Postanowienie I C 280/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 czerwca 2015 roku Sąd Okręgowy w Gliwica

--- STRONA 1 --- l Sygn. akt: I C 280/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 czerwca 2015 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny w składzie: po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 roku w Gliwicach sprawy z powództwa (...) S.A. wK. przeciwko H. S. (1) o zapłatę oraz z powództwa H. S. (1) przeciwko (...) SA wK. - ozapłatę; - o ustalenie nieważności faktury; - o naruszenie dóbr osobistych; - owymianę licznika; - owydanie układu pomiarowego; 1. oddala powództwo główne wniesione przez (...) S.A. w K.; 2. zasądza od (...) S.A. w K. na rzecz H. S. (1) kwotę 3.693 zł (trzy tysiące sześćset dziewięćdziesiąt trzy złote) tytułem zwrotu kosztów procesu; 3. nakazuje pobrać od_(...) S.A. w K. na rzecz Skarbu Państwa — Sądu Okręgowego w Gliwicach kwotę 9. 155,27 zł (dziewięć tysięcy sto pięćdziesiąt pięć złotych 27/100) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych; 4. --- STRONA 2 --- ustala, że zobowiązanie płynące z faktury VAT nr (...) z dnia 28 marca 2011r. wystawionej przez (...) S.A w G. nie istnieje; 5. zasądza od (...) S.A. w K. na rzecz H. S. (1) kwotę 30.595,68 zł (trzydzieści tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt pięć złotych 68/100); 6. oddala wniosek H. S. (1) o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności; 7 w pozostałym zakresie powództwo H. S. (1) oddala; 8. zasądza od H. S. (2) na rzecz (...) S.A. w K. kwotę 7.450 zł (siedem tysięcy czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. IC280/11 Powódka- pozwana wzajemna wnosiła o zasądzenie kwoty 28.404,90 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1.04.2011 r., podając ,ze pozwana dokonała nielegalnego poboru energii a wskazaną kwotę obliczono w oparciu o taryfę . Pozwana — powódka wzajemna przez cały czas podtrzymywała żądanie oddalenia powództwa głównego. Kilkakrotnie modyfikowana treść powództwa wzajemnego zawiera zarówno roszczenia pieniężne jak i niepieniężne, Do roszczeń (żądań) pieniężnych należy w niniejszej sprawie zaliczyć żądanie zasądzenia na rzecz pozwanej — powódki wzajemnej kwoty 34347, 22 zł tytułem zwrotu nienależnie pobranych opłat za energię elektryczną wyliczonych w oparciu o zawyżone wskazania wadliwego licznika z odsetkami od uiszczenia każdej z nich do ich zwrotu; zasądzenie zadośćuczynienia ostatecznie w kwocie 15 000 zł oraz odszkodowania w wysokości 53 605, 38 (k. 330) zł; nadto żądania zapłaty kwot: 3420, 16 zł tytułem nienależnie pobranych opłat za dzierżawę licznika nienależącego do powódki - pozwanej wzajemnej - wraz z odsetkami; 4458 zł tytułem odszkodowania za sprzeczne z umową wykorzystywanie do prowadzenia rozliczeń układu pomiarowego stanowiącego własność pozwanej — powódki wzajemnej; 74, 30 zł miesięcznie płatnej do dnia zwrotu pozwanej — powódce wzajemnej układu pomiarowego stanowiącego jej własność oraz zamontowania układu pomiarowego do pomiaru bezpośredniego tytułem bezprawnego wykorzystywania układu pomiarowego stanowiącego własność pozwanej - powódki wzajemnej; 30 595, 68 zł tytułem bonifikaty wynikającej z niedotrzymania przez powódkę - pozwaną wzajemną standardów jakościowych obsługi odbiorcy. Nadto pozwana - powódka wzajemna wnosiła o zwrot kosztów procesu przy czym wysokość tych kosztów w kilku następnych pismach ulegała sukcesywnemu podwyższaniu po każdej rozprawie, Na roszczenia niepieniężne składają się żądania: orzeczenia nieważności faktury VAT nr (...) (wps 289, 46 zł — k. 312); nakazania powódce — pozwanej wzajemnej pisemnych przeprosin pozwanej — powódki wzajemnej, nakazania powódce - pozwanej wzajemnej wymiany aktualnie zamontowanego licznika na nowy, nieużywany inteligentny elektroniczny licznik energii elektrycznej do pomiarów bezpośrednich odpowiedni dla parametrów technicznych opisanych w umowie nr (...) oraz zobowiązanie powoda — pozwanego wzajemnego do zaproponowania pozwanej — powódce wzajemnej bezpłatnej zmiany obecnej taryfy rozliczeniowej na taryfę inteligentną natychmiast po wprowadzeniu jej na rynek, zobowiązania powódki - pozwanej wzajemnej do dokonywania rozliczeń za zużytą energię na podstawie odczytów z licznika w przedziale dwumiesięcznym bez dodatkowych opłat. Sąd ustalił co następuje W dniu 1.02.2011 r. została przeprowadzona kontrola instalacji elektrycznej przy ulicy (...) w G.. Kontrola została przeprowadzona niezgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 11.08.2000 r., albowiem kontrolujący --- STRONA 3 --- / J.K. iJ. W. nie mieli w chwili rozpoczęcia kontroli ok.godz.8.00 upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Upoważnienie nr (...) zostało wystawione o godzinie 9.30przez A. S. do którego jeden z kontrolujących zadzwonił z miejsca kontroli; w systemie ewidencjonującym podejmowane w przedsiębiorstwie czynności -S.- odnotowano tez godzinę 9.29 jako przyjęcie nowego zgłoszenia (k.560) Kontrola obejmowała oględziny zewnętrzne licznika, sprawdzenie jego wskazań oraz przekładników prądowych. Kontrolerzy na podstawie wskazań analizatora (...)10 stwierdzili uchyb licznika typu C 52 nr C... (dalej: licznik) wynoszący + 87,82 % kWh. kontrolujący wybudowali licznik i zapakowali go do tzw, bezpiecznej koperty a na jego miejsce zamontowali inny układ pomiarowy. Koperta nie miał zabezpieczeń przed oddziaływaniem pola magnetycznego- zabezpieczenia wskazującego, że licznik nie znajdował się w takim polu. Obecny przy kontroli J. S. (1) nie miał wiedzy o charakterze i zakresie kontroli. Pierwotne zlecenie będące podstawą do wejścia na nieruchomość zostało zniszczone i na miejscu wypisano nowe. Pozwaną wezwano do zapłaty pismem z dnia 28.04.2011r. Poprzednik T. wystawił notę obciążeniową nie ustalając rzeczywistej ilości odbiorników u pozwanej i ich mocy. W niewyjaśnionych okolicznościach na kopercie znalazł się dopisek „ekspertyza specjalna”. Licznik był magazynowany w magazynie głównym powoda prowadzonym przez E. -Wzorcownia a nad ruchem licznika czuwał magazynier M. N. (1). Ruch liczników nie był należycie ewidencjowany ; podczas gdy całym przedsiębiorstwie stosowany był system S., to liczniki ewidencjonowano na pojedynczych kartkach papieru a ich przesunięciach decydowali samodzielnie monterzy bez wiedzy przełożonych. Licznik bez formalnego skierowania trafił do związanego z powodem umową Biura (...) w C., mimo iż w trwającej między H. a poprzednikiem T. korespondencji dopiero zapowiadano, że licznik trafi do ekspertyzy. Licznik- także w toku procesu- był przewożony kopertach bezpiecznych , które nie chroniły jednak przez oddziaływaniem pola magnetycznego. Stosownego wskaźnika na kopercie nie umieszczano. Licznik wydawany był do badań tzw. kopertach bezpiecznych, które były pozostawiane wewnątrz kolejnego opakowania. Ekspertyza M. R. (1) nosi datę 14.02.2011r.Faktycznym autorem badań jest jednakże biuro (...) w C.a M. R. (1) jedynie sygnował przeprowadzone tam badania. M. R. (1) nie miał uprawnień do badań metrologicznych. Obecnie jego biuro jest zlikwidowane a dokumentacja archiwalna w tym elektroniczna-wg jego oświadczenia została zniszczona. Biuronie posiadało do legalizacji pierwotnej lub upoważnienia legalizacji ponownej liczników energii elektrycznej”(pismo Głównego Urzędu Miar z 30.12.2011r.). Pomiędzy stronami trwała korespondencja dotycząca zdemontowanego licznika i rozliczeń z tytułu pobranej energii, poprzednik T. informował, że licznik zostanie skierowany do ekspertyzy, podczas gdy daty dokumentów wskazują, iż ekspertyza była już zlecona i przeprowadzona. W tym zakresie w firmie panował chaos i bałagan. Odpowiedzialny za ten etap K. J. (1) stosownej adnotacji w systemie S. dokonał dopiero 25 .02.2011 r. mimo iż system S. ma dokumentować na bieżąco wszelkie czynności podejmowane w przedsiębiorstwie. Wystawiano faktury Vat i ich korekty przy czym H. S. (1) nigdy nie wyjaśniono sposobu i podstawy ich wystawienia. Konsekwencja były monity wezwania do zapłaty. Pisma wysyłane były z różnych firm z grupy T.. Pozwaną obligowano do oczekiwania na inkasenta w godzinach dla niej niekorzystnych. Co roku w toku procesu H. S. (1) otrzymywała zawyżoną prognozę zużycia a jej pisma nie odnosiły oczekiwanego skutku. Jeszcze przed 2011 rokiem- w dniu 14.03.2008 r. doszło do incydentu , gdy pracownik poprzednika T. wtargnął na nieruchomość H. S. (1) przez płot, w domu była tylko małoletnia osoba, ze zdarzenia spisano notatkę policji. Odczyt licznika u H. S. (1) w dniu 01.02.2013 r. odbył się w obecności świadka J. M., tabele sporządzone przez J. S. (1) w oparciu o odczyty nowo założonego licznika obrazują obecne zużywanie energii. W toku procesu do H. S. (1) wysyłane były pisma od przedsiębiorstw energetycznych wzywające do zapłaty, dotyczące odczytów i dotyczące nowych umów które H. S. (1) odbierała jako nękanie . Na etapie sądowym przed Sadem --- STRONA 4 --- Rejonowym sprawę oznaczono na wokandzie w sposób budzący wątpliwości pozwanej (k.370): „Naprawienie szkody z czynu niedozwolonego”. W ogłoszeniach na słupach o przerwie w dostawach energii podawano ówczesną firmę przedsiębiorstwa (k.410) : V.. H. S. (1) kolekcjonuje złote monety (k.371-373) a ceny skupu złota monetarnego wyznacza NBP (k.374-408). Firma (...) przechowująca produkowane liczniki jest znaną na rynku firmą (k.412-414). Magnesy neodymowe znane są już od dłuższego czasu, ich stosowanie nie było zaskoczeniem dla przedsiębiorstw energetycznych(k.338,415-422). Prezes UOKiK w dniach 5.08.2011r.i 21.09.2009 r. wydał w zakresie swych kompetencji decyzje mające uporządkować rynek energetyczny (vide k.342: „Licznik działa poprawnie, jeśli uchyb wskazań licznika mieści się w granicach określonych przepisami/tzn. w klasie dokładności urządzenia pomiarowego/”) oraz kwestię zastraszania konsumentów wobec których prowadzone były czynności windykacyjne przez jeden z banków(k, 351,428-440). Licznik o którym mowa został zamontowany w nieruchomości przy ulicy (... w G. w dniu 13.04.2005 r. przez J. W. wraz ze współpracownikiem. Byl to trójfazowy indukcyjny licznik wyprodukowany w 1984 roku, nr fabr. (...) produkcji (..., legalizacja ponowna 2005 r., napięcie 3x220/380 V, klasa dokładności 2. W umowie H. S. (1) z poprzednikiem prawnym pozwanego z dnia 02.01.2004 r. moc określono na 40 kW, zabezpieczenia przelicznikowe na 6 A i energia miała być wykorzystywana na potrzeby gospodarstwa domowego. Układ pomiarowy był układem zamontowanym wcześniej i składał się z licznika (...) i przekładnika prądowego o przekładni głównej 150/5.Określono granice eksploatacji sposób odmienny niż w umowie z poprzednim użytkownikiem. Ustalono, że miejscem dostarczenia i odbioru energii elektrycznej są zaciski prądowe na wyjściu od zabezpieczeń głównych w złączu w kierunku instalacji odbiorców oraz że granicą własności urządzeń są zaciski prądowe na wyjściu przewodów od zabezpieczenia w złączu, w kierunku instalacji odbiorcy. Licznika po zawarciu umowy nie wymieniono. Na nieruchomości pozwanej powódki wzajemnej znajduje się stacja trafo SN/NN oznaczona obecnie jako G 62. Przed 2005 rokiem na nieruchomości tej prowadził swoje przedsiębiorstwo (...) który wraz z małżonką H. 8. (1) nabył własność nieruchomości wraz z infrastrukturą opisaną w akcie notarialnym od przedsiębiorstwa (...). W 1985 r. ustalono warunki przyłączeń urządzeń elektrycznych dla Zakładu (...(k.2148). Decyzją administracyjną z 1987 roku zatwierdzono plan zagospodarowania terenu pod budowę zaplecza techniczno usługowego w G. przy ul. (...) (k.2147). W 1995 r. J. S. (1) wraz z małżonką H. S. (1) nabył własność nieruchomości wraz z infrastrukturą opisaną w akcie notarialnym z dnia 12.12.1995r.0d przedsiębiorstwa (...)(k.2149). . J. S. (1) prowadził wtedy działalność gospodarczą a w akcie notarialnym w opisie obiektów „których własność jest przenoszona, pomiędzy innymi wymieniono prawo własności: ”...inii elektrycznej (kablowej), wodociągu stalowego, centrali telefonicznej, linii kablowej, instalacji oświetleniowej drogi i placu...(k.2149 v). W 1997 r.9.S. (1) zawarł umowę na dostarczanie energii elektrycznej do obiektu wG. przy ul. (...) dla celów oświetlenia biura (k.2153). Maksymalny pobór mocy ustalono na 74 kW. Granice eksploatacji urządzeń ustalono na zaciskach kabla n/n zasilającego w stacji nr 62. --- STRONA 5 --- Toczyły się postępowania karne: Ds. 235 /14 w toku którego przesłuchano świadków: K., W., (...)S.i H. 8. (1) oraz Ds. 33/14 w toku którego przesłuchano miedzy innymi A. P. i M. P. (1). Ilości faktycznie zużytej energii elektrycznej mierzonej licznikiem zamontowanym w 2005 r. nie można określić z powodu braku danych pozwalających na dokonanie obliczeń; materiał dowodowy rzeczowy jest w stanie naruszonym (por.k. 1381). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przeprowadzone dowody z : 1. protokołu kontroli (k.12), 2. upoważnienia do przeprowadzenia kontroli(k.13), 3. umowy o sprzedaż energii elektrycznej(k.19), 4. zlecenia (...) dołączonego do pozwu(k.22), 5, wydruku z analizatora (...)10(k.23), 6. karty danych odbiorcy(k24), M rozliczenia OT(k.26) , 8. noty obciążeniowej(k.34), 9. wyciągu z taryfy dla energii elektrycznej na 2011 roku (k.35), 10. korespondencji pomiędzy stronami(k.38-50), 11. pisma H. i J. S. (1) do Biura (...) z 24.03.2011 roku (k.131), 12. fotografii licznika (k.138); 13. dokumentów rozliczeniowych firmy (...) obrazujących zużycie energii elektrycznej w nieruchomości ul. (...) G. wlatach 1998-2002, 14. zlecenia (...) z 13.04.2005 roku i oświadczenia pozwanej z 19.09.2011 roku (k.188); 15. --- STRONA 6 --- karty katalogowej koperty bezpiecznej (...) faktur VAT dołączonych do akt; 16. rozliczenia wpłat w okresie od 2005—2011 wykonanego przez pełnomocnika pozwanej. 17. korespondencji mailowej pomiędzy pełn. H. 8. (1) a Dyrektorem Gabinetu Prezesa Głównego Urzędu Miar (k.330, 357-366); 18. protokołu odczytu licznika nr (...) wraz z dokumentacją fotograficzną z 1.02.2012 roku (k.367, 368); 19. fotografii licznika rok produkcji 1988 firmy (...) (k.369); 20. fotografii wokandy SR w Gliwicach (k.370) , 24. fotografii przykładowych monet z kolekcji H. S. (1) (k.371-373) , 22. tabeli cen skupu złota monetarnego NBP (k.374-408) , 23 ogłoszenia zdjętego ze słupa (k.410); 24. notatki służbowej z przeprowadzenia interwencji policji z dnia 14.03.2008 roku z Komisariatu I Policji w G. , 25. pisma H. S. (2) do strony powodowej z 23.01.2012 roku (k.411) , 26. historii firmy (...) (k.412-414) , 27. artykułu o igle magnetycznej i magnesach trwałych (k.338, 415-422); 28. zdjęcia aktualnie zamontowanego Kicznika nr (...) z ujęciem z boku z naklejką VDP , 29. decyzji Prezesa UOKiK z 21.09.2009 roku (k.342) , 30. decyzji Prezesa UOKiK z 5.08.2011 roku (k.351, 428-440), 31. dokumentów dołączonych do pisma pozwanej- powódki wzajemnej z dnia 27.02.2013r. obrazujących jaki był odczyt licznika w dniu 01.02.2013r, w obecności świadka Pana J. M. jakie było zaktualizowane zużycie energii elektrycznej w nieruchomości przy ul. (...) w latach 2004-2012 i jakie było dzienne zużycie w kolejnych okresach odczytowych w tej nieruchomości (k. 772, k.775 = 777; --- STRONA 7 --- 32. „dokumentów dołączonych do pisma powódki -pozwanej wzajemnej z dnia 24.09.2014r., treści protokołu przekazania liczników, struktury karty (...) (k. 1749) „kopii pisma z 03.02.2011r., (k. 1755) z tabelką (k. 1756); protokół przekazania (k. 1758 — pismo biegłej D. z 10.05.2014r. (k. 1759), potwierdzenie wydania biegłemu licznika (k. 1760), 33. wydruk z systemu S. (k.560,k. 1761,); 34. dokumentów złożonych do akt karnych Ds. 235/14 (k. 1999) a to, protokołu przesłuchania świadka J. S. (2) z 06.03.2014r. (k. 28), protokołu przesłuchania świadka J. K. z 19.05.2014r. (k. 749), protokołu przesłuchania świadka A.P. z 19.05.2014r. wraz z załącznikami do protokołu ( k. 751 oraz 755 do 783) protokołu przesłuchania świadka J. W. z dnia 21.05.2014r( k. 784), protokołu przesłuchania świadka H. S. (1) z dnia 16.05.2014r. (k. 785), protokołu przesłuchania świadka A. S. z dnia 27.05.2014r. (k. 786), i zażalenia J. S. (1) na postanowienie o umorzeniu śledztwa. 35. dokumentów złożonych do akt karnych Ds. 33/14 a to protokołu przesłuchania świadka zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa przez M. P. (1) (k. 1 ) protokołu przesłuchania świadka A. P. k. 410 , protokołu przesłuchania M. P. (1) k. 416 dokumentów złożonych do akt Sądu Rejonowego w Lublińcu (k. 2200) sygn. akt I C 10/11 a to z 36. -k. 48-49 protokół P. , 37. -opinia biegłej H. D. z 10.06.2013r.w zakresie: 38. - k. 172 dotyczącej licznika po badaniach mechanoskopijnych w zakresie czy biegła w niniejszej sprawie prowadziła badania, które dyskwalifikowała w tamtej sprawie; 39. -k. 173 w zakresie jakie zarzuty były podnoszone w obu sprawach odnośnie badań w biurze (...); 40. -k. 174 w zakresie czy biegła uwzględniała pomiary analizatorami przenośnymi i na okoliczność wypowiedzi biegłej w obu sprawach odnośnie badań mechanoskopijnych i szacowania indukcji w magnesach hamujących; 41. -k. 1761177 w zakresie czy pracownicy P. popełniali błędy; 42. - k. 200-203 w zakresie sposobu rozliczania czasu pracy ; 43. -k. 53 — postanowienie o umorzeniu dochodzenia w zakresie sposobu postępowania wobec umorzenia postępowania (cofnięcie roszczenia odszkodowawczego w tamtej sprawie); 44. -k. 224 na w zakresie pełnomocnictwa 45. --- STRONA 8 --- zeznań świadka M. N.- w części dotyczącej wyżej ustalonego stanu faktycznego, 46. dokumentów S. (k.2030-2145) 47. pozostałych dokumentów dotyczących podejmowanych czynności po zdjęciu licznika H. 8. (1) i obiegu tego licznika- z wyjątkiem dokumentów opisanych poniżej 48. dokumentów dotyczących urządzeń elektrycznych na posesji H. 8. (1) (k.2147-2154) 49. dokumentów dotyczących przedsiębiorstwa (...) (k.2306-2327) 50. opinii biegłej D. — w części dotyczącej opisu uszkodzonego licznika. Oddalono wnioski 1h o przesłuchanie świadka D. H. na okoliczność wezwania do zapłaty z dnia 28.04.2011 roku (k.194) albowiem treść wezwania wynikała z dokumentu; 2, dotyczący mostu wiszącego w O. (k. 340, 423)albowiem strona przeciwna nie negowała że most zaczął funkcjonować wpisywanych okolicznościach, ponadto była to kwestia obrazowego porównania a nie faktu istotnego w sprawie; 8. o przesłuchanie świadków z k.1790 odnośnie : świadka informatyka gdyż bardziej szczegółowe wyjaśnianie działania systemu informatycznego nie było potrzebne, świadków pracowników Biura R. gdyż bardziej szczegółowe wyjaśnianie zasad pracy tego Biura wobec już ustalonych nieprawidłowości nie było potrzebne oraz świadka N. z. laboratorium (...) gdyż wobec dokonanych ustaleń nie było celowe badanie okoliczności związanych z pracą biegłego P., którego opinię pominięto; 4. pominięto opinię biegłego P. gdyż biegły nie przeczytał wnikliwie akt i wnioski swe wyprowadził na podstawie blędnego wykresu sprostowanego przed wysłaniem mu akt; opinia napisana była niezrozumiałym językiem z błędami stylistycznymi, biegły unikał udzielania odpowiedzi na pytania i wykazał się nieznajomością pojęć np.saturacja; 5. oddalono wnioski dotyczące biegłej D. i jej opinii, gdyż z uwagi na charakter sprawy Sąd musiał zasięgnąć wiadomości specjalnych, zarzuty dotyczące osoby biegłej i jej wykształcenia nie były w ocenie Sądu zasadne, biegła złożyła opinię formalnie poprawną opinię a jej błędy mogły być wykryte dopiero po dopuszczeniu dowodu 6. pominięto z treści wyroków w innych sprawach gdyż polski system prawny nie jest precedensowy, każda sprawa rozstrzygana jest odrębnie, ponadto istotnym szczególnym wątkiem w niniejszej sprawie było zniszczenie dowodu 7. oddalono pozostałe wnioski pozwanej — powódki wzajemnej; strona zgłaszała wnioski dotyczące zawiadamiania innych podmiotów o nieprawidłowościach w pracy biegłego czy o postępowaniu przedstawicieli strony przeciwnej nie miały one znaczenia do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; jak wynika z oceny zeznań świadków i ustalonego --- STRONA 9 --- stanu faktycznego postawy prezentowane przez osoby związane z T. wynikały z chaosu i bałaganu jaki zaistniał przy załatwianiu sprawy H. S. (1), lekceważenia obowiązków i dbania o partykularny interes(vide „przesuwam sprawę”) a nie z celowego, zaplanowanego i niezgodnego z prawem działania. Sąd mając na celu ustalenie faktów niezbędnych dla rozpoznania sprawy nie musiał prowadzić swoistego śledztwa w kierunku ustalania celu i motywów działania poszczególnych osób. Powództwo główne oddalono z braku przekonywujących dowodów (art.6 ke) a zebrany materiał dowodowy zdaniem Sądu nie daje podstaw do zawiadamiania organów ścigania. Sąd nie dał wiary następującym dowodom: 1.zeznaniom świadków K. i W. gdyż świadkowie lekceważyli swoje obowiązki , przystąpili do kontroli bez upoważnienia, nie można przyjąć iż kontrola przebiegała prawidłowo; 2.zemaniom świadka S. albowiem świadek lekceważył swoje obowiązki , wystawił upoważnienie do kontroli już w jej toku, nie można przyjąć iż kontrola przebiegała prawidłowo; 3.protokół kontroli i upoważnienie do jej przeprowadzenia- dokumenty wystawione sprzecznie z prawem, obrazują one zdarzenia faktyczne ale nie mają mocy dowodowej 4.zestawienia zużycia energii sporządzone przez strony-dokumenty te wymagały weryfikacji przez biegłego do której nie doszło z uwagi na postawę stron- nie widziały one potrzeby i możliwości dalszego wyjaśniania opinii 5. zeznania E. P. i E, 8.; z zeznań wynika chaos i bałagan przy załatwiania sprawy; osoba która daje pieczątkę i podpis podaje tylko że kto inny przygotował pismo a osoba odpowiedzialna za udzielanie informacji nie potrafi klarownie wytłumaczyć struktury dokumentu i podstaw do jego wydania; w tej sytuacji pozostało się jedynie oprzeć na owych dokumentach, których matematyczne obliczenia do zamknięcia rozprawy nie zostały wyjaśnione; 6.zeznania A. P., świadek ten nie potrafiła wyjaśnić zasad kwalifikowania odbiorców do kontroli oraz analizy danych z kontroli, nie umiała przekonywująco wytłumaczyć celu dla którego sporządziła pierwotne graficzne zestawienie, popełniła w nim elementarną omyłkę, w kolejnym zestawieniu połączyła dwa słupki i nie umiała wytłumaczyć dlaczego, nie potrafiła skojarzyć widocznego na pierwotnym wykresie siodła ze zjawiskiem opisywanym potem przez biegłego, nie znała pojęcia ekstrapolacja; wykazała się niekompetencją w omawianym zakresie. Nadmienić można iż toczyło się postępowanie karne w którym przesłuchiwano tego świadka. Z zeznań świadka wynika jego niekompetencja ilekceważenie swych obowiązków, ale w ocenie Sądu nie można im przypisać przymiotu fałszywości. 7.zeznania świadka K, J. (1) dowodzą jego niekompetencji lekceważenia obowiązków, są dowodem na chaos i bałagan panujący w firmie, J. S. (1) w swym piśmie z 17.02.2015 r. oceniając zeznania świadka naprowadza na inną wersje zdarzeń niż przyjęta przez Sąd, wg pełnomocnika pozwanej dopiero w dniu 25.02.2011 wysłano licznik do ekspertyzy. Teorii pełnomocnika przeczą jednak nie tylko zeznania J. ale i dokumenty obrazujące ruch licznika tworzone nie tylko w przedsiębiorstwie energetycznym ale i w Biurze R. i w P. (dokumenty magazynowe, zdawczo odbiorcze, pisma P. o przyjęciu licznika czy wreszcie badania P. z 8.02.2011r). Mnogość dokumentów wytworzonych przez różne osoby i podmioty każe przyjąć wersję iż licznik był badany w pierwszej połowie lutego. Sądowi nie umknęły uwagi pełnomocnika także odnośnie owych dokumentów, ale ustalenia odnośnie zdarzeń po zdjęciu licznika a między ujawnieniem wyników ekspertyzy mają obecnie jedynie znaczenie porządkujące, ekspertyza nie ma mocy dowodowej niezależnie od daty jej sporządzenia, W tej sytuacji zeznania J. oceniane przez pryzmat zasady domniemania dobrej wiary, która w postępowaniu karnym przybiera formę zasady domniemania niewinności, pozwalają na stwierdzenie że świadek nie panował nad powierzonym mu odcinkiem zadań a zamiast niego decydowali „monter z magazynierem” iświadek dopiero po kilku tygodniach sanował swoje zaniedbanie przez adnotację w komputerze, 8. ekspertyza Biura R. zawiera treść stworzoną przez inny p. i winnej dacie, nie może mieć zatem mocy dowodowej; 9.zeznania świadka N. są dowodem na chaos i bałagan panujący w firmie(„monter decyduje o przekazaniu licznika do ekspertyzy'k.2359); jednocześnie opisywane przez niego okoliczności(k.2367/2368) przekazywania mu informacji --- STRONA 10 --- odnośnie stawiennictwa w Sądzie świadczą o prawdziwości zeznań gdyż świadek opisał mechanizm prowadzący do jego niestawiennictwa na poprzedniej rozprawie(„..Miałem podać adres domowy i czekać na wezwanie w domu..."k.2368). 10.dokumenty złożone z opóźnieniem w tym odnośnie ruchu licznika w dniach 3 i 17 lutego; mimo starej procedury obowiązuje zasada koncentracja materiału dowodowego, Sąd zatem zastosował przepis art.233par.1 kpci art.207 par.3 'kpe w brzmieniu przed nowelizacją. Nie uwzględniono stwierdzenia biegłej, że licznik został uszkodzony w wyniku działania pola magnetycznego w okresie jego eksploatacji u H. S. (1) a nieupoważniona ingerencja magnesem neodymowym miała miejsce w 2010 roku. W opinii brak jest danych pozwalających na takie stwierdzenie. Biegła sama na wstępie swej opinii podała, że materiał dowodowy-licznik- jest w stanie naruszonym, po wielokrotnych oględzinach, ze zdjętymi plombami legalizacyjnymi z licznika, po badaniach metrologicznych i mechanoskopijnych. Każda z tych czynności w praktyce uniemożliwia kolejne rzetelne badania. Osoby które dokonywały tych czynności-poza biegłymi sądowymi powołanymi w sprawie- były powiązane umowami z T. a zatem ich opracowania mają charakter opinii prywatnej czyli są właściwie tylko stanowiskiem strony. Biegła podniosła te okoliczności (k.1382) podając że wykonanie badań mechanoskopijnych i badań indukcyjności w szczelinach magnesów licznika energii elektrycznej skutkuje naniesieniem przez wykonujących te badania dodatkowych śladów na ślady występujące na liczniku po dniu demontażu licznika u odbiorcy. Powoduje to-zdaniem biegłej- utrudnienia i ograniczenia w wykonywaniu przez biegłego sądowego weryfikujących badań licznika, w tym duże utrudnienia w oddzieleniu śladów pierwotnych od wtórnych. Jednakże jak wykazała szczegółowa analiza opinii, w niniejszym przypadku wykonanie skutecznie takowych badań okazało się w ogóle niemożliwe, o czym biegła we wstępie do opinii nie wspomniała. W toku badań biegła stwierdziła, że w torbie depozytowej jej przekazanej był licznik bez plomb legalizacyjnych i bez pokrywy na skrzynce zaciskowej, były dwie otwarte torby depozytowe z opisami, nie było plomb monterskich (k.1389).Biegła stwierdziła ślady uszkodzeń mechanicznych -uprzednio w protokole zdjęcia licznika, wekspertyzie Biura R. i opinii M. P. takich uszkodzeń nie stwierdzono. Biegła stwierdziła, że ślady te wskazują na wielokrotne przykładanie/zdejmowanie magnesu neodymowego. Osłony skrzynki zaciskowej nie badano bo biegła nie otrzymała tego elementu do badania. Na obudowie nie było żadnego wskaźnika pola magnetycznego; wskazane jest, choć nie ma wymogu prawnego, zakładanie na obudowie licznika, po jego zdjęciu u odbiorcy, paskowego wskaźnika pola magnetycznego informującego czy licznik był/nie był w transporcie narażony na działanie silnego pola magnetycznego(k.1391).Zdjęte plomby znajdowały w woreczku wewnątrz licznika (k.1392). Weryfikujące badania metrologiczne biegła wykonała w Laboratorium (...) Sp.z 0.0. w C. (dalej: P.).Rozruch był negatywny- tarcza licznika nie obracała się(k.1394).Biegła podała w tekście pogrubionym z k.1395 — licznik jest uszkodzony . W toku dalszych badań biegła stwierdziła: nieprawidłowe ułożyskowanie osi wirnika w łożyskach, widoczne opieranie się górnej tarczy o powierzchnię szczeliny prawego magnesu i deformację /skrzywienie dolnej tarczy wirnika. Biegła opisała uszkodzenia obu tarcz wirnika i podała, że stwierdzone ślady na tarczach wirnika nie powstały w trakcie eksploatacji u H. S. (1). Skrzywienie tarczy wirnika i nieprawidłowe ułożyskowanie osi wirnika powstało w badaniach licznika przed przekazaniem go biegłej do badań weryfikacyjnych (k1396 in fine).Biegła stwierdziła też nieprawidłowo przenoszony moment napędowy wirnika na mechanizm liczydła w wyniku nieprawidłowego zamontowania magnesów i wirnika po badaniach przed przekazaniem licznika biegłej do weryfikujących badań, magnesy hamujące były nieprawidłowo zamontowane, lewy magnes nie przykręcony, mocno obluzowany. Biegła wskazała na nieprawidłowe usytuowanie w liczniku magnesów i wirnika po badaniach wykowywanych w Biurze R.(k.1397). Badając indukcję pola magnetycznego w szczelinach magnesów hamujących biegła stwierdziła, ze prawidłowe wartości indukcyjne powinny być w granicach 220mT-260 mT; biegła podała że nastąpiła duża utrata właściwości magnesów hamujących podając zmierzone wartości (tabele k.1398,1398). Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż Sąd analizował wewnętrzną spójność opinii i jej zgodność z zasadami logiki, nie mógł ingerować w jej zawartość merytoryczną ani rozważać zarzutów J. S. (1) do metodyki i jakości pracy biegłej wobec zaniechania na wniosek --- STRONA 11 --- tej strony wzywania biegłej na rozprawę. Strona przeciwna, T., nie zgłaszała potrzeby uzupełniania i wyjaśniania opinii. Sąd nie wzywał biegłego z urzędu trzymając się zasad kontradyktoryjności( pozwana -powódka wzajemna zapowiedziała, że hipotetyczne złamanie tej zasady podniesie w apelacji). Dokonując ponownie badań metrologicznych (k.1400) nadal otrzymano rozruch negatywny- tarcza licznika nie obracała się. W tej sytuacji wymontowano wirnik i dolne łożysko w celu szczególnych badań mechanoskopijnych, stwierdzono skrzywienie dolnej tarczy wirnika „które nie powstało w trakcie eksploatacji u H. S. (1) i nie stwierdzono uszkodzeń łożyska dolnego. Weryfikacja poglądów J. S. (1) a posteriori-po zakończeniu procesu opiniowania- odnośnie sposobu dokonania uszkodzeń wymagałaby wiadomości specjalnych, kwestia ta pozostaje zatem tylko stanowiskiem strony. Podobnie stanowiskiem strony pozostaje opisywane przez J. S. (1) działanie magnesu neodymowego który w podanych okolicznościach może nawet uszkodzić rękę. Naprowadzane pobudki i cel takowego działania-uszkadzania licznika, nie wymagają dalszych rozważań gdyż powództwo główne zostało oddalone wobec zniszczenia licznika w Biurze R. niezależnie od jego przyczyn(por.k.1397,1402). Biegła podjęła próbę prostowania tarczy w celu prowadzenia dalszych badań lecz „odstąpiła od niej gdyż znalazła inny sposób na ustalenie stanu technicznego licznika... (k.1402).W istocie biegła odstąpiła od dalszych badań gdyż co wytłuszczono kilka linijek niżej w opinii „ta rcza w irnika została trw ale uszkodzona /zniekszta?cona tym sam ym nie jestm ożliw e wykonanie badan m etrologicznych licznika”. Biegła popadła przy tym w sprzeczność gdyż w następnym zdaniu napisała że” wyprostowanie tarczy licznika jest trudne lecz możliwe”. Z omawianego wywodu bieglej nie wynika jednoznacznie ze na dzień zdarzenia(wyrażenie biegłej oznaczające dzień zdjęcia licznika) omawianych uszkodzeń tarczy, magnesów i łożyska nie było, ale nawet przy przyjęciu że powstały one dopiero w biurze R., dalsze postępowanie biegłej w metodyce sporządzania opinii -z logicznego punktu widzenia- było nieprawidłowe. Biegła poszukiwała informacji poza licznikiem —będącym głównym a zasadzie jedynym źródłem informacji w sprawie której zasadniczym przedmiotem było zużycie energii liczone wszak tylko przez licznik. Przedwcześnie odstąpiła od próby wyprostowania tarczy licznika. Zaniedbała sprawdzenia, lekceważąc tę kwestię, czy w stacji G 62 położonej na nieruchomości powodów jest licznik i czy ze stacji tej prąd „idzie” tylko do nieruchomości H. $. (1), co przy takim ułożeniu dwóch liczników jeden z drugim pozwoliłoby na ustalenie danych potrzebnych w niniejszej sprawie. Biegła popełnia tu błąd logiczny idem per idem (to samo przez to samo).Sprawdzając czy „cznik prawidłowo mierzył” sięga do wyników wątpliwych pomiarów i z tychże wyników-bez dogłębnej krytycznej analizy, bez stosowania wzorów fizycznych, bez analizy zestawień sporządzonych przez strony -wnioskuje ze „licznik prawidłowo mierzył”. Wniosek taki jest nieuprawniony, gdyż w logice nie można wnioskować o prawdziwości danego zdania jedynie w oparciu o te zdanie. Ponadto opierając się na wynikach badań P. wykonanych na zlecenie Biura R. biegła opiera się na opinii podmiotu, któremu faktycznie zarzuca zniszczenie licznika w trakcie badań jeżeli licznik zniszczono w toku badań nasuwa się wątpliwość czy wynika badań , abstrahując od pozostałych kwestii, są prawidłowe. Biegła naprowadza, że badania P. z 8.02.2011 r. były prawidłowe, w protokole P. z 8.02.11 (k.1404-1405 ) brak jest natomiast uwag o uszkodzeniach. Biegła podaje, że R. w swej ekspertyzie podał wybiorczo dane z badań P. i nie podał, że badania metrologiczne wykonał P.. Z, ekspertyzy R. wynika zdaniem biegłej „że zespół badawczy wymieniony w tym dokumencie przypisał sobie wykonanie badań metrologicznych, których nie wykonywał(nie podał wykonawcy badań)”. Ekspertyza R. jest obarczona takimi wadami „które dyskwalifikują ją jako dokument. Kto inny robił badania, komu innemu je przypisano; badania wykonano w innej dacie niż podano, uszkodzono mechanicznie przedmiot badań, zniszczono dokumenty źródłowe przy likwidacji Biura, powielono błąd w dacie rozporządzenia. M. R. nie miał uprawnień do badań metrologicznych. Z ekspertyzy nie wynika -zdaniem biegłej- zakres faktycznych badań, biegła odsyła do umowy na wykonywanie ekspertyz by stwierdzić co rzeczywiście było badane- „wykonywane były oględziny licznika a nie jego badania mechanoskopijne "(k.1408).Biegła podważa ekspertyzę R. podnosząc, że w ekspertyzie tej nie opisano śladów na obudowie licznika po działaniu na licznik magnesem neodymowym. Ponadto co podkreślano, --- STRONA 12 --- jest to dokument prywatny, który miał istocie zostać oceniony przez biegłą a biegła uczyniła go podstawą swej opinii, wyodrębniając z niego nieprawidłowo zlecone i utajnione w ekspertyzie wyniki badań P.. Dalej biegła podaje że metoda badań indukcyjności stosowana przez R. jest niedokładna(k.1411) a wyniki badań należy traktować tylko jako informację i nie mogą być one podstawą do rzetelnego określenia stopnia uszkodzenia magnesów (k.1413).Istotne jest że wyniki tych badań R. nie zawierają informacji czy zadziałano na licznik magnesem neodymowym a jeżeli tak to wjaki sposób i czy uszkodzenie magnesów powstało od innego silnego zewnętrznego pola magnetycznego (k.1413). Badania metrologiczne z 8.02.2011 r. nie mogą być podstawą orzekania gdyż były prowadzone przez podmiot wówczas nieuprawniony P. na zlecenie Biura R. który to zgodnie z umową z poprzednikiem T. miał sam wykonać te badania, choć nie miał uprawnień. Są one elementem opinii prywatnej strony a wskutek dokonanych uszkodzeń materiału badanego ich wyników nie można zweryfikować. Badania mechanoskopijne wbrew twierdzeniu z k.1415, s.32 opinii, nie mogą być w pełni dokładne gdyż robione były w maju 2015 roku a sama biegła podawała wcześniej że uprzednie nawet prawidłowe badania nanoszą nowe ślady trudne do oddzielenia a w niniejszej sprawie doszło także do mechanicznego uszkodzenia licznika. Badania indukcyjności w szczelinach magnesów wykonane w dniu 15.05.2014 r. odbiegają do wyników badań przeprowadzanych uprzednio w Biurze R. oraz w S.. Biegła skrytykowała metody zastosowane przez poprzednie podmioty badające ale zaznaczyła wykazanie we wszystkich trzech badaniach zadziałanie na przedmiotowy licznik polem magnetycznym. Zaznaczyć należy że licznik do tych badań był demontowany. Dokładna wartość indukcji w szczelinach magnesu nie jest znana, znany jest tylko wskazany wyżej przedział. Bez wiadomości specjalnych nie można podważyć tego fragmentu opinii, ale należy zwrócić uwagę na rozbieżności w materiale dowodowym-biegła stwierdziła wyraźne ślady przykładania magnesu neodymowego, których nie widzieli monterzy zdejmujący licznik(k.15) ani osoby pracujące na zlecenie Biura R.. Wniosek że magnes przykładano w nieruchomości H. S. (1) jest zatem logicznie nieuprawniony. W szczególności nieuprawniony jest wniosek, że ingerencja magnesem miała miejsce w 2010 roku, wywiedziony jedynie z wątpliwych dokumentów T. (k.1472); biegła nie przedstawiła jak działa powołany przez nią system „e- mergos” więc założyć należy iż zliczał on dane z licznika co którego jakości pracy pojawiły się wątpliwości, które miała rozwiać biegła. Biegła nie odniosła się do wykresów i argumentów J. S. (1), co uniemożliwiło Sadowi ich ocenę „Gołosłownie jedynie-bez żadnych obliczeń- podała rok 2010 (k.1472 8.26 pkt 9 i 10 odpowiedzi). W odpowiedzi na pytanie w jaki sposób magnesy neodymowe oddziaływają na indukcyjne liczniki (pyt.12,str..27 k.1473) biegła jedynie ogólnie mówi o skutkach przykładania i zdejmowania magnesu, z czego wynika iż wpierw odbiorca płaci mniej ale potem płaci więcej. Biegła nawet teoretycznie nie porównała tych wartości, jaki może być ostateczny wynik matematyczny takich machinacji by ustalić czy aby taki odbiorca nie płaci finalnie zawsze więcej. Przepis art.57 pr.energ. pozwala ominąć ten dylemat, ale anatomia zjawiska wydaje się być niezbędna dla zrozumienia opinii i jej weryfikacji. Biegła zbagatelizowała zjawisko pojedynczej indukcji w szczelinie magnesu a odnośnie produkcji i struktury magnesów powołała się na tajemnicę przedsiębiorstwa. Sąd na marginesie i bez komentarza pozostawia passus biegłej dotyczący „swoistej pisemnej instrukcji” (k.1478) skoro przedsiębiorstwo winno takowe metody znać a stronie przeciwnej zarzucono właśnie skorzystanie z takiej metody. Biegła w swej opinii podała „że wyniki badań analizatorem (...)10 nie mają umocowania prawnego (k.1488) . Podkreślić należy wniosek z karty 1475 że nie da się ustalić ilości "pobranej" energii w tym nieznane były parametry techniczne odbiorników, ich ilość „itd.- czyli dane w oparciu o które przedsiębiorstwo winno wyliczyć hipotetyczną ilość pobranej energii. Oceniając zatem opinię jako całość Sąd stwierdza że biegła popełniła błąd logiczny ignotum per ignotum (nieznane przez nieznane) .Badany licznik posiadał ewidentne uszkodzenia mechaniczne niezawinione przez H. S. (1), --- STRONA 13 --- niezależnie od zarzucanych jej uszkodzeń dokonanych jakoby przez nią magnesem neodymowym. Licznik nie nadawał się zatem do badań. Ponadto co wynika z samej opinii biegłej, tylko pierwsze badania po zdjęciu licznika są wiarygodne; ślady każdego badania nakładają się bowiem na ślady hipotetycznych uszkodzeń w trakcie pracy licznika. Biegła nie mając prawidłowego materiału do badań sięgała do poprzednich badań czy wręcz do dokumentów przedsiębiorstwa generowanych z licznika „który miał być badany. Opinia ta zatem nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Ponadto, niezależnie od powyższych rozważań , należy wskazać na kwestie poniesione przez J. S. (1). W opinii złożonej do Sądu w Lublińcu biegła orzekła stanowczo: "Licznik elektryczny indukcyjny, który przeszedł badania mechanoskopijne lub oszacowanie wartości indukcyjnej magnetycznej w szczelinie magnesu hamującego nie nadaje się już do ponownych badań metrologicznych”(k.172).Podobne stanowisko zajęła w niniejszej sprawie biegła, wynika to z analizy opinii; ale biegła próbowała jednak takowych badań dokonać. Biegła w obu opiniach w innej formie wyrażała swoje oceny. W opinii dla SR w Lublińcu biegła opisała błędy w pomiarach indukcji magnetycznej w szczelinie magnesu popełnione w P. (k.176/177 tamt. akt).Zaznaczyć należy jednak że każda sprawa sądowa jest inna, inne bywają też opinie a Sąd dokonuje jedynie oceny opinii złożonej w niniejszej sprawie. Sąd zważył co następuje Powództwo główne nie jest uzasadnione. Kontrola u pozwanej odbyła się bez upoważnienia, które bez wątpliwości zostało wystawione dopiero w jej trakcie, Do momentu wystawienia upoważnienia była ona bezprawna. W trakcie kontroli były nieprawidłowości-zniszczono pierwotne zlecenie i wypisano nowe. Po kontroli zabrano licznik i w niewyjaśnionych okolicznościach uczyniono dopisek ekspertyza specjalna. W trakcie kontroli używano urządzenia typuA. którego pomiary nie mogą być podstawą roszczeń a jedynie są przesłanką do zbadania błędu pomiaru. Licznik został wysłany do Biura (...) bez formalnego zlecenia, a zatem bez podstawy prawnej, gdyż stosowne zlecenie zostało wystawione przez K. J. dopiero 25.02.2010 r. (...) ma dokumentować rzeczywiste czynności dokonywane przez jego użytkowników- jakiekolwiek inne wyjaśnienia jego istnienia są nielogiczne. Fakty ustalone w sprawie pozwalają na stwierdzenie ,że u pozwanego wzajemnego w związku z załatwianiem sprawy pozwanej-powódki wzajemnej H. S. (1) panował chaos i bałagan. Kodeksowa zasada dobrej wiary (art.7 ke) każe przyjmować, że owe opisywane zdarzenia dokonywane były w dobrej wierze. Sąd zatem nie znajduje podstaw do dokonywania zawiadomień innych podmiotów o ustaleniach z niniejszej sprawy. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dokonane ustalenia są wystarczające. Nadmienić należy że poprzednik T. naruszył przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z 11.08.2000 r. w sprawie przeprowadzania kontroli przez przedsiębiorstwa energetyczne- poprzez brak upoważnienia w chwili rozpoczęcia kontroli oraz brak wyczerpującej informacji o zakresie kontroli. Omawiane dokumenty będące podstawą pozwu nie mają zatem podstawy prawnej. Ponadto już w tym miejscu nadmienić można że z obu tych dokumentów mogłoby jedynie wynikać że przedmiotowy licznik źle mierzy, ze zawyża wskazania; nie wynikałoby jednak w okresie gdy licznik był zamontowany u pozwanej wskazania były zaniżane czyli że pozwana pobierała prąd w większej ilości niż wskazywał licznik. Ekspertyza R. sama w sobie jest wadliwa. R. nie miał uprawnień do stosownych badań. R. zlecił wykonanie ekspertyzy do biura P., mimo braku podstaw do tego(w myśl umowy z T. miał czynności wykonać osobiście) czego nie odnotował w swej ekspertyzie. Fakt ten ujawnił się w toku procesu przypadkiem gdy biegła D. odnalazła w P. wyniki badań zleconych przez R.. W trakcie badań zleconych do Biura R. licznik został trwale zniszczony. Nadmienić należy iż J. S. (1) w toku postępowania naprowadzał na alternatywną chronologię zdarzeń, wg której dopiero po wprowadzeniu przez K. J. do systemu S. zlecenia kontroli została sporządzona ekspertyza R.; w aktach znajdują się jednak dokumenty opatrzone datami dotyczące obiegu licznika, z których wynika iż badania odbyły się --- STRONA 14 --- w pierwszej połowie lutego. Ekspertyza ta niezależnie od daty jej sporządzenia nie ma mocy dowodowej w niniejszej sprawie a powództwo zostało oddalone niezależnie od chronologii zdarzeń. Ekspertyza Biura R. jest tylko ekspertyzą prywatną, stanowiskiem strony. Jako dokument pochodzący od strony procesu zakwestionowany przez stronę przeciwną, niezależnie od jego wad „nie może być wiążącym dowodem w sprawie. Takim dowodem mogła być jedynie opinia biegłego sądowego. Strona pozwana od początku podnosiła, że licznik jest zniszczony i sprzeciwiała się powoływaniu biegłego. Sąd musial jednak uzyskać w tej kwestii wypowiedź biegłego „Sąd nie ma wiadomości specjalnych i nie może a priori stwierdzić że licznik jest zniszczony i nie nadaje się do badań. W toku procesu pełnomocnik pozwanej J. S. (1) wykazał się szeroką znajomością omawianej tematyki ale nawet jeśli wywody te były logiczne, to pochodziły od osoby zainteresowanej i powołanie biegłego było konieczne. Biegły P. nawet nie przeczytał wnikliwie akt, opierając się w swej opinii na błędnym wykresie już sprostowanym gdy akta były w jego dyspozycji, nie znał też pojęcia saturacja Sad zatem jego opinię pominął w całości. Biegła D. zapowiadała że potrafi odtworzyć nawet zdarzenia z odległej przeszłości, natomiast po zbadaniu licznika stwierdziła iż jest on uszkodzony, opisana w opinii oś jest trwale wygięta. Biegła próbowała „naprawić” licznik ale bezskutecznie. Biegła zaniechała prób odtworzenia historii wskazań licznika ale nie stwierdziła w związku z tym iż nie jest możliwe wydanie opinii. Podjęła próbę rekonstrukcji wskazań licznika w oparciu o odnalezione badania licznika wykonane w P. na zlecenie R.. W tym miejscu ukazuje się błędne koło logiczne: biegła mając ustalić czy licznik mierzył nieprawidłowo- czyli wykazać twierdzenia powódki- opiera się na badaniach sporządzonych właśnie na zlecenie powódki. Biegła nie wykonała własnych pomiarów, zatem opinia bieglej D. nie mogła być podstawą orzekania w procesie głównym. Także druga próba bieglej ustalenia wyników pomiarów stanowi błędne kolo logiczne: biegła( na własną rękę) sięga do wyników systemu E-nergos i w oparciu o te wyniki odtwarza wskazania licznika. Rzecz w tym, że owe dane mają pochodzić ze wskazań właśnie badanego licznika. Wynika stąd, iż powód oddając licznik do Biura R. , gdzie licznik zniszczono, sam pozbawił się głównego dowodu w sprawie. Rolą Sądu nawet na etapie wyrokowania nie jest wskazywanie sposobu postępowania ale stwierdzić można iż zbadanie licznika przez inną osobę niż biegły sądowy , prowadziło jak opisano , do bezpowrotnego zniszczenia dowodu. Na marginesie ponownie należy podkreślić, iż Sąd takiej oceny nie mógł a priori dokonać sam co niewątpliwie wpłynęło na czas trwania postępowania. Sąd może dokonać oceny opinii biegłego i nie jest związany jej wnioskami .Oceny dokonano zgodnie z zasadami logiki znajdując opisane braki i błędy. Opinia nie zawierała żadnego wzoru fizycznego, w omawianej części bazowała na poprzednich badaniach w czasie których licznik uszkodzono a zatem nie może być podstawą rozstrzygnięcia. Te ustalenia już wystarczają do oddalenia powództwa. W omawianej sytuacji zestawienia i wykresy zużycia energii elektrycznej nie mają punktu odniesienia, nie można ich odnieść do wskazań licznika bo takich wiarygodnych wskazań nie ma. Pozwana konsekwentnie podnosiła iż drogę procesu cywilnego winna poprzedzać droga procesu karnego. Zdaniem Sądu orzekającego możliwe jest procedowanie cywilne niezależne od uzyskania wyroku karnego, oba przepisy mające zastosowanie w sprawie nie mają w tym zakresie stosownej regulacji w zakresie pierwszeństwa (art57 pr.en art. oraz art.278 k.k- vide Czarnecka, Ogłódek ,PrEnerg. Komentarz art.57 Nb5 Warszawa 2012; vide SN IV KK 73/10). Wobec oddalenia powództwa na innej podstawie „nie ma potrzeby szczegółowej analizy tej kwestii, Sad nie powinien wypowiadać się w kwestiach prawnych które nie stanowią podstawy rozstrzygnięcia, Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 10.12.2009 wskazał iż należy wykazać że energia rzeczywiście została pobrana: Przedsiębiorstwo energetyczne może obciążyć odbiorcę energii elektrycznej opłatami określonymi w art.57 ust.1 --- STRONA 15 --- ustawy z dnia 10.04.1997 r.- Prawo energetyczne (Dz.U .Nr 54,poz.348 ze zm. oraz Dz.U 2012.1059) tylko wtedy, gdy energia taka została rzeczywiście pobrana-1II CZP 107/09. Sąd Okręgowy w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku z dnia 17.03.2010r.II Ca 141/10 doprecyzował: „Ciężar dowodu poboru energii spoczywa na powodzie, który może ją wykazać za pomocą wszystkich środków dowodowych”. W omawianej sprawie —inaczej niż w obecnej — opinia biegłego nie została skutecznie podważona. Zasada rozkładu dowodu ma jednak w niniejszej sprawie zastosowanie w całej rozciągłości. Powód nie wykazał nielegalnego poboru energii; wobec wielokrotnych wypowiedzi pełnomocników H. S. (1) odnośnie nazewnictwa czynu zarzucanego pozwanej należy zwrócić uwagę na definicję legalna zawartą w art.3 pkt 18 pr.energ. Drugoplanowa jest zatem kwestia obliczenia ilości pobranej energii, nadmienić jednak należy że T. nieprawidłowo stosował maksymalną stawkę , nie podejmując nawet próby ustalenia „ilości odbiorników i ich mocy”. Gdyby roszczenie było wykazane co do zasady, to w tej sytuacji nie byłoby wykazane co do wysokości. Opłatę z. art.57 pr.energ. można pobierać , gdy wystąpią przesłanki, ale w wysokości określonej w taryfie (por. wyrok SA w Białymstoku z 20.09.2012 r.I ACa 385/12).W sprawie II CNP 68/12 (Lex) stwierdzono iż „wyliczenie to było nieprawidłowe w części przyjmującej wielkości ryczałtowe (...) możliwe było ustalenie rzeczywistej ilości pobranego paliwa”. Szczegółowe analizowanie taryfy określającej sposób wyliczania zużytej sprzecznie z prawem energii nie jest jednak potrzebne w tej sprawie skoro powództwo oddalono co do zasady. Biorąc pod uwagę powyższe z braku przesłanek z art.57 prawa energetycznego z dnia 10 kwietnia 1997 r. (Dz.U.nr 54,poz.348; t.j. z dnia 16.05.2006 r. Dz. U.Nr 89 poz.625 ze zm. oraz Dz.U 2012.1059) powództwo główne oddalono. O kosztach powództwa głównego orzeczono na zasadzie art.98 par.2 zdanie ostatnie kpe ustalając je w wysokości „wynagrodzenia jednego adwokata”, o czym mowa w końcowej części uzasadnienia. Odnośnie powództwa wzajemnego: 1.Roszczenie o zwrot nienależnie pobranych opłat za energię elektryczną (pkt 1 pozwu wzajemnego) nie jest wykazane(art.6 kc w zw. z art.278 kpc). Jest to kwestia analogiczna do problematyki roszczenia głównego — w tej materii winien wiążąco wypowiedzieć się biegły sądowy. H. S. (1) takiego wniosku nie zgłaszała a powołaniu biegłego na wniosek strony przeciwnej sprzeciwiała się „Strona zadała pytania do biegłego ale sprzeciwiła się kolejnemu wezwaniu biegłego na rozprawę by wyjaśnić opinię. Pełnomocnik J. S. sporządził wykresy zużycia energii, ale wobec braku możliwości odniesienia ich do rzeczywistych wskazań licznika nie mogą być one w tej sytuacji podstawą rozważania roszczeń. Jako dokument prywatny nie mogły być podstawą orzekania. 2.Roszczenie dotyczące faktury VAT nr (...) (pkt 2 pozwu wzajemnego) co do zasady należało uwzględnić. Faktura ta dotyczy wymiany „uszkodzonego przez odbiorcę” licznika. Nie udowodniono, że do uszkodzenia licznika przez odbiorcę doszło. Powód —pozwany wzajemny na czas procesu wstrzymał się z dochodzeniem roszczeń z tego tytułu ale wezwanie do zapłaty wynikające z omawianej faktury pozostaje w obrocie prawnym. H. S. (3) ma zatem interes sprawny (arl.189 kpc) w ustaleniu że owo zobowiązanie nie istnieje. Pierwotne roszczenie zostało zmodyfikowane (k.1858) a biorąc pod uwagę treść art.189 kpc i treść faktury stosowne wyrzeczenie sformułowano jak w sentencji. 3.Zadośćuczynienie (pkt 3 pozwu wzajemnego)co do zasady nie jest uzasadnione. Strony wiązał stosunek umowny wynikający z umowy o dostarczanie energii elektrycznej. Z ugruntowanego orzecznictwa wynika iż nie jest możliwe zasądzanie zadośćuczynienia w tej sytuacji. Powódka wzajemna domagała się ochrony dóbr osobistych określonych żądając zadośćuczynienia. Podstawę faktyczną żądania stanowiło nienależyte wykonanie przez pozwaną zobowiązania wynikającego z zawartej umowy o dostarczanie energii . Biorąc pod uwagę sformułowanie i treść żądań powódki należy rozpatrzeć je w oparciu o przepis art. 24 k.c., który stanowi, że ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie --- STRONA 16 --- odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych. Żądanie zapłaty zadośćuczynienia za straty niematerialne podlega reżimowi art. 448 ke, zgodnie z którym w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Stosownie do treści art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka jak w szczególności: zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Katalog dóbr osobistych podlegających ochronie, wskazany w tym przepisie nie jest wyczerpujący. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dobrem osobistym jest wartość immanentnie złączona z istotą człowieczeństwa oraz naturą człowieka, stała i niezależna od jego woli. W tym kontekście wskazywane przez powódkę wzajemną działania pozwanego i jego poprzedników określone przez nią jako naruszanie dóbr osobistych nie mieszczą się w zakresie szeroko interpretowanego katalogu dóbr osobistych. W szczególności nie można do nich zaliczyć straty czasu czy konieczności dokonywania określonych czynności, mających konkretny wymiar materialny. Także zaufanie do pozwanej (jego utrata) jako określone subiektywne nastawienie psychiczne nie stanowi przyrodzonego człowiekowi dobra osobistego (por. wyrok SA w Warszawie z 20.06.2012 I ACa 1389/11) Już z tego względu brak podstaw do przyznania ochrony tak określonych dóbr. Opisane wyżej roszczenia powódki wzajemnej nie mogły być uwzględnione z tego względu, że ich źródłem i podstawą faktyczną była umowa zawarta pomiędzy stronami. Powołane w pozwie okoliczności dotyczą ewidentnie nienależytego wywiązania się przez pozwaną z umowy, bezspornym było przy tym, że strony wiązał stosunek umowny, z którego wywodzą się wzajemne prawa i obowiązki. Ewentualna ochrona praw wynikających z umowy podlega regułom określonym w art. 471 i nast. kc i opiera się na odpowiedzialności kontraktowej, a negatywne odczucia wynikające z niewykonania lub nienależytego wykonania umowy rodzić mogą dla strony umowy konkretne roszczenia wynikające z niewykonania umowy, nie zaś z art. 23 i 24 ke. W przypadku ochrony dóbr osobistych jest to bowiem odpowiedzialność deliktowa, co wynika przede wszystkim ze znaczenia bezprawności w ujęciu przepisu art. 24 ke. Jest to bezprawność obiektywna związana z naruszeniem dóbr osobistych innego podmiotu, gdzie zakaz ingerencji dotyczy wszystkich, albowiem prawa podmiotowe są prawami bezwzględnymi skutecznymi erga omnes, niezależnymi od indywidualnie ukształtowanej umownie sfery prawnej. Bezprawność zaś przy odpowiedzialności kontraktowej jest bezprawnością relatywną polegającą na sprzeczności działania lub zaniechania z postanowieniami umowy. W zakresie zadośćuczynienia wynika to także z samego umieszczenia przepisu art. 448 ke w Księdze trzeciej Tytuł VI kc — Czyny niedozwolone. Podstawą odpowiedzialności za naruszenie dóbr osobistych może być zatem tylko czyn niedozwolony, a nie niewykonanie umowy. (vide G. Bieniek w: Komentarz do kodeksu cywilnego, księga trzecia, Zobowiązania, tom 1, LexisNexis, Wydanie 8, str.503, A. Szpunar, Zadośćuczynienie za szkodę majątkową, Bydgoszcz 1999, $.75, wyrok SN z 15.04.1996 r., II PR 102/66, wyrok SA w Warszawie z 8.09.2009r. VI ACa 201/09). Pogląd, że niewykonanie lub też nienależyte wykonanie zobowiązania umownego nie stanowi podstawy do konstruowania roszczeń z tytułu ochrony dóbr osobistych i domagania naprawienia szkody niemajątkowej jest ugruntowany w orzecznictwie i literaturze. Podstawę takich roszczeń mogą stanowić przepisy obowiązującego prawa, a te nie przewidują dochodzenia w trybie kontraktowym ochrony dóbr osobistych (Z. Masłowski, w: Komentarz do k., t. II, Warszawa 1972,5.1102)). --- STRONA 17 --- Podsumowując nie można zgodzić się ze stanowiskiem powódki wzajemnej co do tego, że opisane działania i zaniechania pozwanej określane jako nękania, polegające w istocie na nieprawidłowej realizacji umowy, w efekcie ostatecznym doprowadziło do naruszenia jejdóbr osobistych (por. wyrok SA w Gdańsku z 29.12.2000r I ACa 910/00), a co za tym idzie — brak podstaw do udzielenia ochrony na podstawie art. 23 i 24 ke. Podkreślić należy „że wszelkich opisywanych działań pozwany wzajemny dokonywał jako kontrahent , a nie jako osoba trzecia. Nie ma zatem przesłanek z art.448 kc. Mając powyższe na względzie sąd w tym zakresie powództwo oddalił. 4.Odszkodowanie (pkt 4 pozwu wzajemnego) nie jest wykazane. Nie został wykazany adekwatny związek przyczynowy pomiędzy działaniem i zaniechaniem T. a uszczerbkiem po stronie H. S. (1art.361par.1 ke w zw.z art.471 ke).Niemożność powiększenia kolekcji złotych monet nie wynika z postępowania T.. 5.Wniosek o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności (pkt 5 pozwu wzajemnego) nie jest uzasadniony gdyż nie zachodzą przesłanki z art.333 par.3 kpe. Nie ma niebezpieczeństwa uniemożliwienia lub utrudnienia wykonania wyroku albowiem T. jest potentatem na rynku krajowym i będzie wypłacalny po uprawomocnieniu się wyroku a H. S. (1) nie jest narażona na szkodę w tym zakresie. 6.Roszczenie o nakazanie przeprosin (pkt 6 pozwu wzajemnego, potem modyfikowane) nie jest zasadne z przyczyn wskazanych powyżej przy omawianiu roszczenia pieniężnego opartego na ochronie dóbr osobistych. Nie ma zatem przesłanek z art.24 ke. 7.Zobowiązanie pozwanego wzajemnego do wymiany na jego koszt aktualnie zamontowanego licznika na fabrycznie nowy (pkt 7 pozwu wzajemnego, potem modyfikowane... Roszczenie to jest nieuzasadnione. nie ma przepisu który obligowałby T. do takiej wymiany, do czego można by go przymusić na drodze sądowej. Wymiana takich liczników w skali kraju jest dopiero przewidywana .. Polityka energetyczna państwa (M.P.2010.2.11) w działaniu 5.2 „Ułatwianie zmiany sprzedawcy energii, m.in. „poprzez wprowadzenie ogólnopolskich standardów, dotyczących cech technicznych, instalowania i odczytu elektronicznych liczników energii elektrycznej”; Sposób realizacji „4.Upowszechnienie stosowania elektronicznych liczników energii elektrycznej, z wprowadzeniem ogólnopolskich standardów, dotyczących cech technicznych, instalowania i odczytu tych liczników-2012 r.'Akt ten jest tylko wytycznymi,vide"6. Wprowadzenie zasady, ze operator sieci jest właścicielem liczników dla wszystkich odbiorców- od 2011 r."Dopiero w projekcie nowego Prawa energetycznego jest przewidziany obowiązek zainstalowania do dnia 31.12.2020 roku inteligentnych liczników u wszystkich odbiorców (k.577). Na marginesie nadmienić można, iż mimo uregulowań prawa energetycznego dotyczących podziału rynku energetycznego T. nadal pozostaje w Polsce południowej faktycznym monopolistą i to on kreuje politykę wymiany liczników- to T. decyduje gdzie są warunki i możliwości zainstalowania takiego licznika. Dyrektywa powoływana przez pełnomocników H. S. (1) w ocenie Sądu nie może mieć takiego zastosowania jak oczekuje tego strona. Należy zwrócić uwagę na art.316 kpc- Sąd bierze pod uwagę stan rzeczy istniejący w chwili zamykania rozprawy i nie może orzekać o zjawisku przyszłym i niepewnym odnośnie „zmiany obecnej taryfy rozliczeniowej na taryfę inteligentną, natychmiast po jej wprowadzeniu na rynek”, 8.Zobowiązanie powoda pozwanego wzajemnego do dokonywania rozliczeń za zużytą energię elektryczną na podstawie odczytów z licznika w interwale dwumiesięcznym bez pobierania dodatkowych opłat za tę czynność (pkt 8 pozwu wzajemnego) potem modyfikowane (k.312) do okresu dwóch lat — nie ma podstawy prawnej, gdyż strony wiąże umowa; każdy klient może się zwrócić o zmianę warunków umowy, ale to przedsiębiorca energetyczny —jako kontrahent-ostatecznie decyduje o treści umowy. Prawo zawiera wymóg zgody obu stron-art.353(1) ke. 9.Koszty jako odszkodowanie. H. S. (1) wniosła aby roszczenie o koszty, które nie zostaną rozliczone jako koszty procesu potraktować jako roszczenie o odszkodowanie. H. S. (1) przedstawiła koszty swych pełnomocników nie mieszezące się w tych granicach: przelot samolotem, przejazd pociągiem, przejazd autostradą; ponadto J. S. (1) --- STRONA 18 --- domagał się utraconych zarobków. Sąd potraktował roszczenie o kwoty przekraczające ustalone koszty procesu zgodnie z wnioskiem strony jako roszczenie materialno prawne ale uznał je za nieuzasadnione. Strona podjęła decyzję by zastępstwo procesowe powierzyć członkom rodziny którzy tracili swe zarobki bądź musieli podróżować z zagranicy; skorzystanie z pomocy adwokata lub radcy prawnego byłoby mniej kosztowne, choć należy podkreślić aktywność, wiedzę i zaangażowanie pełnomocników H. S. (1). Polskie prawo ogranicza jednak dochodzenie kwot wydatkowanych w związku z prowadzeniem procesu (art.98 kpc par.2) i nie ma w tej sprawie przesłanek do odstąpienia od tej zasady. 10.Bonifikata. Roszczenie o bonifikatę w kwocie 30.595, 68 zł jest uzasadnione. H. S. (1) wskazała podstawę roszczenia, okres za który jego dochodzi i sposób wyliczenia kwoty. Pozwana T. aczkolwiek co do zasady negowała wszelkie okoliczności przytaczane przez H. S. (1) nie odniosła się szczegółowo do tego zagadnienia, w szczególności nie zakwestionowała sposobu wyliczenia tej kwoty. Ograniczono się do lakonicznego zarzutu iż kwoty tej nie można dochodzić w tym procesie. Zgodnie z par.42 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18.08.2011r., w sprawie szczegółowych zasad kształtowania i kalkulacji taryf oraz rozliczeń w obrocie energią elektryczną w przypadku niedotrzymania przez przedsiębiorstwo energetyczne standardów jakościowych obsługi odbiorców, odbiorcom przysługuje bonifikata za przedłużenia czternastodniowego terminu rozpatrzenia wniosku lub reklamacji odbiorcy w sprawie zasad i rozliczeń i udzielenia odpowiedzi, za każdy dzień zwłoki w wysokości 1/250 przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym rok zatwierdzenia taryfy (pkt.12 powołanego paragrafu).H. S. (1) nie otrzymała w okresie objętym roszczeniem odpowiedzi, strona T. nie udzieliła takowej bonifikaty a zatem zasądzono dochodzoną kwotę. 11.Zwrot układu (licznik + przekładniki). H. S. (1) wywodziła że licznik jest jej własnością, wskazując iż jest następcą prawnym podmiotu, który na własny koszt zabudował układ pomiarowo-rozliczeniowy, składający się z licznika i przekładników. H. 8. (1) jako konsument miała prawo do otrzymania licznika w dacie zawarcia umowy o dostarczanie energii, licznika takiego nie otrzymała. Jej pełnomocnik powołał się na definicję układu pomiarowo rozliczeniowego. Wywodził, ze jedynie cały „kompletny układ pomiarowy a nie jego pojedyncze elementy, stanowi własność albo dostawcy energii albo odbiorcy energii, a wcześniej poprzedniego właściciela nieruchomości. W przypadku układu do pomiarów półpośrednich układ pomiarowy składa się m.in. z przekładników prądowych i odpowiedniego licznika (definicja z opracowania UOKiK „Pozycja konsumenta na rynku energii elektrycznej”- cytowane k.1862) czy „zmiana do taryfy dla energii elektrycznej” obowiązująca od 1.08.2007pkt1.19(vide k.1862).Zdaniem J. S. oświadczenie T. w piśmie z 18.07.2014 „...w dacie instalacji przekładników na posesji pozwanej (powódki wzajemnej) tj. 07 stycznia 1991 r., przekładniki stanowiły własność odbiorcy...” równoznaczne jest z oświadczeniem , że układ pomiarowy należał do odbiorcy i oznacza że również licznik był i jest własnością odbiorcy. J. S. wyjaśnił również kwestię możliwych kilkukrotnych wymian licznika na zasadzie „licznik za licznik (k.1862/1863).Podał, że H. S. (1) nie była świadoma, że kiedy w dniu 2 stycznia 2004 r. stała się klientka przedsiębiorstwa energetycznego, to przedsiębiorstwo przywłaszczyło sobie prawo do układu pomiarowego. Zagadnienia powyższe stanowią materię wymagającą wiadomości specjalnych. W sprawie granicy własności urządzeń J. S. przedstawił klarowny wywód ale wymagało to potwierdzenia przez biegłego, zwłaszcza iż w umowach o dostarczanie energii do posesji przy ulicy (...) są różnice odnośnie granic własności urządzeń. W akcie notarialnym zbycia własności urządzenia energetyczne opisano bardzo ogólnikowo. Ponadto urządzenia na nieruchomości aktem notarialnym nabyła H. S. (1) na mocy współwłasności małżeńskiej z J. S. (1) (obecnie vide art. 35 kro), a niniejszej sprawie powodem wzajemnym jest tylko H. S. (1). Nie ma ona sama legitymacji czynnej, a skoro roszczenie dochodzone jest w pozwie wzajemnym (art.204 kpe) to niemożliwe są przekształcenia podmiotowe(art.195 kpc). J. S. (1) wskazywał na schematach(k.2151-2152) istotne jego zdaniem elementy całego fragmentu sieci ale schematy te dla osoby bez specjalistycznego wykształcenia są nieczytelne. Stwierdzenie tożsamości pojęć granica eksploatacji i granica własności wymaga wyjaśnienia przez biegłego pojęcia granica eksploatacji. --- STRONA 19 --- 12.Zwrot opłat za korzystanie z licznika przez odbiorcę. H. $. (1) twierdząc że licznik jest jej własnością żądała od T. zwrotu uiszezanych opłat z tytułu korzystania licznika(art.405 kc). Skoro nie wykazano własności licznika, roszczenie to jest niewykazane. Z tej samej przyczyny oddalono roszczenie o odszkodowanie za sprzeczne z prawem użytkowanie licznika(art.415ke) i roszczenie dotyczące bieżącego korzystania z licznika(art.225 kc). Skoro nie wykazano, że licznik jest własnością H. 8. (1) nie ma podstaw do obciążania przedsiębiorstwa energetycznego opłatą za bieżące korzystanie zlicznika. Koszty procesu H. 8. (1) wygrała sprawę w zakresie pozwu głównego a zatem zasądzono od strony przeciwnej kwotę 3693 zł (pkt 2 wyroku) na którą składa się kwota 2400 zł -wynagrodzenie „jednego adwokata” zgodnie z art.98par.2 kpc oraz 1200 zł za postępowanie zażaleniowe, 2x 40 zł za zażalenia na postanowienia o wynagrodzeniu biegłych i 13 zł za wyspecyfikowane opłaty za kopie z akt(k.679 i k.698).Pozostałe żądane koszty 299,29 zł (k.124) wliczono w poczet żądanego odszkodowania zgodnie z wnioskiem strony. W pozwie głównym T. ponosił opłaty oraz wydatki i wobec wyniku sprawy obciążają go one w całości. Dowód z opinii biegłego zgłosił T. przy sprzeciwie strony przeciwnej toteż T. winien także uiścić brakujące kwoty z tytułu kosztów opinii (pkt 3 wyroku). Suma roszczeń z pozwu wzajemnego, wliczając koszty nie będące kosztami procesu, po złożeniu ostatniego rachunku I. S. (1) zaliczanego zgodnie z jego wnioskiem w poczet odszkodowania, przekroczyła kwotę dwustu tysięcy złotych, wyliczenie poniżej. H. 8. (1) wygrała w piętnastu procentach. Biorąc pod uwagę poniesione koszty, opłaty i wydatki , w tym postępowania zażaleniowego, w granicach określonych zgodnie z zasadą wynagrodzenia jednego pełnomocnika(art.98 par2 zd.2 kpc),o kosztach orzeczono na zasadzie art.100 kpe. H. S. (1) sukcesywnie składała wnioski o koszty znajdujące się na kartach: 124,194,312,314,380,478,541,623,679,698,1959,2170,2171,2299,2301,2302,2303,2462,2465 i 2581. Roszczenia zgłaszane w euro przeliczono wg kursu cztery złote co dało 70 zł. Po dodaniu wszystkich tych składników odjęto koszty procesu w rozumieniu kp: koszty „adwokata”, opłaty i wyżej powołane wyspecyfikowane wydatki. Uzyskano w ten sposób kwotę w zaokrągleniu 26.512 o której orzekano jako o odszkodowaniu. Wartość przedmiotu sporu powództwa wzajemnego to suma roszczeń pieniężnych uporządkowanych wyżej , z pominięciem punktu piątego i szóstego:34.348 zł,290 zł, 45.000 zł, 53.606 zł, 290 zł, 189 zł, 26.512zł (,koszty”), 30.596 zł290 24 3.421 zł, 4.458 zł, 844 zł plus rozszerzenie na ostatniej rozprawie 1.230 zł(„koszty”- przekraczające koszty procesu zakreślone przez kpe)- łącznie 201.074 zł. Skoro wartość przedmiotu sporu przekroczyła kwotę dwustu tysięcy złotych (201.074 zł)wynagrodzenie 'jednego adwokata wynosi 7.200 zł za pierwszą instancje i 3.600 zł za postępowanie zażaleniowe,, razem 10.800 zł za roszczenia pieniężne oraz za naruszenie dóbr osobistych 360 zł za pierwszą instancję i 180 zł za postępowanie zażaleniowe, razem 540zł; łącznie. Zamaczyć należy, iż postępowania zażaleniowe toczyły się w obu powództwach „Mimo formalnego sprzeciwu pozwana- powódka wzajemna formułowała także pytania z materii powództwa wzajemnego, toteż nawet koszty biegłego nie dotyczą wyłącznie pozwu głównego. Z uwagi na specyfikę sprawy trudno rozdzielić wydatki i koszty na oba procesy toteż. o zażaleniach, orzekano w tym zakresie łącznie. Oddalone roszczenie z zakresu dóbr osobistych jawi się głównym roszczeniem powódki wzajemnej- kwestię tę najbardziej akcentowano w toku procesu a kwestie rozliczeń finansowych w ocenie Sądu nie były dla powódki wzajemnej aż tak istotne. Można przyjąć ze podwojenie niskich relatywnie kosztów ochrony dóbr osobistych jest uzasadnione nakładem pracy zwłaszcza pełnomocników powódki wzajemnej. --- STRONA 20 --- ) H. S. (1) utrzymała się w swym roszczeniu w kwocie 30.886 zł ( pkt 4 i 5 wyroku: 30.596 zł + 290 zł) co stanowi około 15%.. Uznane wydatki H. S. (1) do powództwa wzajemnego to uiszczone opłaty od powództwa( 2.468 zł, 600zł, i 2.481zł) oraz od zażaleń( 100zł, 100 zł i 40 zł) łącznie w zaokrągleniu 5770 zł. Razem z kosztem „jednego adwokata” (11.880zł) koszty uznane H. S. (1) to 17.650 zł. Koszty T. w powództwie wzajemnym wynosiły 11.880 zł (koszt radcy prawnego), koszty H. S. (1) wynosiły 17.650 zł , suma kosztów to 29.530 zł.. Uwzględniając ustalony procent T. przegrał kwotę 4430 zł a H. 8. (1) kwotę 25.100 zł. "T. wydał na koszty 11.880 zł a winien był 4430 2ł toteż różnicę tych kwot zasądzono w pkt 8 wyroku. z/