Postanowienie I C 296/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 kwietnia 2012 roku Sąd Okręgowy w Gliwica

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 296/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 kwietnia 2012 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR del. Katarzyna Banko Protokolant: Aldona Kocięcka po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2012 roku w Gliwicach sprawy z powództwa Z. A. przeciwko A. B. o zapłatę 1. oddala powództwo; 2. przyznaje adwokatowi C. C. od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Gliwicach kwotę 8.856,00 (osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć) złotych, w tym podatek VAT w kwocie 1.656,00 (tysiąc sześćset pięćdziesiąt sześć) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu. Sygn. akt I C 296/11 UZASADNIENIE Powód Z. A. początkowo wnosił o zasądzenie od pozwanej A. B. kwoty 1.500.000 zł. Po ostatecznym sprecyzowaniu stanowiska wniósł o zasądzenie kwoty 250.000 zł z odsetkami od dnia wniesienia pozwu tj. od dnia 8 marca 2011r. oraz obciążenie pozwanej kosztami procesu. W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 3 marca 2005r. został przez pozwaną doprowadzony do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieszkaniem. W tym dniu darował on to mieszkanie pozwanej chociaż ze swoją zmarłą w 1991r. żoną uzgodnił, iż po jego śmierci miało ono zostać przekazane na cel społeczny (dla wychowanka sierocińca). Od zawarcia umowy darowizny pozwana znęca się nad powodem poprzez naruszenie jego nietykalności - wskazał, iż w wyniku uderzenia doszło do uszkodzenia jego prawego oka. Nadto pozwana znieważa powoda różnymi wulgarnymi słowami w bezpośrednich kontaktach lub telefonicznie. Zachowanie pozwanej doprowadziło do pogorszenia się jego stanu zdrowia. Na chwilę precyzowania stanowiska procesowego stan powoda był na tyle ciężki, iż wymagał on opieki --- STRONA 2 --- ze strony osoby trzeciej. Dochodzona kwota ma być zasądzona tytułem zadośćuczynienia z powodu pogorszenia stanu zdrowia i szkód natury psychicznej wywołanych rażąco bezprawnym zachowaniem pozwanej. Pozwana A. B. wniosła o oddalenie powództwa oraz obciążenie powoda kosztami procesu. W uzasadnieniu zaprzeczyła okolicznościom podniesionym przez powoda. Wskazała, iż nie znęca się nad nim, nie spowodowała u niego uszczerbku na zdrowiu, zaś pogorszenie się jego stanu zdrowia jest spowodowane podeszłym wiekiem oraz cukrzycą. Pozwana podała, iż po śmierci pierwszej żony powoda opiekowała się nim. Relacje między stronami pogorszyły się po zawarciu przez powoda ponownego związku małżeńskiego. Przyczyną tego było buntowanie powoda przez jego nową żonę przeciwko rodzinie. Pozwana wskazała, iż żona powoda – J. A. myślała, iż po śmierci męża przypadnie jej mieszkanie. Wmawiała mu, iż pozwana wyrzuci go z mieszkania. Wskazała, iż powód składa na nią szereg doniesień do różnych organów i składa przeciwko niej pozwy. Wskutek tego pozwana musi się tłumaczyć przed sądami i prokuraturami. Między innymi powód składał do sądu pozew o odwołanie darowizny z powodu rażącej niewdzięczności oraz złożył zawiadomienie do prokuratury o podejrzeniu oszustwa na jego szkodę. Działania powoda nie przyniosły oczekiwanego skutku. Kluczowym momentem było złożenie przez powoda w 2006r. zawiadomienia o podejrzeniu przestępstwa zniszczenia mienia. W toku postępowania przygotowawczego powód zmieniał kilkakrotnie swoją wersję wydarzeń. Ostatecznie prokurator prowadzący powyższe postępowanie umorzył je wobec braku danych dostatecznie uzasadniających popełnienie przestępstwa. Od tego czasu pozwana zerwała kontakty z powodem. Sąd ustalił, co następuje: Strony łączy stosunek pokrewieństwa powód Z. A. jest dziadkiem pozwanej A. B.. Powód pozostawał w związku małżeńskim z M. A. do ok. 1991r., kiedy to jego żona zmarła. Od 2003r. powód pozostaje w związku małżeńskim z drugą żoną – J. A. (z d. B.), z którą mieszka od 2000r. Rodzina powoda dowiedziała się o tym małżeństwie w 2004r. W dniu 5 marca 2005r. powód podarował pozwanej spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ulicy (...) należące do zasobów mieszkaniowych Spółdzielni Mieszkaniowej przy (...). W umowie darowizny pozwana zezwoliła powodowi na dożywotnie zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu. Strony ustnie uzgodniły, iż powód będzie płacił czynsz za to mieszkanie. Po zawarciu umowy darowizny relacje między stronami pogorszyły się. Powód pragnął odzyskać mieszkanie. W październiku 2005r. okazało się, iż czynsz za mieszkanie nie jest opłacany. Gdy pozwana zażądała wyjaśnień to powód oświadczył jej, iż nie będzie płacił czynszu, gdyż mieszkanie zostało mu zabrane podstępem. Pozwana uregulowała zadłużenie, następnie dochodziła zwrotu tej należności od powoda, wygrała dwie sprawy w sądzie o zapłatę. Odnośnie zwrotu tych należności toczy się postępowanie egzekucyjne. Obecnie czynsz za mieszkanie jest opłacany na bieżąco. Powód złożył w prokuraturze zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa zniszczenia mienia polegającego na wyrzuceniu rzeczy i ubrań jego oraz jego żony przez okno oraz drugie zawiadomienie o popełnieniu oszustwa na jego szkodę. W toku postępowania przygotowawczego okazało się, iż powód sam wyrzucił swoje rzeczy przez okno. Postępowanie w sprawie zniszczenia mienia na szkodę powoda zostało umorzone postanowieniem z 19 czerwca 2006r. Pozwana z uwagi na wykonywany zawód (policjant) oraz obawy, iż powód może ją posądzać o inne rzeczy, zerwała z nim kontakty. W 2007r. powód wniósł przeciwko pozwanej do Sądu Rejonowego w G.powództwo o odwołanie darowizny, które zostało oddalone. Powyższe okoliczności faktyczne Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: umowy darowizny z dnia 5 marca 2005r. zawartej przez strony przed notariuszem I. S. - Rep. A (...) (k. 53-55), przesłuchania stron (k. 84 – 85), postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia 19.06.2006 r. sygn. akt 1 Ds 118/06 (k. 56 - 58) --- STRONA 3 --- Sąd zważył, co następuje: W ustalonym stanie faktycznym powództwo nie zasługuje uwzględnienie. Zgodnie z art. 415 k.c. kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Z analizy tego przepisu wynika, iż do przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej należy zaliczyć bezprawne i zawinione działania sprawcy szkody, zaistnienia szkody w postaci poniesionych strat względnie utraconych korzyści oraz związku przyczynowo skutkowego pomiędzy działaniami sprawcy szkody a zaistniałą szkodą. Zgodnie z art. 6 k.c., oraz art. 232 k.p.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001 roku, I PKN 660/00, Wokanda 2002/7-8/44). Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka J. A. odnośnie domniemanego zniszczenia przez pozwaną rzeczy jej oraz powoda. Jej zeznania w tym zakresie nie zostały potwierdzone innymi wiarygodnymi dowodami. Z kolei odnośnie okoliczności, w jakich powód podpisał umowę darowizny spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego, zabrania przez pozwaną telewizora z mieszkania powoda, uszkodzenia ciała powoda (oka) w czasie szamotaniny z pozwaną - zeznania świadka opierają się na tym, co usłyszał on od powoda. Niewiarygodne były zeznania powoda w zakresie okoliczności podpisania przez niego aktu notarialnego obejmującego umowę darowizny spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu. Powód nie wykazał, by dokonał tego pod wpływem bliżej nieokreślonych substancji (narkotyków). Ponadto powód nie wykazał pozostałych podnoszonych okoliczności, w szczególności, że wskutek odepchnięcia przez pozwaną w trakcie kłótni rodzinnej zaczął mieć problemy z oczami, oraz że pozwana czeka na śmierć powoda, by sprzedać podarowane jej mieszkanie. Nie zostało także wykazane, że pozwana znęcała się nad powodem poprzez naruszanie jego nietykalności, oraz że znieważała go opisywanymi w pozwie wulgarnymi słowami. Zeznania świadków H. G., M. K., T. K., A. L., S. M., Z. Ż. nie zawierały żadnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy informacji. W związku z tym Sąd nie wziął ich pod uwagę. Świadków nie potwierdzili, że powód został pobity, oraz że dokonała tego pozwana. Z tego względu oddaleniu podlegał wniosek dowodowy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza okulisty. Opinia biegłego – jeżeli nawet stwierdziłaby związek przyczynowy pomiędzy stanem zdrowia (wzroku) powoda a jego pobiciem, to nie mogłaby odpowiedzieć na pytanie, czy pobicia tego dopuściła się pozwana. Uwzględnienie tego dowodu nie wniosłoby do sprawy żadnych istotnych okoliczności, spowodowałoby jedynie niepotrzebne przedłużenie postępowania i pociągnęłoby za sobą niepotrzebne koszty. Mając powyższe ustalenia i rozważania na względzie orzeczono jak w sentencji orzeczenia. Powód był reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, który złożył oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części przez powoda, a zatem na podstawie § 19 w związku § 6 pkt 7, § 2 ust. 3, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późniejszymi zmianami) przyznano adwokatowi C. C. od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Gliwicach kwotę 8.856,00 zł, w tym podatek VAT wynoszący 1.656,00 zł.