Wyrok I C 256/11 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2012 r. Sąd Okręgowy w Krak

--- STRONA 1 --- 1 Sygn. akt I C 256/11 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2012 r. Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Ewa Olszewska Protokolant: st. protokolant Joanna Cyrek po rozpoznaniu w dniu 18 września 2012 r. w Krakowie sprawy z powództwa (…) przeciwko (…) o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. nakazuje stronie pozwanej (…) z siedzibą w (…) , aby w terminie trzydziestu dni od uprawomocnienia się wyroku w niniejszej spawie zamieściła w (…) ogłoszenie o wymiarach 14x18 cm o następującej treści: „Redakcja (…) przeprasza Panią (…) za naruszenie jej dóbr osobistych polegające na bezprawnym umieszczeniu jej wizerunku w artykule pt. „ (…) ”, który ukazał się w (…) nr (…) w dniu 11 października 2010r.”. II. oddala powództwo w pozostałym zakresie; III. zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 300 zł tytułem zwrotu części opłaty od pozwu; IV. pozostałe koszty procesu znosi wzajemnie. --- STRONA 2 --- 2 Sygn. akt I C 256/11 UZASADNIENIE wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie Powódka (…) pozwem wniesionym w dniu 11.02.2012r. przeciwko (…) z siedzibą w (…) domagała się ochrony dóbr osobistych przez: a) nakazanie stronie pozwanej złożenia oświadczenia treści w (…) w terminie trzydzieści dni od uprawomocnienia się wyroku ( wymiary ogłoszenia 15/20 cm ) o treści: "Redakcja (…) przeprasza Panią (…) za naruszenie jej dóbr osobistych polegające na bezprawnym umieszczeniu jej wizerunku oraz zamieszczeniu twierdzeń sugerujących jakoby dokonała przestępstwa napadu na bank w (…) w artykule pt. " (…)", który ukazał się na łamach (…) Nr (…) w dniu 11.10.2010 r.", b) nakazanie stronie pozwanej powstrzymywania się od dalszych naruszeń dóbr osobistych powódki, c) zasądzenie od strony pozwanej kwoty 10000 zł na rzecz (…), d) zasądzenie zadośćuczynienia w kwocie 50000 zł za wyrządzoną powódce krzywdę. Na uzasadnienie powódka wskazała, że w dniu 11.20.2010r. na łamach (…) zamieszczono artykuł „(…)” wraz z opublikowaniem zdjęcia powódki przedstawiającego ją podczas pobytu za granicą na wakacjach. Zdjęcie to zostało bez wiedzy powódki skopiowane ze strony profilowej portalu internetowego (…). Dalej powódka podała, że redakcja (…) nie starała się uprzednio o zgodę powódki na opublikowanie jej zdjęcia, ani powódka nigdy wcześniej, w żaden sposób nie wyraziła zgody na użycie swojego zdjęcia. Ponadto strona pozwana nie uzyskała zgody Sądu (…) w (…) na publikację wizerunku powódki, mimo że powódka miała status oskarżonej w sprawie prowadzonej przez ten Sąd. W wyniku działań strony pozwanej zostały --- STRONA 3 --- 3 naruszone prawa powódki do ochrony wizerunku, czci, dobrego imienia oraz spokoju psychicznego. Opublikowanie zdjęcia powódki i zamieszczone w artykule twierdzenia na jej temat stały się powodem zerwania z nią kontaktu przez kilku członków rodziny, naruszone zostały wieloletnie znajomości i przyjaźnie, a także koleżeńskie i poprawne dotychczas relacje z osobami z sąsiedztwa, albowiem powódka stała się obiektem kpin, przykrych i niepochlebnych komentarzy również osób obcych. W wyniku zamieszczenia powołanych treści w (…) powódka jest nadal oczerniania, ucierpiała jej opinia na uczelni oraz u osoby, która wcześniej obiecywała jej pracę. Powódka podała, że pasmo przykrości, jakich doznała ona od czasu opublikowania artykułu, jak również pozostawanie w ciągłym, silnym stresie w sposób szkodliwy odbiły się na jej zdrowiu. Na rozprawie w dniu 6 lutego 2012r. powódka w trakcie przesłuchania informacyjnego sprecyzowała, że chodzi jej tylko o zamieszczone przy artykule prasowym zdjęcie - k.134. Strona pozwana P (…) z siedzibą w (…) wniosła o oddalenie powództwa w całości, podnosząc, że (…), dziennikarz (…), uzyskał na rozprawie w dniu 5.11.201 Or. zgodę Sądu (…) w (…) na utrwalenie wizerunku powódki na fotografiach, a wizerunek powódki został zanonimizowany poprzez zastosowanie czarnego paska zasłaniającego okolice oczu powódki. Ponadto, strona pozwana wskazała, że wszystkie informacje zamieszczone w spornej publikacji zostały oparte na aktach sądowych sprawy karnej, które dziennikarz pozyskał uczestnicząc w rozprawach. Strona pozwana podniosła, że w sprawie jest niewątpliwie spełniona przesłanka legitymowanego zainteresowania opinii publicznej prezentowanymi materiałami oraz realizacji interesu społecznego. Wskazała, że w interesie społecznym jest, aby sprawcy przestępstw takich jak czyn z art. 280§1 k.k. spotykali się z publicznym potępieniem i uzasadnionym jest również informowanie opinii publicznej o okolicznościach towarzyszących --- STRONA 4 --- 4 lub następujących po dokonaniu czynu zabronionego. Strona podała, że działania strony pozwanej nie miały charakteru bezprawnego ani też nie były zawinione, co winno jej zdaniem doprowadzić do oddalenia żądań pozwu w całości. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Strona pozwana jest wydawcą dziennika (…) ( KRS k. 90-97) Powódka (…) była studentką (…) w (…) - Wydział (…) ( zaświadczenie z 25.01.2011 r.), które to studia ukończyła w trakcie postępowania cywilnego. Przed Sądem (…) w (…) toczyło się postępowanie karne z oskarżenia publicznego w sprawie przeciwko (…) i (…) oskarżonych o to, że w dniu 21 grudnia 2009r. w (…) woj. (…), działając wspólnie i w porozumieniu z (…), po uprzednim doprowadzeniu pracownika Banku (…) w (…) Oddział w (…) do stanu bezbronności, przy użyciu atrapy krótkiej broni palnej dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 29.300 zł tj. o przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. Prawomocnym wyrokiem Sądu (…) w (…) Wydział (…) ( sygn. (…) ),z dnia 7 kwietnia 201 lr. powódka (…) została uznana za winną tego, że w dniu 21 grudnia 2009r. w (…) woj. (…), działając wspólnie i w porozumieniu z (…), po uprzednim doprowadzeniu pracownika Banku (…) w (…) Oddział w (…) do stanu bezbronności, przy użyciu atrapy krótkiej broni palnej, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia pieniędzy w kwocie 29.300 zł tj. o przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. i za to na mocy art. 280 § 1 k.k. została wymierzona jej kara dwóch lat pozbawienia wolności, której wykonanie Sąd warunkowo zawiesił na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70 § 1 k.k. na okres czterech lat próby. dowód: wyrok Sądu (…) w (…) z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. (…) z uzasadnieniem; --- STRONA 5 --- 5 Orzekając w powyższej sprawie Sąd ustalił, że powódka oraz jej sympatia (…) działali wspólnie, wcześniej planując czyn, którego dokonali. Po dokonaniu zaboru pieniędzy z banku udali się do sklepu (…) przy ul. (…) w (…), gdzie za zrabowane pieniądze zakupili sprzęt elektroniczny w postaci laptopa z akcesoriami, zamówili telewizor i kino domowe oraz dwutygodniową wycieczkę do Egiptu, za która zapłacili 5.800 zł. Nadto dokonali zakupu odzieży oraz dolarów i w ten sposób wydali cała kwotę. Powódka w trakcie postępowania przygotowawczego w dniu 11.02.2010 r. przyznała się do stawianych jej zarzutów. Podała, że była to jej głupota i wynik zapewnień (…), że nic jej nie grozi. Przyznała, że dzięki niej udało się (…) napaść na bank. W toku procesu sądowego wycofała się z powyższych zeznań. Sąd (…) ustalił, że przeprowadzone w sprawie dowody dają podstawę do przyjęcia, że oboje oskarżonych w sprawie popełniło przestępstwo z art. 280 par.l k.k. Zdaniem Sądu rzeczywisty stosunek oskarżonej oddała treść wiadomości SMS jaką w dniu 7.01.2010 r. wysłała do współoskarżonego, w którym przyznała, że za "skradziona kasę" poczynili wydatki. dowód: uzasadnienie wyroku z dnia 7 kwietnia 2011 r. (…)- k. 765-787 Akt Sądu (…) w (…). Dziennikarz (…), przedstawiciel (…) za zgodą Sądu miał dostęp do akt postępowania przygotowawczego i akt (…) Sądu (…) w (…). Był on obecny w dniu 5 października 2010 r. na sali rozpraw, gdzie toczyła się sprawa (…). Zwrócił się on do Sądu z wnioskiem o umożliwienie mu dokonywania utrwaleń obrazu przy pomocy aparatu fotograficznego zastrzegając, że nie będą ujawnione wizerunki osób jak również dane osobowe stron. Na zasadzie art. 357 § 1 k.p.k. Sąd postanowił zezwolić mu na dokonywanie utrwaleń obrazu przy pomocy aparatu fotograficznego z zastrzeżeniem, że nie będą ujawnione wizerunki uczestników postępowania albowiem uzasadniony interes społeczny za tym przemawia. --- STRONA 6 --- 6 dowód: protokół rozprawy głównej z dnia 5.10.2010 r.. mail - k. 98sygn. akt (…), S(…) w (…) k. 703 oraz zdjęcia z sali rozpraw, k. 122-131. W dniu 11 października 2010 r. na łamach (…) nr (…) zamieszczony został artykuł autorstwa dziennikarza (…) pt. „(…)’ - . W artykule tym dziennikarz (…) rzetelnie informuje czytelników o toczącym się postępowaniu, które to informacje zaczerpnął z akt (…) udostępnionych mu przez Sąd. W artykule nie przesądza on winy powódki jako sprawcy występku, bowiem już na wstępie pisze: " W 34 sekundy (…) okradł bank z 30 tys. zł. Sąd bada, czy pomagała mu w tym (…).". Wprawdzie powódka w toku procesu podała, że nie ma pretensji i zastrzeżeń do treści artykułu, jednak z uwagi na jej roszczenia o zadośćuczynienie i nawiązkę Sąd musiał się odnieść co do tego. Na podstawie treści artykułu oraz zeznań (…) ( k. 183 ) Sąd ustalił, że dziennikarz dopełnił należytej staranności przy zbieraniu materiału do artykułu i przedstawił w nim fakty z postępowania (…). Wraz z artykułem zostało umieszczone zdjęcie z wakacji w Egipcie, na którym widniał wizerunek powódki (…) z ciemnym paskiem w okolicach jej oczu. Na zdjęciu widoczny jest kształt oraz rysy twarzy powódki, kolor i długość włosów oraz jej sylwetka. dowód: (…) z dnia 11.10.201 Or., nr (…). k. 132; świadek (…) k. 181. Zdjęcie to zostało przez powódkę i jej sympatię zamieszczone na portalu społecznościowym www.(…).pl, a następnie skopiowane przez dziennikarza (…) i opublikowane bez uprzedniej zgody powódki. Autor tekstu (…) nie miał wpływu na to, jakie zdjęcie zostanie zamieszczone przy artykule prasowym. Wybór zdjęcia należy do fotoedytora redakcji. W niniejszej sprawie skorzystano ze zdjęć z portalu (…) , a wybrane ostatecznie zdjęcie z wizerunkiem powódki było najbardziej tożsame z tekstem artykułu a szczególnie z tytułem, który mówił o tym, że podejrzani o dokonanie napadu na --- STRONA 7 --- 7 bank za uzyskane pieniądze pojechali do Egiptu. Informację tę dziennikarz zaczerpnął a akt sądowych. dowód: zeznanie świadka (…) i (…) k. 181 i 182, artykuł prasowy ze zdjęciem k. 132. W tydzień po opublikowaniu artykułu przez stronę pozwaną pojawił się artykuł w (…) z dnia 18.10.2010 r. pt. " (…)” z nagłówkiem " (…)". W artykule tym pojawiły się, podobnie jak w artykule z (…) dane tych osób "(…) i (…)" Przy artykule w (…) zamieszczone zostały dwa zdjęcia, w tym jedno takie jak w (…), na tle piramidy. Zarówno w (…) jak i w (…) oczy powódki zostały przesłonięte czarną opaską. dowód: kserokopia z gazety (…). Powódkę (…) na zdjęciu umieszczonym w (…) rozpoznali: członkowie rodziny, przyjaciele oraz znajomi w tym mieszkańcy (…), w której to miejscowości powódka często bywała, tam bowiem mieszkali jej dziadkowie i inni najbliżsi krewni. Większość tych osób dopiero z (…) dowiedziała się, że przeciwko powódce toczy się sprawa karna. Powódka oprócz matki, brata i ciotki nikomu z rodziny i znajomych nie mówiła wcześniej o tej sprawie. dowód: zeznania powódki (…), k. 133v.-133; zeznania świadka (…), k. 169v~170; zeznania świadka (…), k. 170v; zeznania świadka (…), k. 170v-171; zeznania świadka (…), k. 172-172v; zeznania świadka (…), k. 172v-173 Świadek (…), wówczas pracodawczyni powódki, w związku z publikacją w (…) obawiała się, że w macierzystym urzędzie pocztowym na (…) pracownicy dowiedzą się o sprawie karnej powódki z artykułu prasowego. Razem z powódką uzgodniły, że powódka przestanie pracować w filii urzędu pocztowego i że pracodawczyni nie przedłuży z nią umowy zlecenia. Świadek (…) wiedziała już wcześniej od powódki, że sprawa karna jest w toku. Relacje --- STRONA 8 --- 8 świadka z powódką nie zostały zakłócone tą sprawą i zostały poprawne po zakończeniu współpracy. dowód: zeznania świadka (…) i powódki, k. 172-172v, k. 182., przesłuchanie powódki k. 183. W okresie od 18.12. - 23.12. 2010 r. powódka przebywała w Szpitalu (…) w (…) na Oddziale (…) z rozpoznaniem "ostre, przypadkowe zatrucie tlenkiem węgla". Z epikryzy wynika, że zatrucie nastąpiło w czasie kąpieli w łazience, a wynikiem zatrucia była utrata przytomności. Z zaświadczenia prywatnego gabinetu lekarskiego (…) z dnia 5.11.2010 r. wynika, że powódka zgłasza się tam z powodu zasłabnięć, a zwiazane jest to prawdopodobnie z nerwica sytuacyjną. dowód: karta informacyjna z dnia 23.12.2010 r. - k. 44, zaświadczenie k. 42. Powódka dwukrotnie zwracała się do strony pozwanej z propozycją dokonania przeprosin i zapłaty zadośćuczynienia i nawiązki - w dniu 21.10. i 10.12. 2010 r. W żadnym z tych pism powódka nie informowała pozwanej o utracie zdrowia będącej skutkiem naruszenia jej dóbr osobistych a jedynie twierdziła, że bezprawne zamieszczeniej jej wizerunku naraziło ją na nieprzyjemności oraz przysporzyło jej wielu ujemnych przeżyć psychicznych. dowód: pisma z 10.12. i 21.10. 2010 r. - k. 26 i 29. Decyzjami z dnia 29 września 20lir. Prezydent Miasta Krakowa orzekł o uznaniu (…) z dniem 29.09.201 lr. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania jej od dnia 29.09.201 lr. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z Funduszu Pracy. W trakcie procesu cywilnego powódka zarejestrowała działalność gospodarczą. dowód: decyzje Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 29.09.201 lr., k 141, --- STRONA 9 --- 9 142 W związku z publikacją artykułu opisującego przestępcze działania (…) z udziałem powódki, członkowie rodziny, przyjaciele i znajomi zarówno jej jak i rodziców dzwonili do powódki z zapytaniem o szczegóły sprawy karnej opisanej w artykule. Osoby te mówiły również powódce o artykule w "(…) " i komentowali obydwa artykuły. Część rodziny i znajomych odsunęła się od powódki - takie było jej wrażenie. Część kolegów i koleżanek nie dopytywała się już później o sprawę karną, jednak powódka cały czas miała wrażenie, że relacje między nimi osłabły. dowód: zeznania powódki (…), k. 133v.-133; zeznania świadka (…), k. 169v-170; zeznania świadka (…), k. 170v; zeznania świadka (…), k. 170v-171. W trakcie procesu karnego powódka kontynuowała studia, które zakończyła dyplomem wyższej uczelni. Pismem z dnia 10.12.2010 r. powódka wezwała stronę pozwaną do dobrowolnych przeprosin i zapłaty zadośćuczynienia; dowód: wezwanie z dnia 10.12.2010r., k. 29. Pismem z dnia 30 grudnia 2010r. strona pozwana poinformowała powódkę, że spełnienie żądań zawartych w piśmie z dnia 10 grudnia 2010r. nie jest możliwe. dowód: odpowiedź na pismo, k. 36 Stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie przesłuchania powódki i w charakterze świadków powołane wyżej osoby. Zeznania ich były rzeczowe i nie budziły zastrzeżeń co do faktu, że świadkowie ci dowiedzieli się z artykułu w (…) o sprawie karnej toczącej się przeciwko powódce, bowiem bez żadnych wątpliwości skojarzyli zdjęcie z inicjałami powódki podanymi w artykule oraz z zachowali wobec powódki dystans w związku z toczącym się postępowaniem --- STRONA 10 --- 10 wobec powódki. Sąd dał wiarę zeznaniom (…) co do rzetelności podanych przez niego faktów w artykule prasowym, natomiast z akt karnych wynika, że dziennikarz miał zgodę na badanie akt. Sąd zważył, co następuje. Roszczenie powódki tylko częściowo jest uzasadnione, a to w zakresie zobowiązania pozwanej do dokonania przeprosin za umieszczenie jej wizerunku w artykule prasowym. Żądanie pozwu podlega w niniejszej sprawie ocenie zarówno na podstawie przepisów art. 23 i art. 24 k.c. przewidujących ochronę dóbr osobistych, do których należy między innymi wizerunek, jak również na podstawie art. 81 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. Nr 24, poz. 83). Prawo do wizerunku jest dobrem osobistym człowieka (art. 23 k.c.). Natomiast zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. Nr 24, poz. 83), rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. Zezwolenie takie nie jest wymagane na rozpowszechnienie wizerunku osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem funkcji publicznej. To samo dotyczy wizerunku stanowiącego jedynie szczegół całości (takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna impreza). Termin "wizerunek" oznacza wytwór materialny, który za pomocą środków plastycznych przedstawia rozpoznawalną podobiznę danej osoby. Rozpowszechnienie wizerunku zachodzi wtedy, kiedy jego cechy pozwalają na identyfikację osoby w nim przedstawionej. Naruszenie prawa do wizerunku osoby fizycznej (art. 23 k.c.) następuje wówczas, gdyby opublikowana w prasie bez zgody tej osoby fotografia wykonana była w sposób umożliwiający identyfikację tej osoby. Przy czym należy wskazać, że dotyczy to również wizerunków częściowo. Przy czym należy wskazać, że dotyczy to również wizerunków częściowo --- STRONA 11 --- 11 zniekształconych (np. przez zasłonięcie oczu) - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2003 r., IV CKN 1819/00, OSP 2004, z. 6, poz. 75, z glosą (…). W niniejszej sprawie powódka miała zasłonięte oczy przepaską, jednak jej charakterystyczne cechy twarzy i użyte w artykule dane "(…) " umożliwiły niewątpliwie rozpoznanie powódki przez krewnych i znajomych. W procesie o ochronę dóbr osobistych, to pozwany ma obowiązek wykazać, że jego działanie nie było bezprawne. Bezprawność działania, zgodnie z powołanym wyżej art. 81 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wyłącza zgoda uprawnionego. Istnienia zgody uprawnionego ani jej zakresu nie domniemywa się. Pozwany ma obowiązek wykazać, że uzyskał zgodę uprawnionego na rozpowszechnianie jego wizerunku w oznaczonych warunkach (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2000r. I ACa 1455/99). W realiach niniejszej sprawy ustalono, że opublikowanie zdjęcia powódki nastąpiło bez jej zgody. Powódka w żaden sposób nie wyraziła zgody na publikację przedmiotowego zdjęcia. Dziennikarz też nie zwracał się do niej o udzielenie zgody. Przypomnieć należy, co jest istotne, że Sąd zakazał autorowi artykułu ujawniać wizerunek powódki jako uczestnika postępowania (…). Zdjęcie umieszczone w (…) zostało pobrane przez redakcję z portalu społecznościowego www.(…) .pl zamieszczone tam przez powódkę lub (…) za jej wiedzą i zgodą. Ograniczenie ochrony wizerunku wynikające z art. 81 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 ze zm.) nie uchyla zakazu przewidzianego w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (jedn. tekst: Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904 ze zm.), dotyczącego osób, przeciwko którym toczy się postępowanie karne ( wyrok SN z dnia 19 listopada 2009r. IV CSK 232/2009 ). Pogląd, że można domniemywać zgodę sądu lub prokuratora, o której mowa w art. 13 ust. --- STRONA 12 --- 12 3 prawo prasowe nie ma oparcia w ustawie i jest sprzeczny z wykładnią tego przepisu przyjętą w judykaturze Sądu Najwyższego. W obecnym stanie prawnym zakaz publikowania danych osobowych i wizerunku osób, przeciwko którym toczy się karne postępowanie przygotowawcze lub sądowe, może zostać zniesiony tylko w drodze orzeczenia prokuratora lub sądu (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 2008 r., IV CSK 474/07, OSNC 2009, nr 6, poz. 87 i z dnia 28 stycznia 2009 r., IV CSK 346/08, OSNC-ZD 2010, nr A, poz. 8). Zamieszczenie fotografii w (…) bez uzyskania stosownej zgody, a zawierającej wizerunek powódki przy tekście pod tytułem „(…) " winno zostać uznane za bezprawne a tym samym, że dobro osobiste powódki jakim jest ochrona wizerunku zostało naruszone. Sąd uznał za uzasadnione zobowiązanie strony pozwanej - wydawcy (…) Stosownie do treści art. 38 ust. 1 Prawa prasowego, do złożenia stosownie do treści art. 24 k.c. oświadczenia o treści jak w pkt I sentencji wyroku na łamach (…). Oświadczenie to zostało ograniczone jednak do tej treści z uwagi na to, że powódka w toku procesu oświadczyła, iż nie ma zastrzeżeń o treść artykułu. Wymiary oświadczenia odpowiadać ma wielkości zdjęcia opublikowanego w gazecie. Przesłankami zasądzenia zadośćuczynienia lub określonej sumy na cel społeczny są: bezprawne naruszenie chronionego dobra osobistego rodzące odpowiedzialność na tle art. 23 i 24 k.c., które zarazem mogłoby być kwalifikowane jako czyn niedozwolony oraz zawinione naruszenie dobra osobistego bez względu na stopień winy sprawcy. Przepis art. 448 k.c. znajduje zastosowanie w wypadku zawinionego naruszenia dóbr osobistych, przy czym każdy stopień winy, także wina nieumyślna może uzasadniać uwzględnienie zarówno roszczenia o zasądzenie zadośćuczynienia na rzecz poszkodowanego, jak i roszczenia o zasądzenie odpowiedniej sumy na cel społeczny ( wyrok SN z --- STRONA 13 --- 13 dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt III CSK 358/06 oraz wyrok SN z dnia 24 stycznia 2008 r., sygn. akt I CSK 319/07). Powołany wyżej przepis nie obliguje jednak Sądu do przyznania zadośćuczynienia lub nawiązki a jedynie umożliwia rozważenie zasadności zasądzenia tych roszczeń. Przesłanki orzeczenia wyżej wymienionych świadczeń są złożone i musza uwzględnić okoliczności takie jak rodzaj i stopień winy sprawcy naruszenia dobra osobistego, cel i motywy jego działania, rodzaj i skalę naruszonego dobra oraz skutki naruszenia dla pokrzywdzonego. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż motywy działania dziennikarza były społecznie uzasadnione a okoliczności sprawy karnej ( dokonanie napadu na bank, kradzież pieniędzy i wydatkowanie ich na cele rozrywkowe ) wymagały pokazania ich społeczeństwu w takim kontekście w jakim pokazał to dziennikarz. Nie można też przyjąć, że zobrazowanie artykułu zdjęciem z wycieczki powódki do Egiptu za pieniądze z napadu ( zdjęcie umieszczone przez samych sprawców napadu na portalu społecznościowym ) z więc dostępne publicznie jest nieetyczne z punktu widzenia dziennikarskiego. Jedyną przewiną strony pozwanej jest to, że wizerunku powódki użył bez jej zgody i bez zgody Sądu. Jednak całokształt okoliczności sprawy szczegółowo opisanej wyżej pozwala uznać Sądowi, że zasądzenie na rzecz powódki zadośćuczynienia oraz na jej wniosek nawiązki byłoby nieuzasadnione. Wystarczającym sposobem naprawienia szkody niemajątkowej powódki są, według oceny Sądu przeprosiny o treści zgodnej z żądaniem pozwu. W związku z powyższym Sąd oddalił powództwo w zakresie zadośćuczynienia na rzecz powódki i zasądzenia kwoty na cel społeczny. W odniesieniu do żądania dalszych naruszeń na łamach prasy i telewizji Sąd żądanie to oddalił jako niesprecyzowane i niezasadne, bowiem powódka nie wykazała, iżby do dalszych naruszeń jej dóbr osobistych przez stronę pozwaną dochodziło po opublikowaniu artykułu. --- STRONA 14 --- 14 O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Koszty zastępstwa procesowego zostały wzajemnie zniesione.