik Dyscyplinarny (...) zakończył postępowanie dyscyplinarne i odmówił wszczęcia dochodzenia dyscyplinarnego. W dniu 28 sierpnia 2007 r. powódka wniosła zażalenie na postanowienie (...) (dowód: postanowienie k. 410, zażalenie k. 414). Prezes Krajowej Rady (...) powiadomił (...) o dopuszczeniu się przez B. B. popełnienia czynu zabronionego, za który został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy W. z dnia 13 marca 2007 r. (sygn.. akt III K 171/07). Doniesienie w tej sprawie przedstawiła Prezesowi (...) Oddziału (...) pismem z dnia 26 listopada 2007 r. Postanowieniem z dnia 17 marca 2008 r, Rzecznik Dyscyplinarny wszczął postępowanie wyjaśniające w stosunku do B. B.. Kolejnym orzeczeniem z dnia 28 kwietnia 2008 r. (...) postanowił zakończyć postępowanie wyjaśniające i odmówić wszczęcia dochodzenia dyscyplinarnego w stosunku do B. B.. Na powyższe postanowienie w dniu 8 maja 2008 r. J. S. (1) w imieniu (...) Sp. z o.o.” wniosła zażalenie. Zarządzeniem z dnia 7 lipca 2008 r. Przewodniczący Krajowego Sądu Dyscyplinarnego odmówił przyjęcia zażalenia z uwagi na to, iż spółka nie jest pokrzywdzonym w sprawie (dowód: pismo S. k. 418, pismo o przekazaniu sprawy k. 419, postanowienie k. 420, postanowienie k. 421 – 422, zażalenie k. 424 - 426, zarządzenie k. 428). Powódka prowadziła badanie sprawozdań finansowych (...) Pracy (...) w W. jako jednostki Polskiej (...) (dalej określanej również skrótem (...)). W swoich opiniach biegła stwierdziła, że przedstawione sprawozdania finansowe nie przedstawiają rzetelnie i jasno informacji istotnych dla oceny sytuacji majątkowej i finansowej badanej jednostki. Zastrzeżenia wskazane przez J. S. (1) zostały przyjęte przez (...), która wypowiedziała umowę o pracę ówczesnemu dyrektorowi G. W. (1). Od tego wypowiedzenia G. W. (1) wniósł odwołanie do sądu pracy, które następnie zostało prawomocnie oddalone. W dniu 28 czerwca 2005 r. G. W. (1) były dyrektor (...) Pracy (...) w W. zwrócił się o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec biegłej J. S. (1) kierując w stosunku do niej zarzuty niewłaściwego wydania opinii o badanych sprawozdaniach za lata 2003 i 2004. Jako załącznik przedstawił uwagi do raportów i opinii sygnowane przez (...). Rzecznik w dniu 20 lipca 2005 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne i przedstawił (...) zarzuty, pomijając przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Orzeczeniem z dnia 12 stycznia 2006 r. (...) umorzył dochodzenie z uwagi, że zebrany materiał dowodowy nie dawał podstaw do wniesienia aktu obwinienia. Krajowy Rzecznik Dyscyplinarny postanowieniem z dnia 29 maja 2006 r. ponownie wszczął dochodzenie dyscyplinarne przeciwko J. S. (1) w sprawie ze skargi G. W. (1) – byłego dyrektora (...) Pracy (...) w W. dotyczącej prawidłowości opinii o badanym sprawozdaniu finansowym za 2003 i 2004 r. w związku z postanowieniem Krajowego Sądu Dyscyplinarnego z dnia 9 maja 2006 r. o uchyleniu postanowienia z dnia 12 stycznia 2006 r. o umorzeniu dochodzenia dyscyplinarnego, wydanego na skutek zażalenia pokrzywdzonego G. W. (1) na orzeczenie o umorzeniu dochodzenia dyscyplinarnego. Zastępca Krajowego Rzecznika dyscyplinarnego ponownie przedstawił powódce zarzuty, zarazem je rozszerzając. Pismem datowanym na dzień 1 sierpnia 2006 r. zastępca (...) zawiadomił powódkę o wniesieniu przeciwko niej aktu obwinienia do Krajowego Sądu Dyscyplinarnego. Sprawie nadano sygnaturę (...). Dnia 28 listopada 2006 r. powódka zwróciła się o wyrażenie zgody na przejrzenie akt i wykonanie kopii dokumentów. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2006 r. Krajowy Sąd Dyscyplinarny postanowił odtworzyć akta postępowania dyscyplinarnego na okoliczność zaginięcia dowodu doręczenia zawiadomienia o posiedzeniu Sądu w dniu 9 maja 2006 r. skierowanego do powódki. Sąd uznał, że J. S. (1) była prawidłowo zawiadomiona o terminie posiedzenia sądu. Na posiedzeniu Sądu w dniu 29 listopada 2006 r. powódce nie udzielono głosu jako stronie oraz odmówiono wydania zgody na przejrzenie akt sprawy. W dniu 4 grudnia 2006 r. J. S. (1) skierowała skargę do Przewodniczącego Krajowego Sądu Dyscyplinarnego oraz Krajowego Rzecznika Dyscyplinarnego o wyrażenie zgody na udostępnienie akt do przejrzenia oraz umożliwienie wykonania kserokopii wybranych akt. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2006 r. Przewodniczący Krajowego Sądu Dyscyplinarnego wyraził zgodę na udostępnienie akt obwinionej w obecności pracownika Biura I., odmówił wydania kopii akt do czasu wskazania przez J. S. (1) numerów kart akt. W dniu 15 grudnia 2006 r. powódka złożyła zażalenie na postanowienie z dnia 29 listopada 2006 r. Krajowy Sąd Dyscyplinarny w dniu 22 marca 2007 r. oddalił wniosek J. S. (1) o ustanowienie dla niej obrońcy z urzędu spośród członków I. uznając, że powódka jest w stanie samodzielnie bronić swoich interesów. Zarządzeniem przewodniczącego Sądu Dyscyplinarnego wyznaczono termin rozprawy na dzień 30 kwietnia 2007 r. i doręczono J. S. (1) odpis aktu obwinienia z dnia 1 sierpnia 2006 r. Orzeczeniem z dnia 30 kwietnia 2007 r. Krajowy Sąd Dyscyplinarny (...) uznał powódkę winną popełnienia zarzucanych jej czynów, wymierzył karę upomnienia oraz obciążył obowiązkiem pokrycia kosztów postępowania dyscyplinarnego. W dniu 10 lipca 2007 r. J. S. (1) wniosła odwołanie od wyroku Sądu Dyscyplinarnego I instancji. Podczas rozprawy w dniu 6 listopada 2007 r. przed Sądem Dyscyplinarnym II instancji, w czasie której powódkę reprezentował obrońca (...), J. S. (1) została uniewinniona od zarzuconych jej czynów z uwagi na brak ich popełnienia. Z uwagi na brak wszystkich podpisów pod orzeczeniem powódka pismem z dnia 14 stycznia 2008 r. poinformowała Sąd Dyscyplinarny --- STRONA 4 --- II o zaistniałej sytuacji. 29 stycznia 2008 r. Sąd postanowił o uzupełnieniu podpisów sędziów pod wyrokiem. Dnia 1 lutego 2008 r. G. W. (1), złożył odwołanie od wyroku Sądu Dyscyplinarnego. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2009 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie III APo 1/08 oddalił odwołanie G. W. (1) (dowód: postanowienie o umorzeniu dochodzenia k. 189, postanowienie o wszczęciu dochodzenia k. 191, postanowienie o zakończeniu postępowania dyscyplinarnego k. 193, postanowienie o przedstawieniu zarzutów k. 194, wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego k. 265 – 265V, uwagi do raportów i opinii z badania sprawozdania finansowego za 2003 i 2004 r. (...) k. 266 - 267, postanowienie o wszczęciu dochodzenia dyscyplinarnego k.270, postanowienie o przedstawieniu zarzutów k. 271, korespondencja pomiędzy J. S., a Rzecznikiem Dyscyplinarnym k. 272-275v, 277-278v, zażalenie na postanowienie o umorzeniu post. dyscyplinarnego k. 280, postanowienie (...) k. 281 – 281V, zawiadomienie k. 282, postanowienie o wszczęciu k. 283 – 283V, postanowienie o przedstawieniu zarzutów k. 284, wyrok k. 296, zarządzenie k. 310, akt obwinienia k. 311, protokół rozprawy k. 315-317, wyrok (...) k. 318-319, odwołanie J. S. k. 321-322v, protokół rozprawy k. 323-324v, wyrok k. 325-327, odwołanie G. W. k. 331-332, (...) SA k. 334-341, zarządzenie k. 401, postanowienie k. 497, zeznania świadków: J. P. e-protokół z dnia 17 kwietnia 2015 r. 00:05:21-00:23:35 skrócony k. 590-591, J. B. (2) e-protokół z dnia 30 czerwca 2015r. 00:05:49-00:38:59 protokół skrócony k. 604-606, K. P. (1) e-protokół z dnia 30 czerwca 2015r. 00:38:59-00:51:25 protokół skrócony k. 606-607, zeznania J. S. (1) e-protokół z dnia 16 lutego 2016 r. 00:46:50-01:19:55 skrócony k. 696-699). Wnioskiem z dnia 1 kwietnia 2010 r. J. S. (1) wezwała (...) do zawarcia ugody przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Śródmieścia w sprawie zapłaty kwoty 140 750 zł tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania, których źródłem było prowadzone postępowanie dyscyplinarne (dowód: wniosek k. 344-345v). J. S. (1) pełniła w roku 2007 funkcję Wiceprezesa Komisji Rewizyjnej (...) Firm. Zarząd organizacji w oficjalnej korespondencji przesłanej na adres firmy powódki zwrócił się do Prezes Komisji Rewizyjnej o wyjaśnienie sprawy postępowania dyscyplinarnego w (...). Pracownicy i klienci dowiedzieli się wówczas o toczącym się postępowaniu. Na spotkaniu (...) Firm w Juracie część członkiń uzyskała informację o toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym. Na spotkaniach zarządu i komisji zwracano uwagę powódce na toczące się w stosunku do niej postępowania dyscyplinarne. Współpraca pomiędzy (...), a J. S. (1) zaczęła się pogarszać. Powódka nie chciała zaogniać dalszej sytuacji i zrezygnowała z pełnionej funkcji (dowód: pismo Prezes Komisji Rewizyjnej k. 195, zeznania świadek I. B. e-protokół z dnia 13 października 2015 r. 00:09:01-00:26:04, skrócony k. 637-638, zeznania J. S. (1) e-protokół z dnia 16 lutego 2016 r. 00:46:50-01:19:55 skrócony k. 696-699). Powódka w dniu 26 czerwca 2006 r. zawiadomiła Rzecznika Dyscyplinarnego o naruszeniu Kodeksy Etyki (...) przez J. B. (1) zarzucając jej bezprawne sporządzenie uwag do raportu i opinii wydanej przez powódkę w sprawie badań sprawozdań finansowych (...) Pracy (...). J. S. (1) pisemnie zwróciła się do J. B. (1) o wyjaśnienie czy jest autorką uwag do raportów i opinii z badania sprawozdania finansowego za rok 2003 i 2004 przeprowadzonego w (...) Pracy (...) w W.. J. B. (1) zaprzeczyła jakoby ona sama lub ktoś z jej kancelarii był autorem pisma. Dnia 4 grudnia 2006 r. powódka zwróciła się do rzecznika o udostępnienie akt sprawy. Krajowy Rzecznik Dyscyplinarny w dniu 20 grudnia 2006 r. odmówił J. S. (1) wglądu w akta. Postanowieniem z dnia 18 marca 2007 r. (...) odmówił wszczęcia dochodzenia dyscyplinarnego w sprawie, uznając że zgromadzony materiał dowodowy wyklucza udział biegłej w opracowaniu uwag do opinii i raportów. Krajowy Sąd Dyscyplinarny postanowieniem z dnia 12 grudnia 2007 r. po rozpoznaniu zażalenia J. S. (1) na zarządzenie Przewodniczącego Krajowego Sądu Dyscyplinarnego z dnia 10 września 2007 r. o odmowie przyjęcia zażalenia wniesionego przez J. S. (1) na postanowienie Krajowego Rzecznika Dyscyplinarnego z dnia 18 marca 2007 r. o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i odmowie wszczęcia dochodzenia dyscyplinarnego w stosunku do J. B. (1), utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie (dowód: postanowienie k. 198, zażalenie k. 199, doniesienie k. 347, postanowienie o wszczęciu postępowania k. 350, pismo k. 353, odpowiedź na pismo k. 354. Postanowienie o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i odmowie wszczęcia postępowania k. 355, zażalenie k. 357, zarządzenie o odmowie przyjęcia zażalenia k. 360). Postanowieniem z dnia 29 lutego 2008 wydanym w sprawie IX GU 7/08 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w W., IX Wydział Gospodarczy do spraw upadłościowych i naprawczych ogłosił upadłość dłużnika M. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą (...) z możliwością zawarcia układu. Upadłemu odebrano sprawowanie zarządu nad majątkiem, który powierzono zarządcy M. S.. Kolejnym orzeczeniem z dnia 14 października 2010 r. w sprawie o sygn. akt IX GUp 4/08 zmieniono sposób prowadzenia postępowania upadłościowego z postępowania z możliwością zawarcia układu na postępowanie obejmujące --- STRONA 5 --- likwidację majątku upadłego. Odwołano tym samym zarządcę masy upadłości w osobie M. S. oraz powołano syndyka masy upadłości w osobie M. S. (dowód: postanowienie sądu k. 48, 82). Umową z dnia 2 kwietnia 2009 r. „G. R. M. G. w upadłości”, reprezentowany przez zarządcę M. S., zlecił „(...) S. i Spółka” Sp. z o.o. przeprowadzenie badania sprawozdania finansowego G. R. M. G. w Upadłości za rok obrotowy do 31 grudnia 2008 r. „ (...) i Spółka” Sp. z o.o. w dniu 8 czerwca 2009 r. wystąpili do kierownictwa jednostki przekazując wykaz uchybień i niedostatków ustalonych w wyniku badania sprawozdania finansowego, informując także, iż z uwagi na wskazane w piśmie problemy nie mogą wyrazić opinii o sprawozdaniu. Biegli rewidenci w dniu 9 czerwca 2009 r. wystawili dla zamawiającego fakturę VAT na kwotę 35 380 zł. Pismem z dnia 26 czerwca 2009 r. Zarządca G. R. M. G. odmówił uregulowania faktury, zarzucając kontrolującym sprawozdanie finansowe niewykonanie usługi zgodnie z umową. W dalszej korespondencji zarzucił biegłym również niekompetencję i próbę wyłudzenia pieniędzy. Po odstąpieniu od umowy z (...) i Spółka, upadły G. R. M. G. zlecił badanie sprawozdania Zespołowi (...), który nie doszukawszy się uchybień, które stwierdziła biegła J. S. (1) lub też wskazując na pewne uchybienia, wydał opinię o badanym sprawozdaniu. Pismem z dnia 6 lipca 2009 r. J. S. (1) działająca w imieniu spółki (...) i Spółka złożyła skargę do Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ dotyczącą działalności zarządcy upadłego G. R. M. G.. Po dwukrotnym wezwaniu do zapłaty, powódka w dniu 31 lipca 2009 r. wystąpiła do Sądu z pozwem przeciwko G. R. M. G. w upadłości o zapłatę. Postanowieniem wydanym w dniu 19 sierpnia 2009 r. pozew został odrzucony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w W. z uwagi na brak zdolności Sądowej strony pozwanej. Na powyższe orzeczenie zażalenie wniosła strona powodowa. Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 25 lutego 2010 r. uchylił zaskarżone orzeczenie. Następnie w dniu 28 października 2010 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ umorzył postępowanie w sprawie. (dowód: umowa o badanie sprawozdania finansowego k. 42-45,wystąpienie do kierownictwa jednostki k. 51, faktura VAT k. 52, pismo zarządcy k. 53, skarga k. 54, odpowiedź na wezwanie do zapłaty k. 55, pozew k. 61 – 66, postanowienie k. 67, 68, odpowiedź na pozew k. 78, postanowienie k. 90). Pismem datowanym na 13 maja 2010 r. J. S. (1) wezwała pełnomocnika reprezentującego zarządcę upadłego G. R. M. G. do przeprosin za naruszające jej dobre imię i wizerunek zawodowy sformułowania zawarte w piśmie z dnia 20 lipca 2009 r. Wskazując, że nie powiadomił organów samorządu biegłych rewidentów w celu weryfikacji pracy biegłego. Wnioskiem adresowanym do Rzecznika Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. datowanym na 14 czerwca 2010 r. powódka zwróciła się o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec pełnomocnika reprezentującego zarządcę upadłego. Postanowieniem z dnia 2 września 2010 r. wszczęto wobec r.pr. P. L. postępowanie dyscyplinarne. Orzeczeniem z dnia 10 grudnia 2010 r. Rzecznik dyscyplinarny (...) w W. umorzył dochodzenie w sprawie (dowód: wniosek o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego k. 71, postanowienie o wszczęciu dochodzenia k. 72, postanowienie o umorzeniu k. 84). Opierając się o przepisy Kodeksu etyki zawodowej biegłych rewidentów pismem z dnia 30 lipca 2010 r. J. S. (1) zwróciła się do Z. K. i K. P. (2) z Zespołu (...) o udzielenie informacji, czy zespół przeprowadził badanie sprawozdania finansowego za 2008 r. G. R.. Ponadto przekazała informację o przeprowadzonym badaniu sprawozdania przez Spółkę (...) i Spółka” oraz toczących się postępowaniach przed sądem oraz (...) (dowód: pismo k. 79). Pismem z dnia 9 grudnia 2010 r. J. S. (1) zwróciła się do syndyka masy upadłości o potwierdzenie salda zobowiązania w kwocie 23 180,00 zł wynikającego z faktury z dnia 9 czerwca 2009 r. W odpowiedz syndyk poinformował o niezgodności salda i niefigurowaniu faktury w księgach G. R.. W korespondencji z dnia 4 stycznia 2011 r. „ (...) i Spółka” zgłosili syndykowi G. R. M. G. wierzytelność główną w kwocie 23180,00 zł oraz odsetki ustawowe w wysokości 3946,32 zł. (dowód: monit k. 87, pismo syndyka k. 88, zgłoszenie wierzytelności k. 89). Syndyk masy upadłości M. G. (...) w upadłości likwidacyjnej wnioskiem datowanym na dzień 26 maja 2011 r. wystąpił o zawezwanie (...) S. i Spółka do próby ugodowej, na mocy której uczestnik wypłaci wnioskodawcy kwotę 12 200 zł wraz z odsetkami tytułem zwrotu zaliczki pobranej na poczet wykonania usługi badania sprawozdania (dowód: wniosek k. 92 – 94). W dniu 26 kwietnia 2011 r. J. S. (1) wniosła do Krajowej Izby Syndyków skargę na postępowanie syndyka M. S., zwracając się o wszczęcie wobec niego postępowania dyscyplinarnego oraz jego ukaranie w przypadku potwierdzenia zasadności zarzutów wymienionych w piśmie. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2011 r. Rzecznik Dyscyplinarny Krajowej Izby Syndyków odrzucił skargę z uwagi na fakt, iż M. S. nie jest członkiem Krajowej Izby Syndyków(dowód: skarga na postępowanie syndyka k. 97-102, postanowienie k. 103). --- STRONA 6 --- J. S. (1) w dniu 9 maja 2011 r. zwróciła się do Prezesa Krajowej Izby (...) o wyznaczenie jednego z członków korporacji do oceny wydanego przez powódkę stanowiska z dnia 3 czerwca 2009 r. z badania sprawozdania finansowego za okres 29.02-31.12.2008 G. R. M. G. w upadłości układowej. W odpowiedzi na prośbę Prezes (...), z uwagi na brak odpowiednich kompetencji do wydania wiążącego stanowiska co do wniesionej prośby, podjął decyzję o rozpatrzeniu pisma na posiedzeniu Krajowej Rady w dniu 14 czerwca 2011 r. Pismem kierowanym do Krajowej Rady (...) (dalej określana również skrótem (...)), J. S. (1) dnia 13 czerwca 2011 r. zwróciła się o zainteresowanie się sprawą dot. badania sprawozdania finansowego G. R., postępowania dyscyplinarnego wobec radcy prawnego pozwanego, a także sposobu procedowania spraw przez sądy oraz wsparcie merytoryczne w tym przedmiocie. W odpowiedzi (...) w dniu 8 lipca 2011 r. poinformowała powódkę, że nie posiada prawnych możliwości oraz kompetencji do dokonania oceny pracy powódki oraz wydania opinii w tej sprawie, dlatego też z uwagi na szczególne znaczenie sprawy dla środowiska biegłych rewidentów, zdecydowano o przekazaniu pisma Krajowemu Rzecznikowi Dyscyplinarnemu celem podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy. Kolejnym pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r. powódka zwróciła się do (...) o rozważenie przekazania sprawy Krajowej Komisji Nadzoru (...), nadto osobnym pismem poprosiła o wsparcie Przewodniczącego Komisji Nadzoru Audytowego Ministerstwa Finansów (dowód: prośba do Prezesa (...) k. 104-109, pismo Prezesa (...) k. 110, pismo do (...) k. 111, odpowiedź (...) k. 112, pisma k. 113-114). Postanowieniem z dnia 20 września 2011 r. Krajowy Rzecznik Dyscyplinarny wszczął postępowanie wyjaśniające w sprawie skargi złożonej przez J. S. (1) na Spółkę (...) reprezentowaną przez Z. K.. Zastępca Krajowego Rzecznika Dyscyplinarnego (...) w dniu 20 września 2011 zwrócił się do J. S. (1) o doprecyzowanie zarzutów dotyczących (...). Pismem z dnia 27 lutego 2012 r. Rzecznik Dyscyplinarny zawiadomił J. S. (1) o zamknięciu postępowania wyjaśniającego i wszczęciu dochodzenia dyscyplinarnego w sprawie (...) o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego. Wnioskiem z dnia 12 marca 2012 r. J. S. (1) zwróciła się o przyznanie jej oraz prowadzonej spółce (...) statusu pokrzywdzonego w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym. Wystąpiła również do Przewodniczącego Komisji Nadzoru Audytowego o przystąpienie do udziału w postępowaniu dyscyplinarnym. Postanowieniem z dnia 30 marca 2012 r. Krajowy Rzecznik Dyscyplinarny odmówił uznania J. S. (1) za pokrzywdzoną w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym wobec Z. K., bowiem swoim działaniem nie przyczynił się on do odmowy zapłaty za badanie przez G. R. (...), a tym samym jej dobro nie zostało naruszone przez obwinionego. Również Komisja Nadzoru Audytowego odmówiła przystąpienia do postępowania dyscyplinarnego. Zażaleniem z dnia 23 marca 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia 12 czerwca 2012 r. J. S. (1) zaskarżyła postanowienie Rzecznika Dyscyplinarnego z dnia 30 marca 2012 r. Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2012 r. Krajowy Rzecznik Dyscyplinarny odmówił uznania spółki (...)” za pokrzywdzoną. Na powyższe orzeczenie w dniu 31 sierpnia 2012 r. J. S. (1) złożyła zażalenie. Krajowy Sąd Dyscyplinarny utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia. Orzeczeniem wydanym w dniu 13 czerwca 2013 r. Krajowy Sąd Dyscyplinarny uznał Z. K. za winnego naruszenia przepisu 10.8 Z. etyki zawodowej biegłych rewidentów i wymierzył mu karę w postaci upomnienia (dowód: pismo rzecznika dyscyplinarnego k. 117, postanowienie o wszczęciu postępowania wyjaśniającego k. 118, zawiadomienie k. 126, wniosek o przyznanie statusu pokrzywdzonej k. 128, wniosek o przystąpienie do udziału w sprawie k. 132, postanowienie k. 136, stanowisko (...) k. 137, zażalenie i uzupełnienie zażalenia k. 138-14, zażalenie k. 143-146, postanowienie k. 147-148, zawiadomienie k. 149, orzeczenie k. 151-156). W dniu 20 listopada 2012 r. M. G. wniósł skargę na przewlekłość prowadzonego postępowania dyscyplinarnego w sprawie (...) (dowód: skarga k. 115). Pismem z dnia 23 września 2010 r. Zespół (...) Sp. z o.o. poinformowało J. S. (1) o zapoznaniu się z jej stanowiskiem z badania sprawozdania finansowego G. R. M. G. w upadłości oraz potwierdził stwierdzone przez biegłą rewident nieprawidłości zawarte w stanowisku z dnia 3 czerwca 2009 r. (dowód: pismo k. 157). Krajowa Izba (...) – Krajowa Komisja Nadzoru zawiadomieniem z dnia 26 kwietnia 2011 r. poinformowało Spółkę (...) i Spółka” o zamiarze wszczęcia kontroli. W odpowiedzi reprezentująca spółkę (...) zwróciła się o przeprowadzenie kontroli w październiku z uwagi na prowadzoną wówczas liczbę badań sprawozdań finansowych. Po przeprowadzonej kontroli Krajowa Komisja Nadzoru po zapoznaniu się na posiedzeniu w dniu 11 stycznia 2012 r. z wynikami kontroli poinformowało J. S. (1) o stwierdzonych nieprawidłościach, zaleciła wzmożenie działań w zakresie wewnętrznej kontroli i dołożenie starań w celu uniknięcia naruszeń w przyszłości. Komisja wyznaczyła termin do 31 marca 2012 na udzielenie przez J. S. (1) informacji o usunięciu nieprawidłowości. Nadto Komisja postanowiła o przeprowadzeniu ponownej kontroli i skierowaniu sprawy do rzecznika dyscyplinarnego. W odpowiedzi na pismo powódka zajęła stanowisko wobec kierowanych zarzutów oraz stwierdziła --- STRONA 7 --- ich bezzasadność. W odpowiedzi po przeprowadzonej ponownej analizie wyników kontroli, Komisja postanowiła zmienić sposób jej zakończenia, zaleciła wyeliminowanie nieprawidłości stwierdzonych w protokole kontroli, odstąpiła od kierowania wniosku do rzecznika dyscyplinarnego oraz poinformowała, że kontrola realizacji zaleceń zostanie przeprowadzona podczas następnej kontroli planowej, która nastąpi w terminie wynikającym z ustawy o biegłych rewidentach (dowód: zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli k. 158, pismo J. S. k. 160, pismo KKN k. 161 – 162, stanowisko co do wyników kontroli k. 164-169, pismo KKN k. 170, protokół kontroli k. 176-180). Krajowa Izba (...) w dniu 12 grudnia 2011 r. poinformowała o wyniku analiz dotyczących obowiązku wnoszenia przez podmioty uprawnione do badania sprawozdań rocznej opłaty z tytułu nadzoru, który dotyczy także przychodów z tytułu wykonywania czynności rewizji finansowej na zasadzie podwykonawstwa. Zwróciła się o weryfikację przychodów i przekazanie ewentualnych zaległości na rachunek (...) w nieprzekraczalnym terminie do 29 lutego 2012 r., ponadto o poinformowaniu o nieuzyskiwaniu przychodów z tytułu wykonywania czynności rewizji finansowej na zasadzie podwykonawstwa. Poinformowała także, że nieuregulowanie rocznej opłaty może pociągać za sobą skreślenie z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych (dowód: pismo (...) k. 163 – 163V). Krajowa Izba (...) – Krajowa Komisja Nadzoru zawiadomieniem z dnia 23 września 2013 r. poinformowało Spółkę (...) i Spółka” o zamiarze wszczęcia kontroli. Rozpoczęcie kontroli zaplanowane zostało na dzień 23 października 2013 r. W odpowiedzi J. S. (1) poinformowała o zainicjowaniu postępowania sądowego oraz zaprosiła wizytatorów Krajowej Komisji Nadzoru i (...) po zakończeniu postępowania sądowego wniesionego przez spółkę oraz postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym w Warszawie pod sygn. akt XCXI Po 2128/13 (dowód: zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli k. 218, pismo (...) k. 221, pismo J. S. k. 222). Pismem datowanym na dzień 12 lutego 2014 r. (...) powiadomiła spółkę (...) i Spółka” o wszczęciu postępowania w sprawie skreślenia podmiotu z listy podmiotów uprawnionych do badań sprawozdań finansowych w związku z niepoddaniem się kontroli przez podmiot. Uchwałą z dnia 29 lipca 2014 r. Krajowa Rada (...) skreśliła spółkę (...) i Spółka” z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. Od wymienionej uchwały w dniu 26 sierpnia 2014 r. uprawniony podmiot złożył odwołanie do Komisji Nadzoru Audytowego. Komisja Nadzoru Audytowego uchwałą z dnia 1 października 2014 r. przedłużyła termin do załatwienia sprawy do dnia 28 listopada 2014 r. Decyzją z dnia 26 listopada 2014 Komisja Nadzoru Audytowego utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W dniu 14 stycznia 2015 r. „ (...) i Spółka” wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z dnia 26 listopada 2014 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 11 lutego 2015 r. Komisja Nadzoru Audytowego wstrzymała wykonanie w całości decyzji z dnia 26 listopada 2014 r. (dowód: zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu k. 223, uchwała k. 505 - 508, odwołanie k. 513 – 515, uchwała (...) k. 527, postanowienie k. 528, decyzja k. 540 - 545, skarga k. 556 – 569, wniosek k. 570 – 576, postanowienie k. 587). Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 2 lipca 2015 r. oddalił skargę powodowej spółki na decyzję Komisji Nadzoru Audytowego z 26 listopada 2014 r.. (...) i Spółka Sp. z o.o. zostali wykreśleni z listy podmiotów uprawnionych do badania sprawozdań finansowych. Powodowa spółka wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (okoliczności bezsporne). Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie wymienionych wyżej dokumentów, które nie były kwestionowane przez żadną ze stron procesu, a Sąd nie znalazł podstaw aby powziąć wątpliwość wobec któregokolwiek z dokumentów. Zeznania świadków: J. P., J. B. (2), K. P. (1) i I. B. złożone w niniejszej sprawie, a powołane powyżej są w ocenie Sądu wiarygodne i nie budzą zastrzeżeń w zakresie okoliczności w nich przedstawionych. Sąd przy ustaleniu stanu faktycznego oparł się na nich w takim zakresie w jakim zostało to przedstawione wyżej. Jeżeli chodzi o świadka J. K., to świadek niewiele pamiętał jeżeli chodzi o okoliczności faktyczne, które miałyby znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, dlatego też zeznania świadka były nieprzydatne do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Świadek pamiętał jedynie, że przeciwko powódce toczyło się kilka postępowań dyscyplinarnych, nie potrafił podać jednak konkretnych ich szczegółów i przedstawić okoliczności sprawy. Zdaniem Sądu wiarygodne są zeznania powódki J. S. (1) co do okoliczności wskazanych w stanie faktycznym, albowiem w tym zakresie jej zeznania znalazły potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, szczególnie w dowodach z --- STRONA 8 --- dokumentów. Jeżeli chodzi o inne fakty, które powódka przytaczała w swoich zeznaniach, wobec tego, że nie znalazły potwierdzenia w innych dowodach, Sąd nie uznał ich za wiarygodne i nie ustalał na ich podstawie stanu faktycznego. Sąd nie brał pod uwagę również zeznań J. S. (1) w zakresie w jakim stanowiły subiektywną ocenę strony dotyczącą określonych okoliczności faktycznych. Na rozprawie w dniu 30 czerwca 2015 r. Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka J. D. na podstawie art. 227 k.p.c. (k. 603) albowiem doszedł do przekonania, że okoliczności na jakie miałby zeznawać świadek nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. Sąd oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka J. W. na podstawie na podstawie art. 227 k.p.c. (k. 637) albowiem doszedł do przekonania, że okoliczności na jakie miałby zeznawać świadek nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r. Sąd oddalił wniosek dowodowy strony powodowej o dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do pisma złożonego na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r. (k. 695) na podstawie art. 217 § 2 i 3 k.p.c. albowiem dowody były spóźnione, a ich dopuszczenie spowodowałoby zwłokę w rozpoznaniu sprawy choćby z konieczności umożliwienia stronie pozwanej zapoznania się z tymi dokumentami i zajęcia stanowiska. Niewątpliwie powyższy wniosek mógł zostać zgłoszony na wcześniejszym etapie postępowania. Sąd Okręgowy zważył co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w niniejszej sprawie powódka J. S. (1) oraz Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) i spółka” domagali się ochrony swoich dóbr osobistych w postaci wizerunku, godności i dobrego imienia, a nadto powódka J. S. (1) w postaci zdrowia i prawa do spokoju (wolności od strachu), a które w ich ocenie zostały naruszone przez wieloletnie prowadzenie celowych i świadomych działań przez organy samorządu zawodowego, utrudniające wykonywanie zawodu przez niewygodnego dla siebie biegłego rewidenta. Powodowie swoje roszczenie o usunięcie skutków naruszeń dóbr osobistych poprzez zamieszczenie określonej treści oświadczenia w prasie i na stronie internetowej pozwanego oparli na treści art. 24 k.c. w zw. z art. 23 k.c.. Zgodnie z art. 43 k.c. przepisy o ochronie dóbr osobistych osób fizycznych stosuje się odpowiednio do osób prawnych. Kodeks cywilny nie zawiera ogólnej definicji dóbr osobistych, a przepis art. 23 k.c. z którego wynika, że dobra osobiste podlegają ochronie prawa cywilnego zawiera jedynie przykładowy katalog dóbr osobistych. Nie ulega jednak wątpliwości, że wizerunek, zdrowie, godność, dobre imię oraz prawo do spokoju (wolności od strachu) stanowią dobra osobiste w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Co więcej, są to wartości, których ochrona zagwarantowana jest w Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Dobrami osobistymi są pewne wartości niematerialne ściśle związane z jednostką ludzką. Ochrona dóbr osobistych uregulowana jest w art. 24 k.c., który stanowi, że ten, czyjego dobre osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba, że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, żeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności, żeby złożyła oświadczenie o odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Dobra osobiste są nieodłącznie związane z człowiekiem, bez względu na stan jego psychiki i stopień wrażliwości. Uznaje się, że przy ocenie zaistnienia naruszenia dobra osobistego należy kierować się kryteriami obiektywnymi, nie zaś jedynie subiektywnymi odczuciami osoby żądającej ochrony prawnej. Powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2001 r., sygn. akt V CKN 195/01 (publik. LEX nr 53107) wedle którego „ocena, czy cześć człowieka została zagrożona bądź naruszona, musi być dokonana przy stosowaniu kryteriów obiektywnych. Istotne jest bowiem nie subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ale obiektywna reakcja opinii publicznej”. Dlatego też przy ocenie naruszenia dobra osobistego nie jest istotne subiektywne odczucie osoby występującej o przyznanie ochrony, jak indywidualne wartości uczuć, czy stanu psychicznego, ale obiektywna ocena opinii publicznej, tj. jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie. Przyjmuje się, że przy ocenie zaistnienia naruszenia dobra osobistego osoby prawnej należy kierować się kryteriami obiektywnymi. Powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt VI ACa 1199/11 (publik. LEX nr 1312116) „O ile w przypadku osób fizycznych można analizować czy trzeba brać pod uwagę subiektywne czy --- STRONA 9 --- obiektywne kryteria naruszenia dóbr, to w przypadku osób prawnych decydujące, ale zarazem jedyne znaczenie mają obiektywne kryteria naruszenia dóbr osobistych. Osoby prawne nie mogą odczuwać, tak jak ludzie, wyrządzonej im krzywdy i co trzeba mocno zaakcentować, wykluczone jest uwzględnianie w tym względzie ujemnych odczuć osób tworzących substrat osobowy osoby prawnej. Świadomość własnej wartości czy szacunek dla samego siebie wymaga zdolności do subiektywnego postrzegania swojego istnienia. Takie odczucia w zasadzie nie mogą znaleźć zastosowania w przypadku osoby prawnej. Ochrona dóbr osób prawnych obejmuje w zasadzie dobra związane z jej funkcjonowaniem i zapewniające jej niezakłócone działanie, a w szczególności takie jak jej nazwa, znak towarowy, opinia handlowa. Ponadto ochrona dóbr osobistych osób prawnych zależy jedynie od obiektywnie stwierdzonego faktu naruszenia jej dóbr osobistych działaniem bezprawnym”. Brzmienie art. 24 § 1 k.c. prowadzi do wniosku, że ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym, tym samym działaniem sprzecznym z przepisami prawa, porządkiem prawnym lub z zasadami współżycia społecznego. Typowymi wypadkami braku bezprawności, które przywołuje doktryna prawa cywilnego, a potwierdza je orzecznictwo, jest działanie w ramach obowiązującego porządku prawnego, włączając w to zasady współżycia społecznego. Ponadto, należy zauważyć, że art. 24 k.c. statuuje zasadę domniemania bezprawności oraz to, że na pozwanym w procesie o ochronę dóbr osobistych ciąży obowiązek udowodnienia okoliczności wyłączających bezprawność. Taką przesłanką wyłączającą bezprawność jest m. in. udowodnienie działania w ramach obowiązujących przepisów prawa lub działania w imieniu uzasadnionego interesu społecznego (zobacz: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 października 1989 r., sygn. akt II CR 419/89, OSP 1990/11-12/377). Mając na uwadze powyższe rozważania w przedmiotowej sprawie należało zastanowić się czy sposób postępowania pozwanego, na który powoływała się strona powodowa w toku procesu spowodował naruszenie opisanych wyżej dóbr osobistych J. S. (1), czy też powodowej spółki. Działaniami naruszającymi dobra osobiste powódki miało być bezprawne wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, pominięcie postępowania wyjaśniającego, przyjęcie sfałszowanego dowodu przedłożonego przez wnioskodawcę, pominięcie ustaleń weryfikatora z Krajowej Komisji Nadzoru, brak konfrontacji wydanej opinii przez J. B. (1), pozbawienie J. S. (1) prawa do obrońcy z urzędu, przewlekłość postępowania oraz brak odpowiedniej wiedzy przez rzeczników i sędziów dyscyplinarnych, konieczność obrony przez bezprawnym postępowaniem dyscyplinarnym, zniesławienie poprzez przekazywanie informacji o bezpodstawnym postępowaniu dyscyplinarnym (...), (...) Firm, brak zapewnienia ochrony prawnej tytułu zawodowego i swobody wykonywania zawodu Zdaniem Sądu Okręgowego wszczęcie kontroli i postępowań dyscyplinarnych nie było bezpodstawne i nie stanowiło naruszenia dóbr osobistych strony powodowej. Każdorazowe postępowanie dyscyplinarne wszczynane było na podstawie obowiązujących przepisów ustawy z dnia 13 października 1994 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie oraz Kodeksu postępowania karnego, które umożliwiały Krajowemu Rzecznikowi Dyscyplinarnemu prowadzenie postępowań dyscyplinarnych w stosunku do biegłych rewidentów, na podstawie informacji przekazywanych Rzecznikowi Dyscyplinarnemu zarzucających postępowanie sprzeczne z zasadami wykonywania zawodu lub zasadami etyki zawodowej biegłego rewidenta lub na wniosek uprawnionych do tego organów. Takie też informacje otrzymał Rzecznik w sprawie J. S. (1) (zawiadomienie G. W.). Wskazać ponadto należy, iż na gruncie obowiązujących w czasie prowadzenia postępowania wobec J. S. (1) ustawy Rzecznik Dyscyplinarny nie musiał poprzedzać dochodzenia dyscyplinarnego postępowaniem wyjaśniającym, bowiem stanowiło to jego uprawnienie, ustawa jasno wskazywała, że dochodzenie „może być poprzedzone” postępowaniem wyjaśniającym (art. 32a ust. 2), stan ten uległ zmianie dopiero w 2009 roku kiedy wprowadzono obligatoryjność postepowania wyjaśniającego. Orzecznictwo sądów powszechnych jasno wskazuje, że krytyczna ocena działalności członka organizacji, jak również sam fakt wszczęcia postępowania dyscyplinarnego dokonany przez uprawniony organ i wykluczenie członka, nawet w sytuacji gdy w postępowaniu tym dopuszczono się uchybień proceduralnych nie posiada znamion bezprawności i nie uprawnia do ochrony przewidzianej w art. 24 k.c. (zob. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie I ACa 585/14, Lex Nr 1621083). Potwierdzenie takiego stanowiska można doszukać się również w wyroku Sądu Najwyższego w sprawie II PK 152/04, uznającego, że wszczęcie czy też kontynuowanie postępowania dyscyplinarnego nie może samo przez się być uznane za naruszenie dóbr osobistych (OSNP 2005/17/266). Tym samym trudno uznać za naruszenie dóbr osobistych powodów przez przewlekłość postępowań dyscyplinarnych oraz brak odpowiedniego przygotowania i wiedzy przez rzeczników oraz sędziów dyscyplinarnych. Nieuzasadniony wydaje się być również zarzut konieczności obrony przez bezprawnym postępowaniem dyscyplinarnym, bowiem strona nie ma takiego obowiązku, stanowi to jej prawo i jego realizacja zależy wyłącznie od jej woli. --- STRONA 10 --- Nie budzi wątpliwości Sądu, to że ocena materiału dowodowego dostarczonego Rzecznikowi Dyscyplinarnego należy właśnie do tego organu, jego decyzją jest także orzeczenie o dalszym toku postępowania i uznanie czy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje do tego podstawy. Zarówno postępowanie wyjaśniające, dochodzenie dyscyplinarne, postępowanie przed Sądem dyscyplinarnym I i II instancji, a także właściwym Sądem Apelacyjnym mają za zadanie ustalić, czy na podstawie zgormadzonego materiału dowodowego doszło do postępowania sprzecznego z zasadami wykonywania zawodu lub zasadami etyki zawodowej przez biegłego rewidenta. To jaką moc dowodową przyzna się konkretnym dowodom, które dowody weźmie się pod uwagę, zależy od konkretnego organu dokonującego oceny. Na podkreślenie zasługuje fakt, że wszystkie te decyzje weryfikowane są później w toku kontroli instancyjnej, jeżeli strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem w sprawie. Nie można w tym przypadku, na podstawie subiektywnych odczuć stron, bądź informacji które zostały stwierdzone dopiero na późniejszym etapie postępowania, przypisywać organom stosowania prawa złej woli, chęci działania na niekorzyść stron postępowania, bowiem w efekcie takiego pojmowania stanu rzeczy, wątpliwości można by poddawać istotę wymiaru sprawiedliwości. Zadaniem każdego procesu jest dojście do prawdy i ustalenia konkretnych zdarzeń. Powódka będąc stroną procesu, korzystała ze swoich uprawnień procesowych. Dlatego też biorąc pod uwagę powyższe, trudno jest przyznać rację i uznać za uzasadnione zarzuty strony powodowej co do sfałszowanych dowodów, pominięcia ustaleń weryfikatora i braku konfrontacji opinii J. B. (1). Faktem jest, że pozbawienie J. S. (1) prawa do obrońcy z urzędu mogło być istotnym naruszeniem procedury obowiązującej przed Sądem dyscyplinarnym, skutkującym np. nieważnością postępowania, jednakże w żadnym wypadku nie może stanowić naruszenia dóbr osobistych. Wyraz takiemu stanowisku dał np. Sąd Apelacyjny w Katowicach, który w wyroku do sprawy o sygn. akt: I ACA 865/09 stwierdził, że ani kodeks cywilny ani jakikolwiek akt prawny nie stwarza podstawy do przyjęcia, że do katalogu dóbr osobistych zaliczyć można prawo do obrony i korzystania z pomocy obrońcy, które są jedynie elementami przeprowadzenia rzetelnego postępowania (Lex Nr 1133392). W sprawie brak jest jednoznacznych dowodów na to, że to właśnie organy samorządu biegłych rewidentów przekazały informację o toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym w stosunku do J. S. (1), (...) Firm, czym miało dojść do zniesławienia strony powodowej. Jak słusznie wskazała świadek I. B., do wycieku informacji faktycznie doszło, jednakże nie wiadomo kto lub co było jego źródłem. Podobna sytuacja miała miejsce jeżeli chodzi o przekazywanie informacji do (...). Należy podkreślić, że ówczesna główna księgowa (...) K. P. (1) zeznała, iż postępowanie dyscyplinarne przeciwko J. S. (1) nie wpłynęło na współpracę między (...), a firmą powódki. W tej sytuacji nie można mówić o zniesławieniu. Trudno jest również uwzględnić twierdzenia powódki, jakoby organy samorządu zawodowego, a także sama organizacja odmawiała powódce ochrony prawnej tytułu zawodowego i swobody wykonywania zawodu. Wskazać należy, że Krajowa Izba (...) zawsze odpowiadała na pisma J. S. (1), jak również podejmowała działania stosownie do posiadanych kompetencji i możliwości. Fakt, że powódka nie była usatysfakcjonowana efektami tych działań, nie może wpływać na stwierdzenie naruszenia w ten sposób jej dóbr osobistych. W ocenie Sądu w działaniach pozwanego opisanych w stanie faktycznym, nie można doszukać się szykanowania J. S. (1), czy też powodowej spółki, jak również naruszenia dóbr osobistych powodów, szczególnie mając na uwadze przytoczone orzeczenia sądów powszechnych i Sądu Najwyższego. Ponownie podkreślić trzeba, że przy ocenie naruszenia dobra osobistego należy kierować się kryteriami obiektywnymi, nie zaś jedynie subiektywnymi odczuciami osoby żądającej ochrony prawnej. Niemniej jednak należy wskazać, iż nawet gdyby do naruszenia dóbr osobistych powodów doszło to nie została spełniona przesłanka bezprawności w działaniu pozwanego. Działania organów pozwanej Krajowej Izby (...) polegające na przeprowadzanych kontrolach oraz prowadzonych postępowaniach dyscyplinarnych oparte były na przepisach prawa oraz mieściły się w jego granicach. Biorąc pod uwagę powyższe konstatacje Sąd doszedł do przekonania, że strona powodowa nie wykazała, aby doszło do jakiekolwiek naruszenia dóbr osobistych powodów na skutek działania pozwanego. Nawet zakładając, że prowadzone postępowanie dyscyplinarne wobec J. S. (1) naruszało jej dobro osobiste w postaci godności, to z pewnością nie możemy mówić o bezprawności w działaniach podejmowanych przez organy Krajowej Izby (...). Bezprawne działanie organów (...) miałoby miejsce wówczas gdyby doszło do nielegalnego działania, organy działałyby nie mając kompetencji do podejmowania określonych czynności. Zdaniem Sądu organy (...) działały zgodnie z obowiązującymi w czasie podejmowanych czynności przepisami prawa. W takiej sytuacji nie zostały spełnione przesłanki zawarte w przepisie art. 24 k.c. i roszczenie powodów należało oddalić w całości jako bezzasadne. --- STRONA 11 --- Orzekając o kosztach postępowania, z uwagi, iż strona powodowa przegrała proces w całości, stosownie do art. 98 § 1 i 3 k.p.c. należało obciążyć ją obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz strony pozwanej stosownie do złożonego w tym zakresie wniosku. Sąd zasądził w punkcie 2 oraz 3 wyroku od powodów na rzecz pozwanego kwoty po 377 zł, na które składają się: koszt zastępstwa procesowego w wysokości 360 zł, wyliczony stosownie do § 10 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu; oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w wyroku.