Wyrok I C 309/08 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy w Katowicac

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 309/08 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 grudnia 2009 r. Sąd Okręgowy w Katowicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Marian K. Zawała Protokolant: st. sekr. sądowy Anna Sobieraj po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. w Katowicach sprawy z powództwa P. M. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Zakładu Karnego o zapłatę 1. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3000,- (trzy tysiące) złotych; 2. w pozostałej części powództwo oddala; 3. koszty procesu między stronami wzajemnie znosi. 1 --- STRONA 2 --- I C 309/08 UZASADNIENIE Powód P. M. domagał się zasądzenia od Skarbu Państwa- Dyrektora Zakładu Karnego kwoty 100 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznane cierpienia fizyczne i psychiczne jakie poniósł w czasie odbywania kary pozbawienia wolności w jednostce penitencjarnej. Na w/w kwotę składały się : - 40 000 zł za ból, cierpienie psychiczne oraz rozstrój zdrowia spowodowane odbywaniem przez 1, 5 roku kary pozbawienia wolności w zadymionej i zagrzybionej celi - 10 000 zł za cierpienia psychiczne wywołane stresem spowodowanym nadmiernym zagęszczeniem więźniów w celi - 30 000 zł za ból i cierpienie spowodowane spóźnionym udzieleniem pomocy medycznej po wypadku powoda z dnia 26 lipca 2005 r. oraz spowodowane niewłaściwym leczeniem urazu - 20 000 zł za ból i cierpienie spowodowane brakiem leczenia zęba oraz za uszczerbek na zdrowiu i oszpecenie spowodowane utratą zęba. Wyrokiem z dnia 30 października 2007 r. Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 15 000 zł z ustawowymi odsetkami od 30 października 2007 r., w pozostałym zakresie oddalając powództwo. Od w/w wyroku obie strony wniosły apelację. Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2008 r. (I ACa 174/08) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3 000 zł i oddalił powództwo o zapłatę 47 000 zł. W pozostałej części uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Odnośnie apelacji pozwanego Sąd Apelacyjny uznał, że fakt, iż powód w czasie pobytu w zakładzie karnym cierpiał na różne schorzenia oraz przebywał w przeludnionej i zadymionej celi nie świadczy o tym, że stan zdrowia powoda był następstwem zaniedbań pozwanego. Sam powód zdawał sobie sprawę z konieczności udowodnienia swych twierdzeń w tym zakresie, gdyż złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza oraz socjologa na okoliczność, że warunki w jakich przebywał spowodowały u niego rozstrój zdrowia w postaci schorzeń oraz spowodowały stres. Sąd Okręgowy, mimo że ustalenia takie wymagały wiedzy specjalistycznej, dowodów tych nie przeprowadził i ustalił, że niewłaściwe warunki odbywania kary pozbawienia wolności spowodowały rozstrój zdrowia powoda. Wobec tego nie do odparcia jest zarzut sprzeczności ustaleń Sądu z treścią zebranego materiału dowodowego oraz naruszenia art. 417 2 k.c. Sąd Okręgowy nie wykazał także, aby powód w wyniku przeludnienia i przebywania w zadymionej celi stał się niezdolny do wykonywania pracy lub by zachodziły przesłanki do uwzględnienia powództwa na zasadzie słuszności. Z tych względów Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok w części uwzględniającej powództwo o zapłatę 10 000 zł tytułem zadośćuczynienia ze 2 --- STRONA 3 --- względu na rozstrój zdrowia powoda wynikający z przebywania w zadymionej i przeludnionej celi i w części oddalającej powództwo w tym zakresie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w tym zakresie Sąd Okręgowy winien, zdaniem Sądu Apelacyjnego, przeprowadzić zawnioskowane przez powoda dowody dla ustalenia czy warunki w jakich odbywał karę powód spowodowały u niego rozstrój zdrowia. Niezbędne jest przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych dla wykazania, że powód chorował o wiele częściej niż w okresie przed osadzeniem go w zakładzie karnym a rodzaj i częstotliwość tych schorzeń wynikała z zadymienia celi i przeludnienia jej. Nie jest obecnie zasadne dokonywanie oględzin celi. Jeżeli zostanie wykazane, że powód doznał rozstroju zdrowia w związku z zadymieniem cel, ich niewłaściwym stanem sanitarnym i przeludnieniem koniecznym będzie rozważenie czy i jakiego rodzaju zadośćuczynienie skompensuje skarżącemu doznaną krzywdę. Ponadto, jak wskazał Sąd Apelacyjny, Sąd Okręgowy ograniczył w tym zakresie ocenę zasadności powództwa do badania czy zachodzą przesłanki odpowiedzialności pozwanego określone w art. 417 k.c. i 417 2 k.c., natomiast pominął powołane przez powoda naruszanie jego dóbr osobistych w związku z warunkami odbywania kary pozbawienia wolności. Dlatego przedmiotem zainteresowania Sądu Okręgowego przy ponownym rozpoznaniu sprawy, winno być ustalenie czy warunki odbywania kary naruszały godność powoda i czy rodzaj i stopień tych naruszeń uzasadnia zasądzenie zadośćuczynienia z art. 448 k.c. Jak zaznaczył Sąd Apelacyjny – należy mieć przy tym na względzie twierdzenia powoda i pozwanego wskazujące na odbywanie kary przez powoda w zakładzie karnym o charakterze półotwartym, częste korzystanie przez powoda z przepustek czy brak skarg na przeludnienie i zadymienie cel. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej wysokości zadośćuczynienia należnego powodowi za niewłaściwe leczenie palucha stopy zasądzając od powoda kwotę 1 500 zł. Odnośnie apelacji powoda Sąd Apelacyjny uznał, że powód winien uzyskać kompensatę za utratę części zęba i dolegliwości bólowe związane z nienależytym leczeniem zęba w kwocie 1 500 zł i zmienił wyrok w tym zakresie. Na rozprawie dnia 6 czerwca 2008 r. powód podtrzymał powództwo w części przekazanej do ponownego rozpoznania, czyli wniósł o zasądzenie od pozwanego kwoty 40 000 zł tytułem zadośćuczynienia za ból i cierpienie wywołane wdychaniem nikotyny oraz przebywaniem w zagrzybionych celach, a toksyny wydzielane przez grzyby spowodowały u powoda zwiększoną zapadalność na zakażenia górnych dróg oddechowych. Ponadto wnosi o zasądzenie kwoty 10 000 zł tytułem zadośćuczynienia za cierpienie psychiczne wywołane stresem spowodowanym nadmiernym zagęszczeniem więźniów w celach. Wniósł powód o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu psychologii w miejsce uprzednio zgłoszonego z zakresu socjologii. (k. 313) 3 --- STRONA 4 --- Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Powód odbywał karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym od 22 czerwca 2004 r. do 21 czerwca 2005 r. i od 21 lipca 2005 r. do 23 grudnia 2005 r. Zakład był jednostką penitencjarną typu półotwartego, w porze dziennej powód mógł swobodnie poruszać się po terenie penitencjarnym, nie musiał ciągle przebywać w celi. Powód korzystał z przepustek. Powód odbywał karę w warunkach przeludnienia, powierzchnia celi, w której był osadzony była mniejsza niż 3 m2 na osobę. Nie przestrzegano zarządzenia Dyrektora Zakładu Karnego dotyczącego palenia tytoniu, co spowodowało, powód będąc osobą niepalącą i cierpiącą na schorzenia górnych dróg oddechowych, przebywał w celi z osobami nałogowo palącymi tytoń. O tym, że pozostali więźniowie palą w celi powód nie zawiadamiał strażników obawiając się negatywnych reakcji ze strony współwięźniów. Jedynie innym współwięźniom, którzy z powodu pełnionych funkcji współpracowali z wychowawcami powód sygnalizował problem z tytoniem. W celi ponadto panowała wilgoć. Budynki jednostki były stare, zdarzały się awarię dachu, usterki sukcesywnie remontowano. W roku 2008 rozpoczęto większy remont pawilonu V, w którym także przebywał powód. (dowód: R. P.–371-372, W. D. k. 372-373, R. T. k. 373, Powód p. M. – 413-414, 342- 350 – notatki służbowe i korespondencja w sprawie remontu) Przed osadzeniem w jednostce powód leczył się w poradni pulmonologicznej, kardiochirurgicznej oraz w poradni chorób wewnętrznych. Od 2003 r. prowadzona jest w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym -historia choroby powoda. Przez to, że powód przebywał w zadymionej i przeludnionej oraz zawilgoconej celi, cierpiał na przewlekłe zmiany zapalne górnych dróg oddechowych. Według opinii biegłego w dokumentacji chorobowej sprzed i po osadzenia nie ma informacji o zmianach zapalnych górnych dróg oddechowych. Natomiast w karcie zdrowia osadzonego opisywane są zmiany zapalne górnych dróg oddechowych, co najpewniej jest związane z warunkami w celach. Po pobycie powoda w Zakładzie Karnym nie nasiliły się inne objawy chorobowe ze strony układu oddechowego. (dowód: Opinia Sądowo lekarska k 432- 440 Uzupełniająca opinia sądowo-lekarska k 485-487, dokumentacja medyczna 319-331, 371, historia choroby powoda z Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego 352 -363) Z uwagi na zagęszczenie panujące w zakładzie karnym powód odczuwał stres. Przeludnienie było uciążliwe fizycznie i emocjonalnie, powodowało, że nie miał zaspokojonej potrzeby intymności. Również przebywanie w zawilgoconych i zadymionych celach rodzi napięcie emocjonalne i dyskomfort. Dla powoda dym papierosowy był poważnym bodźcem stresogennym. (Opinie Sądowo – Psychologiczne k 451- 457, 496) Opinie obu biegłych Sąd uznał za rzetelne. Po opiniach uzupełniających opinie te były kompleksowe i odpowiadały na zadane przez Sąd pytania. Sąd zważył, co następuje: 4 --- STRONA 5 --- Nie ulega wątpliwości, że w czasie pobytu powoda w Zakładzie Karnym panowało tam przeludnienie. Wynika to z zeznań pracowników pozwanej jednostki jak i z ustaleń dokonanych przez Sąd w poprzednim postępowaniu. Stan przeludnienia nie miał charakteru przejściowego. Sąd ustalił też, że powód w trakcie pobytu musiał przebywać w celi z osobami palącymi tytoń. Powód był osobą niepalącą, cierpiącą na choroby układu oddechowego. O tym, że nie były przestrzegane zakazy palenia w celach świadczą dowody z przesłuchania powoda oraz zeznania świadków N. B. i A. K. (k. 127-128). Również funkcjonariusz pozwanego R. P. wskazał, że pomimo zakazu zdarzają się sytuację, że osadzeni palą w celach. Są wtedy wobec nich stosowane kary dyscyplinarne. To właśnie uzasadnia fakt, że powód w sposób oficjalny nie zawiadamiał strażników, że pozostali więźniowie palą, gdyż mogło by to stać się przyczyną konfliktów i odtrącenia powoda przez pozostałych więźniów. Także R. P. wskazał w zeznaniach, że ustalił, iż powód skarżył się kwaterowanie w salach dla osób palących, które to sformułowanie świadka, biorąc pod uwagę zakaz palenia w salach, potwierdza niestosowanie zarządzenia dyrektora o zakazie palenia w celach. Sąd uznał ponadto, że powód w trakcie przebywania w Zakładzie odbywał karę w zawilgoconych celach. Przesłuchanie powoda w tym zakresie częściowo potwierdzają zeznania funkcjonariuszy pozwanego: R. P. zeznał o wilgoci na ścianach łaźni, W. D. dopuszczał możliwość zawilgocenia w celach i podał, że przeludnione cele sprzyjały powstawaniu wilgotności, a R. T. wskazał, że więźniowie czasem suszyli pranie w celach. Natomiast Sąd nie ustalił, by w celach istniało zagrzybienie. Przeczą temu wszyscy powołani wyżej świadkowie pracownicy pozwanego, a powód nie przedstawił na to żadnych dowodów. Ponadto powód nigdy nie składał skarg pisemnych związanych z zagrzybieniem, a jego wyjaśnienia, że nie chciał być uznany za donosiciela, uzasadnione co do skarg na palenie, w wypadku zagrzybienia nie są wiarygodne. Wobec powyższego Sąd ustalił, że w czasie pobytu w Zakładzie Karnym doszło o naruszenia dóbr osobistych powoda, bowiem musiał przebywać w przeludnionych i wilgotnych celach, a stan ten miał charakter ciągły. Ponadto powód był narażony na ciągły kontakt z dymem papierosowym. Wpłynęło to niekorzystnie na psychikę powoda, naruszało potrzebę intymności, było przyczyną stresu powoda. Państwo wykonując swoje uprawnienia władcze, w ramach imperium wykonując zadania represyjne, nie może ograniczać praw człowieka, w stopniu wyższym niż to wynika z zadań ochronnych i celu stosowanych środków. Z tego względu art. 110 § 2 k.k.w. przewiduje, że powierzchnia w celi mieszkalnej przypadająca na jednego skazanego nie może być mniejsza niż 3 m 2 . Przepis art. 248 § 1 k.k.w. przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych wypadkach dyrektor aresztu śledczego może umieścić osadzonych, na czas określony, w warunkach, w których powierzchnia w celi na jedną osobę wynosi mniej niż 3 m 2 . Jednakże przepis ten dopuszcza tylko przejściowe ograniczenie normy wynikającej z art. 110 § 2 k.k.w. i to w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Dodatkowo uznanie art. 248 § 1 kkw przez Trybunał konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją RP wyklucza możliwość odwołania się przez pozwanego do zgodności działania z prawem i braku po stronie pozwanej bezprawności. 5 --- STRONA 6 --- Podkreślić jeszcze raz należy, że powód, jako osoba skazana na karę pozbawienia wolności ma zagwarantowane przez prawo warunki odbywania tej kary. Określone są one szczegółowo w przepisach kodeksu karnego wykonawczego a przede wszystkim wypływają wprost z normy ustawy zasadniczej i wiążących Polskę norm prawa międzynarodowego, zwłaszcza art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Odbywanie kary pozbawienia wolności w przeludnionych celach, stanowi przejaw poniżającego traktowania, prowadzącego do naruszenia godności osób pozbawionych wolności. Podstawą prawną zasądzenia zadośćuczynienia jest w takim wypadku art. 24 w zw. z art. 448 k.c. Sądy orzekając wobec oskarżonych bezwzględne kary pozbawienia wolności, winny zapewnić skazanym należyte warunki odbywania przez nich tej kary. Nie może być zatem tak, iż państwo egzekwuje wobec oskarżonego z całą stanowczością niezastosowanie się do porządku prawnego, a jednocześnie samo, poprzez powoływanie się na okoliczności takie jak przeludnienia w jednostkach penitencjarnych, może uchylać się od odpowiedzialności za nie wywiązywanie się z obowiązków nałożonych na nie ustawą. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że umieszczając powoda w celi nie odpowiadającej normom powierzchni, w celi wilgotnej, gdzie występował problem z tytoniem pozwany Zakład Karny naruszył jego dobro osobiste w postaci godności i prawa godnego odbywania kary w stopniu, który uzasadnia przyznanie powodowi zadośćuczynienia na podstawie art. 24 k.c. i 448 k.c. Pomieszczenie poniżej przyjętej normy 3 m 2 na osobę nie zapewnia dotrzymania wymogu humanitarnego traktowania osadzonych (tak np. wyrok SA z 15 kwietnia 2009 r. I ACa 164/09). Jak słusznie zauważył Sąd Apelacyjny we wskazanym wyroku- nieodzowny element niedogodności związanych z odbywaniem kary pozbawienia wolności nie może przekraczać granicy godności ludzkiej, a w pierwszym rzędzie o warunkach bytowych decyduje stan celi. Jak wynika z przeprowadzonych dowodów cele Zakładu Karnego, w których znajdował się powód, były nie tylko przeludnione, ale także nienależycie wentylowane, bardzo zawilgocone. Sąd wycenił wysokość krzywd jakich powód doznał poprzez odbywanie kary w warunkach przeludnienia jednostki penitencjarnej w Wojkowicach na kwotę 1 000 złotych. Sąd jest zdania, iż tak oceniona wysokość zadośćuczynienia stanowi wartość ekonomicznie odczuwalną przez powoda i może stanowić kompensatę doznanych przez niego krzywd w postaci naruszenia dóbr osobistych, w szczególności prawa do godności, prawa do intymności. Rozmiar krzywdy jednakże nie uzasadnia zadośćuczynienia w takim rozmiarze, którego w pozwie domagał się powód, jest ono, aż nadto wygórowane i nie odpowiada ani rozmiarowi krzywdy ani nie uwzględnia obecnych stosunków majątkowych, dlatego powództwo powoda w pozostałym zakresie zostało oddalone. W zakresie przeludnienia celi należy zatem przyjąć, że pozwany naruszył dobra osobiste powoda. Zadośćuczynienie wynikające z utrudnionych warunków wykonywania kary pozbawienia wolności nie może być jednak wysokie i mieć charakteru innego niż symboliczny. Sąd nie ma obowiązku zasądzenia zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c. w każdym przypadku naruszenia dóbr osobistych. Przy stosowaniu tego przepisu sąd bierze pod uwagę całokształt okoliczności faktycznych, w tym winę sprawcy naruszenia dóbr osobistych i jej stopień oraz rodzaj naruszonego dobra. Wypada przy tym zaznaczyć, że powód często przebywał poza terenem zakładu karnego, korzystał z przepustek i z widzeń poza jednostką. Ponadto odbywał karę w zakładzie 6 --- STRONA 7 --- o charakterze półotwartym, mógł więc swobodnie poruszać się w porze dziennej po całym terenie penitencjarnym i nie musiał ciągle przebywać w celi. Te okoliczności również wpływają na zmniejszenie rozmiaru krzywd powoda, który przecież dużą część czasu spędzał poza przeludnioną celą. Również Sąd uznał, że umieszczając powoda w celi zawilgoconej i z narażeniem na oddziaływanie dymu papierosowego pozwany naruszył jego dobra osobiste w postaci prawa do odbywania kary w godnych warunkach. Przebywanie w zawilgoconych i zadymionych celach rodzi napięcie emocjonalne i dyskomfort. Dla powoda, który był osobą niepalącą dym papierosowy był poważnym bodźcem stresogennym. Ponadto powód przed osadzeniem w zakładzie cierpiał na choroby układu oddechowego, to dodatkowo wpływało na stres psychiczny powoda, który mając świadomość choroby musiał przebywać w warunkach niesprzyjających zdrowiu. Jednakże żądanie zapłaty zadośćuczynienie w wysokości żądanej przez powoda było wygórowane. Rozmiar krzywdy nie uzasadnia zadośćuczynienia w takim rozmiarze, ponadto nie uwzględniałoby ono stosunków majątkowych panujących w społeczeństwie. Ponadto Sąd ustalił, że spełnione zostały przesłanki przyznania powodowi zadośćuczynienie na podstawie art. 445 k.c., w związku z tym, że czynniki w/w tj. dym papierosowy i zawilgocenie spowodowały rozstrój zdrowia powoda. Przez to, że powód przebywał w zadymionej oraz zawilgoconej celi, cierpiał na przewlekłe zmiany zapalne górnych dróg oddechowych. Według opinii biegłego w dokumentacji chorobowej sprzed i po osadzenia nie ma informacji o zmianach zapalnych górnych dróg oddechowych. Natomiast w karcie zdrowia osadzonego opisywane są zmiany zapalne górnych dróg oddechowych, co najpewniej jest związane z warunkami w celach. Sąd uznał więc, że umieszczenie powoda w celi zawilgoconej i zadymionej wywołało u niego rozstrój zdrowia polegający na częstych przewlekłych zapaleniach górnych dróg oddechowych. Podstawę żądania zadośćuczynienia stanowi art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 444 k.c. Zgodnie z tymi przepisami Sąd razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia, może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Chodzi tu o krzywdę ujmowaną jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości), cierpienia psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała albo rozstroju zdrowia w postaci). Zadośćuczynienie stanowi formę rekompensaty pieniężnej z tytułu szkody niemajątkowej. W odniesieniu do zadośćuczynienia funkcja kompensacyjna musi być rozumiana szeroko, albowiem obejmuje zarówno cierpienia fizyczne, jak i sferę psychiczną poszkodowanego. Wysokość zadośćuczynienia odpowiadająca doznanej krzywdzie powinna być odczuwalna dla poszkodowanego i przynosić mu równowagę emocjonalną, naruszoną przez doznane cierpienia psychiczne. Wysokość przyznanego zadośćuczynienia powinna być ustalona przy uwzględnieniu zakresu obrażeń, długości leczenia nasilenia bólu, charakteru skutków. Sąd ustalając wysokość zadośćuczynienia wziął pod rozwagę te wszystkie elementy. Sąd wziął pod uwagę to, że powód doznawał stresu i cierpień psychicznych związanych z przebywaniem w celi z osobami palącymi. Sam nie palił oraz był osobą chorą co powodowało, że dym papierosowy był silnym czynnikiem stresogennym. Rozstrój zdrowia polegał na częstych i przewlekłych zapaleniach górnych dróg oddechowych, które spowodowane były dymem i wilgotnością. Gdyby pozwany zapewnił przestrzeganie zakazu palenia w celach i dbał o właściwe warunki w celach, co oznacza też zapobieganie wilgotności powód nie cierpiał by na tak częste i przewlekłe zapalenia 7 --- STRONA 8 --- dróg oddechowych, nie cierpiał bowiem na nie przed i po opuszczeniu zakładu, istnieje więc związek przyczynowy między zaniedbaniami pozwanego a rozstrojem zdrowia powoda. Stan zdrowia powoda był następstwem zaniedbań pozwanego. Powód odczuwał więc cierpienia zarówno fizyczne jak i psychiczne. Sąd bierze przy tym pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, w tym także fakt, że poza zapaleniami górnych dróg oddechowych, po pobycie w Zakładzie Karnym nie nasiliły się objawy chorobowe ze strony układu oddechowego, same zaś infekcje gardła, mimo, że przewlekłe i dość częste nie uzasadniają przyznania powodowi żądanego zadośćuczynienia, które jest wygórowane i musiało być oddalone. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd uznał, że stosownym zadośćuczynieniem za naruszenie dóbr osobistych powoda i wywołanie rozstroju zdrowia na skutek zadymienie i zawilgocenia cel będzie kwota 2 000 zł i taką Sąd od pozwanego zasądził. Reasumując w zakresie żądania 40 000 zł za ból, cierpienie psychiczne oraz rozstrój zdrowia spowodowane odbywaniem przez 1, 5 roku kary pozbawienia wolności w zadymionej i zagrzybionej celi, co równocześnie było naruszeniem dóbr osobistych powoda Sąd przyznał powodowi kwotę 2 000 zł, w pozostałym zakresie żądanie oddalając. W zakresie żądania 10 000 zł za cierpienia psychiczne wywołane stresem spowodowanym nadmiernym zagęszczeniem więźniów w celi i naruszeniem dóbr osobistych powoda Sąd przyznał powodowi kwotę 1 000 zł, w pozostałym zakresie żądanie oddalając. Sąd wzajemnie zniósł koszty procesu między stronami na mocy art. 100 k.p.c. 8