Wyrok I C 232/10

--- STRONA 1 --- CEC 882 Otus | TV . Ya azcż7 steadsowy Sygn. akt: I C 232/10 ' = ZEŃ WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 lutego 2013 r. w Sąd Okręgowy w Bydgoszczy I Wydział Cywilny w składzie następującym: . Przewodniczący: SSO Grażyna Bednarek Protokolant: stażysta Anna Tuchalska 7 po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2013 r. w Bydgoszczy sprawy z powództwa 5-0 przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu Potulice o ochronę dóbr osobistych 1. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 500 zł (pięćset złotych) - .. tytułem zadośćuczynienia wraz z ustawowymi odsetkami od daty wydania = niniejszego wyroku do dnia zapłaty; 2. oddala powództwo w pozostałym zakresie; 3. zasądza od SI u Państwa Sądu Okręgowego w Bydgoszczy na rzecz adw. v (HB wynagrodzenie w kwocie 4.428 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu; 4. nie obciąża powoda kosztami procesu. --- STRONA 2 --- . Sygn.aktIC 232/10 Uzasadnienie m BB: z dnia 05 maja 2010 r. wniósł o zasądzenie od pozwanego Skarbu Państwa Zakładu Karnego w Potulicach kwoty 150.000 zł. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wydania wyroku do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powód podał, że w dniu 11 stycznia 2010 r. został dowieziony do Zakładu Karnego w Potulicach i osadzono go W budynku szpitalnym z powodu braku wolnych miejsc, gdzie przebywał ponad miesiąc. Powód wskazał, że w czasie pobytu w szpitalu jednostki penitencjarnej spotkało go tam szereg nieprzyjemności. Został osadzony jako osoba niepaląca z osobami palącymi oraz z recydywistami. Ponadto podał, że według jego oceny nie zapewniono mu odpowiedniego z wyżywienia, ponieważ pozbawiono go ustalonej dla niego specjalnej diety oraz były długie przerwy pomiędzy śniadaniem, a obiadem tj. od około 7.00 do około 15.00. Powód podniósł również to, że nie zapewniono jemu dostępu ciepłej wody, a także pomieszczenie, w którym przebywał nie było właściwie ogrzewane i brak było wentylacji w kąciku sanitarnym. Nadto podniósł, że został pozbawiony możliwości uczestniczenia w spacerach, miał utrudniony dostęp do aparatu telefonicznego, a także pozbawiono go możliwości oglądania telewizji. Powód zaznaczył, że podczas pobytu w szpitalu uszkodzeniu uległa jego odzież, a także był pozbawiony energii elektrycznej w godzinach 9.00 do 13.00, a przez okres 14 dni pozbawiony był dostępu do czajnika. Nadto powód wskazał, że pomieszczenie w jakim przebywał było zaniedbane i o złym metrażu, a także nie udostępniono jemu środków czystości do dbania o czystość w celi szpitalnej. Nadto powód podniósł, że w czasie pobytu na oddziale szpitalnym 7 został zarażony wszami, a w czasie trwające około tygodnia dezynfekcji zniszczono jego odzież i poniesioną szkodę w tym zakresie wycenił na kwotę 4000 zł. Ponadto na czas dezynfekcji odzieży jednostka penitencjarna zapewniła jemu jedynie piżamę i nie mając odpowiedniej odzieży nie mógł korzystać ze spacerów. W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany wskazał, że powód w żadnej mierze nie wykazał powstania po jego stronie szkody w skutek działania pozwanego oraz bezprawności jego działania. Zdaniem pozwanego powód nie wykazał również adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem pozwanego, a doznaną hipotetycznie szkodą. Nadto pozwany zaprzeczył wszystkim zarzutom i twierdzeniom powoda, których wprost nie --- STRONA 3 --- . przyznał i jego zdaniem powód nie wykazał przesłanek do zasądzenia na jego rzecz zadośćuczynienia pieniężnego z tytułu naruszenia jego dóbr osobistych. *.. Sąd ustalił, co następuje 6 > osadzony w Zakładzie Karnym w Potulicach w okresie od 11 stycznia 2010 r. do 23 kwietnia 2010 r. W trakcie swojego pobytu był umieszczony w budynku H (szpitalnym) w celach nr U] i oraz w budynku Qwcelinr Powód miał zapewnioną zgodnie z normą, powierzchnie przypadającą na jednego osadzonego. Z powodu braku miejsca powód został tymczasowo osadzony na oddziale szpitalnym. Na oddziale szpitalnym obowiązuje całkowity zakaz palenia tytoniu, a jego palenie przez osadzonych skutkuje ą sporządzeniem przez funkcjonariuszy wniosku o ukaranie. Powód nie miał dostępu do czajnika elektrycznego i korzystał z własnoręcznie wykonanej, prowizorycznej grzałki. W celach szpitalnych skazani nie mają dostępu do telewizora i czajnika. Powód spożywał takie same posiłki jak inni osadzeni. Cele na oddziale szpitalnym były właściwie, grawitacyjnie wentylowane i panowała w nich odpowiednia dla pory roku temperatura. Kąciki sanitarne w celach były oddzielone od reszty pomieszczenia, zapewniając intymność w czasie wykonywania czynności fizjologicznych. Przerwy w dostawie prądu do cel były zarządzane zgodnie z przepisami wewnętrznymi i pozwalały na sprawniejsze funkcjonowanie jednostki, a także oszczędność energii. Osadzonym są wydawane środki do utrzymania czystości w celi. Posiłki wydawane są osadzonym zgodnie z ustalonym harmonogramem. v Dowód: - notatka służbowa (k. 77) - wydruk z przeglądarki rozmieszczenia powoda (k 78) - zeznania świadka KI (k. 128v-129) - zeznania świadka 5 LP) -zezmaniapowoda PY (c201-202, 291-293) protokół okresowej kontroli przewodów kominowych (k. 83-84) zeznania świadka DS „c 98y-9 9) Z uwagi na wykrycie w celi,,w której przebywał powód wszy odzieżowej administracja jednostki podjęła decyzję o dezynsekcji jednostki i odzieży osadzonych zgodnie procedurą jakości dla Szpitala w ZK Potulicach nr 41 | „Postępowanie w przypadku --- STRONA 4 --- . stwierdzenia pasożytów z dnia 02 stycznia 2009 r.". Osadzonych poddano profilaktycznemu jednorazowemu zabiegowi leczniczemu w związku z wykryciem występowania pasożytów. Powód i inni osadzeni z celi oddali swoją odzież do dezynsekcji i otrzymali w zamian jedynie pidżamy. Powód wyraził pisemną zgodę na poddanie go zabiegowi i był zapoznany z "możliwością destrukcyjnego działania gorącej wody na ubrania komorze dezynsekcyjnej.. Osadzonym pomimo przebywania na izbie chorych przysługuje prawo do spaceru. Wobec braku ubrania powód nie mógł z tego prawa korzystać. Nie wydano jemu także tzw. „odzieży skarbowej". Dowód: - oświadczenie powoda z dnia 04 lutego 2010 r. (k. 82) - zeznania świadka D| 4. 98v-99) - zeznania świadka MMM KOI (. 128-129) - zeznania świadka Pf GIG :. 129-120) ą - zeznania świadka (k. 129v-J30) - zeznania świadka 7h 163v) nic nie mówi -zeznaniapowoda (k201-202, 291-293) zeznania świadka Dj (k216v-217) Zastosowane wobec powoda leczenie w trakcie jego pobytu w Zakładzie Karnym w Potulicach miało charakter objawowy, celem wyeliminowania dolegliwości bólowych, których pochodzenia nie można było wówczas w sposób jednoznaczny ustalić. Leczenie bólów brzucha powoda było skuteczne. Dowód: - dokumentacja medyczna dotycząca leczenia ambulatoryjnego powoda (k. 223-227) (k 291-293) ą - opinia biegłego dr n. med. 77 234) Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przedłożone przez strony dokumenty, opinię biegłego, zeznania świadków w tym powoda. Sąd uznał za wiarygodne dowody z dokumentów zebrane w sprawie, albowiem zostały sporządzone we właściwej formie, przewidzianej dla tego typu dokumentów. Strony w żaden sposób nie kwestionowały ich wiarygodności i prawdziwości. Autentyczność zgromadzonych dokumentów nie budziła również wątpliwości Sądu. Sąd przyznał walor wiarygodności zeznaniom świadka | W | i z | KB onioreż są jasne spójne i znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale, któremu --- STRONA 5 --- . Sąd dat wiarę, a także korespondują ze sobą. Świadkowie ci jako funkcjonariusze Służby Więziennej w sposób szczegółowy opisali warunki bytowe panujące pozwanej jednostce penitencjarnej i obowiązujące w niej regulaminy, a także postępowanie administracji jednostki wobec osadzonych. e Sąd nie znalazł podstaw do odmówienia przyznania waloru wiarygodności zeznaniom świadka Przemysława Susickiego, który w sposób jasny logiczny zeznał na temat osadzania zdrowych skazanych na oddziale szpitalnym, a także postępowanie służby medycznej jednostki wobec nowo przybyłych skazanych z innej jednostki penitencjarnej. Sąd nie znalazł podstaw do odmowy przyznania waloru wiarygodności zeznaniom świadka „u UB: | | jednakże ich treść nie była przydatna w rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy, Ponieważ nie kojarzyli oni osoby powoda. Jedynie świadek 4B PE skczsi, że na czas dezynsekcji skazanym jest wydawana tzw. „odzież skarbowa”. z Sąd dał wiarę zeznaniom świadka | „(HA ponieważ znajdują one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, któremu Sąd dał wiarę. Świadek ten w sposób jasny, logiczny i spójny zeznał na temat warunków w jakich odbywał karę, a także postępowania administracji jednostki w związku z wykrytą wszawicą w celi, a także wskazał narożnicę jakie występują w celach szpitalnych tj. zakaz posiadania własnego czajnika oraz telewizora. Sąd, co do zasady nie znalazł podstaw do nie dania wiary zeznaniom powoda | no | ponieważ znajdują one potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, któremu Sąd dał wiarę. Sąd miał na uwadze, że jego zeznania nacechowane były opisem jego subiektywnych odczuć związanych z odbywaniem kary. Odnosi się to w szczególności do jego, zeznań w zakresie jakości wyżywienia, ciepła w pomieszczeniach, nieodpowiedniej ę opieki zdrowotnej czy fetoru w celi oraz jej metrażu. Zeznania powoda zasługują na uwzględnienie w zakresie pozbawienia go prawa do spaceru z powodu nie wydania „odzieży skarbowej", pozbawienia możliwości korzystania z czajnika bezprzewodowego, postępowania administracji jednostki w przypadku wykrycia wszawicy, ponieważ w tym zakresie korespondują one z pozostałym materiałem dowodowym , któremu Sąd przyznał walor wiarygodności. Z ostrożnością Sąd podszedł do zeznań powoda w kwestii jego częstych dolegliwości żołądkowych, ponieważ z dokumentacji medycznej, a także opinii biegłego wynika, że jego leczenie w tym zakresie było prawidłowe i skuteczne. Sąd w pełni dał wiarę pisemnej, opinii biegłego sądowego z dziedziny chorób wewnętrznych dr n. med. (HED EEE Biegły po zapoznaniu się dokumentacją medyczną jednoznacznie stwierdził, że znajdujące się w niej wpisy są --- STRONA 6 --- . prawidłowe i zgodne z zasadami ogólnej praktyki lekarskiej, a zastosowane wobec powoda leczenie miało charakter objawowy celem wyeliminowania dolegliwości bólowych , których pochodzenia nie można było w sposób jednoznaczny ustalić. Treść pisemnej opinii precyzyjnie odpowiada tezie dowodowej zawartej w postanowieniu o dopuszczeniu i "przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego sądowego z dnia 16 grudnia 2011 r. Wnioski opinii były jasne, logicznie i wyczerpująco uzasadnione, Treść opinii oparta została na analizie dokumentacji zgromadzonej w aktach przedmiotowej sprawy, przy czym opinię sporządzono z uwzględnieniem zasad fachowej wiedzy i doświadczenia. Wyżej wymienione względy przemawiają za wiarygodnością powyższej opinii. Sąd pominął dowód z opinii biegłego z dziedziny wyceny ruchomości, albowiem wszystkie istotne w przedmiotowej sprawie okoliczności zostały już w sposób dostateczny w wyjaśnione i nie zachodzi konieczność przeprowadzania tego dowodu. Sad zważył co następuje: Instytucja zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, którego dochodzi powód jest uregulowana w przepisach art, 23, 24 i 448 Kodeksu cywilnego. Na podstawie tych przepisów formułowane są przesłanki ochrony dóbr osobistych, którymi są: wskazanie naruszonego dobra osobistego, istnienie działania lub zaniechania sprawcy krzywdy niemajątkowej, istnienie tejże krzywdy wynikającej z naruszenia przez pozwanego dobra osobistego powoda, związek przyczynowy między krzywdą niemajątkową a działaniem lub zaniechaniem sprawcy krzywdy niemajątkowej. Ponadto osoba dochodząca dodatkowo zadośćuczynienia pieniężnego, ma obowiązek udowodnić, w przypadku bezprawnego o działania lub zaniechania sprawcy krzywdy, winę sprawcy. Dodatkowo należy wskazać, że krzywdą niemajątkową są ujemne przeżycia związane z cierpieniami fizycznymi i psychicznymi pokrzywdzonego (sygn. akt PKN 660/00, LEX 80854). Należy zauważyć, że wskazanie, jakie dobro osobiste zostało naruszone i ustalenie postaci krzywdy jest kluczowe dla rozważania roszczenia o zadośćuczynienie (tak np. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 lipca 2002 r., sygn. akt V CKN 1095/00). Dobro osobiste to wartość związana z człowiekiem, która jest wartością nieprzenoszalną, niezbywalną i przysługuje jedynie pierwotnemu jej podmiotowi. Katalog dóbr osobistych podlegających ochronie nie jest wprawdzie katalogiem zamkniętym, jednakże nie zwalnia to w żaden sposób powoda ze wskazania, które z tych dóbr osobistych zostało naruszone. Jest to niezbędne również dlatego, że poszczególne dobra osobiste różnią się wartością i zakresem ochrony. --- STRONA 7 --- : * Pomimo, że katalog dóbr osobistych określonych w art. 23 k.c. ma charakter otwarty, a ich lista jest stopniowo poszerzana przez judykaturę, nie można go jednak traktować dowolnie. Jak podniósł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 maja 2002 r. (sygn. akt IV CKN 1076/00) „dobra osobiste są czymś szczególnie cennym, trzeba więc dążyć do zapewnienia "ich ochrony w każdym przypadku w którym odniesiony w nich uszczerbek znajduje potwierdzenie nie tylko w odczuciu samego zainteresowanego, ale i w zobiektywizowanej ocenie zewnętrznej. Z drugiej strony nie można nadużywać instrumentów prawnych właściwych tej ochronie dla przypadków drobnych, incydentalnych, dotyczących wyłącznie subiektywnych przeżyć samego powoda. Taki sposób postępowania doprowadziłby bowiem do niedopuszczalnego deprecjonowania samego przedmiotu ochrony”. Żądający zadośćuczynienia pieniężnego powinien wykazać nadto, że naruszenie jego J dóbr osobistych było bezprawne. Odrębne ukształtowanie obowiązku dowodowego w odniesieniu do bezprawności nie zostało bowiem powtórzone w art. 448 k.c. ani nie wynika z zasad ogólnych. Jest zaś zasadą, że uregulowania o charakterze szczególnym, a taki charakter ma ujęcie przesłanek w art. 24 ke, nie powinny być wykładane rozszerzająco (tak: Jan Błeszyński [w:] Glosa do wyroku Sądu Najwyższego dnia 27 lutego 2003 r, sygn. akt IV CKN 1819/00, OSP z 2004 r., nr 6, s. 73). W związku z powyższym to na powodzie, w przypadku domagania się zadośćuczynienia pieniężnego, ciąży obowiązek wykazania bezprawności działania pozwanego Skarbu Państwa- Zakładu karnego w Potulicach w przedmiotowej sprawie. W orzecznictwie sądowym wyrażono także tezę o tym, Że przesłanką odpowiedzialności przewidzianej w art. 448 k.e. jest nie tylko bezprawne, ale i zawinione działanie sprawcy CU krzywdy- naruszenia dobra osobistego (por. wyrok SN z dnia 12 grudnia 2002 r. sygn. akt V CKN 1581/00, opubl. OSN 2004, Nr 4, poz, 53 oraz wyrok SNz dnia 15 czerwca 200ś r. sygn. IV CK 805/04 opubl LEXnr 177221). 'W niniejszej sprawie powód domagał się zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych w związku z osadzeniem go jako osoby zdrowej na Oddziale Szpitalnym Zakładu Karnego w Potulicach, gdzie panują inne rygory odbywania kary niż w pozostałej części tej jednostki penitencjarnej. Powód wywodził, że odbywał karę w warunkach naruszających jego godność osobistą oraz został pozbawiony przysługujących jemu uprawnień tj. prawa do spaceru oraz korzystania z czejnika i możliwości oglądania telewizji. Ciężar wykazania, że nastąpiło naruszenie dobra osobistego działaniem pozwanego, zgodnie z treścią art. 6 ke, spoczywa na powodzie, natomiast wykazanie braku --- STRONA 8 --- . bezprawności, wobec domniemania wynikającego z treści art. 24 ke. spoczywa na pozwanym. Ponadto powód domagał się odszkodowania za znoszona w czasie dezynfekcji i dezynsekcji prywatną odzież i swoją szkodę w tym zakresie wyliczył na kwotę ponad 4000 zł. W tym "zakresie roszczenie powoda należy rozpatrzyć w oparciu o dyspozycję art. 415 ke, który stanowi, że kto z winy swojej wyrządził drugiemu szkodę zobowiązany jest do jej naprawienia. Zgodnie z art. 361 $ 1 i 2 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Przesłankami odpowiedzialności © jest łączne wykazanie trzech przesłanek: zachowanie sprawcy szkody, powstanie szkody w majątku poszkodowanego oraz adekwatny związek przyczynowy pomiędzy zachowanie a szkodą. Ciężar dowodu spoczywał w toku procesu na podstawie art. 6 k.c. na powodzie, W toku postępowania ustalono, że powód w czasie przyjęcia do Zakładu Karnego w Potulicach, został wbrew swojej woli, jako osoba zdrowa umieszczony na oddziale szpitalnym, gdzie panują odmienne warunki i zasady odbywania kary pozbawienia wolności niż w pozostałej części pozwanej jednostki penitencjarnej. Powód nie mógł korzystać z czajnika, który został zdeponowany w magazynie, a także oglądać telewizję. Powodowi nie została wymierzona kara dyscyplinarna i dotykające go niedogodności były nieuzasadnione. Sąd miał na uwadze okoliczność, że administracja jednostki penitencjarnej chcąc uniknąć umieszczania osadzonych w przeludnionych celach, tymczasowo umieściła powoda na oddziale szpitalnym, jednakże wiązało się to ze zmniejszeniem przysługujących powodowi ą praw jako osadzonemu. W tym zakresie roszenie powoda jest uzasadnione. Powód nie wykazał okoliczności, że przebywał w warunkach przeludnienia celi. To pozwany celem uniknięcia powstania sytuacji przeludnienia tymczasowo umieścił powoda w celach oddziału szpitalnego. Sąd nie dopatrzył się także niewłaściwego postępowania administracji jednostki penitencjarnej w związku z wykryciem wszy w celi, w której przebywał powód. W tej kwestii postępowano zgodnie z odpowiednimi uregulowaiiiami prawnymi. Powód w związku z wystąpieniem wszawicy w celi nie został zarażony pasożytami. Zeznał w tej kwestii świadek Dawid Prądziński, a powód w trakcie jego przesłuchania nie poruszył tego tematu. W toku postępowania dowodowego iustalono, że powód w związku z przeprowadzoną dezynfekcją i dezynsekcją swojej prywatnej odzieży został pozbawiony odzieży wierzchniej i --- STRONA 9 --- . pozostała jemu do dyspozycji jedynie pidżama. Nie mógł przez to korzystać z przysługującego mu prawa do codziennego spaceru. Pozwany nie wykazał, że zapewnił powodowi odzież zastępcza. Przesłuchani świadkowie będący funkcjonariuszami służby więziennej zeznali, że w takim wypadku osadzonym przysługuje tzw, „odzież skarbowa". "Świadkowie ci wskazali, że skazani niechętnie ją przyjmują. Pozwany nie wykazał jednak , że powodowi oferowano zastępczą odzież skarbową, a ten odmówił jej przyjęcia. Brak odzieży wierzchniej skutkował tym, że powód, przez okres dezynfekcji i dezynsekcji odzieży prywatnej, nie mógł korzystać z przysługującego jemu prawa do spaceru. Zdaniem Sądu powód wykazał, że wskutek zawinionego działania pozwanego został pozbawiony przysługującego jemu prawa. Nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym twierdzenia vo powoda, że w trakcie pobytu w jednostce penitencjarnej pozwanego był niewłaściwie leczony. Przeczy temu zgromadzona dokumentacja medyczna, a także uzyskana w sprawie opinia biegłego, który po badaniu dokumentacji medycznej jednoznacznie wskazał, że leczenie powoda w warunkach izolacji więziennej było właściwe, a nadto wskutek ustąpienia dolegliwości bólowych okazało się skuteczne. 'W toku postępowania powód nie wykazał, że w czasie pobytu na oddziale szpitalnym, jako osoba niepaląca był narażony na dym nikotynowy. Ustalono, w oparciu o zeznania przesłuchanych funkcjonariuszy Służby Więziennej, że na oddziale szpitalnym obowiązuje całkowity zakaz palenia tytoniu, a jego naruszenie skutkuje wystąpieniem z wnioskiem o ukaranie. Nawet w wypadku przyjęcia, że przebywał w celi szpitalnej z osobami palącymi, to trudno jest przyjąć, że łamali oni wówczas zakaz palenia tytoniu. « Powód nie wykazał, że w celach była nieodpowiednia wentylacja, a także 7 nieadekwatna do pory roku temperatura. Nadto w trakcie swojego przesłuchania nie odniósł się do tej kwestii. Pozwany natomiast wykazał, że są systematycznie przeprowadzane kontrole wentylacji grawitacyjnej, a przesłuchani funkcjonariusze nie zeznali by cele nie były właściwie ogrzewane. Nie można także uznać, że pozwany naruszył jakiekolwiek dobra osobiste powoda, pozbawiając go w określonych godzinach dostępu do energii elektrycznej. Pozwany wykazał, że wyłączanie prądu miało miejsce w ustalonych godzinach, o czym skazani wiedzieli. Ponadto miało to miejsce w czasie dnia , kiedy korzystają oni z zajęć kulturalno-oświatowych lub spaceru, a nadto podyktowane było "koniecznością oszczędzania energii elektrycznej. Działanie pozwanego tym zakresie nie nosiło cech złośliwości tylko było --- STRONA 10 --- * podyktowane rachunkiem ekonomicznym i koniecznością oszczędzania w związku z ciężką sytuacja budżetową. Powód podnosił, że w jego celi byłą niesprawna instalacja wodno- kanalizacyjna w kącikach sanitarnych. Powód nie wykazał jednak, by pozwany nie naprawiał powstałych "usterek, przez co rozmyślnie narażał osadzonych na dyskomfort w trakcie odbywania kary. Sąd wziął pod uwagę, że roszczenie powoda nacechowane są w dużej mierze jego subiektywnymi odczuciami związanymi z estetyką celi w jakiej przebywał. Powód w trakcie swojego przesłuchania lakonicznie odniósł się do tej kwestii wskazując, że cele były brudne i zaniedbane, Nie doprecyzował swojego twierdzenia i nie wskazał w jaki sposób naruszyło to jego dobra osobiste. Przechodząc do roszczenia odszkodowawczego powoda z tytułu doznaje szkody, U należy wskazać, iż bezsporne jest, iż uległa zniszczeniu prywatna odzież powoda w wyniku poddania jej procesowi dezynsekcji. Zachowaniu pozwanego nie można przypisać . bezprawności, ponieważ postępował on zgodnie z procedurami związanymi ze zwalczaniem pasożytów. Poddanie odzieży procesowi dezynfekcji i dezynsekcji wiązało się z ryzykiem jego uszkodzenia. Nadto należy wskazać, że powód podpisał oświadczenie, w którym wyraził zgodę na dokonanie dezynsekcji i dezynfekcji odzieży. W oświadczeniu powód wskazał, że nie będzie wysuwał roszczeń w przypadku zniszczenia lub deformacji rzeczy poddanych procesowi odkażania. Trudno jest przyjąć, że złożył takie oświadczenie pod przymusem. Wyrażona przez powoda zgoda rozumiana jako jednostronna czynność prawną o charakterze upoważniającym oraz działanie w granicach ustawowo przyznanych uprawnień zgodnie z procedurami stanowią okoliczność uchylającą bezprawność działania pozwanego. Dlatego powództwo w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. 4 Reasumując zawinione przez pozwanego pozbawienie powoda prawa do codziennego spaceru oraz uniemożliwienie jemu korzystania z czajnika i pozbawienie możliwości oglądania telewizji wywołały u powoda poczucie krzywdy. Powód jeśli przebywałby na innych oddziałach niż szpitalny mógłby oglądać telewizję i korzystać z własnego czajnika. Można uznać, że był dyskryminowany przez okres pobytu na oddziale szpitalnym i roszczenie powoda należy uznać za zasadne. Powód nie ze swojej winy został pozbawiony odzieży wierzchniej i nie pozwany nie zapewnił jemu tzw. ubrania skarbowego i w ten sposób pozbawił powoda możliwości korzystania z prawa do codziennego spaceru. Postępowanie pozwanego w ww zakresie rodzi jego odpowiedzialność określoną w art, 24 $lkc.iart. 448 ke. --- STRONA 11 --- . Natomiast w zakresie pozostałych roszczeń powoda działania pozwanego były zgodne z prawem, niezawinione, co skutkuje brakiem jego odpowiedzialności i w tym zakresie powództwo należało oddalić. Nie jest zasadne również roszczenie powoda odnośnie przyznania odszkodowania za " zniszczoną odzież, ponieważ został uprzedzony o możliwości jej uszkodzenia w skutek poddanie procesowi dezynfekcji i dezynsekcji oraz podpisał stosowne oświadczenie , którym wskazał, że nie będzie dochodzić roszczeń z tego tytułu. Okoliczność ta powoduje że także w tym zakresie powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Określając wysokość zadośćuczynienia Sąd miał na uwadze rozmiar krzywdy jakiej powód doznał na skutek przebywania w warunkach naruszających jego dobra osobiste oraz pozbawienia prawa do codziennego spaceru. Żądanie powoda zasądzenia kwoty 150.000 zł vw za zupełnie nieadekwatne do doznanej krzywdy. Powód odbywa karę pozbawienia wolności, która jest skutkiem jego własnego zachowania. Zadośćuczynienie ma na celu jedynie naprawienie tej części krzywdy, która związana jest z niezgodnym z prawem zwiększeniem uciążliwości odbywania kary pozbawienia wolności. Określając wysokość zadośćuczynienia trzeba mieć na uwadze zarówno możliwości zarobkowe powoda w warunkach pozbawienia wolności, jak i możliwości zaspokajania przez niego potrzeb osobistych. Nie można przy tym abstrahować od realiów życia w naszym kraju. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał kwotę 500 zł za odpowiednią sumę zadośćuczynienia pieniężnego i orzekł jak w pkt. I wyroku na podstawie art. 24 $ 1 i art. 488 ko, Jako datę początkową naliczania należnych odsetek ustawowych od zasądzonej kwoty Sąd wskazał dzień wydania wyroku. - W pozostałym zakresie na podstawie art. 24 $ 1 ke w zw. z art. 448 kc a contrario w zw. z art. 415 kc oddalił powództwo (punkt 1 wyroku). W pozostałej części powództwo należało oddalić jako nadmiernie wygórowane. Zadośćuczynienie ma bowiem na celu jedynie naprawienie krzywdy związanej z niezgodnym z prawem zwiększeniem uciążliwości odbywania kary pozbawienia wolności (punkt 2 wyroku). Sąd na podstawie $ 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. (Dz. U. z dnia 3 października 2002 r.)zasądził od Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Bydgoszczy koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu na rzecz adwokata U | --- STRONA 12 --- . Boe 4428,00 zł. Przedmiotowa kwota uwzględnia należny 23 % podatek od towarów i usług, (punkt 2 wyroku). Kierując się zasadą słuszności wyrażoną w art. 102 kpc, w myśl której w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów "albo nie obciążać jej w ogóle kosztami, Sąd - biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną powoda oraz jego subiektywne przekonanie o słuszności roszczenia - odstąpił od zasady odpowiedzialności za wynik procesu (art. 98 $ 1 kpc) i na podstawie wskazanego wyżej art. 102 kpc nie obciążył powoda kosztami zastępstwa procesowego (punkt 4 wyroku). U Ę SI