Wyrok I C 238/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 grudnia 2020 r. Sąd Okręgowy w Krakowie I

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 238/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 grudnia 2020 r. Sąd Okręgowy w Krakowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Barbara Wypchło-Grymek Protokolant: sekretarz sądowy Ewelina Staroń po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa S. K. (1) przeciwko (...) Spółka z o.o. w K. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. zobowiązuje stronę pozwaną (...) Spółka z o.o. w K. do przeproszenia powoda S. K. (1) przez publikowanie przez okres dwóch miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku na stronie internetowej strony pozwanej w widocznym miejscu na frontowej stronie co najmniej taką czcionką, jak czcionka stosowana do publikowania tam ważnych informacji oświadczenia następującej treści: (...) Spółka z o.o. w K. przeprasza S. K. (1) za naruszenie jego dóbr osobistych w postaci godności, wolności i nietykalności cielesnej, do czego doszło z winy i skutkiem niezachowania należytej staranności przez (...) Polska na terenie sklepu (...) w K., a to w ten sposób, że S. K. (1) został pobity przez wezwane przez pracownika (...) Polska osoby i uwięziony w pomieszczeniu na zapleczu sklepu aż do czasu przybycia policji.”; II. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 43.000,00 zł (czterdzieści trzy tysiące złotych) tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 13 września 2017 roku do dnia zapłaty; III. w pozostałym zakresie powództwo oddala; IV. zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 7.437,00 zł (siedem tysięcy czterysta trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt I C 238/19 UZASADNIENIE wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2020 r. --- STRONA 2 --- Powód S. K. (1) pozwem z dnia 13 września 2017 r., następnie rozszerzonym pismem z dnia 23 lipca 2018 r. skierowanym przeciwko (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniósł o: 1. zapłatę na swoją rzecz kwoty 50.000,00 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 13 września 2017 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wywołaną naruszeniem dóbr osobistych m.in. godności, wolności i nietykalności cielesnej, 2. przeproszenia powoda poprzez publikowanie przez 12 miesięcy od dnia prawomocności wyroku na stronie internetowej pozwanego w widocznym miejscu na frontowej stronie co najmniej taką czcionką jak czcionka stosowana do publikacji tam ważnych informacji oświadczenia o treści: (...) Sp. z o.o. w K. przeprasza S. K. (1) za to, iż z winy T. Polska wskutek niedochowania przez T. Polska należytej staranności został na terenie sklepu (...) w K. pobity przez wezwanych przez pracownika T. Polska przestępców i więziony w pomieszczeniu jakie T. Polska urządziła na zapleczu sklepu w celu więzienia osób, a to do czasu uwolnienia go przez policję.” Ponadto wniósł on o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko procesowe powód wskazał, że w dniu 23 maja (...) roku w jednym ze sklepów (...) (ul. (...), K.) po dokonaniu i opłaceniu zakupów opuszczając sklep wzbudził alarm bramki sklepowej, co wywołało reakcję ochrony sklepu. Gdy przyczyna reakcji alarmu została wyjaśniona – wywołała ją odzież, którą miał na sobie, powód chciał oddalić się ze sklepu. Wówczas pojawiła się wezwana przez pracownika T. ochrona zewnętrznej firmy (...), która bez żadnego uzasadnionego powodu skrępowała go za ramiona wykręcając ręce i przewlekła go przez całą długość sklepu wywołując tym poważne naruszenia ścięgien i mięśni w obrębie barków. Powód został zaprowadzony przez ochroniarzy w miejsce gdzie nie sięga monitoring kamer i tam był przez jednego z nich przytrzymywany, a przed drugiego z nich bity. Agresywne zachowanie ochroniarzy sklepu spowodowało naruszenie czynności ciała, które wywołały rozstrój zdrowia na okres dłuższy aniżeli 2 miesiące. Uwięziono powoda krwawiącego w pokoju zatrzymań stanowiącym prywatny areszt przynależny do sklepu (...), bez klamek i okien, a ochrona sklepu zamknęła drzwi na klucz i opuściła miejsce zdarzenia. Przebieg wydarzeń obserwował na monitoringu inny pracownik sklepu. Powyższe zdarzenie naruszyło dobra osobiste powoda w postaci czci, godności, wolności i nietykalności cielesnej. Powód wskazał, że osoby, które bezprawnie go zatrzymały, pobiły i uwzięziły zostały skazane prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach II K 636/10 za wcześniejsze pobicie dokonane w tym sam sklepie (...). Nadto sam fakt utrzymywania przez (...) Sp. z o.o. w K. prywatnej celi na zapleczu jest dowodem złej wiary i pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym z pobiciem i uwięzieniem. W ocenie powoda żądana przez niego kwota zadośćuczynienia pieniężnego wobec jasnych okoliczności faktycznych nie jest kwotą wygórowaną dla pozwanej wobec zakresu i dolegliwości doznanej przez powoda krzywdy. Pozwana (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. w odpowiedzi na pozew z dnia 18 kwietnia 2018 r. wniosła o oddalenie powództwa (także rozszerzonego) w całości i zasądzenie od powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w dwukrotności stawki minimalnej oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwana w pierwszej kolejności podniosła brak legitymacji procesowej biernej w niniejszej sprawie. Wskazała, że z okoliczności faktycznych na które powołuje się powód wynika, że wywodzi on swoje żądanie w związku z naruszeniem jego nietykalności cielesnej oraz naruszenia dóbr osobistych przez pracowników firmy (...). Gdyby natomiast uznać, że powód wywodzi żądanie w związku z działaniami pracowników firmy ochroniarskiej sklepu (...) – pracowników firmy (...) sp. z o.o. w W. (uprzednio Towarzystwo (...) sp. z o.o. w C.), to pozwana także nie ponosi za to odpowiedzialności. Wykonywanie czynności w przedmiocie ochrony mienia w sklepie (...) w K. przy ul. (...) powierzyła w/w osobie trzeciej na podstawie umowy o świadczenie usług ochrony mienia z dnia 27 stycznia 2004 r. oraz aneksu nr (...) do umowy. Czynności związane z usługami ochrony mienia zostały powierzone podmiotowi, który zawodowo trudni się takimi usługami i zgodnie z art. 429 k.c. nie odpowiada za szkodę --- STRONA 3 --- wywołaną w związku z przedmiotowym zdarzeniem. Nadto wyroki na które powołuje się powód potwierdzają brak legitymacji procesowej biernej, gdyż dotyczą osob niezwiązanych z pozwaną. Niezależnie od powyższego pozwana z ostrożności procesowej podniosła zarzut przedawnienia. Powód wywodzi swoje roszczenie z czynu niedozwolonego, który objęty jest trzyletnim terminem przedawnienia od dnia w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia, a w każdym razie nie dłużej niż lat dziesięć od dnia w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Zdarzenie miało miejsce 23 maja (...) r. wobec czego termin przedawnienia upłynął 23 maja (...) r. Zawezwanie do próby ugodowej nie przerwało biegu przedawnienia, gdyż brak jest tożsamości żądania i oznaczenia sprawy. W odniesieniu do twierdzień powoda pozwana zakwestionowala przedstawiony przez niego stan faktyczny sprawy, okoliczności zdarzenia, w tym jego podłoże oraz udział pracowników pozwanej w naruszeniu dóbr osobistych powoda. Wskazano, ze żaden z pracowników pozwanej nie podjął działań w stosunku do S. K. (1), które uzasadniałyby zgłoszone roszczenie. Po przejściu powoda przez linię kas doszło do uruchomienia alarmu w związku z czipem wszytym w jego koszulkę, co nakazuje uznać, że interwencja ochrony miała swoje podstawy. Wobec czego pracownik pozwanej J. S. zlecił przeprowadzenie pracownikom ochrony wyjaśnienie sprawy związanej z włączeniem alarmu. Na tym zakończyło się działanie pracownika T.. Wszystkie dalsze czynności zostały podjęte przez pracowników ochrony – tylko i wyłącznie z ich inicjatywy. Działanie podjęte przez pracownika pozwanej nie było bezprawne, a mieściło się w zakresie jego uprawnień i obowiązków służbowych. Nadto pozwana wskazał, ze powód w momencie podejścia pracowników ochrony zaczął się awanturować oraz szarpać. W odniesieniu do zgłoszonego żądania pozwana wskazałą, że kwota 50.000,00 zł jest zbyt wygórowana i nieadekwatna do cierpień fizycznych i psychicznych powoda. Bezspornym pomiędzy stronami było: S. K. (1) w momencie zdarzenia był aplikantem drugiego roku aplikacji a.. Na stronie internetowej znajdującej się pod adresem (...) zostały opublikowane zasady działania wiążące pozwaną dotyczace m.in. misji i wartości, podejścia do biznesu, polityki dot. praw człowieka. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 23 maja (...) r. S. K. (1) wszedł do sklepu (...) znajdującego się w K. przy ul. (...). Po dokonaniu zakupów i ich opłaceniu udał się w stronę wyjścia. W momencie przekraczania przez niego bramek uruchomił się alarm. W związku z czym do powod podeszli pracownicy firmy (...) – ochrony zleconej przez pozwaną. Powód przedstawił nabyte towary i paragon za nie oraz chciał udać się do wyjścia, co wzbudziło protest pracowników ochrony. Wobec bezzasadnego w ocenie powoda publicznego posądzenia go o kradzież, powód kilkukrotnie przeszedł przez bramkę ponownie wzbudzając alarm. Powód kolejno weryfikował przedmioty które mogły powodować jego działanie tj. telefon, klucze, portfel, pasek od spodni. Wobec braku reakcji alarmu powód zdjął odzież wierzchnią, tj. koszulkę i spodnie. Okazało się, że koszulka powoda, którą otrzymał w prezencie od rodziny z USA posiada wszyty czip, który powoduje reakcję w postaci sygnałów dźwiękowych na bramkach. Po wyjaśnieniu sytuacji z pracownikami ochrony T. powód ponownie chciał udać się do wyjścia. Dowód: - notatka policyjna z dn. 23.05.(...) r., k. 101 - protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie z dn. 26.05.(...) r., k. 102-104 - notatka służbowa, k. 139 - dowód nabycia koszulki, k. 167 - zeznania świadka A. B., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 8 października 2019 r., 00:05:52-00:23:14 - zeznania świadka A. M. (1), elektroniczny protokół rozprawy z dnia 8 października 2019 r., 00:30:12-00:42:03 --- STRONA 4 --- - zeznania powoda S. K. (1), elektroniczny protokół rozprawy z dnia 5 listopada 2020 r., 00:29:59-01:00:23 W czasie wyjaśniania zajścia przez pracowników ochrony z firmy (...), pracownik pozwanej pełniący obowiązki operatora monitoringu – J. S. obserwujący zdarzenie na monitoringu wezwał na miejsce zdarzenia kierownika zmiany ochrony – M. R.. Jednocześnie widząc zamieszanie i nie mając pełnego oglądu sytuacji, wobec braku odbioru dźwięku z miejsca zdarzenia i wobec niepełnych informacji od pracowników będących na miejscu zdarzenia podjął decyzję o wezwaniu zewnętrznej firmy (...), której zlecił zatrzymanie powoda i doprowadzenie go do pomieszczenia służącego do przetrzymywania osób podejrzanych o kradzież do czasu przyjazdu policji. Wezwał on także służby na miejsce zdarzenia. Dowód: - protokół przesłuchania K. B. (1), k. 117 -117 verte - protokół przesłuchania J. M., k. 118-118 verte - protokół przesłuchania świadka M. R., k. 149-150 - protokół przesłuchania świadka M. P., k. 151-152 - raport z przebiegu służby, k. 119 - notatka służbowa, k. 139 - protokół przesłuchania A. M. (2), k. 120-122, - zeznania świadka J. S., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 10 lipca 2018 r., 00:18:03-00:39:57 - zeznania świadka K. B. (2), elektroniczny protokół rozprawy z dnia 22 sierpnia 2019 r. 00:02:07-00:13:34 - zeznania świadka J. M., protokół rozprawy z dnia 1 października 2019 r., k. 491-492 - zeznania świadka R. K., protokół z rozprawy z dnia 5 listopada 2019 r., k. 499-500 - zeznania świadka A. M. (2), elektroniczny protokół rozprawy z dnia 11 lutego 2020 r., 00:18:35-00:39:55 - zeznania M. R., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 10 października 2019 r., 00:01:21-00:07:55 Agencja Ochrony (...) sp. z o.o. w C. na podstawie umowy o usługę ochrony mienia zawartej z (...) Sp. z o.o. w K. w dniu 27 stycznia 2004 r. oraz aneksu nr (...) z dnia 6 października 2005 r. świadczyła pozwanej usługę ochrony mienia. Pracownicy firmy (...) mającej umowę z centrum handlowym (...) wielokrotnie byli wzywani doraźnie na interwencje przez pracowników pozwanej. Stanowili oni tzw. grupę interwencyjną, która w założeniu była wsparciem dla ochrony poszczególnych sklepów znajdujących się w obiekcie. Dowód: - umowa z dnia 27.01.2004 r., k. 76-78, - aneks nr (...) z dn. 6.10.2005r., k. 75 - protokół przesłuchania świadka M. P., k. 151-152 - protokół przesłuchania świadka R. K., k. 181-182, - zeznania świadka J. S., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 10 lipca 2018 r., 00:18:03-00:39:57 - zeznania świadka J. M., protokół rozprawy z dnia 1 października 2019 r., k. 491-492 - zeznania świadka R. K., protokół z rozprawy z dnia 5 listopada 2019 r., k. 499-500 --- STRONA 5 --- - zeznania świadka M. P., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 11 lutego 2020 r., 00:01:13-00:18:35 Powód obawiając się pozostania na osobności w pomieszczeniu poza zasięgiem kamer z pracownikami ochrony próbował niedopuścić do opuszczenia miejsca swojego zatrzymania, tj. okolicy bramek przy kasach. Głośno odmawiał pójścia wraz z pracownikami ochrony jednocześnie żądając zawiadomienia policji i oczekiwania na nią w zajmowanym przez niego miejscu. S. K. (1) z opowieści swojego bliskiego kolegi wiedział, że pracownicy ochrony przy T. w Centrum Handlowym (...) odznaczają się brutalnością w stosunku do osób uznanych przez nich za podejrzane o dokonanie kradzieży. B. W. został przez nich zatrzymany, obezwładniony gazem oraz pobity w miejscu do którego został zaprowadzony poza obrębem sklepu. W sprawie tej złożył zawiadomienie na policję, jednak postępowanie przygotowawcze zostało umorzone Dowód: - protokół przesłuchania świdka A. M. (1), k. 127-127 verte - szkic sytuacyjny wraz z protokołem oględzin, k. 155-161 - zeznania świadka B. W. w postępowaniu toczącym się przed Sądem Rejonowym Katowice-Zachód w Katowicach pod sygn. III K 391/13, k. 121-122 - zeznania świadka B. W., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 28 listopada 2019 r., 00:01:46-00:09:07, - zeznania powoda S. K. (1), elektroniczny protokół rozprawy z dnia 5 listopada 2020 r., 00:29:59-01:00:23 Przybyli na miejsce ochroniarze A. M. (2) i K. B. (2) nie podejmowali czynności celem wyjaśnienia całego zajścia, skrępowali powoda za ramiona wykręcając ręce i siłą zaczęli go prowadzić w kierunku pokoju zatrzymań znajdującego się na terenie sklepu (...). Żeby tam dotrzeć musieli przeprowadzić powoda przez całą długość sklepu przy linii kas. W związku z wcześniej podejmowanymi przez S. K. (1) czynnościami celem ustalenia przyczyny włączania alarmu miał on wyciągnięty pasek ze spodni. Działania pracowników ochrony, którzy siłą transportowali go przez sklep doprowadziły do zsunięcia się spodni powoda, aż do kostek, co mogli zaobserwować wszyscy klienci będący w tym czasie na terenie sklepu, w tym także znajomi powoda i jego rodziców. Dowód: - protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie z dn. 26.05.(...) r., k. 102-104 - protokół przesłuchania świadka G. K., k. 111-112 - protokół przesłuchania świadka, K. K., k. 113-114 - protokół przesłuchania świadka A. B., 123-124 protokół przesłuchania świdka A. M. (1), k. 127-127 verte - zeznania świadka A. M. (2), elektroniczny protokół rozprawy z dnia 11 lutego 2020 r., 00:18:35-00:39:55 - zeznania świadka K. K., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 19 grudnia 2019 r., 00:02:36-00:07:37 - zeznania powoda S. K. (1), elektroniczny protokół rozprawy z dnia 5 listopada 2020 r., 00:29:59-01:00:23 S. K. (1) został zaprowadzony przez ochroniarzy w miejsce na terenie sklepu (...), gdzie nie sięgał monitoring kamer, stanowiące przejście do pomieszczeń ochrony sklepu, zamknięte na zamek magnetyczny, który otworzył przed nimi M. R.. Będąc w korytarzu powód został przez jednego z nich przytrzymany, a drugi z nich uderzył go w twarz ręką, co wywołało u niego silny krwotok z nosa. Następnie został wepchnięty do pomieszczenia bez drzwi i okien, zamykanego od zewnątrz i tam oczekiwał na przyjazd policji. Pozostając w izolacji wykonał telefon do swojego ojca oraz ówczesnej dziewczyny celem zawiadomienia ich o zdarzeniu oraz z prośbą o ich przybycie. Pokój ten służył jako „pokój zatrzymań” w którym przebywały osoby ujęte przez pracowników pozwanej w związku z podejrzeniami o kradzież. Nadzór nad sposobem korzystania z niego sprawował pracownik monitoringu mający nieustanny podgląd pomieszczenia, poprzez umieszczone w nim kamery. --- STRONA 6 --- Dowód: - - protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie z dn. 26.05.(...) r., k. 102-104, - protokół przesłuchania świadka G. K., k. 111-112 - protokół przesłuchania świadka, K. K., k. 113-114 - protokół przesłuchania świadka S. L., k. 115-116 - szkic sytuacyjny wraz z protokołem oględzin, k. 155-161 - notatka służbowa, k. 139 - protokół przesłuchania świadka M. R., k. 149-150 - zeznania świadka J. S., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 10 lipca 2018 r., 00:18:03-00:39:57 - zeznania świadka K. B. (2), elektroniczny protokół rozprawy z dnia 22 sierpnia 2019 r. 00:02:07-00:13:34 -zeznania świadka M. K. (1), elektroniczny protokół rozprawy z dnia 25 września 2019 r., 00:01:50-00:09:12 - zeznania świadka A. B., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 8 października 2019 r., 00:05:52-00:23:14 - zeznania świadka A. M. (1), elektroniczny protokół rozprawy z dnia 8 października 2019 r., 00:30:12-00:42:03 - zeznania świadka M. P., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 11 lutego 2020 r., 00:01:13-00:18:35 - zeznania świadka Ż. K., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 5 listopada 2020 r., 00:03:02-00:17:59 - zeznania powoda S. K. (1), elektroniczny protokół rozprawy z dnia 5 listopada 2020 r., 00:29:59-01:00:23 Po przybyciu policji S. K. (1) został skontrolowany, jednak nie znaleziono żadnych przedmiotów mogących pochodzić z czynu zabronionego. W tym czasie ochroniarze z grupy interwencyjnej nie byli już obecni na miejscu zdarzenia. S. K. (1) został zwolniony, po czym udał się do szpitala. W chwili opuszczania pomieszczenia ochrony powód miał silne krwawienie z obu przewodów nosowych, a we krwi znajdowała się cały jego podkoszulek. Dowód: - - protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie z dn. 26.05.(...) r., k. 102-104 - protokół przesłuchania świadka, K. K., k. 113-114 - zeznania świadka K. K., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 19 grudnia 2019 r., 00:02:36-00:07:37 - zeznania świadka Ż. K., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 5 listopada 2020 r., 00:03:02-00:17:59, - zeznania świadka A. K., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 5 listopada 2020 r., 00:17:59-00:29:59 - zeznania powoda S. K. (1), elektroniczny protokół rozprawy z dnia 5 listopada 2020 r., 00:29:59-01:00:23 W szpitalu u S. K. (1) stwierdzono stan po urazie głowy, podejrzenie wstrząśnienia mózgu, podbiegnięcie krwawe okolicy obu ramion, krwawienie z nosa skręcenie trzonu barkowo-obojczykowego lewego, nadcisnienie tętnicze. W dwa tygodnie po zdarzeniu badanie USG wykazało cechy świeżego urazu w zakresie przyczepów mięśni rotatorów do lewej kości ramiennej. Opisywane obrażenia mogły powstać u powoda od uchwycenia go za ramiona i siągnięcia za wyręcone kończyny górne. W wyniku czego doszło u S. K. (1) do naruszenia czynności ciała i rozstroju zdrowia trwający dłużej niż 7 dni. Dowód: - dokumentacja lekarska, 110 --- STRONA 7 --- - opinia lekarska, k. 125-126 - zeznania świadka Ż. K., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 5 listopada 2020 r., 00:03:02-00:17:59 - zeznania świadka A. K., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 5 listopada 2020 r., 00:17:59-00:29:59 - zeznania powoda S. K. (1), elektroniczny protokół rozprawy z dnia 5 listopada 2020 r., 00:29:59-01:00:23 Działania pracowników ochrony obiektu (...) w stosunku do klientów sklepu (...) i odwiedzających centrum handlowe były przedmiotem artykułów prasowych i internetowych. Ponadto pracownicy ochrony K. B. (2) i A. M. (2) zostali w postępowaniu toczącym się przed Sądem Rejonowym Katowice-Zachód w K., III Wydziałem Karnym pod sygn akt III K 636/10 uznani za winnych tego, że w dniu 16 stycznia 2010 r. w K. przy ul. (...) działając wspólnie i w porozumieniu wraz z M. N. brali udział w pobiciu M. K. (2) poprzez uderzanie w twarz, klatkę piersiową i nogi, czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo skutku określonego w art. 157 §1 k.k., przy czym artur M. uderzając w nos pokrzywdzonego spowodował jego stłuczenie, czym wyczerpali znamiona czynu z art. 158§1 k.k. i za to wymierzono im odpowiednio 8 i 10 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres 2 lat. Sąd Okręgowy w Katowicach Wydział VI Karny Odwoławczy wyrokiem z dnia 2 marca 2012 r., sygn VI Ka 60/12 utrzymał w mocy w/w zaskarżony wyrok Dowód: - wyrok Sądu Rejonowego Karowice-Zachód w Katowicach Wydział III Karny z dn.12 grudnia 2011 r., sygn akt III K 636/10, k. 202 akt związkowych III 636/10, - wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach Wydział VI Karny Odwoławczy z dnia 2 marca 2012 r., k. 236 akt związkowych III 636/10, - artykuły prasowe, k. 129-134 W dniu 18 maja 2015 roku Sąd Rejonowy Katowice-Zachód Wydział III Karny wydał pod sygn. akt III 391/13 wyrok w którym uznał K. B. (3) za winnego tego, że w dniu 23 maja (...) r. w K. na terenie centrum handlowego (...), działając wspólnie i w porozumieniu z inną ustaloną osobą, stosując wobec pokrzywdzonego S. K. (1) chwyty obezwładniające w postaci dźwigni łokciowo-barkowych oraz popychając pokrzywdzonego na ścianę, na skutek czego pokrzywdzony doznał obrażeń ciała w postaci skręcenia stawu barkowo- obojczykowego lewego, podbiegnięć krwawych obu ramion, krwawienia z obu przewodów nosowych oraz podejrzenia uszkodzenia dolnej gałęzi splotu barkowego, spowodował naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia pokrzywdzonego na okres trwający dłużej niz 7 dni, czym wyczerał znamiona występku z art. 157 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby wynoszący 3 lata. Jednocześnie uniewinniając oskarżonych J. M. i M. R.. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach Wydziału VI Karnego-Odwoławczego z dnia 17 listopada 2015 r. VI Ka 668/15 na skutek apelacji prokuratora i oskarżyciela posiłkowego S. K. (1) uchylono zaskarżony wyrok co do oskarżonych K. B. (2) i M. R. i w tym zakresie przekazano go do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu Katowice-Zachód w Katowicach. W stosunku do J. M. utrzymano wyrok w mocy Dowód: - wyrok Sądu Rejonowego Katowice-Zachód Wydział III Karny z dn. 18. (...)., sygn akt III K 391/13 wraz z uzasadnieniem, k. 208-228, - wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach Wydział VI Karny-Odwoławczy z dn. 17.11.2015 r., VI Ka 668/15 wraz z uzasadnieniem, k. 229- 236 Po zdarzeniu z dnia 23 maja (...) roku S. K. (1) czuł się upokorzony i zawstydzony tym jak go potraktowano. Mimo bywania w (...) nie korzystał on już więcej z możliwości dokonania zakupów w sklepie (...) w obawie przed ponowną, nieuzasadnioną napaścią. Nadal odczuwa on skutki zdarzenia w postaci występującego bólu barku i drętwienia ręki. Ponadto przechodząc w sklepach przez linię alarmów powód odczuwa lęk i niepokój, mimo świadomości, że nie zrobił niczego niewłaściwego. --- STRONA 8 --- Dowód: - zeznania świadka Ż. K., elektroniczny protokół rozprawy z dnia 5 listopada 2020 r., 00:03:02-00:17:59 - zeznania powoda S. K. (1), elektroniczny protokół rozprawy z dnia 5 listopada 2020 r., 00:29:59-01:00:23 Poza okolicznościami, które zostały przez strony przyznane (art. 229 k.p.c.) lub też taką ocenę uzasadniał przebieg całego postępowania (art. 230 k.p.c.), istotne dla sprawy fakty Sąd ustalił w oparciu o dokumenty przedłożone do akt sprawy, których autentyczność i wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu i nie była skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron. Sąd oparł się także na zeznaniach świadków A. B., A. M. (1), J. S., K. K., J. M., R. K., M. P., B. W., Ż. K., A. K. oraz słuchanego w charakterze powoda S. K. (1), które tut. Sąd uznał za całkowicie wiarygodne gdyż były one spontaniczne, szczere, a przy tym spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniające co sprawiło, że brak było podstaw do odmowy im wiary. Za wiarygodne w ograniczonym zakresie tut. Sąd uznał zeznania K. B. (2), M. R. i A. M. (2) w zakresie w jakim wskazywali oni, że w dniu 23 maja (...) r. podjęli działania w stosunku S. K. (1) na bezpośrednie polecenie pracownika (...) Sp. z o.o. w K. przekazanego im przez ich bezpośredniego przełożonego J. M. oraz w zakresie w jakim wskazywali, że w ten sam sposób podjęta została decyzja o zabraniu S. K. (1) do pomieszczeń ochrony znajdującego się na terenie T., a stanowiącego pokój zatrzymań. Za niewiarygodne uznano twierdzenia w/w świadków co do przebiegu samego zdarzenia, tj. w odniesieniu do wulgarnego zachowania powoda, który rzekomo miał zacząć się obnażać w związku z czym podjęto decyzję o jego izolacji. Powyższe jest niezgodne z ustalonym stanem faktycznym sprawy w oparciu o zawarte w aktach dowody oraz zeznania świadków które tut. Sąd uznał za wiarygodne. Za niewiarygodne także uznano zeznania odnośnie braku użycia przez nich środków nieadekwatnych do postawy powoda, w tym braku uderzenia powoda w twarz. Przede wszystkim wskazać należy, że powyższe jest niezgodne ze zgromadzoną w niniejszych aktach sprawy dokumentacją medyczną. Wskazano w niej, że powód m.in. doznał urazu głowy, miał podejrzenie wstrząśnienia mózgu, podbiegnięcie krwawe okolicy obu ramion, krwawienie z nosa oraz skręcenie trzonu barkowo-obojczykowego lewego. Powyższe obrażenia nie mogłyby wystąpić, gdyby nie użyto wobec niego nadmiernej siły i nie potraktowano go z wyjątkową brutalnością. Świadkowie, którzy widzieli powoda wychodzącego z pokoju zatrzymań zgodnie wskazywali, że miał on silne krwawienie z obu przewodów nosowych, a we krwi znajdował się cały jego podkoszulek. Wchodząc do korytarza prowadzącego do pomieszczenia ochrony powód nie posiadał żadnych widocznych urazów. Dodatkowo za niewiarygodne uznać należy zeznania w/w osób o tym, że pomieszczenie w którym zamknięto powoda miało okno i dostęp do świeżego powietrza. Powyższe jest wprost sprzeczne ze znajdującym się w niniejszych aktach szkicem sytuacyjnym wraz z protokołem oględzin powyższego pomieszczenia z którego wynika iż jest to pokój z jednym wejściem zamykanym od zewnątrz, wyposażony w ławkę z trzema miejscami siedzącymi, źródło światła i kamerę monitoringu. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w znacznej części. W niniejszej sprawie S. K. (2) wniósł o wniósł o zapłatę na swoją rzecz kwoty 50.000,00 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 13 września 2017 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wywołaną naruszeniem dóbr osobistych m.in. godności, wolności i nietykalności cielesnej oraz przeproszenia go poprzez publikowanie przez 12 miesięcy od dnia prawomocności wyroku na stronie internetowej pozwanego w widocznym miejscu oświadczenia o określonej treści. Ponadto wniósł on o zasądzeie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Pozwana natomiast wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w dwukrotności stawki minimalnej oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. Powód skonstruował swoje roszczenie w oparciu o art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c., wskazując, iż w dniu 23 maja (...) r. robiąc zakupy w jednym ze sklepów pozwanej po uruchomieniu alarmu antykradzieżowego swoim ubiorem został bez uzasadnionego powodu skrępowany przez ochronę wezwaną przez pracownika pozwanej, która przewlekła go przez całą długość sklepu wywołując tym poważne naruszenia ścięgien i mięśni w obrębie barków. Powód został zaprowadzony w miejsce gdzie nie sięgał monitoring kamer i został tam uderzony w twarz. Agresywne zachowanie ochroniarzy sklepu spowodowało naruszenie czynności ciała, które wywołały rozstrój zdrowia na okres dłuższy aniżeli 2 miesiące. Ponadto powód został uwięziony w tzw. „pokoju zatrzymań” stanowiącym --- STRONA 9 --- prywatny areszt przynakeżny do sklepu (...), bez klamek i okien, a ochrona sklepu zamknęła drzwi na klucz i opuściła miejsce zdarzenia. Przebieg wydarzeń obserwował na monitoringu inny pracownik sklepu. Powyższe zdarzenie miało naruszyć dobra osobiste powoda w postaci czci, godności, wolności i nietykalności cielesnej. Zgodnie z art. 23 k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach. Zgodnie natomiast z art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Powołane przepisy zawierają regulację dotyczącą ochrony dóbr osobistych jednostki jedynie przykładowo wymienionych w art. 23 k.c. Zakładają one bezprawność działania, która jest wystarczającą przesłanką dla skutecznego domagania się ochrony prawnej wskazanej w art. 24 k.c. Jak wynika z art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. § Powołane przepisy zawierają regulacje dotyczącą ochrony dóbr osobistych jednostki jedynie przykładowo wymienionych w art. 23 k.c. zakładają one bezprawność działania, która jest wystarczająca przesłanką dla skutecznego domagania się ochrony prawnej wskazanej w art. 24 §1 k.c. Zagrożenie zaś lub naruszenie dobra osobistego zostanie uznane za bezprawne, jeżeli jest ono sprzeczne z szeroko rozumianym porządkiem prawnym. Nadto naruszenie to musi być obiektywne, co oznacza, że musi ono wywoływać negatywne odczucia w ocenie społeczeństwa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2001 roku V CKN 195/01) W orzecznictwie podkreśla się że Sąd rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, a dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić, czy działanie pozwanego było bezprawne. Dowód, że dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej na podstawie art. 24 k.c. Natomiast na tym, kto podjął działanie zagrażające dobru osobistemu innej osoby lub naruszające to dobro, spoczywa ciężar dowodu, że nie było ono bezprawne.( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2004 roku V CK 609/03 LEX nr 109404) W ramach istniejących instrumentów ochrony cywilnoprawnej ochrona dóbr osobistych ma charakter wyjątkowy, w związku z czym sięganie do jej mechanizmów powinno następować z odpowiednią ostrożnością i powściągliwością, bez tendencji do sztucznego poszerzania katalogu tych dóbr. W judykaturze i piśmiennictwie przyjmuje się powszechnie, ze dobra osobiste wynikają z tych wartości niemajątkowych, które są ściśle związane z człowiekiem obejmując jego fizyczną i psychiczną integralność albo będąc przejawem jego twórczej działalności, pozwalają na samorealizację indywidualności człowieka, jego godność oraz pozycję wśród innych ludzi. Dobrem osobistym jest wartość immanentnie złączona z istotą człowieczeństwa oraz naturą człowieka, niezależnie od jego woli, stała dająca się skonkretyzować i zobiektywizować ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 26 września 2013 roku, sygn. akt I ACa 492/13 LEX nr 1383502.) Kwestia zagrożenia lub naruszenia dóbr osobistych winna być ujmowana w płaszczyźnie faktycznej i prowadzić do ustalenia, czy dane zachowanie, biorąc pod uwagę przeciętne reakcje ludzkie, mogło obiektywnie stać się podstawą do negatywnych odczuć po stronie pokrzywdzonego. Abstrahuje się tym samym od subiektywnych odczuć osób nadwrażliwych oraz takich, które z różnych względów nie mają zdolności do reagowania emocjonalnego na określone zachowania innych podmiotów. Z kolei brak bezprawności wynikać może przede wszystkim ze zgody podmiotu prawa osobistego, z działania w ramach porządku prawnego, ze szczególnych przepisów prawnych, z wykonywania prawa podmiotowego z konieczności ochronny innego wyżej postawionego dobra oraz ogólnej klauzuli zasad współżycia społecznego ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2000 roku, II CKN 670/98, LEX 51058). --- STRONA 10 --- Bezprawność działania jest wyłączona m.in. wówczas, gdy działanie podjęte zostało w ramach istniejącego porządku prawnego, a także gdy ma na celu ochronę uzasadnionego interesu społecznego lub prywatnego. Przechodząc do analizy przedmiotowej sprawy oraz zarzutów podniesionych przez pozwaną w pierwszej kolejności należy odnieść się do wskazywanego przez nią braku legitymacji biernej w niniejszym postępowaniu. Pozwana podnosiła, że powód wywodzi swoje żądanie w związku z naruszeniem jego nietykalności cielesnej oraz naruszenia dóbr osobistych przez pracowników firmy (...), ewentualnie pracowników firmy (...) sp. z o.o. w W. (uprzednio Towarzystwo (...) sp. z o.o. w C.). W obu przypadkach w ocenie pozwanej nie odpowiada ona za działania podejmowane przez pracowników w/w firm. Albowiem pracownicy ochrony z firmy (...) stanowili ochronę obiektu (...) z którą pozwana nie zawierała żadnej umowy, natomiast ówcześnie zlecała wykonywanie czynności w przedmiocie ochrony mienia firmie (...) sp. z o.o. w C., jako podmiotowi, który zawodowo trudni się takimi usługami i zgodnie z art. 429 k.c. nie odpowiada za szkodę wywołaną w związku z przedmiotowym zdarzeniem. Legitymacja procesowa jest przesłanką materialnoprawną skuteczności powództwa i oznacza wynikające z przepisów prawa materialnego uprawnienie do wystąpienia w danym procesie w charakterze powoda (legitymacja procesowa czynna), względnie pozwanego (legitymacja procesowa bierna). Brak legitymacji procesowej prowadzi do oddalenia powództwa, o czym m.in. pisał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z 25 listopada 2010 r., III CZP 95/10 65 , wskazując, że: „Legitymacja procesowa jest określana jako materialnoprawne uprawnienie do występowania w konkretnym procesie cywilnym w charakterze strony procesowej. Powód i pozwany muszą więc pozostawać w określonym stosunku materialnoprawnym do przedmiotu procesu cywilnego. Podkreśla się, że legitymacja procesowa nie jest pojęciem prawa procesowego, ponieważ o tym, czy istnieje ona w danej sprawie nie decydują przepisy prawa procesowego, ale przepisy prawa materialnego”. Jak wykazało postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie faktycznie pozwanej nie łączyła z pracownikami firmy (...) żadna umowa, natomiast pracownicy ochrony czynności swoje wykonywali na podstawie umowy o świadczenie usług ochrony mienia z dnia 27 stycznia 2004 r. oraz aneksu nr (...) do umowy. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że pracownicy firmy (...) mającej umowę z centrum handlowym (...) wielokrotnie byli wzywani doraźnie na interwencje przez pracowników pozwanej. Stanowili oni w założeniu wsparcie dla ochrony poszczególnych sklepów znajdujących się w obiekcie. W dniu 23 maja (...) r. to pracownik pozwanej J. S., w tym dniu sprawujący obowiązki operatora monitoringu, w oparciu o posiadane, niepełne informacje co do stanu faktycznego sprawy, tj. wyjaśnienia okoliczności co wzbudzało alarm przy kasach oraz ustalenia, że powód dokonał zapłaty za nabyte produkty, podjął decyzję o wezwaniu grupy interwencyjnej – tj. pracowników ochrony firmy (...) zatrudnionej przez (...) celem zatrzymania powoda i skierowania go do pokoju zatrzymań. To J. S. skierował na miejsce zdarzenia M. R., który udostępnił A. M. (3) i K. B. (1) wejście do korytarza prowadzącego do pomieszczeń ochrony sklepu. To działania pracownika pozwanej doprowadziły do pojawienia się wśród pracowników ochrony T. A. M. (3) i K. B. (2), którzy obezwładnili pozwanego i siłą zabrali go wzdłuż kas celem umieszczenia go w utrzymywanym przez pozwaną pomieszczeniu, które funkcjonowało jako tymczasowy areszt dla osób oczekujących na przybycie policji. Co więcej pracownicy pozwanej na codzień współpracujący z grupą interwencyjną musięli mieć wiedzę o ich metodach działania i stosowanej wobec klientów pozwanej siły, także nadmiernej. Co więcej w stosunku do wyżej wymienonych członków grupy interwencyjnej zapadł prawomocny wyrok skazujący wydany przez Sąd Rejonowy Katowice-Zachód w Katowicach w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II K 636/10 za wcześniejsze pobicie klienta dokonane w tym samym sklepie (...). Tym samym wzywając do pomocy pracowników ochrony z firmy (...) pracownik pozwanej przewidywał jakie kroki zostaną podjęte w stosunku do S. K. (1) i godził się na to podejmując tę decyzję. Jednocześnie należy zauważyć, że pracownik monitoringu J. S. obserwując halę zakupową nie zauważył niczego podejrzanego w zachowaniu powoda. Dopiero wzbudzenie alarmu bramek przy linii kas zwróciło na niego uwagę ochrony sklepu. Wcześniej brak było jakichkolwiek przesłanek do podejmowania decyzji o jego zatrzymaniu i kontroli. Faktem powszechnie wiadomym jest, że wzbudzenie alarmu w sklepach możliwe jest nie tylko poprzez próby wyniesienia towaru posiadającego zabezpieczenia, ale także --- STRONA 11 --- przez posiadane przy sobie przedmioty jak telefon, elektroniczne klucze samochodowe czy wcześniej nabyte produkty, które nie zostały pozbawione w sposób prawidłowy ich uprzednich zabezpieczeń. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że pozwana jest podmiotem gospodarczym prowadzącym wielkopowierzchniowe sklepy w wielu krajach świata. Publikując na swojej stronie internetowej zasady działania zobowiązała się ona do zachowania najwyższej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej, w tym w szczególności dbania o klientów i ich bezpieczeństwo. Zgodnie z art. 415 k.c. kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. W tym wypadku wina pozwanej polegała na niedochowaniu należytej staranności w zakresie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej z uwzględnieniem jej zawodowego charakteru. Zgodnie z treścią art. 430 k.c. kto na własny rachunek powierza wykonanie czynności osobie, która przy wykonywaniu tej czynności podlega jego kierownictwu i ma obowiązek stosować się do jego wskazówek, ten jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną z winy tej osoby przy wykonywaniu powierzonej jej czynności. Wobec tak ustalonych okoliczności sprawy brak jest możliwości uznania, że pozwana nie jest legitymowana biernie w niniejszej sprawie mając na uwadze, że to działania jej pracownika doprowadziły do pojawienia się na miejscu zdarzenia z dnia 23 maja (...) r. pracowników ochrony z tzw. grupy interwencyjnej. Dodatkowo należy wskazać, że sam fakt utrzymywania przez (...) Sp. z o.o. w K. w ramach pomieszczeń sklepu prywatnej celi na zapleczu jest dowodem złej wiary i pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym z pobiciem i uwięzieniem powoda. W odniesieniu do zarzutu przedawnienia podniesionego przez pozwaną wskazać należy, co następuje. Powód wywodzi swoje roszczenie z czynu niedozwolonego. Zgodnie z treścią art. 442 1 § 1 k.c. roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Do zdarzenia doszło w dniu 23 maja (...) r. Tym samym termin przedawnienia roszczenia upływał 23 maja (...) r. Tego samego dnia powód wniósł do Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie Wydziału I Cywilnego wniosek o zawezwanie do próby ugodowej. Zgodnie z treścią art. 123 § 1 pkt 1 k.c. bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Zasadnie strona pozwana wskazuje, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem zawezwanie do próby ugodowej przerywa bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 123 § 1 pkt 1 k.c., jedynie co do wierzytelności w zawezwaniu tym określonych, tak co do przedmiotu żądania, jak i wysokości. Nie przerywa zaś co do innych roszczeń, które mogą wynikać z tego samego stosunku prawnego, ani ponad kwotę w zawezwaniu określoną. Nie ma bowiem podstaw do tego, aby czynność zmierzającą do dochodzenia roszczeń jaką jest niewątpliwie zawezwanie do próby ugodowej, w aspekcie zdarzenia przerywającego bieg terminu przedawnienia, traktować inaczej niż czynność polegającą na wniesieniu pozwu. Zawezwanie do próby ugodowej musi odpowiadać podmiotowo i przedmiotowo żądaniu zgłoszonemu w pozwie. Spełnienie powyższych wymogów ma zasadnicze znaczenie, bez ich dochowania nie można byłoby wiązać z zawezwaniem do próby ugodowej skutku w postaci przerwy biegu przedawnienia roszczenia, w przypadku gdy z zawezwania nie wynika, z jakimi roszczeniami występuje wnioskodawca. Niezasadnie jednak pozwana wskazuje, że brak jest tożsamości pomiędzy dochodzonym roszczeniem, a przedstawionym w zawezwaniu do próby ugodowej. Wskazać należy, że we wniosku z dnia 27 maja (...) r. zarejestrowanym przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Podgórza w Krakowie pod sygn. akt I Co 2338/14/P powód wezwał (...) sp. z o.o. w K. do próby ugodowej o zapłatę 50.000,00 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia wniosku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę oraz o ochronę jego naruszonych dóbr osobistych i usunięcie jego skutków poprzez przeproszenie go i złożenie oświadczenia w prasie. Powód w niniejszym postępowaniu dochodzi zasadzenia na swoją rzecz takiej samej kwoty wraz odsetkami z tego samego tytułu, tj. zadośćuczynienia za krzywdę wywołaną naruszeniem dóbr osobistych m.in. godności, wolności i nietykalności cielesnej oraz przeproszenia powoda we wskazanej szczegółowo w piśmie z dnia 13 lipca 2018 r. formie. --- STRONA 12 --- Wobec czego brak jest przesłanek do przyjęcia, że w/w zawezwanie do próby ugodowej nie spowodowało prawidłowego przerwania biegu przedawnienia. Ponadto należy mieć na uwadze, że zgodnie z treścią art. 117 § 1 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Tym samym nie podlegają przedawnieniu roszczenia niemajątkowe, czyli takie, które wynikają z praw niemajątkowych, a służące zaspokojeniu interesów o charakterze osobistym. Do takich roszczeń należy roszczenie wynikające z art. 24 k.c., a dotyczące żądania podjęcia czynności niezbędnych celem usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, w szczególności złożenia oświadczenia o odpowiedniej treści i formie. Na marginesie należy dodać, że Sąd także w wyjątkowych okolicznościach może nie uwzględniać zarzutu upływu terminu przedawnienia roszczenia, jeżeli jego podniesienie przez pozwanego jest nadużyciem prawa (tak: Sąd Najwyższy m.in. w wyroku z dnia 27 czerwca 2001 r., II CKN 604/2000, OSNC 2002, nr 3 poz. 32, w uchwale z dnia 10 marca 1993 r. III CZP 8/93 OSP 1993 r., Nr 12, poz. 244 i w wyroku z dnia 15 lipca 1999 r. II UKN 44/99, OSNAPiUS 2000 r., Nr 21, poz. 798). Przy ocenie czy zarzut przedawnienia stanowi nadużycie prawa uwzględnić należy wszystkie okoliczności konkretnego przypadku, zachodzące tak po stronie zobowiązanego, jak i po stronie poszkodowanego, a możliwość zastosowania art. 5 k.c. nie zawsze musi być związana z negatywną oceną zachowania osoby zobowiązanej do naprawienia szkody, przejawiającego się w utrudnieniu wcześniejszego dochodzenia roszczeń przez poszkodowanego. W ocenie tutejszego Sądu niewątpliwie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda poprzez działania podjęte w stosunku do niego przez J. S. pełniącego obowiązki operatora monitoringu, który na podstawie niepełnych informacji dotyczących okoliczności wzbudzenia alarmu na bramkach przy kasach w jednym ze sklepów pozwanej zwrócił się on o dodatkową pomoc do pracowników firmy (...). Brak jest przesłanek do przyjęcia, jak to sugeruje pozwana, że wszelkie czynności dokonywane przez członków tzw. grupy interwencyjnej były podjęte – tylko i wyłącznie z ich inicjatywy. Przede wszystkim bez zawiadomienia przez pracownika powoda o konieczności podjęcia działań w stosunku do powoda osoby te nie podejmowałyby jakichkolwiek czynności w sprawie. Co więcej bez konkretnych wytycznych nie miałyby możliwości zaprowadzenia S. K. (1) do pomieszczenia należącego do pracowników ochrony T.. Pokój zatrzymań przede wszystkim mieścił się na terenie sklepu i dostęp do niego był ograniczony zamkiem magnetycznym. Bez szczegółowych poleceń i pomocy udzielonej im przez M. R. na polecenie J. S., A. M. (3) i K. B. (1) nie mieliby możliwości wstępu do tych pomieszczeń. Działania podjęte w stosunku do S. K. (1) doprowadziły nie tylko do naruszenia jego czci i godności podczas gdy był prowadzony z użyciem chwytów obezwładniających w postaci dźwigni łokciowo-barkowych przez całą długość sklepu przy linii kas, w czasie którego doszło do osuniecia się jego spodni do kostek. Okoliczność tę mogły zauważyć wszystkie osoby będące w tym czasie w sklepie, w tym także znajomi powoda robiący w tym czasie zakupy. Oczywistym jest, że sytuacja taka ośmieszyła i zawstydziła powoda jednocześnie naruszając jego cześć. Sytuacja była dla powoda o tyle dotkliwa, że w owym czasie był on aplikantem (...). Wiadomym jest, że przy wykonywaniu tego zawodu niebędne jest zaufanie i szacunek ze strony potencjalnych klientów, co w wyniku działań pracownika pozwanej doznało uszczerbku. Bezpodstawne zatrzymanie jako podejrzanego o kradzież jest upokarzające dla człowieka, tym bardziej jeśli następuje na oczach wielu ludzi oraz jest wyrazem braku szacunku dla klienta. Cześć ludzka obejmuje dwa aspekty, a to: aspekt wewnętrzny, inaczej zwany godnością osobistą, obejmującą zarówno wyobrażenie człowieka o własnej wartości i oczekiwanie na szacunek ze strony innych ludzi, oraz aspekt zewnętrzny, czyli dobre imię, renomę i dobrą opinię innych ludzi, szacunek, jakim się cieszy osoba w swoim środowisku. Na te aspekty czci zwrócił uwagę SN w orzeczeniu z 29.10.1971 r. 401 , gdzie stwierdził, że ponieważ ochrona czci obejmuje wszystkie dziedziny życia (zarówno życie osobiste, zawodowe, jak i społeczne), to jej naruszeniem może być zniesławiająca ujemna wypowiedź odnosząca się zarówno do życia rodzinnego człowieka, jak i jego aktywności zawodowej lub gospodarczej, co może narazić tę osobę na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu lub innej działalności. Ochronie przewidzianej w kodeksie cywilnym podlegają oczywiście oba wskazane aspekty czci człowieka. Jednocześnie doszło do naruszenia nietykalności cielesnej powoda poprzez zastosowanie wobec niego chwytów obezwładniające w postaci dźwigni łokciowo-barkowych oraz uderzenia go ręką w twarz. Działania podjęte przez członków tzw. grupy interwencyjnej --- STRONA 13 --- A. M. (4) i K. B. (2) spowodowały u S. K. (1) uraz głowy, podejrzenie wstrząśnienia mózgu, podbiegnięcia krwawe okolicy obu ramion, krwawienie z nosa oraz uraz w zakresie przyczepów mięśni rotatorów do lewej kości ramiennej. Pomimo upływu 9 lat od zdarzenia, przy pewnych czynnościach powód do dzisiaj fizycznie boleśnie odczuwa jego skutki. W doktrynie i orzecznictwie nietykalność cielesna uważana jest za dobro osobiste chroniące wartość w postaci wolności człowieka przed wkroczeniem w sferę jego cielesności. Naruszenie tego dobra polega na niechcianym przez osobę dotknięciu lub innym fizycznym oddziaływaniu na jej ciało: bezpośrednim (jak szarpanie za włosy, polanie płynem) lub pośrednim, lecz wywołującym efekt fizycznego oddziaływania, np. przez napieranie na osobę, która, chcąc uniknąć kontaktu, odsuwa się i samą bliską obecnością napierającego zostaje „przyparta do ściany” (zob. m.in. wyrok SA w Białymstoku z 9.08.2012 r., II AKa 137/12, LEX nr 1217652). Naruszenie nietykalności cielesnej, w zależności od jego intensywności i sposobu ingerencji, może wiązać się także z naruszeniem zdrowia (np. w razie poważnego uderzenia skutkującego złamaniem ręki), a zwykle jest również przejawem naruszenia wolności w różnych jej aspektach (np. w razie skrępowania uniemożliwiającego poruszanie się lub niepożądanego dotyku, nawet bez odczucia bólu). U powoda w niniejszej sprawie doszło do naruszenia czynności ciała i rozstroju zdrowia na okres trwający dłużej niż 7 dni. Ponadto w związku z oczywiście bezprawnym umieszczeniem S. K. (1) w pomieszczeniu należącym do ochrony pozwanej, stanowiącego pokój zatrzymań doszło także do naruszenia jego wolności. Wolność jako dobro osobiste jest w Kodeksie cywilnym przywoływana dwukrotnie (art. 23 i 445 § 2 k.c.). W wykładni art. 445 § 2 k.c., ze względu na użycie zwrotu „pozbawienie wolności”, wolność jest rozumiana jako „wolność fizyczna”, czyli możliwość swobodnego, zgodnego z wolą jednostki przemieszczania się i wyboru miejsca przebywania (wyrok SA w Warszawie z 5.11.2015 r., VI ACa 1506/14, LEX nr 1994427, wyrok SN z 15.06.2005 r., IV CK 805/04, IC 2006/5, s. 49 i 50). Naruszenie tak ujmowanej wolności może polegać na ograniczeniu możliwości poruszania się przez użycie siły fizycznej, przymusu psychicznego, podstępu itp., również przez oddziaływanie na rzecz. Bezprawne naruszenie każdego z osobna i pojedynczo w/w dóbr osobistych rodzi odpowiedzialność po stronie pozwanego i za naruszenie każdego z tych trzech dóbr osobistych powód może żądać uiszczenia osobno stosownej kwoty, w ocenie Sądu za naruszenie godności i nietykalności oscylującej w granicach kilkunastu tysięcy złotych, za naruszenie zaś wolności w kwocie kilu tysięcy złotych. Wobec naruszenia trzech różnych dóbr osobistych tut. Sąd uznał za zasadne przyznanie powodowi zadośćuczynienia w kwocie 43.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 13 września 2017 r. do dnia zapłaty, o czym orzeczono w pkt I wyroku. Kwotę tę uznano za adekwatną do zakresu i dotkliwości doznanej przez powoda krzywdy. W pozostałym zakresie uznając, że roszczenie dalej idące nie ma usprawiedliwionych podstaw. O odsetkach orzeczono na zasadzie art. 481 § 1 i 2 k.c. zgodnie z żądaniem pozwu od daty jego wniesienia. W zakresie natomiast żądania przeprosin, to żądana forma w ocenie tut. Sądu nie mogła się ostać w całości. Zarówno czas wyświetlania oświadczenia jak i jego treść nie była całkowicie adekwatna do doznanej przez powoda krzywdy, jednocześnie zawierała twierdzenia, które nie do końca były przedmiotem ustaleń tut. Sądu. Wskazać w tym zakresie przede wszystkim należy, że celem niniejszego postępowania było ustalenia czy doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, przez co i w jakim zakresie. Wobec czego Sąd dokonał weryfikacji tekstu przeprosin, pozostawiając informacje, które były podstawą poczynionych ustaleń zawierajacych ich istotę, czyli przeproszenie powoda. Tut. Sąd uznał za właściwe opublikowanie przez pozwaną oświadczenia o treści jak w pkt. I sentencji wyroku, przy czym pozwana oświadczenie winna publikować przez 2 miesiące od dnia uprawomocnienia się wyroku na swojej stronie internetowej w widocznym miejscu na frontowej stronie co najmniej taką czcionką jak czcionka stosowana do publikacji tam ważnych informacji. W pozostałym zakresie powództwo oddalono, o czym orzeczono w pkt III wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt IV wyroku na podstawie art. 100 k.p.c. zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron --- STRONA 14 --- obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. W niniejszej sprawie, choć powód uległ w części swojego żądania, należy go uznać za stronę wygrywającą proces w całości, albowiem jego roszczenie było zasadne co do zasady, a także w znacznej części co do wysokości. Na koszty należne powodowi od pozwanej składa się kwota uiszczonej przez niego opłaty od pozwu w wysokości 2.500,00 zł i 600 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powoda wynikające z §2 pkt 5 oraz §8 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800 z dnia 2015.11.05) oraz zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.