Postanowienie I C 308/11 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy w Krako

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 308/11 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący SSO Agnieszka Włodyga Protokolant sekr. sądowy Anna Krzak po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. w Krakowie sprawy z powództwa T… F… przeciwko M… S… o ochronę dóbr osobistych i o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda T… F… na rzecz pozwanej M… S… kwotę 977 zł. (dziewięćset siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. --- STRONA 2 --- Sygn. akt I C 308/11 UZASADNIENIE wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r. Powód T… F… w pozwie o ochronę dóbr osobistych, przeciwko pozwanej M… S… wniósł o nakazanie pozwanej przeprosin w formie pisemnego oświadczenia skierowanego na adres powoda o następującej treści: „Przepraszam pana T… F…, za narażenie go na duże stresy spowodowane niepewnością, co do losów druku podpisanego przez niego in blanco i niejasnością odnośnie udzielonego mi pełnomocnictwa. Przepraszam również za obraźliwy stosunek do jego osoby. Oświadczam, że podpisany przez niego druk nie był i nie będzie przeze mnie wykorzystywany, ani też udostępniony osobom trzecim. M… S…” Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz tytułem zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych kwoty 2.500 zł. Na uzasadnienie powód wskazał, że w dniu 20 listopada 2007 r. udzielił M… S… pełnomocnictwa, działając na podstawie udzielonego mu przez zamieszkałego w A… brata J… F…, w sprawie o zasiedzenie. Pozwana prowadziła sprawę o zasiedzenie prawidłowo, a po jej zakończeniu powód rozliczył się z pozwaną. Powód podał również, że w dniu 4 listopada 2008 r. stawił się w kancelarii pozwanej w celu pobrania postanowienia sądu o zasiedzenie i nadania sprawie dalszego biegu poprzez dokonanie wpisu do ksiąg wieczystych. W tym dniu powód podpisał druk in blanco oraz dokonał opłaty za czynności przeprowadzone przez pozwaną. Ponadto w dniu 8 marca 2010 r. powód będąc w kancelarii odebrał teczkę z dokumentami, wśród których nie było oryginału pełnomocnictwa udzielonego przez powoda, ani pełnomocnictwa udzielonego przez jego brata J… F…. Miesiąc później powód odebrał z sekretariatu ksiąg wieczystych odpis pełnomocnictwa z dnia 5 stycznia 2009 r. podpisany przez J… F… i potwierdzony za zgodność z oryginałem. Powód zwracał się pisemnie do pozwanej o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji, jednak bezskutecznie, wobec czego w dniu 4 listopada 2010 r. udał się do kancelarii pozwanej, by w obecności świadka A… K…, wyjaśnić z pozwaną kwestie spornego pełnomocnictwa. Wówczas pozwana wyprosiła powoda z kancelarii, określając go jako osobę „chorą psychicznie”. W odpowiedzi na pozew pozwana M… S… wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. --- STRONA 3 --- Na uzasadnienie wskazała, że działała na zlecenie powoda T… F…, jako pełnomocnik jego brata J… F…, najpierw w sprawie o zasiedzenie nieruchomości przed S… R… dla K… K… w K…, a następnie w sprawie o wpis do wieczystej przed S… R… dla K… P… w K…. Pozwana zaprzeczyła jakoby posiadała jakikolwiek arkusz papieru z podpisem in blanco T… F…, wbrew twierdzeniom powoda. Po zakończeniu obu tych spraw pozwana wydała komplet akt powodowi w marcu 2010 r., co zostało potwierdzone własnoręcznie przez powoda. Pozwana podała, że w aktach sprawy znajdowały się wszystkie posiadane przez pozwana dokumenty z akt spraw bądź ich kserokopie. Natomiast oryginał pełnomocnictwa został przedłożony do sprawy o zasiedzenie, która toczyła się przed S… R… dla K…P…. Następnie kilka dni po wydaniu akt powód wystosował pismo z dnia 15 marca 2010 r., jednakże z uwagi na jego treść i absurdalne zarzuty, pozwana nie udzieliła na nie odpowiedzi. Powód ponownie zgłosił się do kancelarii pozwanej z żądaniem zwrotu, jak twierdził, arkuszu papieru z podpisem in blanco. W pisemnej odpowiedzi pozwana oświadczyła wówczas, iż żadnego takiego dokumentu nie posiada. W maju 2010 r. powód przesłał list polecony do pozwanej z żądaniem zwrotu arkusza papieru z podpisem in blanco. W pisemnej odpowiedzi przesłanej powodowi pozwana ponownie oświadczyła, że nie posiada żadnego takiego dokumentu, wobec czego zwrócić go nie może. Następnie powód wystosował skargę do O… R… A… w K… i w odpowiedzi na tę skargę pozwana po raz kolejny złożyła oświadczenia o niemożności spełnienia żądań powoda z braku przedmiotu żądania. O… R… A… uznała, iż brak jest uzasadnionych podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko pozwanej. Jako kolejne zdarzenie z udziałem powoda pozwana podała, że dniu 14 października 2010 r. powód korzystając z pomocy swojego znajomego o nazwisku K…, zapisał się na dyżur w kancelarii pozwanej i wraz z nim wszedł do pomieszczeń kancelarii, po raz kolejny domagając się wydania arkusza papieru z jego podpisem in blanco . Pozwana wzburzona zakłócaniem jej czasu pracy, kazała obu mężczyznom opuścić kancelarię, oświadczając przy tym, że jeżeli powód ma problemy powinien udać się do specjalisty. Po tym zdarzeniu pozwana otrzymała wezwanie do próby ugodowej przed S… R… dla K… Ś…. W toku tego postępowania pozwana złożyła oświadczenie, że nie posiada żadnego druku in blanco podpisanego przez wnioskodawcę. Niespornym w sprawie było, iż: W dniu 25 maja 2005 r. przed notariuszem A… K… - K… w K… N… w K., rep. A nr …2005, brat powoda J… F…, zamieszkały w A… ustanowił pełnomocnikiem swojego brata T… F…. i upoważnił go do: --- STRONA 4 --- - nabycia pod dowolnym tytułem darmym lub odpłatnym, a w szczególności w drodze przyjęcia w jego imieniu darowizny nieruchomości będącej własnością pełnomocnika, położonej w T… , jedn. ewid. W… W…, stanowiącej działkę nr 262 o pow. 46 a, na warunkach według swobodnego uznania pełnomocnika oraz objęcia nieruchomości w posiadanie - potwierdzenia w jego imieniu zawarcia, zmiany lub rozwiązania umowy darowizny sporządzonej w tej kancelarii w dniu 29 marca 2005 r. Rep. A Nr … /2005 na warunkach według uznania pełnomocnika - załatwiania w Konsulatach, Ambasadach, USC oraz innych urzędach wszelkich formalności związanych z wydaniem i odbiorem dokumentu potwierdzającego jego tożsamość i polskie obywatelstwo - reprezentowania go we wszelkich wyżej powołanych oraz innych sprawach przed wszelkimi osobami prawnymi i fizycznymi, sądami, MSWiA, organami władzy i administracji państwowej, w tym przed U… S…, Z… G… i Z… E… , UMiG, składania wszelkich oświadczeń woli i wiedzy, odbioru należności pieniężnych z jakiegokolwiek tytułu oraz korespondencji zwykłej lub poleconej, zawiadomień o wpisie do ksiąg wieczystych, odwoływania się od niekorzystnych decyzji i orzeczeń oraz dokonywania wszelkich innych czynności, które w związku z realizacją pełnomocnictwa mogą okazać się konieczne. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód T… F… zwrócił się do pozwanej M… S… o pomoc w uregulowaniu stanu prawnego nieruchomości położonej w T…, gm., W… W.., objętej kw nr (…). Pozwana uznała, że najlepszym sposobem uregulowania prawa własności będzie sprawa o zasiedzenie tej nieruchomości przez brata powoda J… F…. T… F… przedstawił pozwanej oryginał pełnomocnictwa udzielonego mu przez jego brata J… F…, a nadto w dniu 20 listopada 2007 r. udzielił adwokatowi M… S… dalszego pełnomocnictwa, jako pełnomocnik swojego brata, do zastępowania w sprawie o zasiedzenie przed S… R… dla K… K… w K… oraz w instancjach właściwych w tej sprawie, jak również w postępowaniu egzekucyjnym. dowód: pełnomocnictwo z dnia 20 listopada 2007 r. k. 6, zeznania powoda, k. 169; zeznania pozwanej k. 170 Powód nie zgłaszał zastrzeżeń co do czynności wykonywanych przez pozwaną. Współpraca między stronami układała się dobrze. Sprawa o zasiedzenie zakończyła się pomyślnie dla wnioskodawcy J… F…. Postanowieniem z dnia 22 października 2008 r. Sąd R… dla K… K… w K…w sprawie do sygn. akt I Ns …. stwierdził, że J… F… nabył przez --- STRONA 5 --- zasiedzenie z dniem 30 września 2007 r. prawo własności nieruchomości położonej w T…, gm., W… Wieś, objętej kw nr (…), prowadzoną przez S… R… dla K… -P…, W… K… W… w K…. dowód: wniosek o stwierdzenie zasiedzenia z dnia 26 listopada 2007 r. k. 82, postanowienie z dnia 22 października 2008 r. S… R… dla K… K… w K… -sygn. akt I Ns … k. 78, Po zakończeniu sprawy o zasiedzenie powód zlecił pozwanej dokonanie wpisu do księgi wieczystej prawa do nieruchomości nabytego przez jego brata w drodze zasiedzenia. Jeszcze w sądzie po zakończeniu sprawy o zasiedzenie rozmawiał z pozwaną na temat wpisu do księgi wieczystej, ustnie upoważniając pozwaną do złożenia wniosku o wpis. W kancelarii uiścił na rzecz pozwanej honorarium z tym się wiążące w kwocie 600 zł., a nadto kwotę 200 zł. tytułem opłaty sądowej od wniosku o wpis do księgi wieczystej oraz 60 zł. tytułem opłaty za założenie księgi wieczystej. Powód otrzymał od sekretarki potwierdzenie dokonania wpłaty z tego tytułu. Powód nie udzielał pozwanej osobnego pełnomocnictwa w sprawie o wpis do księgi wieczystej. Po uiszczeniu opłat pozwana albo jej aplikant sporządził wniosek o wpis do księgi wieczystej, do którego został dołączony odpis pełnomocnictwa, na którym omyłkowo wpisano zamiast T… F… – J… F…, który był wnioskodawcą w sprawie o wpis do księgi wieczystej. Pozwana M… S… wraz z wnioskiem z dnia 12 stycznia 2009 r. o wpis do księgi wieczystej przedłożyła do S… R… dla K… P… W… IV K… W… w K… , odpis pełnomocnictwa z dnia 5 stycznia 2009 r., bez podpisu mocodawcy, a jedynie ze wskazaniem danych mocodawcy „…”, potwierdzony za zgodność z oryginałem przez pozwaną o treści: „udzielam M… S… pełnomocnictwa do zastępowania w sprawie o wpis do księgi wieczystej przed S… R…. dla K… P… w K… W… IV K… W… oraz w instancjach właściwych w tej sprawie, jak również w postępowaniu egzekucyjnym”. dowód: pełnomocnictwo z dnia 5 stycznia 2009 r. k. 12, wniosek o wpis w księdze wieczystej z dnia 12 stycznia 2009 r. k. 80, zestawienie kosztów k. 11, zeznania pozwanej k. 170, Pod koniec 2009 roku przyszło zawiadomienie do kancelarii pozwanej o wpisie prawa własności J… F… do ksiąg wieczystych w oparciu o postanowienie o zasiedzeniu. Jeszcze w grudniu 2009 r. powód odebrał osobiście od pozwanej M… S… odpis zawiadomienia o wpisie do księgi wieczystej, a pozwana poinformowała powoda, że akta sprawy będzie trzymać przez pół roku, a gdy nie zostaną przez niego odebrane w tym czasie, to zostaną przeznaczone do zniszczenia. Po uprawomocnieniu się postanowienia o wpisie, pozwana --- STRONA 6 --- zadzwoniła do powoda i poinformowała go, że może przyjść i odebrać dokumenty. W dniu 8 marca 2010 r. powód T… F… zgłosił się do kancelarii i odebrał wszystkie dokumenty od synowej M… S…, która w tym czasie była zatrudniona jako sekretarka. Odbiór dokumentów został przez powoda potwierdzony. W tym dniu pozwana w ogóle nie rozmawiała z powodem, a wszystkie formalności załatwiła sekretarka. W trakcie oczekiwania na wydanie dokumentów, powód zauważył na biurku aplikanta dokument zawierający pełnomocnictwo do zupełnie innej sprawy i wówczas przypomniał sobie, że udzielił pozwanej pełnomocnictwa w formie dokumentu in blanco . dowód: zeznania powoda, k. 169; zeznania pozwanej k. 170 Pismem z dnia 15 marca 2010 r. powód po raz pierwszy zwrócił się do pozwanej o zwrot dokumentu podpisanego przez niego w dniu 4 listopada 2008 r. (czwartek, godz. 18.00), który miał być według niego dokumentem upoważniającym do reprezentowania powoda w księgach wieczystych. Powódka nie odpowiedziała na to pismo. Później powód dwa razy przyszedł do kancelarii pozwanej żądając wydania druku in blanco , podpisanego przez niego, przy czym powód w sposób bardzo emocjonalny wyrażał swoje zdanie, co znacznie utrudniało rozmowę z nim. Faktycznie doszło do tego, że pozwana dwukrotnie wyprosiła powoda z kancelarii mówiąc, że nie będzie więcej na ten temat rozmawiać. W kolejnym piśmie z dnia 29 maja 2010 r. T… F… wskazał, że dokumentem, który podpisał w dniu 4 listopada 2008 r. nie było pełnomocnictwo do reprezentowania go w księgach wieczystych, lecz w rzeczywistości był to weksel, który pozwana podsunęła mu do podpisu. W piśmie tym powód zażądał zwrotu „oryginalnego weksla”. W odpowiedzi na to pismo, pozwana poinformowała, że nie posiada żadnych dokumentów dotyczących spraw powoda jak również jego brata J… F… , a akta sprawy zostały mu wydane w dniu 8 marca 2010 r., co zostało przez powoda potwierdzone. Pozwana, by uspokoić powoda poprosiła aplikanta, aby poszedł z nim do S… do W… K… W… i sprawdził treść przedmiotowego pełnomocnictwa złożonego do akt. Aplikant pomógł powodowi w załatwieniu wszelkich formalności związanych z uzyskaniem odpisu pełnomocnictwa w W … K… W…. Brat powoda J… F… złożył m.in. na potrzeby niniejszego postępowania pisemne oświadczenie, że nigdy nie udzielał pełnomocnictwa adwokat M… S… ani w formie ustnej ani w formie pisemnej, a jego pełnomocnikiem w Polsce jest jego brat T… F… . dowód: pismo powoda z dnia 15 marca 2010 r. k. 25, pismo pozwanej z dnia 21 czerwca 2010 r. k. 14, pismo powoda z dnia 29 maja 2010 r. k. 29, oświadczenie J… F… z dnia 27 maja 2010 r. k 13, zeznania pozwanej k. 170, zeznania powoda k. 169 --- STRONA 7 --- T… F… w dniu 16 sierpnia 2010 r. złożył skargę do O… R… A… w K… na M… S… , w której oprócz zarzutów skierowanych pod adresem pozwanej zawarł prośbę o pomoc w odzyskaniu dokumentu (weksla), który został przez powoda podpisany w wyniku oszustwa M… S…. Pozwana ustosunkowując się do przedmiotowej skargi szczegółowo opisała przebieg współpracy z T… F…., zaprzeczyła istnieniu jakichkolwiek dokumentów podpisanych przez T… F… ani J… F… . W odpowiedzi na powyższą skargę O… R… A… uznała, iż brak jest uzasadnionych podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko pozwanej. dowód: pismo powoda do O… R… A… w K… z dnia 16 sierpnia 2010 r. k. 33, pismo pozwanej do O… R… A… w K… z dnia 7 września 2010 r. k. 40, pismo z dnia 27 września 2010 r. zawierające odpowiedz O… R… A… w K… k. 42 W dniu 14 października 2010 r. kolega powoda A… K…umówił się na wizytę i poradę prawną w kancelarii pozwanej. Powód wielokrotnie opowiadał mu o zaistniałej sytuacji, wobec czego A … K…, jako jego dobry kolega, zaproponował mu, że pójdzie z nim do kancelarii pozwanej i w tym celu umówił się na wizytę. Aplikant pozwanej poprosił A… K…, który przez pokój pośredni wszedł do gabinetu pozwanej, a zaraz za nim powód i wówczas jeden z nich poruszył kwestię zwrotu druku podpisanego in blanco . Pozwana nie widziała możliwości dalszej rozmowy, gdyż wcześniejsze kontakty z powodem nie przynosiły efektu, więc wyprosiła powoda i A… K…, przy czym pozwana zachowywała się bardzo spokojnie. Po powtórnej prośbie o opuszczenie pokoju pozwana wypowiedziała słowa pod adresem powoda mniej więcej o treści: „ jeżeli ma Pan problemy emocjonalne to proszę się udać do specjalisty ”. Wymiana zdań miała miejsce w pomieszczeniu przechodnim, a nadto drzwi pomiędzy sekretariatem a gabinetem pozwanej były uchylone. Wizyta w kancelarii trwała kilka minut, nie więcej niż pięć minut, powód i A… K… opuścili kancelarię, nie stawiali oporu. Podczas tego spotkania nie dochodziło do żadnych krzyków, ani nie padły żadne słowa uważane powszechnie za obelżywe. dowód: zeznania pozwanej k. 170, zeznania świadka A… K… k. 166, zeznania świadka J… K… k. 140 i zeznania świadka M… S… k. 141, kserokopia z terminarzu wizyt w kancelarii k. 44 --- STRONA 8 --- W dniu 18 października 2010 r. T… F… złożył do P… R… K… Ś… - W…w K…zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy przez M… S…. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2010 r. . P… R.. K… Ś… - W… w K…, sygn. akt 4 Ds. …, odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie wystawienia przez M… S… w nieustalonym w dniu pomiędzy 04 listopada 2008 roku a 14 stycznia 2009 roku w nieustalonym miejscu, a następnie użycia w krótkim odstępie czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru - w dniu 14 stycznia 2009 roku - na potrzeby postępowania przez S… R… dla K… P… w K… , W… IV K… W… numer DZKW …, dokumentu w postaci „odpisu pełnomocnictwa" poświadczającego nieprawdę co do udzielnie przez J… F… w dniu 5 stycznia 2009 roku w Krakowie pełnomocnictwa do zastępstwa w sprawie o wpis do księgi wieczystej, które to okoliczności mają znaczenie prawne, tj. o przestępstwo z art. 271 § l k.k. i art. 273 k.k. w zw. z ar t. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., na podstawie art. 17 § l pkt. 2 k.k., wobec braku znamion czynu zabronionego. T … F … w dniu 10 grudnia 2010 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia, lecz P … R … w K … Ś … W … w dniu 27 stycznia 2011 r. zarządził odmowę przyjęcia tego zażalenia z uwagi na wniesieni e go przez osobę nieuprawnioną, a postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2011 r. S … R … dla K … - Ś … w K … , sygn. akt XIV Kp … utrzymał zaskarżone zarządzenie w mocy . dowód: akta sprawy sygn. 4 Ds…: zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa k. 1, postanowienie z dnia 25 listopada 2010 r. o odmowie wszczęcia dochodzenia k. 51, zarządzenie z dnia 27 stycznia 2011 r. P… R… w K… Ś… W… k. 57, postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2011 r. S… R… dla K… -Ś.. w K…, sygn. akt XIV Kp… k. 63 Powód T… F… w dniu 10 grudnia 2010 r. złożył do S… R… dla K… Ś… w K.. wniosek o wezwanie do próby ugodowej. We wniosku zgłosił propozycję przeproszenia go przez M… S… za „nieuprawnione/fałszywe użycie pełnomocnictwa z dnia 5 stycznia 2009 r. (w sprawie o wpis do księgi wieczystej), w sytuacji, gdy ani J… F.., ani on T… F… – jako jego prawny pełnomocnik - nie poświadczali swoimi podpisami pełnomocnictwa wystawionego tego dnia przez M… S…” oraz przeproszenie za niezwrócenie T…F..druku in blanco, podpisanego przez niego w dniu 4 listopada 2008 r.” Ponadto T… F…we wniosku domagał się wypłaty zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr, poprzez używanie przez M… S… fałszywego pełnomocnictwa z dnia 5 stycznia 2009 r. w kwocie 2.500 zł. oraz zwrotu druku in blanco , podpisanego przez niego w dniu 4 --- STRONA 9 --- listopada 2008 r. w kancelarii M… S…, a wówczas odstąpi od wystąpienia z powództwem cywilno-prawnym przeciwko M… S…, a także od podjęcia kroków zmierzających do upublicznienia opisanych spraw, które naruszyłyby jej wizerunek jako … – osoby publicznego zaufania. Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. w sprawie z wniosku T… F… przeciwko M… S… o wezwanie do próby ugodowej, sygn. akt I Co …, uczestniczka M… S…oświadczyła, że nie może zawrzeć żadnej ugody, gdyż nigdy nie posługiwała się pełnomocnictwem podpisanym przez wnioskodawcę (fałszywym), jak również nie posiada żadnego druku in blanco podpisanego przez wnioskodawcę i wobec powyższego do ugody między stronami nie doszło. dowód: wniosek z dnia 10 grudnia 2010 r. k. 15, protokół z rozprawy w sprawie sygn. akt I Co … k. 16 Stan faktyczny sprawy ustalono na podstawie dowodów z dokumentów zgromadzonych w sprawie, których prawdziwość nie budziła wątpliwości i których prawdziwość nie była przez strony kwestionowana. Powód zakwestionował odpis pełnomocnictwa z dnia 5 stycznia 2009 r. (k. 12), przy czym wskazać należy, że zakwestionowana została treść dokumentów, fakt udzielenia pełnomocnictwa przez jego brata na rzecz M… S…, a nie sam dokument jako taki. Stan faktyczny ustalono też w oparciu o zeznania złożone przez świadków A… K…, J… K… i M… S… oraz zeznania złożone przez strony – powoda (częściowo) i pozwaną. Zeznania złożone przez świadków J…. K… i M… S… w całości uznano za wiarygodne, a szczególnie co do okoliczności i przebiegu spotkania powoda, A… K… i pozwanej w dniu 14 października 2010 r., które miało miejsce w kancelarii M… S…. Brak podstaw do kwestionowania prawdziwości faktów wskazanych przez tych świadków. Sąd nie dał wiary zeznaniom A… K…, co do użycia przez pozwaną pod adresem powoda sformułowania, że powód jest osobą chorą psychicznie, bowiem zeznania te pozostają w sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami wyżej wskazanych świadków oraz z zeznaniami pozwanej, którym Sąd dał wiarę. Odnośnie zeznań złożonych przez strony wskazać należy, że powód i pozwana przedstawili wydarzenia, opisując je z ich punktu widzenia, a w szczególności zeznania powoda zawierają subiektywną ocenę sytuacji i zdarzeń, których był uczestnikiem. Te zdarzenia, które znalazły potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie posłużyły celem ustalenia stanu faktycznego. Za niewiarygodne, ze względu na zasady --- STRONA 10 --- doświadczenia życiowego i brak możliwości jakiejkolwiek weryfikacji w pozostałym materiale dowodowym uznano twierdzenia powoda o istnieniu dokumentu podpisanego in blanco , który miał zostać podpisany przez powoda w wyniku oszustwa pozwanej. Zwrócić uwagę jedynie można, że składając zeznania powód wskazał, że druk podpisał w dniu 4 listopada 2009 r., w piśmie np. z dnia 15 marca 2010 r. skierowanym do pozwanej wskazał, że druk podpisał 4 listopada 2008 r. (czwartek, godzina 18.00). Zeznania powoda zasługują na wiarę jedynie w tym zakresie, w jakim pokrywają się z zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków oraz z zeznaniami pozwanej. Przedstawione przez powoda okoliczności podpisania dokumentu in blanco , motywy i cel działania pozwanej, w świetle zasad doświadczenia życiowego nie zasługują na wiarę, Natomiast Sąd uznał zeznania pozwanej za wiarygodne, bowiem są logiczne, spójne konsekwentne i miarodajne dla oceny stanu faktycznego. Znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Sąd zważył co następuje: Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Przepis art. 24 § 1 k.c. stanowi zaś, że ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania chyba, że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Powołane wyżej przepisy zawierają regulację dotyczącą ochrony dóbr osobistych jedynie przykładowo wymienionych w art. 23 k.c. Zakładają one bezprawność działania, która jest wystarczającą przesłanką do skutecznego domagania się ochrony prawnej wskazanej w art. 24 k.c. Wskazać trzeba, że przepis art. 24 § 1 k.c. rozkłada ciężar dowodu w ten sposób, że na powoda nakłada obowiązek udowodnienia, że pozwany naruszył jego dobra osobiste. Przepis formułuje również domniemanie prawne bezprawności naruszenia dóbr osobistych. Na pozwanym zatem ciąży obowiązek udowodnienia, że jego działanie naruszające dobra osobiste powoda nie było bezprawne. Do okoliczności wyłączających --- STRONA 11 --- bezprawność zachowania się sprawcy zagrożenia lub naruszenia dobra osobistego zalicza się w szczególności: działanie na podstawie przepisu lub w wykonaniu prawa podmiotowego, zgodę uprawnionego, nadużycie prawa podmiotowego osobistego (art. 5 k.c.), działania podjęte w obronie uzasadnionego interesu społecznego lub prywatnego, obronę konieczną, stan wyższej konieczności, działania podjęte zgodnie z prawdopodobną wolą osoby zainteresowanej. Dla dokonania oceny czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenie ma nie subiektywne odczucie osoby, jej indywidualne wartości uczuć i stanu psychicznego, ale to jaką reakcję wywołuje naruszenie w społeczeństwie. Należy więc przyjmować koncepcję obiektywną naruszenia dobra osobistego w kontekście całokształtu okoliczności sprawy. Kwestia zagrożenia lub naruszenia dóbr osobistych winna być ujmowana w płaszczyźnie faktycznej i prowadzić do ustalenia, czy dane zachowanie, biorąc pod uwagę przeciętne reakcje ludzkie, mogło obiektywnie stać się podstawą do negatywnych odczuć po stronie pokrzywdzonego. Abstrahuje się tym samym od subiektywnych odczuć osób nadwrażliwych oraz takich, które z różnych względów nie mają zdolności do reagowania emocjonalnego na określone zachowania innych podmiotów (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2005 r., I ACa 353/05, LEX nr 175202, wyrok SN z dn. 26.10.2001 r., V CKN 195/01, LEX nr 53107). W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należało ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi zbadać, czy działanie pozwanej było bezprawne (por. wyrok SN z dn. 17.06.2004 r., V CK 609/03, LEX nr 109404). Odnosząc powyższe, w tym biorąc pod uwagę przepisy prawne regulujące kwestię ochrony dóbr osobistych, do ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie stwierdzić należy, że powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód nie wykazał, aby pozwana w dniu 14 października 2010 r. określiła go jako osobę chorą psychicznie. Przeczą temu w pierwszej kolejności wiarygodne zeznania świadków oraz zeznania pozwanej, które w tej kwestii wzajemnie ze sobą korespondują. Pozwana przyznała, że skierowała pod adresem powoda słowa „jeżeli ma pan problemy emocjonalne to proszę się udać do specjalisty”. W ocenie Sądu należy odczytywać to sformułowanie w kontekście całokształtu okoliczności sprawy i atmosfery samego spotkania. Powódka wielokrotnie była odwiedzana przez powoda w swej kancelarii, jak również w formie pisemnej była wielokrotnie wzywana przez niego do zwrotu dokumentu in blanco z podpisem powoda, który w rzeczywistości nigdy nie został sporządzony. Pomimo zapewnień --- STRONA 12 --- pozwanej, że nie dysponuje takim dokumentem, powód nie ustawał w swych żądaniach. Stosunki między stronami uległy znacznemu pogorszeniu, powód w coraz bardziej emocjonalny sposób reagował na wyjaśnienia pozwanej tak, że rozmowy z nim nie przynosiły zamierzonych efektów. W tym dniu pozwana została niejako zaskoczona przez A… K…, którego postura też mogła wzbudzić u niej uzasadniony niepokój, bowiem spodziewała się, że na wizytę przyjdzie osoba w celu uzyskania porady prawnej, a nie by wraz z powodem po raz kolejny egzekwować od niej nieistniejący dokument. W ocenie Sądu pozwana kierując do powoda powyższe słowa chciała skrytykować sam zamysł powoda co do zorganizowania symulowanej wizyty, była formą reakcji na to zachowanie powoda, a określenie to w kontekście całej sytuacji nie miało zabarwienia pejoratywnego i nie miało na celu obrażenie powoda. Również reakcja świadków tego zdarzenia świadczy o tym, że określenie to nie mogło obiektywnie stać się podstawą do negatywnych odczuć po stronie pokrzywdzonego. Świadek A… K… zeznał, że „podczas tej wizyty był pełen spokój, kultura” (k. 168), a świadek M… S … podał, że „pozwana zachowywała się nader spokojnie” (k. k. 143), a świadek J… K… uznał, że nie padły słowa uważane za obelżywe” (k. 141), a zatem sformułowania użyte przez pozwaną nie miały na celu zdyskredytowanie go w oczach jego kolegi A… K… oraz osób postronnych i nie miały na celu naruszenie jego dobrego imienia i godności osobistej. Na marginesie wskazać należy, że pozwana skierowała ww. słowa w obecności ograniczonej liczby osób tj. pracowników kancelarii i kolegi powoda A… K…, a powód nie wykazał, by określenie te zostało rozpowszechnione. Powód wskazał również, że doszło do naruszenia jego dóbr poprzez narażenie go na duże stresy spowodowane niepewnością, co do losów druku pisanego przez niego in blanco i niejasnością odnośnie udzielonego pozwanej pełnomocnictwa. W pierwszej kolejności należy wskazać, że kwestia bezprawności działania pozwanej była przedmiotem postępowania karnego prowadzonego przez P… R… w K… Ś… W… w sprawie sygn. akt 4 Ds. …, który postanowieniem z dnia 25 listopada 2010 r. odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie wystawienia przez M… S…, a następnie użycia w dniu 14 stycznia 2009 roku - na potrzeby postępowania przez S… R… dla K… P… w K…, W… IV … Wieczystych numer DZKW … , dokumentu w postaci „odpisu pełnomocnictwa" poświadczającego nieprawdę co do udzielnie przez J… F… w dniu 5 stycznia 2009 roku w K… pełnomocnictwa do zastępstwa w sprawie o wpis do księgi wieczystej, wobec braku znamion czynu zabronionego. --- STRONA 13 --- Również przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe nie wykazało, by zachowaniu pozwanej M… S… było bezprawne. Brak podstaw do uznania za udowodniony faktu podpisania przez powoda dokumentu in blanco . Powód nie przedstawił wiarygodnego materiału dowodowego, celem wykazania, że istotnie w dniu 4 listopada 2009 r. udzielił pozwanej pełnomocnictwa w formie druku in blanco , a tym bardziej, że w efekcie druk ten był wekslem in blanco , podstępnie podsuniętym mu do podpisu przez pozwaną. Przeczą temu zasady doświadczenia życiowego oraz przepisy prawa wekslowego, które ograniczają przydatność weksli in blanco , gdy nie jest do nich dołączona deklaracja wekslowa, w której strony uzgadniają w jaki sposób weksel ten winien być wypełniony w brakujące elementy w momencie emisji weksla. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego sprawy powód T… F… udzielił adwokatowi M… S… pełnomocnictwa, działając na podstawie udzielonego mu przez zamieszkałego w A…. brata J… F… w sprawie o zasiedzenie. Pozwana prowadziła sprawę o zasiedzenie prawidłowo, a po jej zakończeniu powód rozliczył się z pozwaną. Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanej, że występując do ksiąg wieczystych jako pełnomocnik brata powoda J… F…, uznała, że jest to kontynuacja sprawy o zasiedzenie, czyli działała w oparciu o pełnomocnictwo przedłożone do sprawy o zasiedzenie oraz w oparciu o powierzenie jej w formie ustnej przez powoda przeprowadzenia wpisu w księdze wieczystej, a także z powodu wcześniejszego opłacenia takiej sprawy przez powoda za pośrednictwem pozwanej. Jako, że T… F… podpisał tylko jeden egzemplarz pełnomocnictwa dla M… S… , a pełnomocnictwo to zostało złożone w aktach sprawy o zasiedzenie, dlatego też pozwana, sporządziła jego odpis, a omyłkowo zamiast imienia „T… " wpisała imię „J…" co w ostateczności zgodne jest z treścią udzielonego jej pełnomocnictwa, gdyż w rzeczywistości nie prowadziła żadnych spraw T… F…, lecz wyłącznie sprawy J… F… jako jego dalszy pełnomocnik. Nie sposób odmówić wiary twierdzeniom pozwanej, że w praktyce nie używa ona dokumentów in blanco , lecz operuje standardowymi drukami, w których klienci udzielają jej pełnomocnictwa do prowadzenia spraw, bowiem praktyka ta jest powszechna wśród pełnomocników procesowych. Odnosząc się do kwestionowanych przez powoda uprawnień pozwanej, jako adwokata, do potwierdzenia za zgodność z oryginałem udzielonego pełnomocnictwa, wskazać należy na przepis art. 89 § 1 k.p.c., który stanowi, że adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także radca P… G… S… P… mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie, a zatem --- STRONA 14 --- pozwana przedkładając do akt księgi wieczystej uwierzytelniony przez siebie odpis pełnomocnictwa działała zgodnie z prawem. Ubocznie należy wskazać, że intencją powoda było wydanie spornego pełnomocnictwa w formie druku in blanco , jednak żądanie to nie było objęte pozwem, a jedynie wnioskiem o wezwanie do próby ugodowej przed S… R… dla K… Ś… w K… . Reasumując, wskazać należy, że przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe nie wykazało, by pozwana wypowiadając wobec powoda słowa o treści „jeżeli ma pan problemy emocjonalne to proszę się udać do specjalisty” kierowała się złośliwością i chęcią obrażenia i dokuczenia powodowi. Nie można uznać, że działała w zamiarze pokrzywdzenia powoda. Wobec niewykazania przez powoda, że w rzeczywistości zostało sporządzone przez niego na rzecz pozwanej sporne pełnomocnictwo w formie druku in blanco , a w konsekwencji, by zdarzenie to będące udziałem pozwanej, miało narażać powoda na duże stresy, nie można uznać, by w ten sposób jego dobra osobiste zostały naruszone. Wobec powyższego stwierdzić należy, że działanie pozwanej nie było bezprawne, a skoro tak, to powodowi nie przysługuje ochrona z art. 24 k.c. Brak podstaw do uwzględnienia żądania pozwu w części dotyczącej żądania zasądzenia zadośćuczynienia, jako że brak podstaw do uwzględnienia żądania pozwu w zakresie ochrony dóbr osobistych (art. 24 k.c.) w ogóle. Z uwagi na powyższe okoliczności roszczenia powoda nie mogły być uwzględnione w oparciu o art. 24 k.c. i 448 k.c., co skutkowało oddaleniem powództwa w całości. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca proces jest obowiązania do zwrotu kosztów procesu poniesionych przez stronę przeciwną. Od powoda na rzecz pozwanej zasądzono koszty zastępstwa procesowego w wysokości taryfowej (od roszczenia o charakterze niemajątkowym - 360 zł., od żądania zapłaty 2.500 zł. kwotę - 600 zł. oraz - 17 zł. opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego). Na marginesie wskazać należy, że sąd nie doszukał się podstaw do zastosowania w sprawie art. 102 k.p.c. Powód pokrył w całości koszty sądowe, niniejsza sprawa była de facto kolejną zainicjowaną przez powoda próbą wyjaśnienia sytuacji, która na skutek jego działań jak: zawezwanie do próby ugodowej, zawiadomienie organów ścigania o możliwości popełnienia przez pozwaną przestępstwa, poinformowanie O… R… A…o działaniach pozwanej była w dostateczny już sposób wyjaśniona. Konsekwencje dalszego działania, wobec braku podstaw do uwzględniania pozwu winny obciążyć powoda. --- STRONA 15 --- Sygn. akt I ACa 324/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 kwietnia 2012 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Jan Kremer Sędziowie: SSA Maria Kus-Trybek SSA Władysław Pawlak Protokolant: st. prot. sądowy Katarzyna Rogowska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2012 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa T… F…. przeciwko M…S… o ochronę dóbr osobistych i o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2011 r. sygn. akt I C 308/11 1. oddala apelację; 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. --- STRONA 16 --- Sygn. akt I ACa 324/12 UZASADNIENIE Powód T… F… w pozwie z dnia 21 lutego 2011 r. o ochronę dóbr osobistych domagał się od M… S… przeproszenia go w formie pisemnego oświadczenia o treści: „Przepraszam pana T… F… , za narażenie go na duże stresy spowodowane niepewnością, co do losów druku podpisanego przez niego in blanco i niejasnością odnośnie udzielonego mi pełnomocnictwa. Przepraszam również za obraźliwy stosunek do jego osoby. Oświadczam, że podpisany przez niego druk nie był i nie będzie przeze mnie wykorzystywany, ani też udostępniony osobom trzecim. M… S…. ” Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych w kwocie 2.500 zł a także kosztów procesu. Na uzasadnienie swoich żądań powód wskazał, że w dniu 20 listopada 2007 r., działając na podstawie umocowania udzielonego mu przez brata J… F…, udzielił adwokat M… S… pełnomocnictwa w sprawie o zasiedzenie. W dniu 4 listopada 2008 r. stawił się w kancelarii pozwanej celem odebrania postanowienia o zasiedzeniu nadanie sprawie dalszego biegu poprzez uzyskanie wpisu w księdze wieczystej. W tym też dniu powód podpisał druk in blanco oraz dokonał opłaty za czynności przeprowadzone przez pozwaną w zakończonej sprawie. W dniu 8 marca 2010 r. powód odebrał w kancelarii pozwanej teczkę z dokumentami, lecz wśród nich brakowało oryginału pełnomocnictwa udzielonego przez powoda oraz pełnomocnictwa udzielonego przez jego brata J… F… . Miesiąc później powód odebrał z sekretariatu ksiąg wieczystych odpis pełnomocnictwa z dnia 5 stycznia 2009 r. podpisany przez J… F… i potwierdzony za zgodność z oryginałem. Powód zwracał się pisemnie do pozwanej o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. W dniu 4 listopada 2010 r. udał się do kancelarii pozwanej, by w obecności świadka A… K… wyjaśnić kwestię pełnomocnictwa. Pozwana wyprosiła powoda z kancelarii, określając go jako osobę „chorą psychicznie”. Pozwana naruszyła cześć i wizerunek powoda poprzez niewiadome wykorzystanie złożonego przez niego podpisu na --- STRONA 17 --- formularzu in blanco. W wyniku naruszenia dóbr osobistych powód od marca 2010 r. żyje w stresie, zaniepokojony losami złożonego podpisu in blanco. Pozwana M… S… w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na uzasadnienie pozwana podniosła, że działała na zlecenie powoda T… F… , jako pełnomocnik jego brata J… F… w sprawie o zasiedzenie nieruchomości przed S… R… dla K… – K… w K… oraz w sprawie o wpis do wieczystej przed S… R… dla K… – P… w K… . Pozwana zaprzeczyła jakoby posiadała jakikolwiek arkusz papieru z podpisem in blanco T… F…. Po zakończeniu zleconych spraw pozwana wydała komplet akt powodowi w marcu 2010 r., co potwierdza pokwitowanie własnoręcznie dokonane przez powoda. Pozwana wskazała, że w aktach sprawy znajdowały się wszystkie posiadane przez pozwaną dokumenty z akt spraw bądź ich kserokopie. Natomiast oryginał pełnomocnictwa został przedłożony do sprawy o zasiedzenie, która toczyła się przed S… R… dla K… – P… w K… . W maju 2010 powód wystosował do pozwanej list z żądaniem zwrotu arkusza papieru z podpisem in blanco. Następnie powód wystosował skargę do O… R… A… w K… i w odpowiedzi na tę skargę pozwana po raz kolejny złożyła oświadczenia o niemożności spełnienia żądań powoda z braku przedmiotu żądania. O… R… A… uznała, iż brak jest uzasadnionych podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko pozwanej. W dniu 14 października 2010 r. powód wraz ze swoim znajomym o nazwisku K… przybył do kancelarii pozwanej, po raz kolejny domagając się wydania arkusza papieru z jego podpisem in blanco. Pozwana, kazała obu mężczyznom opuścić kancelarię oświadczając, że jeżeli powód ma problemy powinien udać się do specjalisty. Po tym zdarzeniu pozwana otrzymała wezwanie do próby ugodowej przed Sądem Rejonowym dla K… – Ś… w K… . W toku tego postępowania pozwana złożyła oświadczenie, że nie posiada żadnego druku in blanco podpisanego przez wnioskodawcę. Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2011 r. Sąd Okręgowy oddalił powództwo i --- STRONA 18 --- zasądził od powoda T… F… na rzecz pozwanej M… S… kwotę 977 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Powód T… F… zwrócił się do pozwanej adwokat M… S… o pomoc w uregulowaniu stanu prawnego nieruchomości położonej w T…. Pozwana uznała, że najlepszym sposobem uregulowania prawa własności będzie sprawa o zasiedzenie tej nieruchomości przez brata powoda J… F…. T… F… przedstawił pozwanej oryginał pełnomocnictwa udzielonego mu przez jego brata J… F… , a w dniu 20 listopada 2007 r. udzielił M… S… dalszego pełnomocnictwa, jako pełnomocnik swojego brata, do zastępowania w sprawie o zasiedzenie przed S… R… dla K… – K… w K… oraz w instancjach właściwych w tej sprawie, jak również w postępowaniu egzekucyjnym. Powód nie zgłaszał zastrzeżeń co do czynności wykonywanych przez pozwaną. Sprawa o zasiedzenie zakończyła się pomyślnie dla wnioskodawcy J… F…, gdyż postanowieniem z dnia 22 października 2008 r. S… R… dla K… K… w K… w sprawie do sygn. akt I Ns … stwierdził, że J… F… nabył przez zasiedzenie z dniem 30 września 2007 r. prawo własności wnioskowanej nieruchomości. Po zakończeniu sprawy o zasiedzenie powód zlecił pozwanej dokonanie wpisu do księgi wieczystej prawa do nieruchomości nabytego przez jego brata w drodze zasiedzenia. Jeszcze w sądzie po zakończeniu sprawy o zasiedzenie rozmawiał z pozwaną na temat wpisu do księgi wieczystej, ustnie upoważniając pozwaną do złożenia wniosku o wpis. W kancelarii uiścił na rzecz pozwanej honorarium, oraz opłaty sądowe koniecznie do założenia księgi wieczystej oraz uzyskania w niej wpisu na przysługującym prawie własności. Powód nie udzielał pozwanej osobnego pełnomocnictwa w sprawie o wpis do księgi wieczystej. Po uiszczeniu opłat pozwana albo jej aplikant sporządził wniosek o wpis do księgi wieczystej, do którego został dołączony odpis pełnomocnictwa, na którym omyłkowo wpisano zamiast „T… F…” - „J… F…”, który był wnioskodawcą w sprawie o wpis do księgi wieczystej. Pozwana wraz z wnioskiem o wpis do księgi wieczystej przedłożyła do S… R… dla K… - P… W… w K… IV K… W… odpis pełnomocnictwa z dnia 5 stycznia 2009 r., bez podpisu mocodawcy, a jedynie ze wskazaniem danych mocodawcy --- STRONA 19 --- „J… F…”, potwierdzony za zgodność z oryginałem przez pozwaną o treści: „udzielam adwokatowi M… S… pełnomocnictwa do zastępowania w sprawie o wpis do księgi wieczystej przed S… R… dla K… P… w K… W… IV K… W…. oraz w instancjach właściwych w tej sprawie, jak również w postępowaniu egzekucyjnym”. W grudniu 2009 r. powód odebrał osobiście od pozwanej M… S… odpis zawiadomienia o wpisie do księgi wieczystej, a pozwana poinformowała powoda, że akta sprawy będzie trzymać przez pół roku, a gdy nie zostaną przez niego odebrane w tym czasie, to zostaną przeznaczone do zniszczenia. Po uprawomocnieniu się postanowienia o wpisie, pozwana zadzwoniła do powoda i poinformowała go, że może przyjść i odebrać dokumenty. W dniu 8 marca 2010 r. powód T… F… zgłosił się do kancelarii i odebrał wszystkie dokumenty od synowej M… S… , która w tym czasie była zatrudniona jako sekretarka. Odbiór dokumentów został przez powoda potwierdzony. W tym dniu pozwana w ogóle nie rozmawiała z powodem, a wszystkie formalności załatwiła sekretarka. W trakcie oczekiwania na wydanie dokumentów, powód zauważył na biurku aplikanta dokument zawierający pełnomocnictwo do zupełnie innej sprawy i wówczas przypomniał sobie, że udzielił pozwanej pełnomocnictwa w formie dokumentu in blanco. Pismem z dnia 15 marca 2010 r. powód zwrócił się do pozwanej o zwrot dokumentu podpisanego przez niego w dniu 4 listopada 2008 r., który miał być według niego dokumentem upoważniającym do reprezentowania powoda w księgach wieczystych. Powódka nie odpowiedziała na to pismo. Później powód dwa razy przyszedł do kancelarii pozwanej żądając wydania druku in blanco podpisanego przez niego, przy czym powód w sposób bardzo emocjonalny wyrażał swoje zdanie, co znacznie utrudniało z nim rozmowę. Pozwana dwukrotnie wyprosiła powoda z kancelarii mówiąc, że nie będzie więcej na ten temat rozmawiać. W piśmie z dnia 29 maja 2010 r. T… F… wskazał, że dokumentem, który podpisał w dniu 4 listopada 2008 r. nie było pełnomocnictwo do reprezentowania go w księgach wieczystych, lecz w rzeczywistości był to weksel, który pozwana podsunęła mu do podpisu. W piśmie tym powód zażądał zwrotu „oryginalnego weksla”. W odpowiedzi na to pismo pozwana poinformowała, że --- STRONA 20 --- nie posiada żadnych dokumentów dotyczących spraw powoda jak również jego brata J… F… , a akta sprawy zostały mu wydane w dniu 8 marca 2010 r., za potwierdzeniem odbioru. Brat powoda J F… złożył m.in. na potrzeby niniejszego postępowania pisemne oświadczenie, że nigdy nie udzielał pełnomocnictwa adwokat M… S… ani w formie ustnej ani w formie pisemnej, a jego pełnomocnikiem w Polsce jest jego brat T… F… . T… F… w dniu 16 sierpnia 2010 r. złożył skargę do O… R… A… w K… na pozwaną adwokat M… S… . W odpowiedzi na powyższą skargę O… R… A… uznała, iż brak jest uzasadnionych podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko pozwanej. W dniu 14 października 2010 r. kolega powoda A… K… umówił się na wizytę i poradę prawną w kancelarii pozwanej. A… K… , wiedząc o sprawie powoda, zaproponował mu, że do kancelarii pozwanej pójdzie z nim. Na spotkaniu pozwana po poruszeniu kwestii zwrotu dokumentu in blanco nie widziała możliwości dalszej rozmowy, gdyż wcześniejsze kontakty z powodem nie przynosiły efektu, więc wyprosiła powoda i A… K… . Po powtórnej prośbie o opuszczenie pokoju pozwana wypowiedziała słowa pod adresem powoda mniej więcej o treści: „jeżeli ma Pan problemy emocjonalne to proszę się udać do specjalisty”. Podczas tego spotkania nie dochodziło do żadnych krzyków, ani nie padły żadne słowa uważane powszechnie za obelżywe. W dniu 18 października 2010 r. T… F… złożył do P… R… K… Ś… – W… w K… zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy przez M… S… . Postanowieniem z dnia 25 listopada 2010 r. P… P… R… K… Ś… – W… w K… , sygn. akt 4 Ds. …, odmówił wszczęcia dochodzenia o przestępstwo z art. 271 § 1 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., na podstawie art. 17 § 1 pkt. 2 k.k., wobec braku znamion czynu zabronionego. T… F… w dniu 10 grudnia 2010 r. złożył zażalenie na powyższe postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia, lecz P… R… w K… Ś… W… w dniu 27 stycznia 2011 r. odmówił przyjęcia tego zażalenia z uwagi na wniesienie go przez osobę nieuprawnioną, a postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2011 r. S… R… dla K… - Ś… w K… , sygn. akt XIV Kp… utrzymał zaskarżone zarządzenie w mocy. Powód w dniu 10 grudnia 2010 r. złożył do S… R… dla K… Ś… w K… --- STRONA 21 --- wniosek o wezwanie do próby ugodowej. We wniosku zgłosił propozycję przeproszenia go przez M… S… . Ponadto T… F… we wniosku domagał się wypłaty zadośćuczynienia za naruszenie jego dóbr osobistych. Na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 r. nie doszło do zawarcia ugody, gdyż uczestniczka M… S… oświadczyła, że nie może zawrzeć żadnej ugody, gdyż nigdy nie posługiwała się pełnomocnictwem podpisanym przez wnioskodawcę (fałszywym), jak również nie posiada żadnego druku in blanco podpisanego przez wnioskodawcę i wobec powyższego do ugody między stronami nie doszło. Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd oparł się na dokumentach, których prawdziwość nie budziła wątpliwości i których prawdziwość nie była przez strony kwestionowana. Powód zakwestionował odpis pełnomocnictwa z dnia 5 stycznia 2009 r., z tym że kwestionował treść dokumentu, fakt udzielenia pełnomocnictwa przez jego brata na rzecz M… S… , a nie sam dokument jako taki. Sąd I instancji dokonał oceny dowodów wskazując dlaczego poszczególnym dowodom dał wiarę, a innym jej odmówił. Analiza oceny zeznań świadków i stron prowadzi do wniosku, że dokonana ocena jest zasadna i zgodna z art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy omówił przepisy regulujące ochronę dóbr osobistych - art. 23 i 24 k.c. oraz wskazał na zasady tej ochrony. Sąd Okręgowy stwierdził, że przepis art. 24 k.c. ustanawia domniemanie bezprawności naruszenia dobra osobistego. Domniemanie to podlega obaleniu przez wykazanie przez pozwanego, iż jego działanie nie było bezprawne. Dla oceny, czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenie nie subiektywne odczucie osoby, ale to jaką obiektywnie reakcję wywołuje naruszenie w społeczeństwie. W pierwszej kolejności należało wykazać, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi zbadać, czy działanie pozwanej było bezprawne. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Sąd Okręgowy nie wykazało zasadności powództwa. Powód nie wykazał, by pozwana określiła go jako osobę chorą psychicznie. Brak jest także podstaw by uznać, że w dokument formie druku in blanco z podpisem powoda został w rzeczywistości sporządzony przez powoda i wydany pozwanej, a w konsekwencji, by zdarzenie --- STRONA 22 --- to będące udziałem pozwanej miało narażać powoda na duże stresy. Skierowanie przez pozwaną w stosunku do powoda słów sugerujących mu „by udał się do specjalisty, jeżeli ma problemy emocjonalne” nie miało na celu obrażanie i zdyskredytowanie powoda w oczach innych osób. W kwestii twierdzenia pozwanego o naruszeniu jego dóbr osobistych spowodowanych troską co do losów druku podpisanego przez niego in blanco i niejasnością odnośnie udzielonego pozwanej pełnomocnictwa Sąd Okręgowy wskazał, że Prokurator postanowieniem z dnia 25 listopada 2010 r. odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie domniemanego bezprawnego wystawienia przez M… S… i użycia dokumentu w postaci „odpisu pełnomocnictwa” poświadczającego nieprawdę co do udzielenia przez J… F… w dniu 5 stycznia 2009 r. pełnomocnictwa, wobec braku znamion czynu zabronionego. Postępowanie dowodowe nie wykazało, by zachowanie pozwanej było bezprawne. Nie ma podstaw by uznać, iż powód rzeczywiście podpisał dokument in blanco. Powód nie przedstawił wiarygodnego materiału dowodowego, celem wykazania powołanej okoliczności. Zasady doświadczenia życiowego oraz przepisy prawa wekslowego, które ograniczają przydatność weksli in blanco przeczą temu by 4 listopada 2009 r. druk na którym złożył swój podpis był wekslem in blanco. Sąd Okręgowy dał wiarę zeznaniom pozwanej, że występując do ksiąg wieczystych jako pełnomocnik brata powoda J… F… uznała, że jest to kontynuacja sprawy o zasiedzenie, czyli działała w oparciu o pełnomocnictwo przedłożone do sprawy o zasiedzenie oraz w oparciu o powierzenie jej w formie ustnej przez powoda przeprowadzenia wpisu w księdze wieczystej, a także z powodu wcześniejszego opłacenia takiej sprawy przez powoda za pośrednictwem pozwanej. Sąd nie znalazł podstaw, by odmówić wiary twierdzeniom pozwanej, że w praktyce nie używa ona dokumentów in blanco, lecz operuje standardowymi drukami, w których klienci udzielają jej pełnomocnictwa do prowadzenia spraw, bowiem praktyka ta jest powszechna wśród pełnomocników procesowych. W odniesieniu do kwestionowanych przez powoda uprawnień pozwanej jako a…, Sąd przytoczył zasady uwierzytelnienia dokumentów pełnomocnictwa przez pełnomocników procesowych określone w art. 89 § 1 k.p.c. --- STRONA 23 --- Sąd podniósł, że choć intencją powoda było wydanie spornego pełnomocnictwa w formie druku in blanco, żądanie to nie było objęte pozwem, a jedynie wnioskiem o wezwanie do próby ugodowej. Wobec powyższych rozważań, Sąd nie znalazł podstaw by uznać, że dobra osobiste powoda zostały naruszone, a w konsekwencji by działanie pozwanej było bezprawne. Skoro zatem brak było podstaw do uwzględnienia pozwu w zakresie ochrony dóbr osobistych na podstawie art. 24 k.c., to w efekcie z bezzasadne należało uznać też żądanie pozwu w części dotyczącej żądania zasądzenia zadośćuczynienia w oparciu o art. 448 k.c. Sąd szczegółowo rozliczył koszty procesu. Wyrok ten zaskarżył apelacją w całości powód, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść poprzez przyjęciu wypaczonego stanu rzeczy zarówno co do przebiegu i interpretacji zdarzeń, jak również niedopatrzeniu się w postawie i działaniu pozwanej wielokrotnego złamania prawa i zasad etyki adwokackiej. W konkluzji powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Sądowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzutów apelacji powód zarzuca jednostronność i tendencyjność w ustalaniu stanu sprawy. Sąd zlekceważył nadużycie pozwanej zawarte w stwierdzeniu, że powód udzielił ustnego pełnomocnictwa do dokonania wpisu w księdze wieczystej, oraz że pozwana omyłkowo wpisała imię „J… ” zamiast „T… ”, podczas gdy z premedytacją pełnomocnictwo to zastosowała w sprawie wpis udo księgi wieczystej . Wobec powyższego został naruszony przepis art. 99 par 2 k.c. Następnie powód podnosi, że sąd błędnie ustalił, iż określenie go przez pozwaną jako osobę chorą psychicznie i z problemami emocjonalnymi i koniecznością udania się do specjalisty stanowił przedmiot pozwu o naruszenie dóbr osobistych. Pozwany wskazuje także na błędne ustalenie Sądu Okręgowego, iż zachowanie pozwanej poprzez wypraszanie powoda z kancelarii i odmówienie mu zwrotu żądanego dokumentu stanowczym zwrotem „nie bo nie mam” stanowi jedynie wyraz zniecierpliwienia, podczas gdy należy uznać, że takie zachowanie pozwanej może świadczyć --- STRONA 24 --- faktyczne uwikłanie się pozwanej w zginięcie druku podpisanego in blanco. Dalej powód zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że 8 marca 2010 r. powód odebrał w kancelarii wszystkie dokumenty i to potwierdził, podczas gdy zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika okoliczność, by odebrał on kwitował odbiór wszystkich dokumentów kancelarii pozwanej w tym dniu. W uzupełnieniu zarzutów powód podniósł zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa poprzez dyskryminowanie go jako osoby występującej przeciwko pozwanej, która jest adwokatem, jak również pozbawionej możliwości ustalenia pełnomocnika z wyboru. W odpowiedzi na apelację pozwana wniosła o oddalenie apelacji oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W dniu 4 kwietnia 2012 r. powód wniósł pismo procesowe datowane na 26 marca 2012 r. zatytułowane „Załącznik do wniosku zasadniczego apelacyjnego złożonego w Sądzie Apelacyjnym I C od postanowienia Sądu Okręgowego Krakowie I Wydział Cywilny z dnia 21 grudnia 2011 r. w którym podniósł dalsze zarzuty w tym naruszeń prawa procesowego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja powoda nie jest zasadna. Sąd Apelacyjny podziela w całości ustalenia faktyczne i wywody prawne Sądu I instancji i przyjmuje je za własne. Powód wywiódł swoje roszczenie z dwóch zdarzeń. Pierwsze dotyczyło nie zwrócenia dokumentu określanego jako: druk, kartka, pełnomocnictwo, a nawet weksel in blanco. Drugie dotyczyło wypowiedzi i okoliczności wyproszenia powoda z kancelarii adwokackiej. Powód w apelacji zarzucił naruszenie prawa procesowego poprzez błędne ustalenia faktyczne polegające na tendencyjnym i bezzasadnym przyjęciu wypaczonego stanu rzeczy, dotyczy to przebiegu i interpretacji wydarzeń. Ponadto w późniejszym piśmie procesowym zarzucił nielogiczne działanie --- STRONA 25 --- sędziego, niedopuszczenie zawnioskowanych dowodów, bez ich sprecyzowania i nie wskazanie przyczyn ich nie przeprowadzenia, oraz wyłączenia powoda od ich złożenia. Zakwestionował także treść i sposób sporządzenia uzasadnienia. Sąd Apelacyjny odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego stwierdza, że na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011 r. Sąd I instancji wydał postanowienia dowodowe, wypytał powoda o ewentualne dalsze wnioski dowodowe, jak i charakter udziału w sprawie p. A. K…, jak też o tezy dowodowe na jakie ma być ten świadek przesłuchany. Dowody te były właściwe dla wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał dowody na podstawie których poczynił ustalenia faktyczne i omówił ich moc dowodową. W odniesieniu do dalszych zarzutów Sąd Apelacyjny odwołuje się do treści komentarza do Kodeksu postępowania cywilnego H. Doleckiego do art. 233 tegoż kodeksu. Autor wskazał, że „Swobodna ocena dowodów funkcjonuje w postępowaniu cywilnym przy ustalaniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia sądu. Ma więc charakter następczy, aposterioryczny, a nie aprioryczny, odnosi się bowiem do dowodów przeprowadzonych zgodnie z procedurą”. „Przyjęta w ustawie swobodna ocena dowodów, nie oznacza jednak dowolności w ocenie dowodów. Granice swobodnej oceny dowodów określają trzy czynniki: logiczny, ustawowy” i psychologiczny. Postępowanie Sądu I instancji było w sprawie zgodne z przedstawionym stanowiskiem komentatora, zasadami postępowania cywilnego. Natomiast Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 23 stycznia 2001 r. IV CKN 970/00 / nie publ. / odniósł się nadto do zarzutu naruszenia art. 328 § 2 k.p.c., także zawartego w apelacji i stwierdził, że „1. Zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. jest skuteczny, gdy uzasadnienie orzeczenia pozbawione jest elementów określonych tym przepisem, którymi są: wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i wyjaśnienie jego podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. W odniesieniu do orzeczenia sądu drugiej instancji przepis ten, odpowiednio stosowany (art. 391 k.p.c.), obejmuje - w ramach wskazania jego podstawy faktycznej i wyjaśnienia podstawy prawnej - także ustosunkowanie się do zarzutów apelacji. 2. Zarzut naruszenia art. 227 k.p.c. --- STRONA 26 --- może w zasadzie polegać jedynie na przeprowadzeniu dowodu dla ustalenia faktów, które nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jego pośrednie naruszenie może natomiast polegać na odmowie przeprowadzenia przez sąd dowodu, z uwagi na powołanie go dla udowodnienia okoliczności nie mających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy ocena ta była błędna. 3. Dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając”. Sąd Apelacyjny dokonując oceny postępowanie wyraża pogląd, że Sąd I instancji przeprowadził w pełni postępowanie dowodowe, odniósł się do zarzutów i wątpliwości powoda, odnośnie do obu powoływanych zdarzeń. Podsumowując, podniesione zarzuty naruszenia prawa procesowego nie były uzasadnione, powód nie wykazał naruszenia przepisów postępowania. Sąd II instancji bada prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego. Trafnie Sąd I instancji wskazał na art. 23 i 24 k.c. jako podstawę materialno prawna roszczenia. Przyjęcie, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny powoduje, że w sprawie powód nie udowodnił / art. 6 k.c. / istnienia żadnego dokumentu z podpisem in blanco powoda, pozostającego we władaniu pozwanej. Okoliczności zaś wyproszenia powoda z biura pozwanej nie uzasadniają udzielenia powodowi ochrony. Powód nie umówił się z pozwaną, przyszedł jako osoba towarzysząca św. A. K… . Pozwana była uprawniona do wyproszenia z biura powoda, w sytuacji, gdy nie była z nim umówiona, nie dysponuje dokumentem żądanym przez powoda. Zachowanie pozwanej nie naruszyło dóbr osobistych powoda. Podsumowując, przy poczynionych prawidłowo ustaleniach faktycznych nie naruszył Sąd I instancji przepisów prawa materialnego. Z przedstawionych powodów apelacja uległa oddaleniu - art. 385 k.p.c., a --- STRONA 27 --- o kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 391 § 2