Wyrok I C 250/18 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 marca 2019 r. Sąd Okręgowy w Opolu I

--- STRONA 1 --- 1 Sygn. akt I C 250/18 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 marca 2019 r. Sąd Okręgowy w Opolu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Katarzyna Faff-Walczak Protokolant : starszy sekretarz sądowy Beata Urbańska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2019 r. w Opolu sprawy z powództwa D.D. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w N. reprezentowany przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej w Warszawie o zapłatę I. powództwo oddala, II. odstępuje od obciążenia pozwanego kosztami oddalonego powództwa. Na oryginale właściwy podpis --- STRONA 2 --- 2 I C 250/18 Uzasadnienie Powód D.D. pozwem wniesionym przeciwko pozwanemu Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu w N. domagał się zasądzenia na swoją rzecz kwoty 100.000 zł tytułem zadośćuczynienia także kwot po 3.000 zł miesięcznie oraz kwoty 1.000.000 zł na cel charytatywny (WOŚP) za naruszenie dóbr osobistych powoda poprzez niezapewnienie powodowi warunków bytowych jakie w myśl przepisom prawa należy zapewnić osobom izolowanym, w szczególności powód zarzucił stronie pozwanej iż przebywał w nadmiernym przeludnieniu, brak zapewnienia powodowi właściwej diety, brak kontroli nad podmiotem prowadzącym kantynę oraz złamanie ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych jak też Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie szczególnych warunków używania wyrobów tytoniowych na terenie obiektów podległych Ministrowi Sprawiedliwości, brak wyznaczonych miejsc dla osób palących w sposób uniemożliwiający oddziaływanie dymu tytoniowego na osoby niepalące, brak stref wolnych od dymu tytoniowego. Zdaniem powoda z tego tytułu doszło do wyrządzenia powodowi poważnej krzywdy co wymaga zadośćuczynienia. Pozwany Skarb Państwa - Zakład Karny w N. reprezentowany przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej w Warszawie w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych. Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Powód D.D. przebywał w Zakładzie Karnym w N. w okresie od 6 października 2016r. do dnia 8 lutego 2017r. jest to zakład typu półotwartego. Osadzony był w pawilonie A na oddziale I w celi nr 134, następnie na oddziale II w celi o nr 202 oraz na oddziale III w celach o nr 346,307 i 311. W okresie osadzenia powoda w tej celi odbywało się ono z zachowaniem normy 3m² powierzchni na osobę. (dowód :przeglądarka historii rozmieszczenia k. 31-37 pismo z 4.04.2018r. k. 24-30). Dyrektor Zakładu Karnego w N. Zarządzeniem nr 16/2014 z 21.07.2014r. wydanym na podstawie art. 73 § 2 k.k.w. oraz §14 ust.1i2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z --- STRONA 3 --- 3 23.08.2003r. w sprawie regulaminu organizacyjno-porządkowego wykonywania kary pozbawienia wolności , ustalił porządek wewnętrzny w zakładzie karnym typu półotwartego, które zostało następnie zmienione Zarządzeniem nr 10/2015 z dnia 24.06.2015r. Zgodnie z Rozdziałem VII tego Zarządzenia wprowadzono godziny i miejsca dozwolone na palenie wyrobów tytoniowych, i tak palenie tytoniu jest dopuszczalne : na korytarzach oddziałów mieszkalnych w miejscach wyznaczonych znakiem informacyjnym, na placu spacerowym w miejscu wyznaczonym, w palarni na terenie CKU, w miejscu pracy wg ustaleń pracodawcy, w celach mieszkalnych dla palących po zamknięciu cel od godziny 19:30 do 9:00 dania następnego lub w innych godzinach po podjęciu przez dyrektora decyzji o ich zamknięciu . Jednocześnie zabrania się palenia tytoniu w czasie przemarszów, zbiórek i apelu, w świetlicach i bibliotece, w czasie zorganizowanych zajęć grupowych, w izbie chorych, na korytarzach budynków administracyjnych oraz w kompleksie Sali widzeń, w innych miejscach ustalonych przez dyrektora , w celach mieszkalnych w godzinach ich otwarcia tj. od godz. 9:00 do 19:30 i w celach zamieszkałych przez skazanych niepalących. Powód przez okres pobytu w pozwanej jednostce był osadzony w celach dla niepalących. Palarnie działające na terenie pozwanej jednostki były zlokalizowane na skrzydłach korytarzy kończących oddziały, były wydzielone w górnej części ścianką z płyty gipsowej od sufitu lub nadprożem murowanym i posiadały wentylatory wyciągowe mechaniczne o wydajności 1.000 m³/h, które zapewniały ponad 10 krotną wymianę powietrza na godzinę w wyznaczonym miejscu , zgodnie zobowiązującymi przy tworzeniu palarni warunkami technicznymi. Punkt sprzedaży w pozwanej jednostce był i jest prowadzony przez podmiot zewnętrzny i do jego obowiązków nalży m.in. dokonywanie sprzedaży w kantynie i bufecie wyłącznie towarów w wykazie zatwierdzonych przez Dyrektora Zakładu, udostępnienia w tym samym czasie towarów po cenach nie wyższych niż średnie ceny towarów oferowanych w sklepach na rynku lokalnym. Rodzaj i ceny asortymentu oferowanego w punkcie sprzedaży pozwanej jednostki każdorazowo są uzgadniane z Dyrektorem jednostki. Przed zatwierdzeniem cennika towarów wyznaczony funkcjonariusz Działu Kwatermistrzowskiego dokonuje weryfikacji cen poprzez sprawdzenie cen wybranych produktów co najmniej trzech pobliskich sklepach =. W przypadku ujawnienia towarów o zbyt wysokiej cenie jednostkowej punkt sprzedaży wyzwany jest do natychmiastowej korekty cennika. ( dowód: notatka służbowa z 3.04.2018r. k. 42 Zarządzenie nr 16/2014 k. 38-39 Zarządzenie nr 10/2015 k. 40-41 notatka służbowa z 3.04.2018 k. 57). --- STRONA 4 --- 4 Powód przybył do pozwanej jednostki z zaleceniem diety cukrzycowej LC i podczas całego pobytu w jednostce taką dietę otrzymywał. W okresie pobytu w pozwanej jednostce tj. 0d 6.10.2016r. do 8.02.2017r., powód ośmiokrotnie był przyjmowany w Ambulatorium Izby Chorych jednostki, miał też robione badania krwi i moczu . Podczas wizyt powód nie zgłaszała pojawienia się nowych schorzeń. Powód przebywając w różnych jednostek penitencjarnych od 2008r. wielokrotnie był konsultowany u lekarzy wielu specjalizacji , przeszedł także zabiegi lecznicze i tak jest do nadal. Powód podczas pobytu w pozwanej jednostce w okresie od 6.10.2016r. do 8.02.2017r. wniósł jedną skargę na pozwaną jednostkę dotyczącą nie udzielenia mu odpowiedzi na jego prośbę w terminie, która to skarga została przez powoda wycofana i wobec tego Dyrektor Okręgowej Służby Więziennej w O. pismem z dnia 7.02.2017r. pozostawił ją bez rozpoznania. ( dowód: przeglądarka skarg i próśb k. 133- 137 pismo z 7.02.2017r. k. 138 dokumentacja dotycząca skargi powoda z 17.01.2017. k. 139-143, dokumentacja medyczna powoda k. 144-327, przykładowy jadłospis diety cukrzycowej ze sprawdzonymi próbkami za okres od 1.12.2016r. do 7.12.2016r. k. 43-56 zeznania powoda k. 122-123). Sąd zważył co następuje : Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Jako podstawą prawną swoich roszczeń powód wskazał art. 24 k.c. i art. 448 k.c. Powód w swoim pozwie wskazywał, iż zostały naruszone jego dobra osobiste w postaci godności, z uwagi na warunki w jakich odbywał karę pozbawienia wolności tj. przeludnienia w celi, nie zapewnienie odizolowania osób palących od niepalących , tym samym narażenie powoda na utratę zdrowia z tego powodu, nie zapewnianie powodowi właściwej diety zaleconej przez lekarzy , brak nadzoru nad funkcjonowaniem kantyny i zbyt wysokie centy w kantynie , a ponadto podczas przesłuchania w charterze strony powód podniósł także nie zapewnienie odpowiedniej do pory roku temperatury w celi, jak również zniszczony sprzęt w celach i brak właściwego wyposażenia cel poprzez brak półki na sprzęt RTV, narażenie na osadzenie w celach z osobami które zbyt głośno słuchały muzyki. Wskazując na to powód w pozwie domagał się zadośćuczynienia w kwocie 100.000 zł, jak też przyznania comiesięcznej renty w kwocie po 3.000 zł oraz przyznania na cel społeczny kwoty 1.000.000 zł . --- STRONA 5 --- 5 Pozwany wnosił o oddalenie żądania powoda jako bezpodstawnego i wygórowanego, jednocześnie zaprzeczając twierdzeniom powoda. Wymóg zapewnienia przez Państwo godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności jest jednym z podstawowych wymogów nowożytnego państwa, znajdującym wyraz w normach prawa międzynarodowego. Stanowi o tym wprost art. 10 ust. 1 ratyfikowanego przez Polskę międzynarodowego paktu praw osobistych i publicznych z dnia 19.12.1966r. ( Dz.U. z 1977r. Nr 38 , poz. 167 i 169) głoszący, że każda osoba pozbawiona wolności będzie traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem godności człowieka. Także art. 3 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności stanowiący, że nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu, wprowadza obowiązek władzy publicznej zapewnienia osobom osadzonym w zakładach karnych godziwych i humanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, nie naruszających godności ludzkiej. Odpowiednikami powyższych norm prawa międzynarodowego są art. 40,41 ust.4 i 47 Konstytucji RP wprowadzające wskazane zasady na grunt prawa polskiego ( wyrok SN z dnia 28.02.2007r. V CSK 431/06, OSNC 2008 nr 1 , poz. 13). Art. 448 k.c. stanowi, iż w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czuje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności: zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lu b pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego, niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Treść art. 24 k.c. mówi, iż ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. Zagrożenie lub naruszenie dobra osobistego jest ujmowane w kategoriach obiektywnych faktów. Dobra osobiste są szczególnego rodzaju przedmiotem podlegającym ochronie prawnej, ponieważ po pierwsze istnieją one niezależnie od woli prawodawcy, który w tym przypadku ogranicza się tylko do ich zabezpieczenia i umożliwienia ochrony przed naruszeniem, po wtóre są one ściś le związane z konkretnie określoną osobą, mają tym samym charakter bezwzględny, niemajątkowy i są niezbywalne. Wedle powołanego na wstępie przepisu niemajątkowa ochrona dóbr osobistych --- STRONA 6 --- 6 uzależniona jest od spełnienia dwóch przesłanek : zagrożenia lub naru szenia dóbr osobistych oraz bezprawnego charakteru działania wywołującego ten skutek. Oznacza to, iż osoba domagająca się ochrony swych dóbr osobistych, musi w pierwszym rzędzie wykazać, iż dobro to zostało naruszone, lub też zagrożone tym naruszeniem, a następnie koniecznym jest również udowodnienie, iż to zagrożenie lub naruszenie miało charakter bezprawny. W razie dokonania naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia dobra, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności, ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społecz ny. Ustawodawca uzależnia zatem udzielenie ochrony dobrom osobistym na podstawie art. 24 k.c. od uznania, że zachowanie prowadzące do zagrożenia bądź naruszenia dóbr osobistych nosi znamiona bezprawności. Powszechnie przyjmuje się, że bezprawność winna b yć traktowana w kategoriach obiektywnej kwalifikacji czynu z punktu widzenia jego zgodności z ustawą i zasadami współżycia społecznego. Przesłanka bezprawności działania jest przesłanką konieczną do udzielenia ochrony o charakterze niemajątkowym. Kwestia zagrożenia bądź naruszenia dóbr osobistych winna być ujmowana na płaszczyźnie faktycznej i prowadzić do ustalenia, czy dane zachowanie, biorąc pod uwagę przecięte reakcje ludzkie, mogły obiektywnie stać się podstawą do negatywnych odczuć po stroni e pokrzywdzonego. Należy tu abstrahować od subiektywnych odczuć osób nadwrażliwych oraz takich, które z różnych przyczyn nie mają zdolności do reagowania emocjonalnego na określone zachowania innego podmiotu. Niewątpliwym ułatwieniem w zakresie dochodzen ia odpowiedzialności za zagrożenie czy naruszenie dóbr osobistych, jest posłużenie się przez ustawodawcą domniemaniem bezprawności. To domniemanie może być traktowane jako konsekwencja założenia, iż dobra osobiste są chronione w ramach bezwzględnego stosun ku prawnego, którego elementem jest prawo podmiotowe o charakterze osobistym i skuteczne wobec ogółu. Przyczyną wyłączającą bezprawność jest min. działanie w ramach porządku prawnego, a więc te sytuacje, gdy normy prawa przedmiotowego usprawiedliwiają i legalizują wkroczenie w sferę cudzych dóbr osobistych. Do grupy tej zaliczyć należy także wykonywanie własnych praw podmiotowych przez osobę dopuszczającą się zagrożenia lub naruszenia dóbr osobistych. Nie może jednak przyjęcie przez ustawodawcę domniema nia, prowadzić do uznania, że każde naruszenie dóbr osobistych powinno być uznane za bezprawne, albowiem sprawca narusza --- STRONA 7 --- 7 prawa podmiotowe innej osoby. Jednakże tam gdzie pewne zachowania wobec dobra chronionego prawem podmiotowym traktowane są jako dozwolo ne z punktu widzenia porządku prawnego, to choćby doszło do naruszenia takiego dobra, nie spowoduje to jednak naruszenia prawa podmiotowego. Pomimo jednak tego indywidualizmu, przy ocenie czy zagrożenie lub naruszenie dóbr osobistych w określonym przypad ku miało miejsce, należy brać pod uwagę kryteria obiektywne, odwołujące się do przyjętych w danym społeczeństwie ocen, nie zaś do kryteriów subiektywnych. Dlatego też Sąd ustalając, czy w konkretnym przypadku doszło do zagrożenia lub naruszenia dóbr, pow inien okoliczności sprawy zweryfikować i skontrolować w oparciu o opinię społeczną i obowiązuje w tym zakresie poglądy, a nie wydawać wyroku jedynie w oparciu o osobiste odczucia strony domagającej się ochrony prawnej. Działanie nie jest bezprawne, chocia żby zagrażało dobru osobistemu lub nawet je naruszało, przede wszystkim wówczas, gdy jest oparte na obowiązującym przepisie prawa albo stanowi wykonanie prawa podmiotowego (por. w yrok SN z dnia 24 stycznia 2000 r., III CKN 553/98). Przesłanką odpowiedzialności na podstawie art. 24 k.c. jest w pierwszej kolejności bezprawność działania lub zaniechania sprawcy powodująca naruszenie dóbr osobistych, rozumiana jako naruszenie przepisów prawa lub zasad współżycia społecznego. Chodzi przy tym o naruszenie norm powszechnie obowiązujących jako reguł postępowania wyznaczonych przez nakazy i zakazy wynikające z norm prawa pozytywnego w szczególności prawa cywilnego, karnego lub administracyjnego , bankowego itp. ( wyrok SN z dnia 13.02.2004r., IV CK 40/03, lex 151636). Za bezprawne nie może być uznane działanie w granicach uprawnień szczególnych przyznanych przez ustawę jak np. wykonywanie czynności egzekucyjnych przez komornika, stosowanie środków przymusu bezpośredniego przez funkcjonariusz policji czy staży granicznej. Warunkiem wyłączenia bezprawności jest w tych przypadkach , aby działania podejmowane były przez upoważnione do tego podmioty z zachowaniem określonych reguł postępowania, bez przekroczenia zakresu udzielonego upoważnienia. Wobec istnienia domniemania bezprawności działania naruszającego dobra osobiste, strona pozwana winna była to domniemanie obalić, przez wykazanie, że działanie jej nie nosi cech bezprawności, zaś na powodzie ciążył obowiązek wykazania, iż naruszenie dóbr miało miejsce jak też że miało ono jednak charakter bezprawny. Odnosząc powyższe do podnoszonego przez powoda zarzutu naruszenia art. 110 § 2 k.k.w. tj. osadzenia go w celi o powierzchni mniejszej niż 3 m² przypadającej na jednego skazanego, stwierdzić należy iż w okresie przebywania powoda w pozwanej jednostce tj. w --- STRONA 8 --- 8 okresie od 6.10.2016r. do 7.02.2017r. nie przebywał on w warunkach naruszenia normy 3m² na osadzonego naruszyło , zatem z tego tytułu dobra osobiste powoda nie zostały naruszone. Powód w pozwie zarzucił, złamanie ustawy o ochronie zdrowia przed następstwami używania tytoniu i wyrobów tytoniowych jak też Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie szczególnych warunków używania wyrobów tytoniowych na terenie obiektów podległych Mistrzowi Sprawiedliwości, brak wyznaczonych miejsc dla osób palących w sposób uniemożliwiający oddziaływanie dymu tytoniowego na osoby nie palące, brak stref wolnych od dymu tytoniowego. Odnosząc się do tego zarzutu powoda nie można zapominać, iż pozwana jednostka w które powód przebywał, jest zakładem karnym typu półotwartego, gdzie cele mieszkalne są otwarte w godzinach od 9:00 do 19:30. Jak wynika z dokumentacji pozwanej jednostki powód był osadzony przez cały czas pobytu w tej jednostce z osobami niepalącymi , zgodnie ze złożoną przez niego deklaracją, jak też zgodnie z wydanym przez Dyrektora Zakładu Zarządzeniem wyznaczone były miejsca na terenie jednostki gdzie można było palić wyroby tytoniowe oraz określono w jakich godzinach się to może odbywać. Także z notki służbowej strony pozwanej z dnia 3.04.2018r. wynika w jaki sposób były i gdzie zorganizowane palarnie. Zatem zdaniem Sądu po stronie pozwanej jednostki spełnione zostawały obowiązki zapewnienia osadzonym niepalącym odpowiednich warunków odbywania kary, zaś powód mimo ciążącego na nim obowiązku nie wykazał naruszenia przepisów przyjętego Zarządzenia działania w tym zakresie . Zdaniem Sądu powód nie wykazał także, iż nie była wobec niego stosowana dieta cukrzycowa, którą miał zapisaną, gdyż jak wynika z dokumentacji lekarskiej powoda jak i przykładowych jadłospisów z okresu pobytu powoda w pozwanej jednostce, dieta wobec niego była stosowana. Podobnie wbrew twierdzeniom powoda, pozwana jednostka miała nadzór nad podmiotem prowadzącym kantynę na terenie pozwanej jednostki, zarówno co do rodzaju asortymentu oferowanego w kantynie jak i ce tych produktów . Trudo także odnieść się do ogólnego zarzutu nie zapewnienia właściwej opieki zdrowotnej powodowi podniesionego podczas przesłuchania w charakterze strony, skoro powód w pozwanej jednostce przebywał w okresie od 6.10.2016r. do 7.02.2017r., zatem 4 miesiące i dwa dni i w tym okresie ośmiokrotnie korzystał z Ambulatorium Izby Chorych pozwanej jednostki. Z dokumentacji medycznej powoda tego okresu brak jest zapisu o odmowie przyjęcia przez lekarza, czy też konieczności wykonania jakiegoś zabiegu w trybie pilnym . Powód miał też wykonane --- STRONA 9 --- 9 badania krwi. Ponadto w tym okresie powód nie zgłosił podczas wizyt, żadnych nowych schorzeń, które miałby się pojawić w związku z osadzeniem w pozwanej jednostce, a skarżył się na istniejące już uprzednio dolegliwości. Na marginesie zauważyć należy, iż powód jako osoba osadzona w różnych jednostkach penitencjarnych od 15 września 2008r. wielokrotnie był leczony, także w warunkach szpitalnych , miał wykonanych szereg zabiegów, był wielokrotnie konsultowanych prze lekarzy o różnych specjalnościach, w tym ma stosowaną dietę cukrzycowa od 2009r. Chcąc dochodzi zadośćuczynienia z powodu pogorszenia się stanu zdrowia, powód winien był wykazać, w jakim zakresie i stopniu pogorszenie stanu jego stanu zdrowia nastąpiło w związku z osadzeniem w pozwanej jednostce, czyli w okresie od 6.10.2016r. do 7.02.2017r. Tego jednak powód w żaden sposób nie wykazał. Przy ustaleniu czy warunki pobytu przekraczają zakres dolegliwości uzasadniający stwierdzenie, że nastąpiło naruszenie art. 3 Konwencji, Trybunał posługuje się kryterium tzw. kumulatywnej oceny zaistniałych warunków. Polega ono na kompleksowej ocenie wszelkich aspektów warunków oraz rygorów pobytu, takich jak m.in. : powierzchnia celi, liczba osób w celi, warunki sanitarne, możliwość zapewnienia minimum prywatności, ilość czasu spędzanego poza celą, możliwość pracy, czas i częstotliwość zajęć sportowych i rekreacyjnych, wiek, płeć osadzonych, ich prawidłowy dobór i wiele innych okoliczność, których lista jest otwarta. Zastosowanie tego kryterium ma to znaczenie, że braki i nieprawidłowości w jednej z wymienionych okoliczności, jeżeli są zrekompensowane pewnymi udogodnieniami w zakresie innych, nie muszą powodować oceny negatywnej i stwierdzenie naruszenia praw człowieka. W ocenie Sądu powód w żaden sposób nie wskazał, nie przytoczył żadnych zdarzeń, które pozwoliłyby ocenić jako zasadnych jego twierdzeń, iż warunki w jakich odbywała karę pozbawienia wolności w pozwanej jednostce, przez czas jego osadzenia tj. cztery miesiące i dwa dni w ogóle naruszyły dobra osobiste powoda i w jakim stopniu. Powód nie wykazał przede wszystkim jakie jego dobra osobiste pozwany naruszył, ani też jakie działania pozwanego te dobra naruszyły, gdyż twierdzenia powoda o złych warunkach bytowych tj. przeludnienie, niewłaściwe umeblowanie cel tj. brak półek na sprzęt RTV, czy brak wydzielonych miejsc do palenia tytoniu i narażenie zdrowia powoda z tego powodu, brak właściwej diety, brak nadzoru nad kantyną czy właściwego leczenia powoda pozostały gołosłowne, nie poparte żadnymi dowodami . Powód wnosił o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci informacji o sposobie rozpoznania jego skarg, ale podczas pobytu w pozwanej jednostce złożył tylko jedną --- STRONA 10 --- 10 skargę na niedochowanie terminu na odpowiedź na jego prośbę, która ostatecznie została przez powoda wycofana. Zdaniem Sądu dolegliwości z którymi spotkał się powód podczas osadzenia w zakładach nie wykraczały poza normalny zakres wynikający z istoty tego środka związanego z odbyciem kary wymierzonej powodowi. . Zauważyć należy także, iż powód w żadne sposób nie wykazał by po jego stronie na skutek działań strony pozwanej zaistniała jakkolwiek krzywda, jak też nie wykazał zasadności przyznaniu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, w wysokości wskazanej w pozwie tj. na kwotę 100.000 zł. Ponadto powoływanie się przez powoda na artykuły Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które zawierają normy ogólne, bez jednoczesnego wykazania, iż doszło do ich naruszenia, nie wykazał zatem zasadności swych twierdzeń, że jego prawa jako obywatela zostały naruszone oraz w jaki sposób to naruszenie nastąpiło. Dlatego też mając na względzie powyższe okoliczności, a wiec barak bezprawności działania strony pozwanej, gdyż strona pozwana domniemanie to obaliła, a powód jej nie wykazał, ani też zdaniem Sądu nie wykazał obiektywnymi dowodowymi, iż naruszenie jego dóbr osobistych nastąpiło - poza własnymi twierdzeniami zawartymi w pozwie, nie wykazał także wystąpienia po swojej stronie krzywdy, której naprawienie nastąpić miało poprzez przyznanie zadośćuczynienia. Ponadto w przypadku naruszenia dóbr osobistych art. 24 k.c. przewiduje odpowiednie zadośćuczynienie lub zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Przepis ten nie przewiduje renty, której domagał się powód . Rentę zgodnie z przepisami kodeksy cywilnego Sąd przyznaje w razie wyrządzenia szkody na osobie ( art. 444 §1 k.c. ) , a w tym przypadku z tego rodzaju szkoda nie występuje. Tym samym zdaniem Sądu bark było przesłanek pozwalających na uwzględnienie żądań powoda i jego powództwa. Wobec powyższego powództwo zostało oddalone jako nieuzasadnione i niewykazane. Mając na uwadze powyższe powództwo oddalono. Na podstawie art. 102 k.p.c. Sąd odstąpił od obciążania powoda kosztami postępowania w niniejszej sprawie.