Postanowienie I C 270/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lipca 2013 roku Sqd Okrqgowy w Gliwicach

--- STRONA 1 --- Sygn. akt: I C 270/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lipca 2013 roku Sqd Okrqgowy w Gliwicach I Wydzial Cywilny w skladzie: Przewodniczqcyz SSO Tadeusz Trojanowski Protokolant: Anna Szpreggiel p0 rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 roku w Gliwicach sprawy z powédztwa P. M. przeciwko Skarbowi Pafistwa  Prezesowi Sqdu Rejonowego w G. 0 zaplate; 1 . oddala powédztwo; 2. odstgpuje od obciqiania powoda kosztami procesu; 3. przyznaje adw. M. B. od Skarbu Pafistwa — Sqdu Okrqgowego w Gliwicach kwotg 4.428,00 zl (cztery tysiqce czterysta dwadzieécia osiem zlotych), w tym kwotg 828,00 Z1 (osiemset dwadzieécia osiem zlotych) podatku od towaréwi uslug tytulem kosztéw nieoplaconej pomocy prawnej. Sygn. akt I C 270/12 UZASADNIENIE Powéd P. M. wniosl 0 zasqdzenie od pozwanego Skarbu Pafistwa — Prezesa Sqdu Rejonowego w G.kw0ty 80 000 zlotych wraz z odsetkami 0d dnia wyrokowania do dnia zaplaty oraz obciqienie pozwanego kosztami procesu. [pozew] W uzasadnieniu wskazal, ii pozwany w okresie od 22 maja 1998 roku do 24 listopada 2004 roku nie dochowal naleiytej starannoéci w dochowaniu ustawowych terminéw do przeprowadzenia procesu karnego i w nieuzasadniony sposéb nadmiernie przedluial toczqce sic; postqpowanie co doprowadzilo do przewlekloéci i wynikajqcej z tego odpowiedzialnoéci za skutki jakie w wyniku tej przewlekloéci poniésl powéd. Powéd wskazal, ii. z powodu sprawy, w prowadzeniu ktérej dopatruje sivs; przewlekloéci nie mégl podjqé nauki w Areszcie Sledczym w G., co skutkowalo pozbawieniem go praw skazanego gwarantowanych przez Kodeks karny wykonawczy. P0 opuszczeniu przez niego ZK Sygn. akt: I C 270/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lipca 2013 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Tadeusz Trojanowski Protokolant: Anna Szpręgiel po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2013 roku w Gliwicach sprawy z powództwa P. M. przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w G. 0 zapłatę 1 _ oddala powództwo; 2. odstępuje od obciążania powoda kosztami procesu; 3. przyznaje adw. M. B. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Gliwicach kwotę 4.428,00 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych), wtym kwotę 828,00 zł (osiemset dwadzieścia osiem złotych) podatku od towarówi usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Sygn. akt I C 270/12 UZASADNIENIE Powód P. M. wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Rejonowego w G.kwoty 80 000 złotych wraz z odsetkami od dnia wyrokowania do dnia zapłaty oraz obciążenie pozwanego kosztami procesu. [pozew] W uzasadnieniu wskazał, iż pozwany w okresie od 22 maja 1998 roku do 24 listopada 2004 roku nie dochował należytej staranności w dochowaniu ustawowych terminów do przeprowadzenia procesu karnego i w nieuzasadniony sposób nadmiernie przedłużał toczące się postępowanie co doprowadziło do przewlekłości i wynikającej z tego odpowiedzialności za skutki jakie w wyniku tej przewlekłości poniósł powód. Powód wskazał, iż z powodu sprawy, w prowadzeniu której dopatruje się przewlekłości nie mógł podjąć nauki w Areszcie Śledczym w G., co skutkowało pozbawieniem go praw skazanego gwarantowanych przez Kodeks karny wykonawczy. Po opuszczeniu przez niego ZK --- STRONA 2 --- mial problemy ze znalezieniem pracy ze wzglgdu na toczqce sig postopowanie sqdowe. Sprawa ta byla wielokrotnie zawieszana i wznawiana. Powod chcqc przyépieszyé jej zakoficzenie postanowil poddaé sis; samoukaraniu. Wyrok wobec niego zapadl po 6 latach i 6 miesiqcach od skierowania do Sqdu aktu oskarienia. [p0zew; k. 65 — 68] Pozwany reprezentowany przez Prokuratorie; Generalnq Skarbu Pafistwa wniosl o oddalenie powodztwa oraz zasqdzenie na rzecz pozwanego kosztow zastqpstwa procesowego. W uzasadnieniu w pierwszej kolejnoéci podniosl zarzut przedawnienia wskazujqc, ii jego roszczenia ulegly przedawnieniu w terminie o ktérym mowa w art. 442(1) § 1 kc tj w terminie trzyletnim. Nie ma znaczenia dla biegu terminu przedawnienia chwila, kiedy powéd dowiedzial sig, ii dane okolicznoéci mogq stanowié podstawe; domagania siq przez niego zadoééuczynienia lub odszkodowania; decydujqca jest chwila uzyskania informacji o szkodzie i osobie zobowiqzanej do jej naprawienia. Z ostroinoéci procesowej pozwany wskazal, ii podejmowane przez Sqdy rozpoznajqce jego sprawo czynnoéci znajdowaly uzasadnienie w przepisach prawa, toczyly siq prawidlowo, czynnoéci w nich podejmowane wynikaiy z aktualnego ich stanu. Powod w iaden sposéb nie uzasadni} swoich zaxzutow w odniesieniu do postopowafi sqdowych; nie sprecyzowal, w czym wyraia sic; opieszaloéé sqdow, nie wykaza} zaistnienia przeslanek odpowiedzialnoéci odszkodowawczej w postaci szkody (krzywdy), bezprawnych dzialafl Sqdow oraz zwiqzku przyczynowego miqdzy dzialaniarni Sqdéw a doznanq przez siebie szkodq. Powéd nie udiwignql ciqiaru dowodu w tym zakresie. Z uwagi na domniemanie bezprawnoéci naruszenia débr osobistych wskazal z ostroinoéci, ii dzialania sqdow nie mialy znamion bezprawnoéci. Nie wykaza} nadto, ii na skutek dzialafi sqdéw doszlo do naruszenia dobra osobistego przy czym pozwany z ostroinoéci podniésl, ii naruszenie débr osobistych nie miaio charakteru obiektywnego tj. nie doszlo do naruszenia w obiektywnym odczuciu calego spoleczefistwa. Podniésl nadto, ii powod dochodzqc odszkodowania za przewlekloéé postqpowania winien wykazaé, ii 0 przewlekloéci rzeczywiécie doszlo. Stwierdzenia tego dokonuje sic; w specjalnym postqpowaniu inicjowanym na skutek wniesienia skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postqpowaniu sqdowym bez nieuzasadnionej zwloki. Tymczasem powod takiego stwierdzenia nie uzyskal. [k 23 — 25] Sqd ustalil, co nastgpujez Przed Prokuraturq Wojewédzkq w K. toczylo sie; postqpowanie przygotowawcze w sprawie 0 szereg przestopstw gospodarczych oraz skarbowych pod sygn. akt V Ds. 14/97/S. W jego trakcie w dniu 23 kwietnia 1998 roku powodowi P. M. przedstawiono zarzuty, Ze:  w okresie od 7 czerwca 1995 roku do 22 wrzeénia 1995 roku w G. dzialajqc wspolnie i w porozumieniu z E. J. w warunkach przestqpstwa ciqglego jako dyrektor Agencji Handlowo — Uslugowej (...) w G. wystawil co najmniej trzy faktury VAT 0 lqcznej wartoéci co najmniej 61 030 zl za fikcyjnie wykonane uslugi marketingowo — consultingowe oraz prace pomiarowe tym sarnym poéwiadczajqc nieprawde; w tych fakturach co do rodzaju wykonanych prac oraz ich wartoéci przez co dzialal w celu osiqgniqcia korzyéci majqtkowej i tak: — we wrzeéniu 1995 roku wystawil fakture; VAT nr (...) dla Przedsiqbiorstwa (...) J. i S — ka w R. na kwotq brutto 31 031 zl, w tym 7 % podatek VAT 2030 21 na fikcyjne wykonane roboty pomiarowe, co skutkowalo zaewidencjonowaniem faktury w dokumentacji ksiqgowo — podatkowej firmy (...) za miesiqc wrzesiefi 1995 roku i tym samym zawyieniern kosztow uzyskania przychodu i wyludzeniem kwoty podatku VAT reprezentowanego przez Urzqd Skarbowy w R. i G.;  okresie czerwiec  wrzesiefi 1995 roku wystawil co najmniej dwie faktury VAT 0 lqcznej wartoéci brutto okolo 30 000 zl na nieustalonq firmq, za fikcyjnie wykonane uslugi marketingowe, co skutkowalo wyludzeniem mienia Skarbu Pafistwa w postaci 22 % podatku VAT w kwocie 6700 zl. Zarzucane powodowi czyny stanowily w ocenie prokuratora przestqpstwo z art. 199 § 1 kk i 266 § 1 i 4 kk w zwiqzku z art. 10 § 2 kk i 58 kk. Powod przyznal sic; do zarzucanych mu czynow (k. 1890 akt; t. X akt karnych). miał problemy ze znalezieniem pracy ze względu na toczące się postępowanie sądowe. Sprawa ta była wielokrotnie zawieszana i wznawiana. Powód chcąc przyśpieszyć jej zakończenie postanowił poddać się samoukaraniu. Wyrok wobec niego zapadł po 6 latach i 6 miesiącach od skierowania do Sądu aktu oskarżenia. [p0zew; k. 65 - 68] Pozwany reprezentowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności podniósł zarzut przedawnienia wskazując, iż jego roszczenia uległy przedawnieniu w terminie o któlym mowa w art. 442(1) § 1 kc tj w terminie trzyletnim. Nie ma znaczenia dla biegu terminu przedawnienia chwila, kiedy powód dowiedział się, iż dane okoliczności mogą stanowić podstawę domagania się przez niego zadośćuczynienia lub odszkodowania; decydująca jest chwila uzyskania informacji o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Z ostrożności procesowej pozwany wskazał, iż podejmowane przez Sądy rozpoznające jego sprawę czynności znajdowały uzasadnienie w przepisach prawa, toczyły się prawidłowo, czynności w nich podejmowane wynikały z aktualnego ich stanu. Powód w żaden sposób nie uzasadnił swoich zarzutów w odniesieniu do postępowań sądowych; nie sprecyzował, w czyni wyraża się opieszałość sądów, nie wykazał zaistnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej w postaci szkody (krzywdy), bezprawnych działań Sądów oraz związku przyczynowego między działaniami Sądów a doznaną przez siebie szkodą. Powód nie udźwignął ciężaru dowodu w tym zakresie. Z uwagi na domniemanie bezprawności naruszenia dóbr osobistych wskazał z ostrożności, iż działania sądów nie miały znamion bezprawności. Nie wykazał nadto, iż na skutek działań sądów doszło do naruszenia dobra osobistego przy czym pozwany z ostrożności podniósł, iż naruszenie dóbr osobistych nie miało charakteru obiektywnego tj. nie doszło do naruszenia w obiektywnym odczuciu całego społeczeństwa. Podniósł nadto, iż powód dochodząc odszkodowania za przewlekłość postępowania winien wykazać, iż 0 przewlekłości rzeczywiście doszło. Stwierdzenia tego dokonuje się w specjalnym postępowaniu inicjowanym na skutek vxmiesienia skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki. Tymczasem powód takiego stwierdzenia nie uzyskał. fk. 23 - 25] Sąd ustalił, co następuje: Przed Prokuratura Wojewódzką w K. toczyło się postępowanie przygotowawcze w sprawie o szereg przestępstw gospodarczych oraz skarbowych pod sygn. akt V Ds. 14/97/S. W jego trakcie w dniu 23 kwietnia 1998 roku powodowi P. M. przedstawiono zarzuty, że: - w okresie od 7 czerwca 1995 roku do 22 września 1995 roku w G. działając wspólnie i w porozumieniu z E. J. w warunkach przestępstwa ciągłego jako dyrektor Agencji Handlowo - Uslugowej (...) w G. wystawił co najmniej trzy faktury VAT 0 łącznej wartości co najmniej 61 030 zł za fikcyjnie wykonane usługi marketingowo - consultingowe oraz prace pomiarowe tym samym poświadczając nieprawdę w tych fakturach co do rodzaju wykonanych prac oraz ich wartości przez co działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i tak: - we wrześniu 1995 roku wystawił fakturę VAT nr (...) dla Przedsiębiorstwa (...) J. i S - ka w R. na kwotę brutto 31 031 zl, w tym 7 % podatek VAT 2030 zł na fikcyjne wykonane roboty pomiarowe, co skutkowało zaewidencjonowaniem faktury w dokumentacji księgowo - podatkowej firmy (...) za miesiąc wrzesień 1995 roku i tym samym zawyżeniem kosztów uzyskania przychodu i wyłudzeniem kwoty podatku VAT reprezentowanego przez Urząd Skarbowy w R. i G.; - okresie czerwiec - wrzesień 1995 roku wystawił co najmniej dwie faktury VAT 0 łącznej wartości brutto około 30 000 zł na nieustaloną firmę, za fikcyjnie wykonane usługi marketingowe, co skutkowało wyłudzeniem mienia Skarbu Państwa w postaci 22 % podatku VAT w kwocie 6700 zł. Zarzucane powodowi czyny stanowiły w ocenie prokuratora przestępstwo z art. 199 § 1 kk i 266 § 1 i 4 kk w związku z art. 10 § 2 kk i 58 kk. Powód przyznał się do zarzucanych mu czynów (k. 1890 akt; t. X akt karnych). --- STRONA 3 --- Akt oskarienia (obejmujacy rownieé. inne osoby) w niniejszej sprawie skierowano poczatkowo do Sadu Okregowego w K.(VI K 156/98). W dniu 15 stycznia 2000 roku Sad ten stwierdzil swoja niewlaéciwoéé i cala sprawe przekazal Sadowi Okregowemu w G. powolujac sie na fakt, ii wszystkie zarzucane w spravvie przestepstwa popelnione zostaly w G. co potwierdza zgromadzony w sprawie material dowodovvy. Sad przekazujacy wskazal nadto, ii prowadzil postepowanie sadowe jednakie w dniu 31 sierpnia 1999 roku z uwagi na przekroczenie terminu przerwy odroczona rozprawe wobec sprzeciwu jednego z oskarionych prowadzono od poczatku. Rozprawa ulegla odroczeniu a na chwile wydawania postanowienia w przedmiocie niewlaéciwoéci miejscowo wlaéciwym do rozpoznania sprawy jest Sad Okregowy w G.. Akta do tutejszego Sadu zostaiy przeslane dnia 6 lipca 2001 roku W piémie przewodnim Sad przekazujacy wyjaénil, ii zwloka w przekazaniu akt jest wynikiem oczekiwania na uprawomocnienie sis; postanowienia oraz przeslania akt sprawy Sadowi Apelacyjnemu w K. (prezentata k. 6622 t. XXXI). Postanowieniem z 16 lipca 2001 roku (IV K 184/01) tutejszy Sad postanowil wszczaé spér 0 wlaéciwoéé miejscowa i rzeczowa z Sadem Okregowym i wystapié do Sadu Apelacyjnego w K. o rozstrzygniecie sporu. W uzasadnieniu wskazal, 2e stwierdzenie niewlaéciwoéci oraz przekazanie sprawy nastapilo z naruszeniem art. 7 pw kpk. Wynika Z niego, ii chociai po wejéciu w iycie nowego kpk z 6 czerwca 1997 roku rozpoznawanie zarzucanych oskarionym czynéw naleiy do wlaéciwoéci rzeczowej sadow rejonowych, to do rozpoznania tej konkretnej sprawy jest sad dotychczas wlaéciwy tj. Sad Okregowy w K.. Postanowieniem z 1 sierpnia 2001 roku (IIAKo 136/01) Sad Apelacyjny w K. stwierdzi} wlaéciwoéé Sadu Okregowego w K. Rozstrzygajac spér w ten sposob Sad Apelacyjny kierowa} sie tym, ii Sad ten przez dlugi okres czasu sprawa sic; zajmowal, przeprowadzi} wiekszoéé zawnioskowanych przez oskariyciela publicznego dowodow, zapoznai sie zatem jui gruntownie z aktami spravvy oraz rysujacymi sie ewentualnie kwestiami prawnymi , co ulatwi mu ponowne rozpoznanie sprawy tym bardziej, Ze sad ten bedzie mogl skorzystaé z moiliwoéci odczytania niektorych protokolow (392 kpk) jeieli zaistnieja ku temu warunki. Postanowieniem z 25 marca 2002 roku Sad Okregowy w K.(XVI K 271/01) na zasadzie art. 22 § 1 kpk zawiesil postepowanie wskazujac na fakt, ii jeden z oskarionych — P. W. (1) — przebywa w Areszcie Sledczym w G. do dyspozycji Sadu Rejonowego w G.. Z uwagi na wyznaczone przez ten sad terminy rozpraw nie ma moiliwoéci przetransportowania go do A8 w K.. Oskarionemu P. W. zarzucono dziaianie jako sprawcy kierowniczemu wspolnie i w porozumieniu z innymi oskarionymi, m .in. Z powodem. Zachodzi z tego wzgledu koniecznoéé lacznego rozpoznania sprawy przeciwko wszystkim oskarionym. Na przestrzeni kilku najbliiszych tygodni nie bedzie moiliwym sprowadzenie tego oskarionego na termin rozprawy. Zachodzi zatem dlugotrwala przeszkoda uniemoiliwiajaca prowadzenie postepowania. Postanowieniem Z 20 maja 2002 roku postepowanie podj eto wobec zwolnienia oskarionego P. W. z aresztu a co za tym idzie za ustanie przeszkody wskazanej jako podstawa zawieszenia w postanowieniu z 25 marca 2002 roku (k. 6940 t. XXXIII). Postanowieniem z 14 paidziernika 2002 roku Sad Okregowy w K. uznal sie za niewlaéciwy rzeczowo i przekazal sprawe do rozpoznania Sadowi Rejonowemu w G. jako wlaéciwemu rzeczowo. Pismem z 23 stycznia 2004 roku (data wplywu 12 lutego 2004 roku) powod wniosl 0 wylaczenie swoj ego uczestnictwa w rozprawie. W uzasadnieniu wskazal, ii przeciwko niemu réwnolegle toczy sie sprawa i zabojstwo oraz udzial w grupie zbrojnej i musi sie skupié na tej sprawie. W kolejnym piémie, datowanym na 9 kwietnia 2004 roku (data wplywu 28 kwietnia 2004 roku) wniosl 0 niedoprowadzanie go na rozprawe zapowiedziana na dziefi 10 rnaja 2004 roku wskazujac, i2 ma powaina sprawe w Prokuraturze Okregowej w K.. Wniosek ten podtrzymai w piémie z 26 maja 2004 roku (data wpiywu 7 czerwca 2004 roku — k. 7215 t. XXXIV). W piémie z 18 sierpnia 2004 roku (data wplywu 30 sierpnia 2004 roku) zwrocil sie z wnioskiem o samoukaranie tj. wydanie wzgledem niego wyroku na podstawie art. 335 § 1 kpk wskazujac, ii ,,ma jeszcze kilka spraw a sprawa obecna trwa jui kilka lat i mote jeszcze potrwaé”. Na zarzadzenie Sadu udzielono rnu odpovviedzi, ii wniosek o wymierzenie wyroku skazujacego bez przeprowadzania postepowania dowodowego powinien wskazywaé konkretny wymiar kary, jakiej oskariony pragnie sie poddaé, stad do chwili sprecyzowania wniosku brak podstaw do jego uwzglednienia. W piémie z 8 wrzeénia 2004 roku (data wplywu 16 wrzeénia 2004) zawarl proébe o moiliwoéé dobrowolnego poddania sie karze proponujac poddanie sie karze dwéch lat pozbawienia wolnoéci w zawieszeniu na 5 lat (k. 7276 t. XXXIV). Na rozprawie prokurator zaproponowa} 1 rok i 6 miesiecy pozbawienia wolnoéci w zawieszeniu na 4 lata, orzeczenie grzywny w wysokoéci 30 stawek dziennych po 100 zl kaida oraz obciaienie kosztami postepowania; wskazal nadto prokurator, ii jeieli Wniosek oskarionego zostanie zmodyfikowany do jego propozycji, nie sprzeciwi sie on wydaniu wyroku skazujacego bez przeprowadzenia Akt oskarżenia (obejmujący również inne osoby) w niniejszej sprawie skierowano początkowo do Sądu Okręgowego w K.(VI K 156/98). W dniu 15 stycznia 2000 roku Sąd ten stwierdził swoją niewłaściwość i całą sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w G. powołując się na fakt, iż wszystkie zarzucane w sprawie przestępstwa popełnione zostały w G. co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodovvy. Sąd przekazujący wskazał nadto, iż prowadził postępowanie sądowe jednakże w dniu 31 sierpnia 1999 roku z uwagi na przekroczenie terminu przerwy odroczoną rozprawę wobec sprzeciwu jednego z oskarżonych prowadzono od początku. Rozprawa uległa odroczeniu a na chwilę wydawania postanowienia w przedmiocie niewłaściwości miejscowo właściwym do rozpoznania sprawy jest Sąd Okręgowy w G.. Akta do tutejszego Sądu zostały przesłane dnia 6 lipca 2001 roku W piśmie przewodnim Sąd przekazujący wyjaśnił, iż zwłoka w przekazaniu akt jest wynikiem oczekiwania na uprawomocnienie się postanowienia oraz przesłania akt sprawy Sądowi Apelacyjnemu w K. (prezentata k. 6622 t. XXXI). Postanowieniem z 16 lipca 2001 roku (IV K 184/01) tutejszy Sąd postanowił wszcząć spór o właściwość miejscową i rzeczową z Sądem Okręgowym i wystąpić do Sądu Apelacyjnego w K. o rozstrzygnięcie sporu. W uzasadnieniu wskazał, że stwierdzenie niewłaściwości oraz przekazanie sprawy nastąpiło z naruszeniem art. 7 pw kpk. Wynika z niego, iż chociaż po wejściu w życie nowego kpk z 6 czerwca 1997 roku rozpoznawanie zarzucanych oskarżonym czynów należy do właściwości rzeczowej sądów rejonowych, to do rozpoznania tej konkretnej sprawy jest sąd dotychczas właściwy tj. Sąd Okręgowy w K.. Postanovvieniem z 1 sierpnia 2001 roku (IIAKo 136/01) Sąd Apelacyjny w K. stwierdził właściwość Sądu Okręgowego w K. Rozstrzygając spór w ten sposób Sąd Apelacyjny kierował się tym, iż Sąd ten przez długi okres czasu sprawą się zajmował, przeprowadził większość zawnioskowanych przez oskarżyciela publicznego dowodów, zapoznał się zatem już gruntownie z aktami sprawy oraz rysującymi się ewentualnie kwestiami prawnymi , co ułatwi mu ponowne rozpoznanie sprawy tym bardziej, że sąd ten będzie mógł skorzystać z możliwości odczytania niektórych protokołów (392 kpk) jeżeli zaistnieją ku temu warunki. Postanowieniem z 25 marca 2002 roku Sąd Okręgowy w K.(XVI K 271/01) na zasadzie art. 22 § 1 kpk zawiesił postępowanie wskazując na fakt, iż jeden z oskarżonych - P. W. (1) - przebywa w Areszcie Śledczym w G. do dyspozycji Sądu Rejonowego w G.. Z uwagi na wyznaczone przez ten sąd terminy rozpraw nie ma możliwości przetransportowania go do AŚ w K.. Oskarżonemu P. W. zarzucono działanie jako sprawcy kierowniczemu wspólnie i w porozumieniu z innymi oskarżonymi, m .in. z powodem. Zachodzi z tego względu konieczność łącznego rozpoznania sprawy przeciwko wszystkim oskarżonym. Na przestrzeni kilku najbliższych tygodni nie będzie możliwym sprowadzenie tego oskarżonego na termin rozprawy. Zachodzi zatem długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania. Postanowieniem z 20 maja 2002 roku postępowanie podjęto wobec zwolnienia oskarżonego P. W. z aresztu a co za tym idzie za ustanie przeszkody wskazanej jako podstawa zawieszenia w postanowieniu z 25 marca 2002 roku (k. 6940 t. XXXIII). Postanowieniem z 14 października 2002 roku Sąd Okręgowy w K. uznał się za niewłaściwy rzeczowo i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G. jako właściwemu rzeczowo. Pismem z 23 stycznia 2004 roku (data wpływu 12 lutego 2004 roku) powód wniósł o wyłączenie swoj ego uczestnictwa w rozprawie. W uzasadnieniu wskazał, iż przeciwko niemu równolegle toczy się sprawa i zabójstwo oraz udział w grupie zbrojnej i musi się skupić na tej sprawie. W kolejnym piśmie, datowanym na 9 kwietnia 2004 roku (data wpływu 28 kwietnia 2004 roku) wniósł o niedoprowadzanie go na rozprawę zapowiedzianą na dzień 10 maja 2004 roku wskazując, iż ma poważną sprawę w Prokuraturze Okręgowej w K.. Wniosek ten podtrzymał w piśmie z 26 maja 2004 roku (data wpływu 7 czerwca 2004 roku - k. 7215 t. XXXIV). W piśmie z 18 sierpnia 2004 roku (data wpływu 30 sierpnia 2004 roku) zwrócił się z wnioskiem o samoukaranie tj. wydanie względem niego wyroku na podstawie art. 335 § 1 kpk wskazując, iż „ma jeszcze kilka spraw a sprawa obecna trwa już kilka lat i może jeszcze potrwać”. Na zarządzenie Sądu udzielono mu odpowiedzi, iż wniosek o vvymierzenie wyroku skazującego bez przeprowadzania postępowania dowodowego powinien wskazywać konkretny wymiar kary, jakiej oskarżony pragnie się poddać, stąd do chwili sprecyzowania wniosku brak podstaw do jego uwzględnienia. W piśmie z 8 września 2004 roku (data wpływu 16 września 2004) zawarł prośbę 0 możliwość dobrowolnego poddania się karze proponując poddanie się karze dwóch lat pozbawienia wolności w zawieszeniu na 5 lat (k. 7276 t. XXXIV). Na rozprawie prokurator zaproponował 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 4 lata, orzeczenie grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 100 zł każda oraz obciążenie kosztami postępowania; wskazał nadto prokurator, iż jeżeli wniosek oskarżonego zostanie zmodyfikowany do jego propozycji, nie sprzeciwi się on wydaniu wyroku skazującego bez przeprowadzenia --- STRONA 4 --- postepowania (k. 7288 t. XXXIV). W zwiazku ze stanowiskiem prokuratora zapytano sie powoda, czy chce zmienié swoj Wniosek w zakresie kary (k. 7292). Powod w piémie z 2 listopada 2004 roku (data wplywu 1o listopada 2004 roku) wyrazil zgode; na propozycje prokuratora. W dniu 29 listopada 2004 roku Sad Rejonowy w G. wydal wobec powoda wyrok w trybie art. 387 kpk (bez przeprowadzenia postepowania dowodowego) uwzgledniajacy ustalenia miedzy powodem a prokuratorem przy czym koszty postqpowania karnego, jakimi obciaiono powoda, zamkneiy sie kwota 900 zlotych. Pismem z 16 grudnia 2004 roku (data wplywu 23 grudnia 2004 roku  k. 7332a t. XXXIV) powéd vmiosl 0 umorzenie kosztow sadowych jakimi obciaiono go w wyroku oraz grzywny orzeczonej tymie wyrokiern grzywny motywujac to cieika sytuacja materialna. Dnia 25 listopada 2011 roku powod zglosil skarge na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwioki. Postanowieniem tutejszego Sadu (sygn. akt VI S 44/11 — k. 9964 — t. XLII) skarge pozostawiono bez rozpoznania wskazujac, ii wobec powoda wydano prawomocny wyrok a skarge na przewlekloéé wnosi sie w toku postepowania w sprawie. (dowody: dokumenty z akt VI K 176/08 w szczegolnoéci postanowienie 0 przedstawieniu P. M. zarzutéw (k. 1889 akt; t. X); postanowienie Sadu Okregowego w K. z dnia 15 stycznia 2001 roku w przedmiocie stwierdzenia niewlaéciwoéci miej scowej i przekazania sprawy Sadowi Okregowemu w G., (k. 6529 akt; t. XXX); postanowienie Sadu Okregowego w G. z dnia 161ipca 2001 roku w przedmiocie wszczecia sporu o wlaéciwoéé miejscowa i rzeczowa z Sadem Okregowyrn w K. (k. 6629 akt; t. XXXI); postanowienie Sadu Apelacyjnego w K. z dnia 1 sierpnia 2001 roku o stwierdzeniu wlaéciwoéci Sadu Okregowego w K. do rozpoznania sprawy (k. 6632 akt; t. XXXI); postanowienie Sadu Okregowego w K. z dnia 25 marca 2002 roku w przedmiocie zawieszenia postepowania w sprawie (k. 6910 akt; t. XXXII); postanowienie Sadu Okregowego w K. z dnia 14 paidziernika 2002 roku w przedmiocie stwierdzenia niewlaéciwoéci rzeczowej i przekazania sprawy do rozpoznania Sadowi Rejonowemu w G. (k. 6980 akt; t. XXXII1); wniosek P. M. z dnia 23 stycznia 2004 roku (k. 7113 akt; t. XXXIII); wniosek P. M. z dnia 9 kwietnia 2004 roku (k. 7178 akt; t. XXXIII); Wniosek P. M. z dnia 2 listopada 2004 roku o dobrowolne poddanie siq karze (k. 7299 akt; t. XXXIV); Wniosek P. M. z dnia 18 sierpnia 2004 roku (k.7267 akt; t. XXXIV); pismo Sedziego Sadu Rejonowego w G. z dnia 31 sierpnia 2004 roku (k. 7269 akt; t. XXXIV); wyroku Sadu Rejonowego w G. z dnia 29 listopada 2004 roku (k. 7315 akt; t. XXXIV); Sad zwaiyi, co nastqpujez Roszczenie powoda nie bylo zasadne. Z uwagi na niweczacy charakter podniesionego przez strone pozwana zarzutu przedawnienia naleialo w pierwszej kolejnoéci odnieéé sic; do tego wlaénie zarzutu. Powod objal pozwern okres od 22 maja 1998 roku do 24 listopada 2004 roku. Sad bedac zwiazany iadaniem pozwu oraz podstawa faktyczna powodztwa musial zatem oceniaé, czy przeslanki odpowiedzialnoéci odszkodowawczej zaistnialy w tym wlaénie okresie. Wobec zgloszenia zarzutu przedawnienia ocenie podlegalo, czy przedawnieniu ulegaly roszczenia powstale w tym wlaénie okresie tj. czy w okresie objetym pozwem rozpoczal biegl termin przedawnienia okreélony w art. 442 § 1 kc. Okres, jaki powod objal swoim pozwem rozciaga sie od 22 maja 1998 roku do 24 listopada 2004 roku. Dla tej oceny miarodajna byla treéé obowiazujacego w okresie objetym pozwem treéé art. 442 par. 1 kc. Zgodnie Z jego treécia roszczenie 0 naprawienie szkody wyrzadzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu Z uplywem lat trzech od dnia, w ktorym poszkodowany dowiedzia} sie o szkodzie i o osobie obowiazanej dojej naprawienia. Jednakie w kaidym wypadku roszczenie przedawnia sie z uplywem lat dziesieciu od dnia, w ktérym nastapilo zdarzenie wyrzadzajace szkode. Naleiy nadto zwrocié uwage, ii zgodnie Z art. 2 ustawy z 16 lutego 2007 roku o zmianie ustawy Kodeks cywilny do roszczefi powstalych przed dniem wejécia jej w iycie (tj. przed 10 sierpnia 2007 roku) a wedlug przepiséw postępowania (k. 7288 t. XXXIV). W związku ze stanowiskiem prokuratora zapytano się powoda, czy chce zmienić swój wniosek w zakresie kary (k. 7292). Powód w piśmie z 2 listopada 2004 roku (data wpływu 10 listopada 2004 roku) wyraził zgodę na propozycję prokuratora. W dniu 29 listopada 2004 roku Sąd Rejonowy w G. wydał wobec powoda wyrok w trybie art. 387 kpk (bez przeprowadzenia postępowania dowodowego) uwzględniający ustalenia między powodem a prokuratorem przy czym koszty postępowania karnego, jakimi obciążono powoda, zamknęły się kwotą 900 złotych. Pismem z 16 grudnia 2004 roku (data wpływu 23 grudnia 2004 roku - k. 7332a t. XXXIV) powód vmiósl 0 umorzenie kosztów sądowych jakimi obciążono go w wyroku oraz grzywny orzeczonej tymże wyrokiem grzywny motywując to ciężką sytuacją materialną. Dnia 25 listopada 2011 roku powód zgłosił skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Postanowieniem tutejszego Sądu (sygn. akt VI S 44/11 - k. 9964 - t. XLII) skargę pozostawiono bez rozpoznania wskazując, iż wobec powoda wydano prawomocny wyrok a skargę na przewlekłość wnosi się w toku postępowania w sprawie. (dowody: dokumenty z akt VI K 176/08 w szczególności postanowienie o przedstawieniu P. M. zarzutów (k. 1889 akt; t. X); postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 stycznia 2001 roku w przedmiocie stwierdzenia niewłaściwości miejscowej i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w G., (k. 6529 akt; t. XXX); postanowienie Sądu Okręgowego w G. z dnia 16 lipca 2001 roku w przedmiocie wszczęcia sporu 0 właściwość miejscową i rzeczową z Sądem Okręgowym w K. (k. 6629 akt; t. XXXI); postanowienie Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 1 sierpnia 2001 roku o stwierdzeniu właściwości Sądu Okręgowego w K. do rozpoznania sprawy (k. 6632 akt; t. XXXI); postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 marca 2002 roku w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie (k. 6910 akt; t. XXXII); postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 października 2002 roku w przedmiocie stwierdzenia niewłaściwości rzeczowej i przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G. (k. 6980 akt; t. XXXIII); wniosek P. M. z dnia 23 stycznia 2004 roku (k. 7113 akt; t. XXXIII); wniosek P. M. z dnia 9 kwietnia 2004 roku (k. 7178 akt; t. XXXIII); wniosek P. M. z dnia 2 listopada 2004 roku o dobrowolne poddanie się karze (k. 7299 akt; t. XXXIV); wniosek P. M. z dnia 18 sierpnia 2004 roku (k.7267 akt; t. XXXIV); pismo Sędziego Sądu Rejonowego w G. z dnia 31 sierpnia 2004 roku (k. 7269 akt; t. XXXIV); wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 29 listopada 2004 roku (k. 7315 akt; t. XXXIV); Sąd zważył, co następuje: Roszczenie powoda nie bylo zasadne. Z uwagi na niweczący charakter podniesionego przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia należało w pierwszej kolejności odnieść się do tego właśnie zarzutu. Powód objął pozwem okres od 22 maja 1998 roku do 24 listopada 2004 roku. Sąd będąc związany żądaniem pozwu oraz podstawą faktyczną powództwa musiał zatem oceniać, czy przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej zaistniały w tym właśnie okresie. Wobec zgłoszenia zarzutu przedavmienia ocenie podlegało, czy przedawnieniu ulegały roszczenia powstałe w tym właśnie okresie tj. czy w okresie objętym pozwem rozpoczął biegł termin przedawnienia określony w art. 442 § 1 kc. Okres, jaki powód objął swoim pozwem rozciąga się od 22 maja 1998 roku do 24 listopada 2004 roku. Dla tej oceny miarodajna była treść obowiązującego w okresie objętym pozwem treść art. 442 par. 1 kc. Zgodnie z jego treścią roszczenie o naprawienie szkody vvyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej dojej naprawienia. Jednakże w każdym wypadku roszczenie przedawnia się z upływem lat dziesięciu od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę. Należy nadto zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 2 ustawy z 16 lutego 2007 roku o zmianie ustawy Kodeks cywilny do roszczeń powstałych przed dniem wejścia jej w życie (tj. przed 10 sierpnia 2007 roku) a według przepisów --- STRONA 5 --- dotychczasowych jeszcze nieprzedawnionych stosuje sie przepis art. 442‘ kc dodany ta ustawa, regulujacy na nowo kwestie przedavvnienia (art. 442‘ kc). Przyjmuje sie w orzecznictwie i w doktrynie, co slusznie podnosi] pozwany, iij eéli chodzi 0 pierwszy Z tych elementéw, to wystarczy powziecie przez poszkodowanego wiadomoéci o samym zaistnieniu szkody, a nie o jej rozmiarach i trwaloéci nastepstw. Nadto podnosi sie, ii ustalenie wiedzy poszkodowanego 0 szkodzie w rozumieniu art. 442 § 1 k.c. nie stanowi rekonstrukcji rzeczywistego stanu éwiadomoéci poszkodowanego lecz stanu éwiadomoéci wystapienia szkody (wyrok SN z 8 grudnia 2004 roku I CK 166/2004). Powod jako strone pozwana wskazal jednostke organizacyjna Skarbu Pafistwa — Sad Rejonowy (Prezesa Sadu Rejonowego) w G.. Ze zgromadzonego materialu dowodowego wynika, ii Sad ten sprawa zaczal zajmowaé sie w 2002 roku (postanowienie 0 przekazaniu sprawy nosi date 14 paidziernika 2002 roku). Przflmujac za powodem (k. 67) ii najpierw dowiedzial sie 0 szkodzie, ktora wiazal z dzialalnoécia Sadu Okregowego w K. wskazaé naleiy, ii mia} éwiadomoéé jej doznawania przed 2002 rokiem, tym samym éwiadomoéé powoda 0 szkodzie naleiy laczyé z calym okresem trwania postepowania, nawet jeéli toczylo sie ono przed Sadem inny1n aniieli wskazanym jako pozwany. Odnoénie osoby zobowiazanej do jej naprawienia z akt wynika, ii powod zaczal niejako ,,obwinia(:” pozwana przez siebie jednostke Skarbu Panstwa w styczniu 2004 roku (pismo k. 7113), za stan procesu bedacego przedmiotem postepowania. Sad przyjal, ii powod najpoiniej od tego momentu mial éwiadomoéé ii to od decyzji i postepowania pozwanego zaleiyjego sytuacja; ie to on odpowiada za wszelkie wyrzadzone mu szkody. Majac powyisze na uwadze przyjaé naleialo, ii termin przedawnienia okreélony w art. 442 § 1 kc w brzmieniu w okresie objetym pozwem zacza} biec 23 stycznia 2004 roku a co za tym idzie roszczenia objete pozwern ulegly przedawnieniu 24 stycznia 2007 roku. Pozew zostal zloiony 11 grudnia 2012 roku (data zloienia w administracji A8 w C. — koperta k. 5) a zatem po uplywie terminu przedawnienia. Uzasadnialo to uwzglednienie podniesionego przez strong pozwana zarzutu przedawnienia. Konsekwencja tego bylo oddalenie powédztwa w caloéci wobec przedawnienia roszczefi. Nieuwzglednieniu podlegal zarzut podniesienia zarzutu przedawnienia w sposob sprzeczny z zasadami wspoliycia spolecznego. Powod nie wykazal — a to na nim w tym zakresie spoczywal cieiar dowodu  zasadnoéci podstaw tego zarzutu tj. pozostawania w nierownej sytuacji procesowej w stosunku do organow panstwa. W ocenie Sadu taka nierownoéé nie miala miejsca; powod — bedac osadzonym (pozbawionym wolnoéci) w innej sprawie (innych sprawach) mial moiliwoéé dochodzenia roszczen w zakresie objetym niniejszym pozwem w terminie wczeéniejszym w tym w okresie, gdy jeszcze sis; one nie przedawnily. W ocenie Sadu strona powodowa bezzasadnie w ocenie Sadu powoluje sie na treéé art. 4421 § 3 kc zgodnie z ktorym w razie wyrzadzenia szkody na osobie, przedawnienie nie moie skonczyé sie; wczeéniej nii z uplywem lat trzech 0d dnia, w ktorym poszkodowany dowiedziat sie 0 szkodzie i 0 osobie obowiazanej do jej naprawienia. Przepis ten wszedl do polskiego porzadku prawnego dnia 10 sierpnia 2007 roku a zatem wéwczas gdy roszczenia powoda ulegly jui przedawnieniu. . Stan faktyczny bedacy podstawa rozstrzygniecia ustalono na podstawie zgromadzonego rnaterialu dowodowego w postaci dopuszczonych w charakterze dowodow konkretnych dokumentow z akt postepowania karnego dotyczacego powoda. Prawdziwoéé oraz autentycznoéé dokumentow nie zostala zaprzeczona przez iadna ze stron postepowania. Wobec uznania podniesionego przez strone pozwana zarzutu przedawnienia za zasadny niecelowe bylo uwzglednienie dalej idacych wnioskow dowodowych. W szczegolnoéci nie by}o zasadne dopuszczenie dowodu z przesluchania stron (powoda). Uwzglednienie ich w jakimkolwiek zakresie nie wniosloby do sprawy istotnych informacji, pociagaloby natomiast za soba nieuzasadnione przedluienie postepowania. dotychczasowych jeszcze nieprzedawnionych stosuje się przepis art. 442' kc dodany tą ustawą, regulujący na nowo kwestie przedawnienia (art. 4421 kc). Przyjmuje się w orzecznictwie iw doktrynie, co słusznie podnosił pozwany, iżj eśli chodzi o pierwszy z tych elementów, to wystarczy powzięcie przez poszkodowanego wiadomości o samym zaistnieniu szkody, a nie o jej rozmiarach i trwałości następstw. Nadto podnosi się, iż ustalenie wiedzy poszkodowanego 0 szkodzie w rozumieniu art. 442 § 1 k.c. nie stanowi rekonstrukcji rzeczywistego stanu świadomości poszkodowanego lecz stanu świadomości wystąpienia szkody (wyrok SN z 8 grudnia 2004 roku I CK 166/2004). Powód jako stronę pozwaną wskazał jednostkę organizacyjną Skarbu Państwa - Sąd Rejonowy (Prezesa Sądu Rejonowego) w G.. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż Sąd ten sprawą zaczął zajmować się w 2002 roku (postanowienie o przekazaniu sprawy nosi datę 14 października 2002 roku). Przyjmując za powodem (k. 67) iż najpierw dowiedział się o szkodzie, którą wiązał z działalnością Sądu Okręgowego w K. wskazać należy, iż miał świadomość jej doznawania przed 2002 rokiem, tym samym świadomość powoda 0 szkodzie należy łączyć z całym okresem trwania postępowania, nawet jeśli toczyło się ono przed Sądem innym aniżeli wskazanym jako pozwany. Odnośnie osoby zobowiązanej do jej naprawienia z akt wynika, iż powód zaczął niejako ,,obwiniać” pozwaną przez siebie jednostkę Skarbu Państwa w styczniu 2004 roku (pismo k. 7113), za stan procesu będącego przedmiotem postępowania. Sąd przyjął, iż powód najpóźniej od tego momentu miał świadomość iż to od decyzji i postępowania pozwanego zależy jego sytuacja; że to on odpowiada za wszelkie wyrządzone mu szkody. Mając powyższe na uwadze przyjąć należało, iż termin przedawnienia określony w art. 442 § 1 kc w brzmieniu w okresie objętym pozwem zaczął biec 23 stycznia 2004 roku a co za tym idzie roszczenia objęte pozwem uległy przedawnieniu 24 stycznia 2007 roku. Pozew został złożony 11 grudnia 2012 roku (data złożenia w administracji AŚ w C. - koperta k. 5) a zatem po upływie terminu przedawnienia. Uzasadniało to uwzględnienie podniesionego przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia. Konsekwencją tego było oddalenie powództwa w całości wobec przedawnienia roszczeń. Nieuwzględnieniu podlegał zarzut podniesienia zarzutu przedawnienia w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego. Powód nie wykazał - a to na nim w tym zakresie spoczywał ciężar dowodu - zasadności podstaw tego zarzutu tj. pozostawania w nierównej sytuacji procesowej w stosunku do organów państwa. W ocenie Sądu taka nierówność nie miała miejsca; powód - będąc osadzonym (pozbawionym wolności) w innej sprawie (innych sprawach) miał możliwość dochodzenia roszczeń w zakresie objętym niniejszym pozwem w terminie wcześniejszym w tym w okresie, gdy jeszcze się one nie przedawniły. W ocenie Sądu strona powodowa bezzasadnie w ocenie Sądu powołuje się na treść art. 4421 § 3 kc zgodnie z którym w razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Przepis ten wszedł do polskiego porządku prawnego dnia 10 sierpnia 2007 roku a zatem wówczas gdy roszczenia powoda uległy już przedawnieniu. . Stan faktyczny będący podstawą rozstrzygnięcia ustalono na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci dopuszczonych w charakterze dowodów konkretnych dokumentów z akt postępowania karnego dotyczącego powoda. Prawdziwość oraz autentyczność dokumentów nie została zaprzeczona przez żadną ze stron postępowania. Wobec uznania podniesionego przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia za zasadny niecelowe było uwzględnienie dalej idących wniosków dowodowych. W szczególności nie było zasadne dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron (powoda). Uwzględnienie ich w jakimkolwiek zakresie nie wniosłoby do sprawy istotnych informacji, pociągałoby natomiast za sobą nieuzasadnione przedłużenie postępowania. --- STRONA 6 --- Marginalnie jeszcze wskazaé nalezy, iz powod dochodzil roszczefi deliktowych z tytuiu przewlekloéci postepowania. Zgodnie z art. 15 oraz 16 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. 0 skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postepowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postepowaniu sadowym bez nieuzasadnionej zwloki strona, ktora nie wniosla skargi na przewlekloéé postepowania zgodnie z art. 5 ust. 1 (w toku sprawy) oraz ktorej skarge uwzgledniono, moze dochodzié — na podstawie art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r.  Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z pozn. zm.‘)) — naprawienia szkody wyniklej z przewleldoéci, po prawomocnym zakonczeniu postepowania co do istoty sprawy. Powod — jak wyzej wskazano — skladal skarge na przewlekloéé po prawomocnym zakoficzeniu postepowania, co stalo sie przyczyna pozostawienia jej bez rozpoznania. Z wyzej przytoczonych przepisow wynika, iz taki rodzaj zalatwienia skargi uniernozliwia dochodzenie naprawienia szkody wyniklej z ewentualnej przewlekioéci postepowania. Odstepujac od obciazenia powoda kosztami procesu Sad mia} na uwadze, iz po stronie powoda zachodzilo subiektywne, usprawiedliwione aczkolwiek bledne przekonanie, iz jest poszkodowany. W ocenie Sadu by} to przypadek szczegélny, uzasadniajacy nieobciazanie powoda kosztami procesu w myé] art. 102 kpc.O kosztach nieoplaconej pomocy prawnej udzielonej z urzedu orzeczono w oparciu 0 rozporzadzenie w sprawie oplat za czynnoéci adwokackie z 28.09.2002 r. Marginalnie jeszcze wskazać należy, iż powód dochodził roszczeń deliktowych z tytułu przewlekłości postępowania. Zgodnie z art. 15 oraz 16 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki strona, która nie wniosła skargi na przewlekłość postępowania zgodnie z art. 5 ust. 1 (w toku sprawy) oraz której skargę uwzględniono, może dochodzić - na podstawie art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.')) - naprawienia szkody wynikłej z przewlekłości, po prawomocnym zakończeniu postępowania co do istoty sprawy. Powód - jak wyżej wskazano - składał skargę na przewlekłość po prawomocnym zakończeniu postępowania, co stało się przyczyną pozostawienia jej bez rozpoznania. Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, iż taki rodzaj załatwienia skargi uniemożliwia dochodzenie naprawienia szkody wynikłej z ewentualnej przewlekłości postępowania. Odstępując od obciążenia powoda kosztami procesu Sąd miał na uwadze, iż po stronie powoda zachodziło subiektywne, usprawiedliwione aczkolwiek błędne przekonanie, iż jest poszkodowany. W ocenie Sądu był to przypadek szczególny, uzasadniający nieobciążanie powoda kosztami procesu w myśl art. 102 kpc.O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu 0 rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie z 28.09.2002 r.