Wyrok I C 221/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 września 2013 roku Sąd Okręgowy w Białym

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 221/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 września 2013 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Elżbieta Małgorzata Kudrycka-Jarosz Protokolant: Katarzyna Sokół po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 roku w Białymstoku na rozprawie sprawy z powództwa A. M. I. przeciwko W. U. i J. U. o zapłatę I. Oddala powództwo; II. Odstępuje od obciążenia powódki kosztami zastępstwa procesowego na rzecz pozwanych. UZASADNIENIE Powódka A. M. I. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą P.W. (...)w B. pozwem z dnia 5 lutego 2013 roku wniosła o nakazanie pozwanym W. U. i J. U. złożenia oświadczenia woli, którego treścią jest przeniesienie przez pozwanych na rzecz powódki A. M. I. prawa własności nieruchomości niezabudowanej położonej w miejscowości Z., gmina C., powiat (...), województwo (...), oznaczonej numerem geodezyjnym działki (...) położonej w obrębie ewidencyjnym Z., o powierzchni 2,06 ha, dla której Sąd Rejonowy w Białymstoku prowadzi księgę wieczystą nr (...), w wykonaniu zobowiązania do zwrotu przedmiotu bezpodstawnego wzbogacenia pozwanych względem powódki oraz zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według spisu kosztów. Na wypadek nieuwzględnienia tego żądania powódka ewentualnie wniosła o zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz powódki kwoty 80.000 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za okres od dnia 15 stycznia 2013 roku do dnia zapłaty i zasądzenie od pozwanych kosztów procesu(k. 2-35). Uzasadniając żądanie pozwu wskazała, że w oparciu o umowę z dniu 16 listopada 2011 o roboty budowlane oraz zawartą w tym samym dniu umowę cesji wierzytelności ze wskazanej umowy o roboty budowlane zawartą ze Z. --- STRONA 2 --- R. prowadzącym działalność pod nazwą (...) przysługuje jej wierzytelność w kwocie 135.300 złotych, która została potwierdzona nakazem zapłaty wydanym przez Sąd Okręgowy w Białymstoku w dniu 8 lutego 2012 roku. Powódka wskazała, iż w wyniku działań dłużnika Z. R., pomimo cesji wierzytelności, wynagrodzenie za wykonane przez powódkę roboty budowlane zostały przelane na konto wskazane przez dłużnika, a należące do jego żony J. R.. W ocenie powódki z uzyskanej przez dłużnika kwoty korzyść uzyskał pozwany W. U., który faktycznie kierował działalnością gospodarczą (...). Pieniądze znajdujące się na koncie J. R. zostały bowiem wypłacone przez pozwaną J. U., która miała pełnomocnictwo do rachunku J. R.. W ocenie powódki z uzyskanych środków, w dniu 27 stycznia 2012 roku, pozwani nabyli na mocy umowy sprzedaży nieruchomość za cenę 80.000 złotych, za którą zapłacili gotówką. Przeprowadzone postępowania egzekucyjne wykazały, że Z. R. jest niewypłacalny. Również pozwani są dłużnikami niewypłacalnymi. Powódka wywodziła ze wskazanych okoliczności, że przysługuje jej wobec pozwanych roszczenie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia oraz obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia. Pozwani za kwotę otrzymaną bezpodstawnie, kosztem powódki nabyli nieruchomość, co, zdaniem powódki, uzasadnia jej żądanie przeniesienia własności tej nieruchomości jako surogatu bezpodstawnie uzyskanej przez pozwanych korzyści. W toku procesu powódka rozszerzyła podstawę prawną żądania wskazując, iż podstawa faktyczna pozwu wypełnia również przesłanki odpowiedzialności deliktowej w oparciu o przepis art. 422 kc w zw. a art. 415 kc. W ocenie powódki, pozwani współpracowali bowiem z dłużnikiem Z. R., a co najmniej pomagali mu w bezprawnym i podstępnym uzyskaniu środków od Gminy C., które przysługiwały powódce na mocy umowy cesji wierzytelności z umowy o roboty budowlane. Następnie świadomie skorzystali z wyrządzonej powódce szkody kupując nieruchomość w Z. (k. 185-192). Pozwany W. U. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (k. 119-125). Pozwany wskazywał brak jakichkolwiek podstaw do kierowania przez powódkę żądań wzglądem niego i pozwanej. W ocenie pozwanego powódka nie udowodniła, że pozwani pobrali z rachunku J. R. jakąkolwiek kwotę i przeznaczyli ją na zakup nieruchomości. Podkreślał, iż stosunek zobowiązaniowy łączył powódkę ze Z. R. i to od niego powódka powinna dochodzić zapłaty za wykonanie umowy. W dalszej kolejności powódka powinna wystąpić do inwestora Gminy C., która wbrew twierdzeniom powódki wiedziała o pracach przez nią wykonywanych i w sposób dorozumiany wyraziła zgodę na podwykonanie, zatem na podstawie art. 647 1 k.c. pozostaje zobowiązana do zapłaty na rzecz podwykonawcy solidarnie ze zleceniodawcą. Odnosząc się do umowy cesji łączącej powódkę ze Z. R. wskazał, iż powódka ponosi negatywne konsekwencje niedołożenia starań w zakresie zawiadomienia Gminy C. o istnieniu umowy. Pozwana J. U. wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego (k. 129-132). Uzasadniając swoje stanowisko podzieliła stanowisko i okoliczności podniesione przez pozwanego a nadto podkreśliła, że nie posiadała wiedzy czy należność za wykonanie umowy stanowiła świadczenie należne powódce, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości, a zatem czy powódka wykonała należycie obowiązki wynikające z umowy zawartej ze Z. R.. Sąd ustalił, co następuje: Bezspornym było, że dniu 16 listopada 2011 roku A. M. I. prowadząca działalność gospodarcza pod nazwą P.W. (...)zawarła ze Z. R. prowadzącym działalność pod nazwą (...) umowę nr (...) o roboty budowlane obejmujące wstawienie krawężnika najazdowego oraz kompleksowe wykonanie nawierzchni z kostki brukowej. Wynagrodzenie powódki za wykonanie robót ustalone zostało na kwotę 135.300 złotych. Niekwestionowana była jakość robót wykonanych przez powódkę. Umowa zawarta była w ramach podwykonania robót na rzecz Gminy C., na której zlecenie, Z. R. jako główny wykonawca w ramach umowy nr (...)z dnia 4 lipca 2011 wykonać miał zadanie: „Zagospodarowanie centrum wsi I.”. Aneksem do umowy nr (...)z dnia 12 września 2011 zawartej między Gminą C. a Z. R. ustalono, że płatność za wykonane przez Z. R. roboty zostanie dokonana przelewem na wskazane konto bankowe, którego posiadaczem była J. R.. (aneks do umowy nr (...)k. 49). --- STRONA 3 --- W dniu 16 listopada 2011 roku A. M. I.i Z. R. zawarli umowę cesji wierzytelności przysługującej Z. R. na mocy umowy nr (...)z dnia 4 lipca 2011 roku zawartej z Gminą C., którą to wierzytelność A. M. I.nabyła do kwoty wynagrodzenia wynikającego z umowy o wykonanie robót nr (...). Z. R. nie powiadomił jednak Gminy C. o zawartej umowie (umowa k. 39, pismo Gminy C. k. 53). Wskutek czego Gmina C. w dniu 24 stycznia 2012 roku dokonała płatności w formie dwóch przelewów na wskazany w aneksie do umowy numer rachunku tytułem zapłaty wynagrodzenia Z. R., w kwocie 356.503,10 złotych oraz w kwocie 428.912,98 złotych wywiązując się z zobowiązania łączącego ją ze Z. R.. Poza sporem pozostawała również okoliczność, iż Z. R. nie zapłacił A. I.należnego jej z tytułu wykonania prac budowlanych wynagrodzenia. (potwierdzenia przelewów k. 50-51) W dniu 25 stycznia 2012 roku z konta J. R. dokonano wypłaty gotówkowej w kwocie 80.000 złotych. W dniu 26 stycznia 2012 roku natomiast wypłacono gotówkę w kwocie 550.000 złotych. (twierdzenia pozwu k.18) Sąd Okręgowy w Białymstoku nakazem zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 8 lutego 2012 roku w sprawie VII GNc (...)nakazał Z. R. zapłacić na rzecz A. M. I.kwotę 135.300 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 14 stycznia 2012 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 5309 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. (nakaz zapłaty k. 38) W toku prowadzonego przez powódkę postępowania egzekucyjnego ustaliła ona, iż dniu 15 lutego 2012 roku Z. R. i J. R. zawarli umowę o częściowy podział majątku wspólnego w formie aktu notarialnego, na mocy której J. R. uzyskała wyłączne prawo własności spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nr (...) przy ulicy (...) w B.. Sąd Okręgowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 roku w sprawie I C (...) uznał tę czynność za bezskuteczną w stosunku do A. I. (1). (wyrok k. 40) Z. R. jest niewypłacalny i prowadzona przeciwko niemu egzekucja wierzytelności objętej tytułem wykonawczym w postaci nakazu zapłaty z dnia 8 lutego 2012 roku w sprawie VII GNc (...)nie doprowadziła do zaspokojenia roszczenia A. I.. (zawiadomienie o zajęciu k. 44, informacja banku k. 45, zawiadomienie k. 46, informacja komornika k. 47-48, zeznania P. K. w sprawie 1 Ds. (...)k. 180). Niesporne było, że dniu 27 stycznia 2012 roku W. U. i J. U. nabyli na mocy umowy sprzedaży zawartej ze sprzedającymi N. B. i L. B. (1) w formie aktu notarialnego przed notariuszem M. D. nieruchomość rolną niezabudowaną oznaczoną numerem geodezyjnym (...) o powierzchni 2,06 ha położoną w obrębie Z., gmina C. za cenę nabycia w kwocie 80000 złotych, którą zapłacili przed zawarciem umowy. (akt notarialny k. 61-66, zeznania L. B. (1) k. 182, zeznania N. B. k. 182). Pismem z dnia 7 stycznia 2013 roku A. I.wezwała W. U. i J. U. do zapłaty kwoty 135.300 złotych tytułem zwrotu wynagrodzenia za wykonane roboty w terminie do 14 stycznia 2013 roku. (wezwanie k. 80-83) Sąd zważył, co następuje: W sprawie bezsporna była okoliczność istnienia wierzytelności powódki w stosunku do Z. R. z tytułu wynagrodzenia za wykonanie zleconych przez niego powódce robót budowlanych. Pozwani nie kwestionowali także faktu zawarcia umowy cesji wierzytelności przysługującej Z. R. z tytułu wynagrodzenia za wykonanie robót budowlanych w stosunku do inwestora Gminy C., na mocy której powódka nabyła tą wierzytelność. Strony były zgodne także co do tego, że należność z tytułu wynagrodzenia przysługująca na mocy umowy cesji wierzytelności powódce, została przez dłużnika Gminę C. zapłacona na rzecz Z. R. w drodze przelewu na konto należące do J. R.. Okoliczności te wskazywały jednak na podstawy odpowiedzialności Z. R. względem powódki. Podstaw odpowiedzialności pozwanych powódka upatrywała w okoliczności, iż z konta J. R., na które wpłynęło wynagrodzenie za wykonanie umowy (...)z dnia 4 lipca 2011 uregulowane zostały zobowiązania pozwanych (k. 18) a nadto nastąpiła gotówkowa wypłata kwoty 80.000zł która to kwota odpowiadała wartości nabytej przez pozwanych --- STRONA 4 --- niezabudowanej nieruchomości rolnej oznaczonej numerem geodezyjnym (...) o powierzchni 2,06 ha położonej w obrębie Z., gmina C.. W okolicznościach tych powódka upatrywała bezpodstawnego wzbogacenia pozwanych jej kosztem a nadto wskazywała, przesłanki odpowiedzialności deliktowej w postaci bezprawności działania pozwanych i świadomego skorzystanie z wyrządzonej powódce szkody. Wskazywała, że jej roszczenie względem pozwanych jest uzasadnione ich celowym działaniem prowadzącym do uniemożliwienia jej uzyskania świadczenia z tytułu wynagrodzenia za wykonane prace. Zadaniem Sądu było zatem w pierwszej kolejności ustalenie, w odniesieniu do podniesionych przez strony twierdzeń, czy w sprawie zachodziły okoliczności uzasadniające odpowiedzialność pozwanych z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, a następnie rozważenie zaistnienia przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej. W myśl art. 405 k.c. kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Jeżeli ten, kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, rozporządził korzyścią na rzecz osoby trzeciej bezpłatnie, obowiązek wydania korzyści przechodzi na tę osobę trzecią (art. 407 k.c.). Przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu stosuje się także do świadczenia nienależnego. Według art. 410 § 2 k.c. świadczenie jest nienależne, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia. Przesłankami powstania roszczenia z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia są: wzbogacenie jednego podmiotu, zubożenie drugiego podmiotu, związek między wzbogaceniem a zubożeniem i bezpodstawność wzbogacenia. Okoliczności sprawy wskazują, iż fakt nieuzyskania przez powódkę wynagrodzenia za wykonane roboty budowlane jest ściśle związany z działaniem Z. R., to on bowiem nie zawiadomił inwestora ani o podwykonaniu przez powódkę prac w ramach łączącej strony umowy, ani o umowie cesji wierzytelności z tytułu umowy z podwykonawcą. Zgodnie z przepisem art. 512 kc dopóki zbywca nie zawiadomił dłużnika o przelewie, spełnienie świadczenia do rąk poprzedniego wierzyciela ma skutek względem nabywcy, chyba że w chwili spełnienia świadczenia dłużnik wiedział o przelewie. Pismo Gminy C. wskazuje wprost, iż nie miała ona wiedzy o umowie cesji, wykonała zatem swoje zobowiązanie do zapłaty wynagrodzenia zgodnie z umową łączącą ją ze Z. R.. (k.53). Bezsporna pozostawała okoliczność, iż zapłata za roboty budowlane wykonane na mocy umowy (...)z dnia 4 lipca 2011 dokonana została w formie dwóch przelewów na konto wskazane przez Z. R. w aneksie do umowy. Niekwestionowanym był również fakt, iż właścicielką konta była J. R.. W celu zwolnienia się z zobowiązania dłużnik powinien świadczyć na rzecz wierzyciela – bezpośrednio do jego rąk albo do rąk osoby uprawnionej do przyjęcia świadczenia. Uprawnienie innej osoby do przyjęcia świadczenia ( w niniejszej sprawie J. R.) może zaś wynikać z woli wierzyciela (art.452 kc). Wola wierzyciela (Z. R.) została w tym przypadku wyrażona w aneksie do umowy z dnia 12 września 2011 (k. 49). W świetle tych okoliczności wskazać należy, iż spełnienie świadczenia na konto J. R. było skuteczne. Z. R. mógł bowiem wybrać zarówno formę spełnienia świadczenia jak i osobę, na rzecz której to nastąpi, co też uczynił. Odrębną kwestią pozostaje, iż część z przelanej przez dłużnika (Gminę C.) kwoty należna była na mocy umowy cesji powódce. Wskazać jednak należy, iż zapłata dokonana przez dłużnika na rzecz poprzedniego wierzyciela (cedenta) w związku z niewykonaniem przez tegoż wierzyciela obowiązku powiadomienia dłużnika o przeniesieniu wierzytelności powodowała odpowiedzialność kontraktową Z. R. wobec powódki jako nabywcy wierzytelności na zasadach ogólnych dotyczących wykonania zobowiązań i skutków ich niewykonania (art. 471 i nast. k.c.). (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 18 grudnia 2003 r. I ACa 850/03), nie miała zaś wpływu na skuteczność samego spełnienia świadczenia. Podstawą przelania na wskazane przez wierzyciela (Z. R.) konto pieniędzy przez dłużnika (Gminę C.) była łącząca strony umowa (...)z dnia 4 lipca 2011r. o roboty budowlane. Wykluczyć zatem należy, aby zaistniały przesłanki określone w przepisie art. 407 kc przewidującego skutki bezpłatnego rozporządzenia bezpodstawną korzyścią na --- STRONA 5 --- rzecz osoby trzeciej, albowiem Z. R. nie był bezpodstawnie wzbogacony. Bezpodstawną korzyść powódka określiła jako wypłatę kwoty 80.000zł, odpowiadającą cenie zakupionej przez pozwanych nieruchomości. Przelana na konto J. R. kwota znajdowała podstawę w umowie (...)z dnia 4 lipca 2011r. o roboty budowlane. Skuteczne spełnienia świadczenie gwarantowało J. R. możliwość swobodnego dysponowania środkami. Powódka posiadała zaś względem Z. R. roszczenia określone w przepisie art. 471kc. Zatem przekazanie pozwanym środków z konta J. R. nie stanowi o ich odpowiedzialności z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia. Przy czym powódka nie zdołała wykazać, iż faktycznie to pozwani dokonali wypłaty wskazanej kwoty 80.000zł. W zaistniałym stanie faktycznym nie sposób również ustalić związku przyczynowego pomiędzy zubożeniem a wzbogaceniem. W judykaturze wskazuje się, że konieczną przesłanką roszczenia opartego na przepisie art. 405 k.c. jest istnienie współzależności pomiędzy powstaniem korzyści w majątku wzbogaconego a uszczerbkiem w majątku zubożonego. Ta współzależność polega przede wszystkim na tym, że zarówno korzyść, jak i uszczerbek są wynikiem jednego zdarzenia (wyrok SN z dnia 18 grudnia 1968 r., I CR 448/68, LEX nr 6431; wyrok SN z dnia 22 listopada 2006 r., V CSK 289/06, LEX nr 391791). Tymczasem w niniejszej sprawie wzbogacenie pozwanych miało nastąpić w wyniku odebrania przez pozwaną J. U. środków z rachunku J. R. przelanych przez dłużnika Gminę C.. Zubożenie powódki natomiast miało nieco bardziej złożone przyczyny nieodłącznie związane z działaniami Z. R.. Powódka nie wykazała zatem przesłanek umożliwiających uwzględnienie jej roszczenia w oparciu o przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu. W ocenie Sądu materiał dowodowy sprawy nie dał również podstaw do uwzględnienia żądania w oparciu o odpowiedzialność deliktową. Faktem jest, iż ochrona wierzytelności w ramach reżimu odpowiedzialności deliktowej na podstawie art. 415 kc jest aprobowana w doktrynie. Tym niemniej naruszenie wierzytelności, aby rodziło odpowiedzialność deliktową musi być bezprawne, a bezprawność ta musi leżeć gdzie indziej, niż w samym fakcie naruszenia wierzytelności. O ile naruszenie praw bezwzględnych jest zachowaniem bezprawnym w rozumieniu przepisów odpowiedzialności deliktowej i może uzasadniać odpowiedzialność odszkodowawczą naruszenie wierzytelności, nigdy nie jest naruszeniem prawa bezwzględnego. Zatem naruszenie wierzytelności (ingerencja w stosunek zobowiązaniowy łączący inne osoby) może rodzić odpowiedzialność deliktową jeśli zachowanie osoby trzeciej będzie naruszało normy powszechnie obowiązujące, a nie tylko treść stosunku zobowiązaniowego. Dotyczy to zatem sytuacji, w której zachowanie osoby trzeciej jest skierowane na wyrządzenie szkody wierzycielowi w stosunku obligacyjnym (M. Kaliński „Szkoda na mieniu i jej naprawienie”, C.H. Beck 2011, str.247-250). W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania, iż pozwani nawet jeśli uzyskali środki z konta J. R., kierowali się w swych działaniach wyrządzeniem szkody powódce a nie uzyskaniem korzyści. Ich działanie z pewnością nie pozostało bez wpływu na wierzytelność powódki, jednak nie jest to wystarczające przy braku zamiaru kierunkowego. Poza tym okoliczność uzyskania przez pozwanych pieniędzy z konta J. R. nie został przez powódkę wykazany w sposób jednoznaczny. Fakt, iż cena zakupu nieruchomości (na tę okoliczność zeznawali świadkowie L. B. (2) k. 182) i N. B. k. 182) i kwota wypłacona z konta J. R. są tożsame nie jest wystarczającym dowodem. Konstrukcja deliktowego naruszenia wierzytelności może zatem opierać się wyłącznie na negatywnej ocenie działania osoby naruszającej ze względu na cel takiego działania (świadome dążenie do wyrządzenia szkody innej osobie). Oznacza to, że pierwszą przesłanką odpowiedzialności jest wiedza o prawie przysługującym wierzycielowi. Drugą przesłanką jest to, aby działanie sprawcy jako swój główny lub wyłączny cel miało uniemożliwienie realizacji tego prawa ze szkodą dla wierzyciela. Przesłanki te w niniejszej sprawie nie zostały przez powódkę wykazane. Reasumując art. 415 kc nie może być podstawą obowiązku poszanowania cudzej wierzytelności, ponieważ przepis ten w ogóle nie stanowi żadnych obowiązków oprócz obowiązku naprawienia szkody wyrażona w nim przesłanka --- STRONA 6 --- bezprawności czynu polega na tym, że zachowanie musi być uznane za bezprawne, ze względu na jakąś normę prawną lub moralną, by mogło rodzić odpowiedzialność. W świetle powyższych wywodów stanowczo należy podważyć również zasadność roszczenia powódki w oparciu o przepis art. 422 kc. Na podstawie wskazanego przepisu odpowiedzialność odszkodowawczą ponoszą trzy podmioty: a) ten, kto nakłonił bezpośredniego sprawcę szkody do jej wyrządzenia (podżegacz), b) ten, kto był pomocny sprawcy szkody (pomocnik), c) ten, kto świadomie skorzystał z wyrządzonej drugiemu szkody (np. paser). Zarówno podżegacz, pomocnik, jak i ten, kto świadomie skorzystał z wyrządzonej szkody odpowiadają za szkodę na zasadzie winy, bowiem wina stanowi przesłankę ich odpowiedzialności (por. wyrok SN z dnia 23 stycznia 2007 r., III CSK 338/06, OSNC 2007, nr 12, poz. 187, Biul. SN 2007, nr 5, s. 12, M. Praw. 2008, nr 10, s. 534). Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na powódce, która w ocenie Sądu nie wykazała winy pozwanych, nadto w świetle rozważań na tle przepisu art. 415 kc uznać należy, iż czynem niedozwolonym nie może być samo naruszenie wierzytelności. Brak jest bezprawności działań pozwanych, którzy w sposób legalny weszli w posiadanie nieruchomości na podstawie umowy z oznaczoną numerem geodezyjnym (...) o powierzchni 2,06 ha położoną w obrębie Z., gmina C.. Nawet zakładając, iż pieniądze na jej zakup uzyskali z konta J. R., w ich posiadanie również weszli w sposób legalny. Jak z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, J. R. weszła w ich posiadanie na podstawie skutecznie spełnionego świadczenia przez Gminę C.. Sąd oddalił wnioski dowodowe powódki zmierzające do uzyskania materiałów z toczącego się postępowania karego oraz wniosek o zawieszenia postępowania w związku z toczącym się równolegle postępowaniem karnym i cywilnym. Wnioski te nie miały znaczenia dla rozpoznania sprawy wobec nie spełniania przesłanek odpowiedzialności pozwanych ze wskazanych przez powódkę podstaw. Ścisłe powiązanie postępowania cywilnego z toczącym się postępowaniem karnym jest bezprzedmiotowe, bowiem inne są cele tych postanowień, zebrany w postępowaniu karnym materiał dowodowy opiera sie głownie na dowodach ze źródeł osobowych i przy tak sformułowanej podstawie powództwa nie ma znaczenia. Wobec braku zaistnienia przesłanek z art. 405 i nast. k.c. oraz art. 415 k.c., powództwo podlegało oddaleniu. Mając na uwadze szczególny charakter sprawy, fakt, iż powódka za właściwe wykonane zobowiązanie nie może uzyskać wynagrodzenia co rzutuje z pewnością na jej sytuację materialną Sąd postanowił w oparciu o przepis art. 102 kpc odstąpić od obciążenia powódki kosztami zastępstwa procesowego na rzecz pozwanych.