Wyrok I C 271/13 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2015 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wy

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 271/13 W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2015 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Tadeusz Trojanowski Protokolant: Marta Strzała po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2015 roku w Gliwicach sprawy z powództwa M. W. przeciwko Skarbowi Państwa - Dyrektorowi Aresztu Śledczego w G. o ochronę dóbr osobistych iks oddala powództwo, 2 odstępuje od obciążania powoda kosztami procesu. Sygn. akt I C 271/13 Powód M. W. wniósło zobowiązanie pozwanego Skarbu Państwa — Dyrektora Aresztu Śledczego w G. do przeproszenia powoda poprzez zamieszczenie na stronie internetowej (...) na okres 30 dni, na koszt pozwanego w ciągu 7 dni od uprawomocnienia się wyroku przeprosin o określonej czcionce, rozmiarze oraz treści, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwotę 50 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, zasądzenie kwoty 5000 zł na cel społeczny tj. na rzecz Fundacji (...), obciążenie pozwanego kosztami procesu. W uzasadnieniu wskazał, iż odbywał karę pozbawienia wolności w pozwanym areszcie. W trakcie pobytu pozwana jednostka naruszyła jego dobra osobiste. Powód był izolowany w Areszcie Śledczym który nie spełniał standardu 3m2 powierzchni mieszkalnej na osobę, co naruszało dyspozycję art. 110 par. 2 kkw. W stworzonych powodowi przez pozwanego warunkach nastąpiło przeludnienie przyczyniające się do braku komfortu psychicznego oraz utrudniało zachowanie prywatności czy intymności, powodowało często konflikty i agresje więźniów osadzonych wraz z powodem co skutkowało dyskomfortem oraz narastającym strachem i niepokojem o własne zdrowie i życie. Powód wskazał, iż przeludnienie wiązało się z trudnościami w korzystaniu z kącika sanitarnego, który sam w sobie nie spełniał standardów albowiem był skonstruowany z gnijących materiałów (płyt paździerzowych). Ponieważ kącik nie był zadaszony, po celi unosił się nieprzyjemny zapach, co potęgowało zdenerwowanie i agresje więźniów. Miejsce to nadto --- STRONA 2 --- nie było oświetlone. Z uwagi na panującą w celi wilgoć powód miał problem z suszeniem ubrań. Prośby powoda o zezwolenie na dostarczenie suszarki bądź sznurka do bielizny były załatwiane odmownie. Ponadto powód wskazał, że nie spełniała żadnych norm prawnych kąpiel w pozwanym areszcie albowiem odbywała się ona raz w tygodniu. Temperatura wody była nieodpowiednia do pory roku, a niekiedy po prostu zimna. Powód podniósł nadto, iż w celach były montowane żarówki jarzeniowe bez osłon powodujące ból oczu a następnie uszkodzenie wzroku. Wskazał nadto, iż osadzono z nim osobę chorą na chorobę zakaźną (HCV) o czym nie został powiadomiony a co narażało go na zachorowanie. Dolegliwości na jakie się uskarżał przed osadzeniem w Areszcie były leczone nienależycie, przeważnie silnymi środkami przeciwbólowymi. Nie otrzymywał probiotyków. W późniejszym okresie otrzymywał inne leki, które nie przynosiły zamierzonych skutków przez co powód zaprzestał przyjmowania jakichkolwiek leków. Zatrudniony w areszcie lekarz bez podawania przyczyn uniemożliwiał mu podjęcie kursu budowlanego. Powód zarzucił nadto pozwanej jednostce odpowiadanie na kierowane do niej pisma ze zwłoką. Z uwagi na liczne skargi na pozwany areszt, jego funkcjonariusze zachowywali się wobec powoda nieodpowiednio, między powodem a funkcjonariuszami aresztu dochodziło do utarczek słownych. Powód nie otrzymał zgody na pracę, co traktuje jako zemstę aresztu za pisanie skarg. Pozwany reprezentowany przez (...) wniósł o odrzucenie pozwu, względnie jego oddalenie oraz obciążenie powoda kosztami procesu. W uzasadnieniu żądania odrzucenia pozwu podniósł zarzut powagi rzeczy osądzonej wskazując na toczące się między stronami postępowania przed Sądem Rejonowym w Gliwicach I C 1313/09, I C 122/13. Pozwany na wstępie z ostrożności procesowej podniósł zarzut przedawnienia powołując się na trzyletni termin przedawnienia z art. 442' par. 1 kc co do okresów pobytu przypadających na czas od 22.04.1999 do 30.12.2009. Odnośnie okresu nieprzedawnionego pozwany wskazał, powód w żadnej mierze nie wykazała istnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego. okoliczności z jakimi powód wiąże odpowiedzialność strony pozwanej nie zostały w żaden sposób udowodnione. Sam pozwany wskazał, iż pobyt powoda w pozwanym Areszcie przebiegał zgodnie z przepisami prawa. Wywiązała się ze wszystkich nakładanych na nią obowiązków mających na celu zapewnienie powodowi przysługujących mu praw jako osoby osadzonej. Przede wszystkim powód ani jednego dnia nie przebywał w warunkach przeludnienia. Cele w jakich przebywał powód są wyposażone w sprzęt kwaterunkowy zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 17 października 2003 roku w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych. We wszystkich celach znajduje się odpowiednie oświetlenie elektryczne oraz naturalne, a każdy osadzony może zwrócić się do dyrekcji aresztu o wyrażenie zgody na posiadanie lampki nocnej. W celach mieszkalnych w których przebywał powód kącik sanitarny jest oddzielony ścianą oraz płytą nieprzezroczystą, wchodzi się do niego poprzez drzwi przesuwne. Wysokość na jakiej jest zabudowany spełnia podstawowe wymogi intymności. Powód jak każdy osadzony ma możliwość korzystania z łaźni w celu kąpieli raz w tygodniu. Nadto powód może myć się w celi w misce wodą uprzednio podgrzaną w czajniku. W każdej celi są zamontowane suszarki do bielizny. Rzeczy osobiste powód może prać w celi lub w trakcie korzystania z łaźni. W celach znajdują się okna, które umożliwiają całkowite przewietrzenie pomieszczeń. Pozwany wskazał nadto, iż był traktowany w sposób godny, z poszanowaniem przysługujących mu praw i dóbr osobistych. Funkcjonariusze pozwanego aresztu działali wobec powoda w ramach swoich uprawnień ustawowych; ich działaniom nie można w żaden sposób przypisać cech bezprawności. Odnośnie zarzutów osadzenia z osobą chorą zakaźnie pozwany wskazał, iż przebywanie z taką osobą nie stanowi jakiegokolwiek zagrożenia dla współmieszkańców. Pozwany stanowczo wskazał, iż w trakcie calego pobytu w pozwanej jednostee powód był leczony zgodnie ze wskazaniami wiedzy medycznej oraz sztuką medyczną. Odnośnie niedopuszczenia do udziału w kursie budowlanym powód nie wskazuje okresu w jakim miało do tego dojść; --- STRONA 3 --- jednocześnie podniósł iż twierdzenie o chęci uczestnictwa w kursie jest sprzeczne z twierdzeniem o złym stanie zdrowia. Sąd ustalił, co następuje: Powód składając zeznania w drodze pomocy prawnej przed Sądem Rejonowym w Raciborzu wskazał, iż niniejsze postępowanie dotyczy okresu pobytu powoda w pozwanym areszcie od 28 listopada 2011 roku. W okresie objętym pozwem powód przebywał: - w okresie od 28.11.2011 — 8.12.2011 w celi dwuosobowej 301 (6,10 m?) i w tym okresie przebywały tam łącznie z powodem dwie osoby, - od 8.12.2011 — 24.01.2012 — w celi dwuosobowej 315 (7,59 m?) i w tym okresie przebywały tam łącznie z powodem dwie osoby, - od 24.02.2012 do 2.03.2012 — w celi dwuosobowej 316 (7,41 m*) i w tym okresie przebywały tam łącznie z powodem dwie osoby, - od 2.03.2012 do 28.03.2012 — w celi dwuosobowej 423 (6,19 m*) i w tym okresie przebywały tam łącznie z powodem dwie osoby, - od 5.06.2012 do 11.06.2012 — w celi trzyosobowej 216 (9,05 m*) i w tym okresie przebywały tam łącznie z powodem dwie osoby (5 — 11.06) a następnie (11.06) trzy osoby, - od 18.06.2012 do 27.08.2012 — w celu czteroosobowej 217 (13,59 m*) i w tym okresie przebywały tam łącznie z powodem cztery osoby (18.06 — 16.08.2012, 21.08 — 27.08.2012) oraz (16.08 — 21.08.2012) trzy osoby, - od 27.08.2012 — 30.08.2012 - w celi trzyosobowej 403 (9,05 m?) i w tym okresie przebywały tam łącznie z powodem trzy osoby, - od 30.08.2012 — 6.09.2012 - w celi dwuosobowej 404 (6,24 m?) i w tym okresie przebywały tam łącznie z powodem dwie osoby, - od 6.09.2012 — 24.09.2012 - w celi trzyosobowej 403 (9,05 m*) i w tym okresie przebywały tam łącznie z powodem trzy osoby (6.09 — 20.09.2012) bądź (20.09.2012) dwie osoby, - od 24.09.2012 — 16.11.2012 — w celi dwuosobowej 409 (7,73 m”) i w tym okresie przebywały tam łącznie z powodem dwie osoby, - od 16.11.2012 — 20.11.2012 — w celi dwuosobowej 406 (6,22 m?) i w tym okresie przebywały tam łącznie z powodem dwie osoby, - od 2011.2012 — 4.07.2013 — w celi dwuosobowej 409 (7,73 m?) i w tym okresie przebywały tam łącznie z powodem dwie osoby, Przed Sądem Rejonowym w Gliwicach między stronami toczyło się postępowanie. Jego przedmiotem było żądanie zasądzenia kwoty 50000 zł; dotyczyło ono okresu pobytu w pozwanym areszcie od kwietnia 2003 do grudnia 2005 roku, od lutego do maja 2008 roku oraz od 4 marca 2009 do dnia złożenia pozwu tj. 23.11.2009 r. prawomocnym wyrokiem z 1 czerwca 2011 roku powództwo to oddalono. Oprócz tego toczy się między stronami postępowanie cywilne. Przedmiotem postępowania jest żądanie zapłaty na rzecz powoda kwoty 20 000 zł za umieszczanie go w celach --- STRONA 4 --- przeludnionych i niespełniających warunków rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 17 października 2003 roku w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (sygn. akt I C 122/13). (dowody: notatki służbowe k. 31 — 34; zeznania świadka A. N. k. 105, przesłuchanie stron (powoda) k. 130;) Sąd zważył, co następuje: Powód składając zeznania w drodze pomocy prawnej przed Sądem Rejonowym w Raciborzu wskazał, iż niniejsze postępowanie dotyczy okresu pobytu powoda w pozwanym areszcie od 28 listopada 2011 roku. Postępowanie dotyczy zatem okresu krótszego aniżeli trzy lata przed wniesieniem pozwu tj. nieprzedawnionego. Z tego względu nie podlegał badaniu zgłoszony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia roszezeń. W ocenie Sądu powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd uznał, że powód nie wykazał, by pozwane jednostki działały względem jego osoby w sposób bezprawny. Bezprawne działanie pozwanego, jak wynikało z twierdzeń powoda, miało polegać na umieszczaniu go w celach, które nie spełniały wymogu dotyczącego minimalnej powierzchni przypadającej na jednego osadzonego (3 m*) oraz naruszaniu jego uprawnień jako osoby skazanej. Odnosząc się do roszczeń powoda obejmujących okres nieprzedawniony w pierwszej kolejności należy wskazać iż regulujący poprzednio kwestię umieszczania w warunkach przeludnienia art.248 k.k.w. został uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 maja 2008r. ( sygn. akt SK 25/07) za niezgodny z Konstytucją RP. Zgodnie z tym wyrokiem stracił on moc z dniem 6 grudnia 2009 roku. Problematykę tą obecnie (oraz w okresie objętym pozwem) reguluje art. 110 kkw (par. 2a — par. 2i). Zgodnie z treścią tego przepisu (...) Dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego może umieścić skazanego na czas określony, nie dłuższy niż go dni, w warunkach, o których mowa w $ 2 zdanie drugie, w celi mieszkalnej, w której powierzchnia przypadająca na skazanego wynosi poniżej 3 m”, nie mniej jednak niż 2 m”, wrazie: 1) wprowadzenia stanu wojennego, wyjątkowego lub klęski żywiołowej, lub w czasie ich obowiązywania, 2)ogłoszenia na terenie położenia zakładu karnego lub aresztu śledczego stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii albo wystąpienia w zakładzie karnym lub areszcie śledczym stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii - uwzględniając stopień zagrożenia dla życia i zdrowia; 3) konieczności zapobieżenia wystąpieniu innego zdarzenia stanowiącego bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa skazanego albo bezpieczeństwa zakładu karnego lub aresztu śledczego albo zapobieżenia skutkom takiego zdarzenia. Dyrektor zakładu karnego lub aresztu śledczego może również umieścić skazanego na czas określony, nie dłuższy niż 14 dni, w warunkach, o których mowa w $ 2 zdanie drugie, w celi mieszkalnej, w której powierzchnia przypadająca na skazanego wynosi poniżej 3 m*, nie mniej jednak niż 2 m*, jeżeli zachodzi konieczność natychmiastowego umieszczenia w zakładzie karnym lub areszcie śledczym nieposiadającym wolnych miejsc w celach mieszkalnych: 1)skazanego na karę pozbawienia wolności przekraczającą 2 lata, 2)skazanego określonego w art. 64 8 1 lub 2 oraz art. 65 Kodeksu karnego, 3)skazanego za przestępstwo określone w art. 197-203 Kodeksu karnego, 4)skazanego, który samowolnie uwolnił się od odbywania kary pozbawienia wolności, 5)skazanego, który korzystając z zezwolenia na czasowe opuszczenie zakładu karnego lub aresztu śledczego, nie powrócił w wyznaczonym terminie, --- STRONA 5 --- 6)przetransportowanego na polecenie sądu lub prokuratora z innego zakładu karnego lub aresztu śledczego, w celu udziału w rozprawie lub innych czynnościach procesowych, 7)osoby tymczasowo aresztowanej, ukaranej karą porządkową lub co do której zastosowano inne środki przymusu skutkujące pozbawienie wolności. Okres czternastodniowy może być przedłużony tylko za zgodą sędziego penitencjarnego. Łączny okres umieszczenia skazanego w warunkach w których przypada na jednego skazanego mniej niż 3m2 nie może przekroczyć 28 dni, Wydając decyzję na podstawie w przedmiocie umieszczenia osadzonego w wyżej wskazanych warunkach należy minimalizować zagrożenie pogorszenia warunków wykonywania kary pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania oraz zmierzać do szybkiego umieszczenia w celi mieszkalnej o powierzchni 3 m* na osobę. W decyzji tej należy określić czas oraz przyczyny umieszczenia skazanego w warunkach, w których powierzchnia w celi mieszkalnej przypadająca na skazanego wynosi mniej niż 3 m*, a także oznaczyć termin, do którego skazany ma w tych warunkach przebywać. Skargę na tą decyzję sąd rozpoznaje w terminie 7 dni. Decyzję należy niezwłocznie uchylić, jeżeli ustaną przyczyny, dla których została ona wydana. W okresie osadzenia w zmienionych warunkach należy zapewnić skazanemu codzienne spacery dłuższe o pół godziny oraz korzystanie z dodatkowych zajęć kulturalno- oświatowych lub z zajęć z zakresu kultury fizycznej i sportu. Przepisy o osadzeniu w celach o zmniejszonej powierzchni na jednego osadzonego mogą być stosowane wobec tego samego skazanego nie wcześniej niż po upływie 180 dni od dnia zakończenia okresu, na który nastąpiło poprzednie umieszczenie w warunkach w nich określonych. Mimo zmiany regulacji dotyczącej przeludnienia należy zwrócić uwagę na fakt, iż w europejskiej przestrzeni prawnej nie funkcjonuje wiążące pojęcie standardów europejskich w zakresie wykonywania kary pozbawienia wolności, a zwłaszcza nie ma ścisłego i wiążącego określenia norm powierzchni mających przypadać na każdego osadzonego. Każdy kraj w swoich przepisach określa m.in. warunki odbywania kary, w tym normy powierzchni. Unia Europejska nie narzuca państwom członkowskim ujednolicenia norm powierzchni celi przypadających na skazanego. a jedynie zaleca podejmowanie określonych kroków dotyczących funkcjonowania jednostek penitencjarnych. Europejskie reguły więzienne nie przewidują żadnych wiążących norm powierzchni. Podkreślić przy tym należy również, iż Europejski Trybunał Praw Człowieka na gruncie przepisu art.3 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wartości nie wskazał konkretnej normy powierzchni, której przekroczenie automatycznie oznaczałoby naruszenie w/w przepisu. Co więcej z jego orzecznictwa wynika, że powierzchnia celi przysługująca osadzonemu nie jest samoistną i wystarczającą przesłanką do oceny czy doszło do naruszenia praw zagwarantowanych w Konwencji. Przy ustaleniu, czy warunki pobytu w zakładzie przekraczają zakres dolegliwości uzasadniających stwierdzenie, że doszło do naruszenia art.3 Konwencji Trybunał posługuje się kryterium tzw. kumulatywnej oceny zaistniałych warunków polegającej na kompleksowej ocenie wszelkich aspektów warunków oraz rygorów pozbawienia wolności takich jak powierzchnia celi, liczba osadzonych osób w celi, warunki sanitarne, możliwość zapewnienia minimum prywatności, ilość czasu spędzanego poza celą, możliwość pracy, czas i częstotliwość zajęć sportowych i rekreacyjnych, wiek i płeć osadzonych, ich prawidłowy dobór itp. Zastosowanie tego kryterium ma to znaczenie, iż braki i nieprawidłowości w jednej z wymienionych okoliczności, jeżeli są „zrekompensowane” pewnymi udogodnieniami w zakresie innych, nie muszą powodować oceny negatywnej i stwierdzenia naruszenia praw człowieka. Europejski Trybunał Praw Człowieka za traktowanie nieludzkie uznał złe traktowanie, które jest zamierzone, stosowane nieprzerwanie przez dłuższy czas, jeśli spowodowało u ofiary obrażenia ciała albo intensywne cierpienie fizyczne lub psychiczne. W sprawach rozpatrywanych przez Trybunał najczęściej zwracano uwagę (generalnie przy przeludnieniu celi) na złe warunki sanitarne, niehigieniczność i brak prywatności przy korzystaniu z urządzeń sanitarnych, permanentną niemożliwość zaspokajania potrzeb snu spowodowaną niewystarczającą liczbą łóżek, jak i nieustannie zapalonym światłem, niedostateczne oświetlenie uniemożliwiające czytanie, czy warunki prowadzące do rozprzestrzeniania się chorób, bądź brak możliwości leczenia. Tylko działania stwarzające niegodziwe, poniżające dla każdego osadzonego warunki lub ich tolerowanie przez dłuższy okres uznane są za bezprawne rodzące prawo do ochrony godności --- STRONA 6 --- na podstawie art. 24 k.c. Zarówno przepisy Konstytucji, jak i przepisy prawa międzynarodowego, które zostało ratyfikowane przez Polskę dozwalają na pozbawienie wolności, choć tylko na zasadach i w trybie określonym w ustawie, tj. kodeksie postępowania karnego oraz w kodeksie karnym wykonawczym. Odbywający karę pozbawienia wolności musi się liczyć z pewnymi ograniczeniami swobód i praw, mieszczących się w granicach prawnych regulujących odbywanie kary pozbawienia wolności. Roszczenia z tytułu ochrony dóbr osobistych z art.24 k.c. można bowiem przyznać tylko w przypadkach działań bezprawnych, a bezprawność tę wyłącza działanie mające uznanie w przepisach prawa (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2003r. wydany w sprawie o sygn. akt I CKN 480/01, LEX nr 137619 ). W każdym wypadku o naruszeniu godności skazanego można mówić wtedy gdy cierpienia i upokorzenie przekraczają konieczny element cierpienia wpisanego w odbywanie kary pozbawienia wolności, zwłaszcza przy bierności zakładu karnego, który nie dba o poprawę warunków obywania kary i godzi się na przepełnienie cel, nie dba o zwiększenie ich ilości, o remonty, o polepszenie warunków racjonalnych, żywieniowych, czy wreszcie kulturalnych. Biorąc pod uwagę zgromadzony materiał dowodowy Sąd nie dał wiary zeznaniom powoda albowiem nie zostały one potwierdzone żadnymi wiarygodnymi dowodami. Przede wszystkim powód nie wykazał, by w okresie objętym pozwem przebywał w warunkach przeludnienia. Analiza przepisów kkw odnośnie umieszczania ludzi w warunkach o zmniejszonej przestrzeni mieszkalnej wskazuje, iż decyzja taka może być wydana w ściśle określonych przypadkach na ściśle określony czas. Brak tych decyzji w aktach sprawy wskazuje na brak konieczności ich wydawania, na niezachodzenie przesłanek ich wydawania, Powyższe argumenty w ocenie Sądu świadczą o tym, iż w okresie objętym pozwem nie doszło do osadzenia powoda w przeludnionych celach. Odnosząc się do dalszych zarzutów powoda należy wskazać, iż powód potwierdził, iż kąciki sanitarne są zabudowane do wysokości 1,8 metrów. Nie wykazał jednakże, by nie spełniały warunków określonych przepisami rozporządzenia MS, że zapach „roznosi się” na całą celę. Potwierdzona została możliwość wychodzenia do łaźni raz w tygodniu jednakże w świetle przepisów prawa karnego wykonawczego (par. 30 ust. 3 regulaminu organizacyjno — porządkowego odbywania kary pozbawienia wolności) nie jestto bezprawne; powód natomiast nie wykazał, by był narażany na kąpiel w zimnej wodzie, Nie zostało potwierdzone, że zamontowane w celach oświetlenie jest szkodliwe, że negatywne rozpatrywanie skarg powoda wynika z chęci naruszania jego dóbr osobistych oraz naruszania EKPCz oraz MPPO a nie z uwagi na ich niezasadność. Powód nie wykazał, by jego osadzenie z. osobą chorą na HCV - o ile taki fakt miał miejsce — naruszało jego dobra osobiste. Potwierdzona została możliwość prania rzeczy w celi jednakże nie zostało wykazane, iż powód nie mógł rozwieszać sznurków; powód jednocześnie przyznał, iż w 2012 roku w celach montowano suszarki na pranie. Powód podnosił, iż dochodziło do utarczek słownych z funkcjonariuszami jednakże tego faktu nie udowodnił, podobnie jak okoliczności iż był za nie karany. Nie zostało potwierdzone również, by pozwany areszt sprawował nad powodem opiekę medyczną w sposób nienależyty. Podsumowując, powód nie wykazał, by doszło do naruszania jego dóbr osobistych w okresie objętym pozwem. Sąd pominął zeznania świadka A. N. mimo, iż świadek przebywał w dwóch celach razem z powodem. albowiem świadek zeznał, iż przebywał w pozwanym Areszcie w latach 2006 — 2008 a zatem w okresie, który ostatecznie nie został objęty pozwem. W związku z tym zeznania tego świadka nie wnosiły do sprawy żadnych istotnych informacji mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Marginalnie wskazać należy, iż świadek w swoich zeznaniach nie potwierdził okoliczności podniesionych przez powoda w pozwie. Wobec powyższego powództwo podlegało oddaleniu. O kosztach procesu orzeczono na zasadzie art. 102 kpe uwzględniając jego sytuację, opisaną we w wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.