Postanowienie I C 2236/11 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lipca 2012r Sąd Okręgowy w Toruniu

--- STRONA 1 --- Sygnatura akt I C 2236/11 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lipca 2012r Sąd Okręgowy w Toruniu, Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: S. S. O. Wojciecha Modrzyńskiego Ławnicy: ---------------------------------------------------------------------- Protokolant: starszy sekret. sądowy Edita Hoffmann Michalska po rozpoznaniu w dniu: 27 czerwca 2012 r. w Toruniu przy udziale : -------------------------- sprawy z powództwa: R.S. przeciwko: Skarbowi Państwa – A.Ś. w C. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę 1. Oddala powództwo 2. Kosztami postępowania w części od uiszczenia których zwolniony był powód obciąża Skarb Państwa 3. Zasądza od powoda R.S.na rzecz pozwanego Skarbu Państwa – A.Ś. w C. kwotę 3600,00 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego --- STRONA 2 --- 4. Przyznaje ze Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Toruniu na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego T.K. kwotę 3600zł (trzy tysiące sześćset złotych) powiększoną o należną stawkę VAT tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu. IC 2236/11 UZASADNIENIE Do Sądu Okręgowego w B. wpłynął pozew R.S. przeciwko Skarbowi Państwa – A.Ś. w C. o zapłatę. Powód domagał się zasądzenia na jego rzecz odszkodowania w kwocie 200.000,00 zł za pobyt w zatłoczonych celach, w których metraż przypadający na jednego osadzonego był mniejszy niż przewidują normy prawa. Powód wskazał, iż przebywał w celach 17, 20, 15, 25, 26, 27, 30 i 24. R.S. wskazał, iż w wyniku traumatycznych przeżyć utracił zdrowie psychiczne, ma myśli samobójcze. Pismem z dnia 5 kwietnia 2011 roku powód sprecyzował żądanie pozwu i wskazał, iż domaga się odszkodowania w kwocie wskazanej w pozwie z uwagi na ogólnie złe warunki panujące w A.Ś. w C. Wskazał, iż od początku jego pobytu w areszcie koce nie były prane, brakuje płynu do mycia naczyń, toalet i zlewów, brakuje proszku do prania. W celi nr 20 cieknie rura kanalizacyjna i ciągle trzeba wycierać podłogi. Podłogi wyłożone są płytami wiórowymi, nasiąkają wodą i czuć od nich zapach stęchlizny. W ocenie powoda w celach jest zbyt ciemno i brakuje prawidłowej wentylacji. Okna zasłonięte są tzw. blindami, co utrudnia przepływ powietrza. Oświetlenie jarzeniówkami szybko męczy wzrok i utrudnia czytanie. W ocenie powoda jedzenie jest zbyt jednostajne, brakuje nabiału i witamin (powód wskazał, że przez cały okres pobytu otrzymał 3 jabłka i może około 6 razy zupę mleczną). W celach panuje ścisk. Zdarzało się, iż na jednego osadzonego przypadał 1 m 2 powierzchni. Toalety w małych celach przesłonięte są kotarą. Zdaniem R.S. również warunki leczenia stomatologicznego nie są właściwe. Stomatolog tylko za dopłatą leczy zęby. Jeśli osadzony nie ma środków finansowych zęby są jedynie usuwane. W ten sposób powód jako osoba nie posiadająca środków finansowych stracił przedniego zęba. --- STRONA 3 --- W odpowiedzi na pozew Skarb Państwa – A.Ś. w C. reprezentowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o oddalenie powództwa i zasadzenie zwrotu kosztów postępowania. W ocenie pozwanego żądanie odszkodowania w kwocie 200.000 zł przez R.S. za złe warunki panujące w A.Ś. jest nieuzasadnione, co do zasady jak i co do wysokości. Powód przebywa w A.Ś. w C. od dnia 20 lipca 2010 roku. jak wynika z dokumentacji osadzonego nie przebywał on w przeludnionych celach. Roszczenia o zadośćuczynienie przysługują jedynie w sytuacjach wyraźnie określonych w przepisach prawa. Kodeks cywilny przewiduje możliwość żądania zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną spowodowaniem szkody na osobie (art. 444 k.c. i art. 445 k.c.) w razie naruszenia dóbr osobistych (art. 448 k.c.). z art. 24§1 k.c. wynika, iż nie każde naruszenie dobra osobistego umożliwia wystąpienie z roszczeniami ochronnymi. Ciężar wykazania, iż nastąpiło naruszenie dobra osobistego zgodnie z art. 6 k.c. spoczywa na powodzie. Pozwany w celu uwolnienia się od odpowiedzialności może wówczas wykazać, iż jego działanie naruszające dobro osobiste strony przeciwnej nie miało charakteru bezprawnego. Zgodnie z powszechnym poglądem wyrażonym w doktrynie i orzecznictwie prowadzenie przez organy władzy publicznej postępowania w ramach określonej przez ustawodawcę procedury nie stanowi bezprawnego działania w rozumieniu art. 24 k.c., które mogłoby naruszyć dobra osobiste powoda (Tak m.in. SA w Katowicach w wyroku z 25.08.2006 IACa 237/06). W ocenie pozwanego warunki panujące w A.Ś. w C. są zgodne z warunkami przewidzianymi w Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 listopada 1998 roku w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. 1998, nr 194, poz. 1012). W celach 23, 25-28 i 31 toaleta jest odgrodzona. Jej ściany są wykonane z materiału pełnego, nieprzezroczystego z zamontowanymi drzwiami. W celach 15, 17 i 20 z uwagi na brak technicznej możliwości zabudowania kącika sanitarnego, został on odgrodzony nieprzezroczystą kotarą. Powyższe rozwiązanie zapewnia przebywającym osobom intymność i odgradza powyższe pomieszczenie od reszty powierzchni użytkowej. Wszystkie cele wyposażone są odrębny węzeł sanitarny, w skład którego wchodzą: miska ustępowa, spłuczka, umywalka. W okresie pobytu powoda w A.Ś. w C. zakład był dwukrotnie kontrolowany przez Spółdzielnie Pracy Kominiarzy. Nie stwierdzono żadnych usterek. Wszystkie przewody wentylacyjne były sprawne i drożne. W dniu 14 grudnia 2010 roku na zlecenie pozwanego przeprowadzono pomiar natężenia światła w celach. Wszystkie cele były oświetlone odpowiednio. A.Ś. w C. ma również podpisaną umowę z firmą (…), która w --- STRONA 4 --- okresach comiesięcznych kontroluje w jednostce pojawianie się szkodników i profilaktycznie przeprowadza deratyzację i dezynsekcję wszystkich pomieszczeń. Ponadto pozwany pozostaje pod stałym nadzorem organów publicznych takich jak inspekcja sanitarna, nadzór budowalny. Żadna z instytucji nie kwestionowała warunków w jakich przebywają osoby osadzone. Ponadto w ocenie pozwanego zasądzenie odszkodowania – zadośćuczynienia na rzez powoda byłoby sprzeczne z art. 5 k.c. Powód naruszając porządek prawny winien się liczyć z tym, że będzie odbywał karę pozbawienia wolności (tymczasowego aresztowania w warunkach zakładu zamkniętego). Stan techniczny i sanitarny jednostek Służby Więziennej jest ściśle związany z sytuacją gospodarczą i finansową Państwa. Postanowieniem z dnia 21 października 2011 roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy uznał swoją niewłaściwość do prowadzenia sprawy i przekazał ją Sądowi Okręgowemu w Toruniu według właściwości miejscowej. Pismem z dnia 17 października 2011 roku pełnomocnik powoda sprecyzował żądanie pozwu i wniósł o zasądzenia na rzecz R.S. od Skarbu Państwa – A.Ś. w C. kwoty 200.000 zł z tytułu zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powoda w trakcie odbywania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. W uzasadnieniu swego żądania wskazał, iż zdaniem powoda w A.Ś. w C. panują nieludzkie, ciężkie warunki bytowe, a powód był traktowany niehumanitarnie. Sąd ustalił, co następuje: R.S. został tymczasowo aresztowany w dniu 20 lipca 2010 roku. Został on umieszczony w A.Ś. w C. Powód przebywał w celach: • od 20 lipca 2010 roku do 3 sierpnia 2010 roku w celi numer 17 o powierzchni 9,02 m 2 (cela trzyosobowa) • od 3 sierpnia 2010 roku do 5 sierpnia 2010 roku w celi nr 23 o powierzchni 18,30 m 2 (cela sześcioosobowa) • od 5 sierpnia 2010 roku do 25 sierpnia 2010 roku w celi nr 25 o powierzchni 15,37 m 2 cela pięcioosobowa) --- STRONA 5 --- • od 25 sierpnia do 3 września 2010 roku w celi 26 o powierzchni 18,30 m 2 (cela sześcioosobowa) • od 3 września do 1 października 2010 roku w celi 30 o powierzchni 16,10 m 2 (cela pięcioosobowa) • od 1 października do 6 października 2010 roku w celi 20 o powierzchni 9,02 m 2 (cela trzyosobowa) • od 6 października do 7 października 2010 roku w celi nr 26 o powierzchni 18,30 m 2 (cela sześcioosobowa) • od 7 października do 5 listopada 2010 roku w celi nr 27 o powierzchni 16,10 m 2 (cela pięcioosobowa) • od 5 listopada do 18 stycznia 2011 roku w celi nr 15 o powierzchni 9,02 m 2 (cela trzyosobowa) • od 18 stycznia do 19 stycznia 2011 roku w celi nr 20 o powierzchni 9,02 m 2 (cela trzyosobowa) • od 19 stycznia do 21 stycznia 2011 roku w celi nr 31 o powierzchni 16,10 m 2 (cela pięcioosobowa) • od 21 stycznia do 11 marca 2011 roku w celi nr 15 o powierzchni 9,02 m 2 (cela trzyosobowa) • od 11 marca do 1 kwietnia 2011 roku w celi nr 28 o powierzchni 16,10 m 2 (cela pięcioosobowa) • od 1 kwietnia do 12 kwietnia 2011 roku w celi nr 23 o powierzchni 18,30 m 2 (cela sześcioosobowa). Dowód : notatka służbowa k -45 Wszystkie wymienione cele zostały wyposażone w kącik sanitarny wyposażony w miskę ustępową, spłuczkę dolnopłuk lub automat, umywalkę. W celach 23, 25-28 i 31 toaleta jest odgrodzona. Jej ściany są wykonane z materiału pełnego, nieprzezroczystego z --- STRONA 6 --- zamontowanymi drzwiami. W celach 15, 17 i 20 z uwagi na brak technicznej możliwości zabudowania kącika sanitarnego, został on odgrodzony nieprzezroczystą kotarą. Powyższe rozwiązanie zapewnia przebywającym osobom intymność i odgradza powyższe pomieszczenie od reszty powierzchni użytkowej. Wszystkie cele są oświetlone. Zamontowano w nich oświetlenie typu świetlówkowego. Natężenie światła w celach jest prawidłowe. W oknach znajdują się tzw. blindy – płyty zasłaniające okna i uniemożliwiające osadzonym kontakt z osobami przebywającymi na wolności. Jedzenie jest zgodne z ustalonymi dla każdego osadzonego normami. Warunki panujące w a.ś. w C. nie są najlepsze. Budynek wymaga remontu. Wyposażenie cel jest stare. Każdy osadzony ma łóżko i szafkę. Dowód : dokumenty k 49, 52 zeznania P.Ż. k - 173 zeznania M.M. k 202 3minuta 44 sekunda nagrania A.Ś. w C. zleca okresowo badanie drożności kanałów wentylacyjnych firmie kominiarskiej. Badanie te przeprowadzane są co pół roku. W październiku 2010 roku i kwietniu 2011 roku przeprowadzono kontrole drożności przewodów wentylacyjnych i kominowych na terenie A.Ś. w C. Jak wynika z protokołów kontroli wszystkie przewody wentylacyjne i kominowe są drożne. Dowód: dokumenty k 50 i 51 akt A.Ś. w C. ma również podpisaną umowę z firmą BAR, która w okresach comiesięcznych kontroluje w jednostce pojawianie się szkodników i profilaktycznie przeprowadza deratyzację i dezynsekcję wszystkich pomieszczeń. Dowód: dokumenty k – 53- 63 Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny ustalony został w oparciu o złożone do akt sprawy dokumenty oraz zeznania świadków: P.Ż. i M.M. oraz złożone do akt sprawy dokumenty. Sąd uznał zeznania świadków za w pełni wiarygodne. Są one spójne, logiczne i wzajemnie korespondują. Również złożone do akt dokumenty nie budziły wątpliwości Sądu. Dokumenty --- STRONA 7 --- te sporządzone zostały przez upoważnione organy, a ich treść nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania. W toku postępowania powód zmieniał treść żądania. Ostatecznie domagał się zasądzenia zadośćuczynienia za naruszenie jego godności osobistej związane z umieszczeniem w zbyt małej celi oraz za złe warunki bytowe i niehumanitarne traktowanie, co miało wpływ na jego zdrowie psychiczne. Powód domagał się ochrony prawnej wywodząc swoje uprawnienia z naruszenia jego dobra osobistego poprzez naruszenie art. 110 §2 k.k.w. Twierdził że poprzez fakt, iż został naruszony powołany przepis i nie miał zagwarantowanej powierzchni 3m 2 Skarb Państwa – A.Ś. wyrządził mu krzywdę. Dodatkowo domagał się zadośćuczynienia za złe warunki bytowe i niehumanitarne traktowanie, co naruszyło jego dobra osobiste (art. 23 i 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c.). W ocenie Sądu powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 30 Konstytucji RP przyrodzona i niezbywalna godność człowieka jest nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych. Obowiązek ten powinien być realizowany przede wszystkim tam gdzie Państwo działa w ramach imperium, realizując swoje zadania represyjne, których wykonanie nie może prowadzić do większego ograniczenia praw człowieka i jego godności, niż to wynika z zadań ochronnych i celu zastosowanego środka represji. Wymóg zapewnienia godziwych warunków odbywania kary pozbawienia wolności jest jednym z podstawowych wymogów demokratycznego państwa prawa. Obowiązek ten znalazł odzwierciedlenie w normach prawa międzynarodowego. Z art. 10 .1 Paktu Praw Osobistych i Publicznych z dnia 16 grudnia 1966 roku (Dz. U. z 1977 nr 38, poz. 167 i 169)wynika, iż każda osoba pozbawiona wolności będzie traktowana w sposób humanitarny i z poszanowaniem przyrodzonej godności człowieka. Podobne uregulowania znajdują się w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 grudnia 1950 roku (Dz. U. 1993 nr 61 poz. 284 ze zmianami). Konwencja ta stanowi, iż nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu. Konwencja nakłada także na władze poszczególnych Państw obowiązek zapewnienia osobom osadzonym w Zakładach Karnych godziwych i humanitarnych warunków odbywania kary pozbawienia wolności, nienaruszających godności ludzkiej. Obowiązek tan łączyć należy z obowiązkiem wynikającym --- STRONA 8 --- z art. 8 Konwencji poszanowania życia prywatnego obywateli i ich prawa do intymności. W odniesieniu do osób pozbawionych wolności należy rozumieć tan obowiązek jako obowiązek zapewnienia takich warunków bytowych i sanitarnych osadzonym w których ich godność osobista i prawo do intymności nie doznają istotnego uszczerbku. Powyższe obowiązki znajdują także odzwierciedlenie w przepisach Konstytucji Rzeczpospolitej (art. 40, 41, 47). Powód przebywał w A.Ś. w C. od 20 lipca 2010 roku. Kwestię osadzenia powoda w A.Ś. należy rozpatrywać w kontekście przepisów kodeksu karnego wykonawczego w szczególności art. 110§2 k.k.w. i kodeksu cywilnego w szczególności art. 23 i 24 k.c. oraz art. 448 k.c. Zgodnie z art. 24 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Polskie prawo nie przewiduje zamkniętego katalogu dóbr chronionych prawnie. Tym niemniej aby dochodzić zadośćuczynienia za ich naruszenie, nie wystarczy samo wskazanie zdarzenia, które spowodowało to naruszenie, ale także powód musi wskazać jakie konkretnie dobra osobiste zostały naruszone. Przy wyjaśnianiu istoty dóbr osobistych i związanych z nimi praw osobistych dominujący jest pogląd wskazujący, iż przy ocenie czy doszło do naruszenia dóbr osobistych decydujące znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ile to jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie to naruszenie. Podkreśla się przy tym, że przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, którego ochrony domaga się osoba zgłaszająca żądanie należy brać pod uwagę całokształt okoliczności, a nie np. zwrot wyrwany z całej wypowiedzi. (tak Komentarz do Kodeksu Cywilnego. Księga pierwsza. Część Ogólna Stanisław Dmowski, Stanisław Rudnicki, uwagi do art. 23 k.c. Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2007). Ocena czy doszło do naruszenia dobra osobistego danego podmiotu oparta jest na przesłankach subiektywnych i obiektywnych. Przepisy art. 23 i 24 k.c. w odniesieniu do ogólnej reguły dowodowej --- STRONA 9 --- nakładają na powoda obowiązek wykazania, iż doszło do naruszenia jego dobra osobistego i wskazania jakie dobro zostało naruszone. Przepisy art. 23 i 24 k.c. konstruują domniemanie bezprawności działania. W tej sytuacji na pozwanym ciąży obowiązek udowodnienia, iż jego działanie nie było bezprawne. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyrok z 7 kwietnia 2009 roku (M.P.Pr. 2009/12/642) do powstania roszczeń określonych w art. 24 k.c. nie jest wystarczająca sama bezprawność działania sprawcy. Niezbędny jest także skutek tego działania w postaci naruszenia jednego z dóbr osobistych, o których mowa w art. 23 k.c. Z treści art. 24§1 k.c. wynika jednoznacznie, iż ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym. Przesłanka bezprawności działania jest przesłanką konieczną do udzielenia ochrony o charakterze niemajątkowym. Przesłanka bezprawności działania jest ujmowana w kodeksie cywilnym szeroko. Przyjmuje się mianowicie, że bezprawne jest każde działanie sprzeczne z normami prawnymi, a nawet z porządkiem prawnym oraz zasadami współżycia społecznego. W orzeczeniu z 19 października 1989 roku (II Cr 419/89 OSP 11-12/90, poz. 377) Sąd Najwyższy wskazał, iż za działania bezprawne uważa się każde działanie naruszająco dobro osobiste, jeśli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności usprawiedliwiających je. Sąd Najwyższy wskazał, iż do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych zalicza się: działanie w ramach porządku publicznego- tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, wykonywanie prawa podmiotowego, zgodę pokrzywdzonego, działanie w obronie uzasadnionego interesu społecznego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt omawianej sprawy wskazać należy, iż powód domagał się zadośćuczynienia za naruszenie jego dobra osobistego w postaci godności osobistej w związku z pobytami w przeludnionych celach. Do naruszenia godności doszło na skutek osadzenia go w Areszcie Śledczym w celi o mniejszej powierzchni niż 3m 2 na jednego osadzonego. Również panujące w celi warunki sanitarno-bytowe godziły w godność osobistą R.S. Zgodnie z przedstawionym wyżej poglądem na powodzie ciążył obowiązek wykazania, iż doszło do zdarzenia naruszającego dobro osobiste i wskazania jakie dobro zostało naruszone. Przepis art. 24 k.c. konstruuje domniemanie bezprawności działania osób naruszających dobro osobiste. --- STRONA 10 --- Zgodnie z art. 41.1 Konstytucji RP każdemu zapewnia się nietykalność osobistą i wolność osobistą. Pozbawienie lub ograniczenie wolności może nastąpić tylko na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Powód trafił do A.Ś. w C. na mocy decyzji Sądu. W postępowaniu tym powód nie kwestionował zasadności jego tymczasowego aresztowania. Powód nie wykazał, aby w trakcie pobytu w A.Ś. w C. przebywał w przeludnionych celach. Poza ogólnym odwołaniem się do przeludnienia w celach powód nie wskazał szczegółowo kiedy i w jakiej celi przebywał. Nie wskazał także które z cel i w jakim okresie były przeludnione. Z dołączonej przez pozwaną dokumentacji wynika, iż liczba osób przebywających w celi była zgodna z normami powierzchni na jednego osadzonego. Świadek P.Ż. wskazywał, iż przebywał z powodem w jednej celi, której powierzchnia odpowiadała normie 3m 2 na jednego osadzonego. Świadek M.M. wskazywał, iż przebywał z powodem w celi nr 23. W jego ocenie cela ta była przeludniona. Wskazywał, iż cela była 5-cio osobowa, a przebywało w niej 6 osadzonych. Okoliczność taj jednak nie znajduje odzwierciedlenia w dokumentacji nadesłanej z A.Ś. Jak wynika ze złożonych dokumentów cela nr 23 ma powierzchnię ponad 18m 2 i została przeznaczona dla 6 osadzonych. W tej sytuacji pobyt 6 osób w celi sześcioosobowej nie może zostać uznany za działanie bezprawne naruszające dobra osobiste powoda. Powód nie wykazał także, aby warunki bytowe panujące w celach były niezgodne z obowiązującym prawem. Wyposażenie cel odpowiadało przepisom rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 października 2003 r. w sprawie warunków bytowych osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. 03.186.1820). Przeprowadzone kontrole warunków bytowych panujących w celach nie potwierdziły złych warunków bytowych i niezgodności wyposażenia cel w niezbędne meble. Warto podkreślić, iż obowiązujące przepisy nadal dopuszczają możliwość wydzielenia konta sanitarnego i odgrodzenie go od reszty celi kotarą. Niewątpliwie warunki panujące w A.Ś. nie są komfortowe. Budynki są stare i wymagają remontów. Nie mniej wyposażenie cel i warunki bytowe gwarantowane wszystkim osadzonym zgodne są z obowiązującymi przepisami. Jak wynika z dołączonych do akt dokumentów w A.Ś. w C. na bieżąco monitorowane są warunki bytowe panujące w celach. Badane jest natężenie światła, drożność kanałów wentylacyjnych i kominowych, przeprowadzana są deratyzacje i dezynfekcje. Wszystkie cele wyposażone są w kąciki sanitarne. Jedzenie dla osadzonych było zgodne z przysługującymi im racjami --- STRONA 11 --- żywnościowymi. Należy podkreślić, iż A.Ś. w C. przebywają osoby, co do których orzeczono tymczasowe aresztowanie. Celem tymczasowego aresztowania jest izolowanie osoby osadzonej od świata zewnętrznego tak by uniemożliwić jej utrudniania toczącego się postepowania karnego. Jednym z elementów zapewniających pełną izolację osadzonych są tzw. blindy, czyli płyty zasłaniające okna. Płyty te uniemożliwiają osadzonym nawiązanie kontaktu z osobami przebywającymi na wolności i utrudniają ewentualny kontakt między osadzonymi w różnych celach. Trudno uznać, aby stosowanie tego rodzaju zabezpieczeń naruszało dobra osobiste powoda. Zgodnie z ogólną regułą postępowania dowodowego wyrażoną w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. To na powodzie ciążył obowiązek wykazania, że doszło do naruszenia jakichkolwiek dóbr osobistych. Powód nie wskazał także na czym miało polegać niehumanitarne traktowanie i nie złożył żadnych wniosków dowodowych w tym zakresie. W postepowaniu powód nie wykazał także, aby czasie jego pobytu utracił zdrowie psychiczne. Powód nie wykazał również aby na skutek złej opieki dentystycznej utracił zęba. W tym zakresie nie złożył żadnych wniosków dowodowych. Mając powyższe okoliczności na uwadze powództwo w zakresie zadośćuczynienie za naruszenie dóbr osobistych należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł zgodnie z powołanymi przepisami jak w sentencji orzeczenia. O kosztach orzeczono w myśl art. 98 k.p.c. zgodnie z którym osoba przegrywająca proces obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia swych praw i celowej obrony. Do niezbędnych kosztów zalicza się m.in. koszty zastępstwa procesowego w toku postępowania. Koszty zastępstwa procesowego do uiszczenia których zobowiązany jest powód zostały ustalone w oparciu o Zgodnie z §6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.02.163.1349 ze zmianami).