Postanowienie I C 218/14 Uzasadnienie Powód K . W . wystąpił z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa Sądowi Okręgow

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 218/14 Uzasadnienie Powód K . W . wystąpił z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa Sądowi Okręgowemu w Z . G . oraz Okręgowej Radzie Adwokackiej, w którym domagał się nakazania pozwanemu podjęcia prawnych działań w celu usu nięcia skutków bezprawnego i niesprawiedliwego skazania powoda na karę pozbawienia wolności w sprawie karnej o sygn. akt VII Ka … … … . w terminie 30 dni od dnia wydania wyroku oraz zasądzenia na rzecz powoda, od pozwanych solidarnie zadośćuczynienia pienię żnego w kwocie 80.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 7 maja 2014r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu swojego żądania powód podniósł, iż Sąd Okręgowy w Z . G . wyrokiem z dnia 29 marca 2012r. w sprawie VII Ka … … … . utrzymał w mocy wyrok sądu Rejon owego w Ś . z dnia 14 listopada 2011r. w sprawie VI K … … … . , skazujący powoda za przestępstwo z art. 224 § 2 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na kary 8 i 6 miesięcy pozbawienia wolności. W postępowaniu w I instancji powód miał wyznaczonego obrońcę z urzędu. Jednocześnie powód podniósł, że materiał dowodowy zgormadzony w postępowaniu karnym nie dawał podstaw do przypisaniu mu odpowiedzialności karnej za oba przestępstwa i tym samym pozbawienia go wolności. Zdaniem powoda Sąd Okręgowy dokonując oceny dowodów działał bezprawnie i całkowicie dowolnie, brak było bowiem podstaw do przypisania powodowi w/w przestępstw. Pozwany Okręgowa Rada Adwokacka odpowiada natomiast za adwokata, który zaniechał złożenia apelac ji od wyroku sądu I instancji z dnia 14 listopada 2011r. czym przyczynił się do szkody. Skutkiem bezprawnych zdaniem powoda zachowań pozwanych jest pozbawienie go wolności. Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014r. Sąd Okręgowy w Z . G . odrzucił pozew wobec pozwanego Okręgowej Radzie Adwokackiej w Z . G . Powód w pismach z dnia 2 lipca 2014r. /k. 26/ i z dnia 15 września 2014r. /k. 35/ zmodyfikował pozew w ten sposób, że wskazał, iż pozwanym winna być Izba Adwokacka w Z . G . . W odpowiedzi na pozew pozwany ad. 1 Skarb Państwa reprezentowany przez Prezesa Sądu Okręgowego w Z . G . zastępowany przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych na r zecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany zarzucił, iż powód przede wszystkim winien był wykazać jakie dobro osobiste zostało naruszone, udowodnić istnienie działania lub zaniechania sprawcy k rzywdy niemajątkowej istnienie tejże krzywdy oraz związek przyczynowy między krzywdą a działaniem lub zaniechaniem sprawcy, a ponadto udowodnić winę sprawcy. Natomiast powód nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie swoich roszczeń i nie wykazał prz esłanek odpowiedzialności Skarbu Państwa. W działaniach pozwanego Skarbu Państwa nie można dopatrzeć się żadnej bezprawności, gdyż wszystkie podjęte czynności wynikały z obowiązujących przepisów. Jednocześnie pozwany wskazał, iż zgodnie z art. 11 k.p.c. Są d jest związany ustaleniami dokonanymi przez sąd w postepowaniu karnym. --- STRONA 2 --- Powód w piśmie procesowym z dnia 8 października 2014r. /k. 59 – 61 / ustosunkował się do twierdzeń pozwanego ad.1 zawartych w odpowiedzi na pozew wskazując, iż wykazał w pozwie narusz enia dobra osobistego w postaci wolności. Nadto podniósł, iż swoje roszczenie opiera na zarzucie naruszenia art. 440 k.p.k. i art. 438 pkt 2 k.p.k. Zdaniem powoda niewypełnienie nakazu wyrażonego tymi przepisami skutkuje rażącą niesprawiedliwością orzeczen ia jest to bowiem bezwzględna przyczyna odwoławcza. Dlatego też zdaniem powoda utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku było bezprawne i w konsekwencji naruszyło dobro osobiste w postaci wolności. Pozwany ad 2. Izba Adwokacka w Z . G . zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika w odpowiedzi na pozew wni ósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew pozwany zarzucił, iż powództwo jest niezasadne, albowiem brak jest odpowiedzialności Izby Adwokackiej w Z . G . za zaniechania adwokata przy wykonywaniu czynności zawodowych – obowiązków obrończych. Ponadto powód nie wykazał naruszenia dobra osobistego ora z przesłanki bezprawności. Jednocześnie pozwany podniósł, iż sąd cywilny zawiązany jest ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku. W konsekwencji wyłączona jest możliwość dochodzenia roszczeń w sposób sprzeczny z ustaleniami wyroku kar nego. W piśmie procesowym z dnia 2 stycznia 2015r. /k.81/ powód ustosunkował się do odpowiedzi na pozew pozwanego ad 2. i wskazał , że dowody z akt sprawy VI K … … … … . świadczą o winie pozwanych. Jednocześnie podniósł, iż w postępowaniu karnym nie został przeprowadzony dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy , zaś jego przeprowadzenie w niniejszym postępowaniu może być ocenione w trybie art. 233 k.p.c. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Prokurator Prokuratury Rejonowej w Ś . skierował do sąd u akt oskarżenia przeciwko K . W . , w którym oskarżył go o czyny z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 13 §1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. , art. 216 § 1 k .k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 190 § 1 k.k. w zw. a art. 64 § 1 k.k. K . W . skierował do Sądu Rejonowego w Ś . Zamiejscowy VI Wydział Karny w S . wniosek o dobrowolne poddanie się karze w łącznym wymiarze 10 miesięcy pozba wienia wolności i 400 zł grzywny. (dowód: akt oskarżenia w sprawie 3 Ds. 226/11/s – k. 89 – 91; wniosek o dobrowolne poddanie się karze – k. 92) W toku postępowania sądowego w sprawie VI K … … … … została wydana opinia psychiatryczno – psychologiczna. Z j ej treści wynika, że nie stwierdzono u K . W . upośledzenia umysłowego jak i choroby psychicznej w sensie psychozy ani zaburzeń czynności psychicznych, które miałyby wpływ na dyspozycję poczytalności. Rozpoznano natomiast osobowość nieprawid łową dyssocjalną i zespół uzależnienia od alkoholu. (dowód: opinia sądowa psychiatryczno – psychologiczna w sprawie VI K 552/11 – k. 93 – 110) --- STRONA 3 --- Na rozprawie w dniu 14 listopada 2011r. Sąd Rejonowy w Ś . Zamiejscowy VI Wydział Karny w S . w sprawie VI K … … … .. na podstawie art. 387 § 3 k.p.k. uzależnił uwzględnienie wniosku oskarżonego K . W . o dobrowolnym poddaniu się karze od dokonania w nim określonych zmian, na co Krzysztof Wolański i jego obrońca oraz prokurator i pok rzywdzeni wyrazili zgodę. W związku z tym na podstawie art. 387 § 2 k.p.k. sąd postanowił uwzględnić wniosek K . W . o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Wyrokiem z dnia 14 listopada 2011r. Sąd Rejonowy w Ś . Zamiejscowy VI Wydział Karny w S . w sprawie VI K … … … . w punkcie 1 wyroku uznał K . W . winnym tego, że w dniu 9 czerwca 2011r. w miejscowości K . znieważył słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe funkcjonarius za policji sierż. J . S . w czasie i podczas wykonywania przez niego obowiązków służbowych oraz tego, że w tym samym czasie i miejscu groził pozbawieniem życia sierż. J . S . celem zmuszenia go do zaniechania prawnej czynności służbowej w pos taci zatrzymania przy czym zarzucanych mu czynów dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne przyjmując, że zachowania te stanowią jeden czyn kwalifikowany z art. 226 § 1 k.k. i art . 224 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k. i wymierzył karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności. W punkcie 2 wyroku Sąd uznał oskarżonego K . W . winnym tego, że w dniu 9 czerwca 2011r. w miejscowości K . w sk lepie spożywczym usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego m - ki Samsung Monte o wartości 300 zł, jednakże czynu swojego nie zdołał zrealizować z uwagi na interwencje osoby trzeciej czym działał na szkodę M . S . , przy c zym zarzucanych mu czynów dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. W punkcie 3 wyroku Sąd uznał K . W . winnym tego, że w dniu 9 czerwca 2011r. w Ś . w siedzibie Komendy Powiatowej Policji w Ś . znieważył słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe S . M . oraz tego, że w tym samym miejscu i czasie groził S . M . pozbawieniem życia, a groźba ta wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę spełnienia przy czym zarzucanych mu czynów dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozba wienia wolności za umyślne przestępstwo podobne przyjmując, że zachowania te stanowią jeden czyn kwalifikowany z art. 216 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k. i wymierzył karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. W punkcie 4 wyroku Sąd uznał K . W . winnym tego, że w dniu 9 czerwca 2011r. w K . znieważył słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe M . S . przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 mi esięcy kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne tj. czynu z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to wymierzył mu karę grzywny w wysokości 20 stawek dziennych po 10 złotych każda. W punkcie 5 wyroku Sąd na podstawie art. 85 k. k. i art. 86 § 1 k.k. połączył K . W . wymierzone mu w punktach 1 - 3 wyroku kary pozbawienia wolności i orzekł karę łączną 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, zaś w punkcie 6 wyroku zaliczył oskarżonemu na poczet wymierzonej kary pozbawi enia wolności okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 9 czerwca 2011r. do dnia 14 listopada 2011r. (dowód: protokół z rozprawy z dnia 14 listopada w sprawi VI K … … … … – k. 111 – 114, --- STRONA 4 --- wyrok SR w Ś . Zamiejscowy VI Wydział Karny w S . z dnia 14 listopada 2011r., VI K … … … … . – k. 115 – 117) K . W . wniósł apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Ś . Zamiejscowy VI Wydział Karny w S . z dnia 14 listopada 2011r. w sprawie VI K … … … .. . Na rozpraw ie w dniu 27 marca 2012r. w sprawie VII Ka … … … … obrońca oskarżonego K . W . poparł apelację oskarżonego. Wyrokiem z dnia 29 marca 2012r. w sprawie VII Ka … … … .. Sąd Okręgowy w Z . G . utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apel ację K . W . za oczywiście bezzasadną. (dowód: apelacja K . W . – k. 127 – 130, protokół rozprawy odwoławczej z dnia 27 marca 2012r. – k. 131, wyrok SO w Z . G . z dnia 29 marca 2012r., VII Ka … … … … . – k. 133) Sędzia Sądu Rejonowego P . F . zarządzeniem z dnia 21 maja 2012r. w sprawie VI K … … … … … zarządził wezwanie Krzysztofa Wolańskiego do dobrowolnego stawienia się celem odbycia kary. (dowód: zarządzenie wykonania wyroku z dnia 21 maja 2012r. – k. 142) K . W . złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia apelacji w sprawie VI K … … … … … . . W uzasadnieniu wskazał, iż ustanowiony obrońca nie dopełnił swojego obowiązku. Jednocześnie złożył skargę, do Okręgowej Rady Adwokackiej w Z . G . na re prezentującego go pełnomocnika, podnosząc, iż nie dopełnił on obowiązku podjęcia czynności procesowej w postaci złożenia apelacji. (dowód: wniosek z dnia 17 lipca 2012r. – k. 143 - 144, skarga – k. 145) K . W . wniósł do Sądu Apelacyjnego w P . wniosek z dnia 2 października 2012r. o wznowienie postępowania Sądu Rejonowego w Ś . Wydział Zamiejscowy w S . sygn. akt VI K … … … … . , zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Z . G . w sprawie VII Ka … … … … … … … … . Wyznac zony z urzędu dla K . W . obrońca do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie VI K … … … .. Sądu Rejonowego w Ś . , Wydział Zamiejscowy w S . i VII Ka … … … … . Sądu Okręgowego w Z . G . odmówił złożenia wnio sku, z uwagi na brak podstaw do jego złożenia. Zarządzeniem z dnia 21 lutego 2013r. K . W . został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wznowienie postępowania w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku. Następnie zar ządzeniem z dnia 15 marca 2013r. Przewodniczący Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w P . odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych. K . W . złożył kolejny wniosek z dnia 19 października 2013r. o wyznaczenie adwokata do sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania, który zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2013r. zostało dołączone do akt sprawy VI K … … … … . Sądu Rejonowego w Ś . Wydział Zamiejscowy. K . W . wnioskiem z dnia 21 października 2014r. ponownie zwrócił się do Sądu Apelacyjnego w P . o wznowienie postępowania i wyznaczenie obrońcy z urzędu. (dowód: wniosek o wznowienie postepowania – k. 146 – 1 49, --- STRONA 5 --- pismo obrońcy z urzędu – k. 150 – 152, zarządzenie z dnia 21 lutego 2013r. – k. 153, zarządzenie z dnia 15 marca 2013r. – k. 154, wniosek z dnia 19 października 2013r. – k. 155, zarządzenie z dnia 16 grudnia 2013r. – k. 159, wniosek z dnia 21 paździer nika 2014r. – k. 160 - 163) Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód K . W . domagał się zasądzenia solidarnie od pozwanych kwoty 80.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenia jego dóbr osobistych. Powód w skazał, iż w wyniku wydania wyroku Sądu Okręgowego w Z . G . z dnia 29 marca 2012r. w sprawie VII Ka … … … … .. i niezłożenia przez ustanowionego pełnomocnika apelacji od wyroku z dnia 14 listopada 2011r. Sądu Rejonowego w Ś . Zamiejscowy VI Wy dział Karny w S . w sprawie VI K … … … … . , zostało naruszone jego dobro osobiste w postaci wolności. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że powód prawomocnym wyrokiem z dnia 14 listopada 2011r. Sądu Rejonowego w Ś . Zamiejscowy VI Wydział Karny w S . w sprawie VI K … … … .. został uznany winnym zarzucanych mu czynów. Poza sporem pozostaje również to, że pozwany złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze oraz to, że zaakceptował dokonane przez Sąd zmiany dotyczące tego wniosku. Nie ulega również wątpliwości to, że Sąd Okręgowy w Z . G . w wyroku z dnia 29 marca 2012r. w sprawie VII Ka … … … .. oddalił apelację K . W . jako oczywiście bezzasadną. Przechodząc do rozważań, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, z aznaczyć należy, że dochodząc roszczenia na podstawie art. 24 k.c. w zw. z art. 448 k.c. w pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest do zbadania czy doszło do naruszenia określonych dóbr osobistych powoda. Tym samym na powodzie ciąży obowiązek wskazania ja kie jego dobro osobiste zostało naruszone, natomiast ocenie sądu pozostaje ocena czy dobro to jest dobrem osobistym w rozumieniu art. 23 k.c. oraz czy rzeczywiście zostało ono naruszone przez określone w pozwie działanie pozwanego. Dopiero w sytuacji pozyt ywnego przesądzenia powyższych kwestii, konieczne będzie podjęcie dalszych badań, w tym bezprawności działania, objętej domniemaniem prawnym, które powinien obalić pozwany. Na uwadze należy mieć również fakt, iż polskie prawo nie przewiduje zamkniętego ka talogu dóbr osobistych. Wymienione dobra osobiste w art. 23. k.c. nie mają charakteru wyliczenia enumeratywnego. Natomiast zgodnie z treścią art. 448 k.c. w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, o dpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Jak wskazał S ąd Apelacyjny w P . w wyroku z dnia 19 października 2005r., w sprawie I ACa … … … .. dokonując oceny, czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenie nie ma subiektywne odczucie osoby, jej indywidualne wartości uczuć i stanu psychicznego, ale to, jaką reakcję wywołuje naruszenie w społeczeństwie. Należy więc przyjmować koncepcję obiektywną naruszenia dobra osobistego w kontekście całokształtu okoliczności sprawy. Kwestia zagrożenia lub naruszenia dóbr osobistych winna być ujmowana w płaszc zyźnie faktycznej i prowadzić do ustalenia, czy dane zachowanie, biorąc pod uwagę przeciętne reakcje ludzkie, mogły obiektywnie stać się podstawą do negatywnych --- STRONA 6 --- odczuć po stronie pokrzywdzonego. Abstrahuje się tym samym od subiektywnych odczuć osób nadwraż liwych oraz takich, które z różnych względów nie mają zdolności do reagowania emocjonalnego na określone zachowania innych podmiotów (zob. też wyrok SN z dnia 26 października 2001r., V CKN 195/01; wyrok SN z dnia 19 września 2004r., V CK 69/04). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zdecydowanie podkreślić, iż na skutek wydania wyroku Sądu Okręgowego w Z . G . z dnia 29 marca 2012r. w sprawie VII Ka … … … … … nie doszło do naruszenia dóbr osobistych powoda, gdyż roszczenie o ochronę dobra osobistego nie przysługuje poszkodowanemu, jeżeli działanie naruszające dobro osobiste podjęte zostało w ramach porządku prawnego. Oczywistym jest bowiem, że prawomocny wyrok nie może – obiektywnie rzecz ujmując – naruszać dóbr osobistych. Su biektywne odczucia powoda dotyczące rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w Z . G . nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia czy doszło do naruszenia dóbr osobistych, gdyż oceny tej należy dokonywać w oparciu o obiektywne mierniki. Samo przeświadczenie powoda o niesłuszności rozstrzygnięcia, jest niewystarczające dla udzielenia mu ochrony na podstawie art. 24 k.c. Wyrok Sądu Okręgowego w Z . G . został wydany z zachowaniem ustawowych procedur i przez upoważniony do rozstrzygania tej kategorii spra w organ. Przesłanką zastosowania art. 448 k.c. jest przypisanie winy sprawcy naruszenia, w stosunku do pozwanego Skarbu Państwa – bezprawności działania. Skoro zatem pozwanemu nie można przypisać bezprawności działania to przepis art. 448 k.c. nie może mie ć zastosowania. W tym miejscu należy zaznaczyć , że powództwo K . W . w stosunku do pozwanego ad.2 Izby Adwokackiej jest również niezasadne ze względu na brak legitymacji biernej pozwanego. Pozwana Izba Adwokacka nie ponosi bowiem żadnej odp owiedzialności odszkodowawczej za działanie lub zaniechanie adwokata w ykonującego czynności zawodowe. Pozwany ad.2 stanowi bowiem samorząd zawodowy adwokatury, którego zadania zostały określone w art. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze. Nat omiast adwokat zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy prawo o adwokaturze przy wykonywaniu swoich obowiązków podlega wyłącznie ustawom. Przyjmując ewentualną odpowiedzialność Izby Adwokackiej za czynności adwokat a , trudno jednak uznać, aby niezłożenie przez usta nowionego z urzędu pełnomocnika apelacji od wyroku z dnia 14 listopada 2011r. Sądu Rejonowego w Ś . Zamiejscowy VI Wydział Karny w S . w sprawie VI K … … … … spowodowało naruszenie dobra osobistego powoda w postaci wolności. Pełnomocnik zap ewnił właściwą reprezentację powoda na rozprawie apelacyjnej, podtrzyma ł złożoną przez niego apelację. Tego rodzaju zachowanie nie mogło stanowić naruszenie jakichkolwiek dóbr osobistych powoda, a już w szczególności dobra w postaci wolności, skoro wywiedz iona przez samego powoda apelacja została oddalona. Powód nie wykazał w żadnej mierze, aby - obiektywnie rzecz ujmując - takie zachowanie prowadziło do bezprawnego pozbawienia go wolności , niezależnie już od tego, że trudno byłoby j e uznać za zachowanie b ezprawne. Nie zmienia tego okoliczność, że powód mógł się poczuć subiektywnie urażony postawą adwokata, jednakże co zostało wyżej wskazane nie jest to wystarczające do udzielenia mu ochrony prawnej. Ponadto zgodnie z art. 11 k.p.c. ustalenia wydanego w po stępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd w postępowaniu cywilnym. Zatem sąd w postępowaniu cywilnym jest związany ustaleniami sądu karnego co do faktów, które stanowiły znamiona przypisanego sprawcy przestę pstwa. Związanie dotyczy ustalonych w sentencji wyroku znamion przestępstwa, a także okoliczności jego popełnienia dotyczących czasu i miejsca to jest elementów stanu faktycznego przestępstwa (wyrok SA w P . z dnia 10 września 2014r., I ACa … … … … … … .. ). Powód nie może więc w postępowaniu cywilnym dowodzić, iż na skutek nieprawidłowego dokonania czynności procesowych na etapie postępowania sądowego w --- STRONA 7 --- sprawie karnej, został bezpodstawnie skazany za popełnienie przestępstw. Zasada prejudykatu wynikającego z e zdania pierwszego art. 11 k.p.c. ma charakter bezwzględnie obowiązujący w stosunku do sprawcy przestępstwa skazanego w procesie karnym. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest bowiem, że powód K . W . w procesie karnym został skazany za m.in . czyn z art. 226 § 1 k.k. i art. 224 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Jednocześnie w opisie czynów objętych wyrokiem karnym zawarte były ustalenia, że powód znieważył słowami powszechnie uznawanymi za obelżywe funkcjonariusza policji sierż. J . S . w czasie i podczas wykonywania przez niego obowiązków służbowych oraz tego, ż e w tym samym czasie i miejscu groził pozbawieniem życia sierż. J . S . celem zmuszenia go do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci zatrzymania oraz o to, że usiłował dokonać zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego m - ki Samsung Monte o wartości 300 zł jednakże czynu swojego nie zdołał zrealizować. Te okoliczności stanowił y bowiem podstawę materialno prawną do zastosowania wobec niego norm zawartych w art. 224 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 278 § 1 k.k. jako podstawy skazania. Do obalenia tych ustaleń może dojść tylko przez wzruszenie prawomocnego wyroku karnego za po mocą nadzwyczajnych środków zaskarżenia (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 marca 2009 r. II CSK 484/08, OSNC - ZD 2009, nr D, poz. 104). Powód złożył do Sądu Apelacyjnego w P . wniosek z dnia 2 października 2012r. o wznowienie postępowania, jednakże z powodu nieuzupełnienia braków formalnych Przewodniczący Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w P . zarządzeniem z dnia 15 marca 2013r. odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania. Powód jeszcze dwukrotnie składał wnioski o wznowienie postę powania, które nie zostały rozpoznane. Nie ulega zatem wątpliwości, że powód nie uzyskał prejudykatu stwierdzającego wydanie z naruszeniem prawa prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Z . G . utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ś . Wydział Zamiejscowy w S . . Powyższy wyrok karny powoduje bowiem, iż Sąd rozstrzygający w niniejszej sprawie jest pozbawiony możliwości prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia wartości telefonu komórkowego i tym samym odmiennej k walifikacji prawnej czynu oraz w zakresie kierowanych w stronę funkcjonariusza policji gróźb celem zmuszenia go do zaniechania czynności służbowej w postaci zatrzymania. W przeciwnym razie tutejszy Sąd prowadziłby postępowanie dowodowe podważające przyczyn y skazania w postępowaniu karnym, co w świetle art. 11 k.p.c. jest niedopuszczalne. Z powyższych względów powództwo podlegało oddaleniu. Swoje zważenia Sąd oparł o akta spra w Sądu Rejonowego w Ś . Wydział Zamiejscowy w S . VI K … … … … , a ktu oskarżenia w sprawie 3Ds … … … … .. , akt Sądu Okręgowego w Z . G . w sprawie VII Ka … … … … , akt Sądu Apelacyjnego w P . w sprawie II AKo … … … .. Na tomiast Sąd pominął zgłoszone wnioski dowodowe powoda o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania M . S . , pisemnej opinii biegłego rzeczoznawcy na okoliczność niemożliwości ustalenia wartości telefonu komórkowego m - ki Samsung Monte na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie VI K … … … … , z treści apelacji na okoliczność kwesti onowania prawidłowości zaskarżonego wyroku , wyroku Sadu Rejonowego w Ś . w sprawie II K … … … .. , oraz z przesłuchania stron albowiem fakty, które powód miał zamiar udowadniać, ze względu na wydany wyrok karny były już przesądzone w procesie cywilnym , a zatem ich przeprowadzenie było niecelowe. Ponadto miały one na celu wykazanie okoliczności sprzecznych z ustaleniami dokonanymi przez sąd w postępowaniu karnym, a to jak zostało wyżej wskazane jest niedopuszczalne. Są d pominął również wniosek dowodowy powoda o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach SD1/13 – RD … … … . akt II K … … … .. , … … … .. oraz II K … … … … … … , gdyż nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia, a ich przeprowadzenie prowadziłoby do przewlekłości postępowania. --- STRONA 8 --- O koszt ach sądowych Sąd orzekł zgodnie z art. 102 k.p.c. uznając iż sytuacja w jakiej znajduje się powód uzasadnia zastosowanie normy z art. 102 k.p.c. i tym samym nie obciążył powoda kosztami postępowania.