Postanowienie I C 2064/15 Uzasadnienie wyroku z dnia 08 lipca 2016 roku Powódka D

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 2064/15 Uzasadnienie wyroku z dnia 08 lipca 2016 roku Powódka D(…)S(…) wniesionym pozwem domagała się zasądzenia od strony pozwanej N(…) – wK(…) kwoty 15 000,0 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powódki takich jak godność, cześć, dobre imię. Dobra osobiste powódki miały zostać naruszone lekceważącym traktowaniem powódki przejawiającym się oportunizmem w traktowaniu skarg powódki składanych do strony pozwanej. Precyzując podstawę faktyczną pozwu powódka podała, że strona pozwana w roku 2003 nie reagowała na naruszające godność i cześć powódki pisma (…) oraz naruszanie tajemnicy lekarskiej w stosunku do osoby powódki przyzwalając na bezprawne naruszanie jej dóbr osobistych i fałszywe informacje o jej leczeniu, a nadto strona pozwana kierowała się tymi fałszywymi informacjami podawanymi przez (…) rozpatrując skargi powódki na jakość leczenia i naruszanie praw pacjenta na (…). Powódka zarzuciła, że Rzecznik Praw Pacjenta MOW NFZ przesłuchiwał powódkę na sali ogólnej, naruszył tajemnice korespondencji oraz nie pouczył powódki o przysługujących jej prawach, czym naruszył prawo powódki do informacji i zaniechał podjęcia wobec (…) środków dyscyplinujących. (k.8, 9, 15, 121, 145) W piśmie z dnia 08 lutego 2016 roku powódka zażądała zobowiązania strony pozwanej do złożenia pisemnego oświadczenia o treści: „(…)K(…)przeprasza Panią za niewłaściwe postępowanie rzecznika Praw Pacjenta związane z rozpoznaniem skargi złożonej przez Panią w dniu 03 września 2003 roku, które to postępowania doprowadziło do naruszenia Pani dóbr osobistych” i doręczenia tego oświadczenia powódce osobiście lub korespondencyjnie w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku, zasądzenia kwoty 15 000,00 zł z odsetki ustawowymi od dnia 07 sierpnia 2013 roku do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, zasądzenia na rzecz powódki kosztów postękania oraz przyznania pełnomocnikowi powódki kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu wobec braku pokrycia tych kosztów w całości bądź części. Strona pozwana N9…) w K(…) w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na rzecz strony pozwanej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona pozwana podała, że w dniu -3 września 2003 roku powódka wniosła do Rzecznika Praw Pacjenta MOW NFZ skargę dotyczącą działania (…)a w dniu 11 września 2003 roku sporządzony został protokół przyjęcia skargi złożonej bezpośrednio w siedzibie pozwanego. Tego samego dnia rzecznik Praw Pacjenta MOW NFZ zwrócił się do (…) z prośbą o wyjaśnienie i załączył skargę powódki. Z kolejnym pismem do (…) mającym na celu wyjaśnienie zasadności skargi Rzecznik zwrócił się w dniu 09 października 2003 roku. Nadto pismem z dnia 08 października 2003 roku zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich z wnioskiem o przeprowadzenie wizytacji oddziału Szpitala, zaś pismem z dnia 03 listopada 2003 roku do Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Okręgowej Izby Lekarskiej w Krakowie z prośbą o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w sprawie powódki. --- STRONA 2 --- Rzecznik MOW NFZ odpowiedział na skargę powódki pismem z dnia 24 listopada 2003 roku informując o podjętych przez siebie działaniach. Dalsze pisma i skargi składane do rzecznika a podpisane przez powódkę pochodziły od Stowarzyszenia. Działalność Rzecznika Praw Pacjenta MOW NFZ za okres od 2002-2011 roku poddana była ocenie Prezesa NFZ skutkiem skargi powódki. Strona pozwana zarzuciła, że nie stanowi naruszenia dóbr osobistych powódki zapoznanie podmiotu, którego dotyczyła skarga z jej treścią, gdyż skarga taka inicjuje postępowanie skargowe i wnoszący skargę musi zakładać, że podmiot na który skargę wniesiono zostanie zapoznany z jej treścią, gdyż musi się do nich odnieść. Pozwany powołał się na treść przepisu art. 188 i nast. ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz przepisy ustaw z o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia z 2003 roku i powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym z 1997 roku, które statuują prawo NFZ (kas chorych) do przetwarzania danych o udzielonych pacjentom świadczeniach zdrowotnych a odpowiada im obowiązek udostępniania takich danych przez placówki medyczne w toku prowadzonej kontroli czy rozpatrywania skarg pacjentów. Zdaniem strony pozwanej z faktu niezadowolenia powódki z wniosków wyciągniętych przez Rzecznika MOW NFZ po rozpoznaniu skargi nie można upatrywać bezczynności organu czy naruszenia dóbr osobistych. Zaprzeczył pozwany, aby Rzecznik dopuścił się bezprawnego działania lub zaniechania oraz by z góry zaniechał wszelkich czynności mających na celu rozpoznanie skargi wskazując na korespondencję jaką Rzecznik prowadził w sprawie celem jej wyjaśnienia. (k.74-78) Postanowieniem z dnia 25 listopada 2015 roku Sąd Rejonowy dla Krakowa – Podgórza w Krakowie stwierdził swą niewłaściwość rzeczową i przekazał sprawę do rozpoznania i rozstrzygnięcia do Sądu Okręgowego w Krakowie.(k.147) Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powódka D(…)S(…) pismem z dnia 03 września 2003 roku zwróciła się do Rzecznika Praw Pacjenta Narodowego (…) o interwencję w związki z działaniem(…)podając, że na Oddziale tym notorycznie łamane są prawa pacjenta a informacja o takich prawach nie jest nigdzie wywieszona podobnie jak regulamin Oddziału. Zarzuciła, że pacjent przyjmowany na Oddział bez swojej zgody nie jest informowany o swoich prawach, pacjenci są taktowani gorzej jak przestępcy i nie mają prawa do wniesienia skargi, gdyż te są ignorowane przez Ordynatora. W skardze zarzucono, że lekarze w toku prowadzonej kontroli przez Sąd zafałszowali stan faktyczny manipulując wpisami w dokumentacji medycznej. Pacjenci na Oddziale traktowani są jak jednostki pozbawione prawa do samostanowienia i decydowania swoim leczeniu, zmuszani do przyjmowania wbrew ich woli dużych dawek leków, które wywołują liczne skutki uboczne. Pielęgniarki nie przekazują lekarzom informacji o pogorszeniu stanu pacjenta, nie informują pacjentów rzetelnie o ich stanie zdrowia, podają pacjentom zastrzyki bez zlecenia lekarza, uniemożliwiają pacjentom wyjście poza Oddział oraz stosują nieuzasadniony przymus z pogwałceniem prawa pacjenta do intymności w czasie zabiegu medycznego. Skarga zawierała wniosek o interwencję w sprawie dwóch konkretnych pacjentów(…)B(…) i M(…)S(…). (dowód: fotokopia skargi k. 81-82) --- STRONA 3 --- W dniu 11 września 2003 roku sporządzony został protokół złożenia przez powódkę ustnej skargi do Rzecznika Praw Pacjenta MOW NFZ z siedzibą w (…)w obecności. W protokole rozwinięta została argumentacja mająca uzasadniać podjęcie interwencji w sprawie pacjentki G(…)B(….). (dowód: fotokopia protokołu – k. 83) Pismem z dnia 11 września 2003 roku skierowanym do Dyrektora (…)Rzecznik Praw Pacjenta MOW NFZ z siedzibą w(…) poinformował o wniesionych przez powódkę skargach i zwrócił się o udzielenie szczegółowych wyjaśnień dotyczących podnoszonych przez skarżącą kwestii, w szczególności zarzutów dotyczących zachowań pielęgniarek oraz sytuacji pacjentów wymienionych w skargach. W piśmie zawarto stwierdzenie o załączeniu wspomnianych skarg oraz o przesłaniu pisma do wiadomości powódki. (dowód: fotokopia pisma - k. 84, 85) Pismem z dnia 26 września 2003 roku (…)odpowiedział na pismo Rzecznika MOW NFZ z dnia 11 września 2003 roku. W piśmie tym poinformował, że powódka przebywała na (….) od dnia 20 listopada 2000 roku do dnia 09 lutego 2001 roku a przed przyjęciem wyraziła pisemną zgodę na leczenie i zaproponowaną jej terapię. Poinformowano, że w wyniku skargi powódki złożonej bezpośrednio do Szpitala dotyczącej pracy i postępowania personelu medycznego z uwagi na wagę zarzutów wdrożono niezwłocznie wewnętrzne postępowanie wyjaśniające. W piśmie wskazano placówki medyczne, w których powódka była wcześniej pacjentką oraz odwołano się do diagnozy postawionej powódce. Wskazano na zaburzenia, które doznaje powódka oraz zachowania, które im towarzyszą. W piśmie podano, że w przedmiocie przestrzegania praw pacjentów na Oddziale sąd rejonowy przeprowadził kontrolę, z której wynika, że nie stwierdzono żadnych uchybień w tym zakresie. Po otrzymaniu powyższego pisma Rzecznik Praw Pacjenta MOW NFZ zwrócił się do Dyrektora(….)o poinformowanie czy na Oddziale Psychiatrii i Psychosomatyki jest wywieszona i dostępna informacja o prawach pacjenta oraz o przesłanie obowiązującego na Oddziale tekstu regulaminu porządkowego określającego te prawa i obowiązki pacjenta. Nadto, Rzecznik zwrócił się o udostępnienie wyników przeprowadzonej kontroli przez sąd rejonowy i nadesłanie informacji o trybie rozpoznawania skarg na działalność pracowników Oddziału i efektach zainteresowania funkcjonowaniem Oddziału przez konsultanta wojewódzkiego w dziedzinie psychiatrii. Pismem z dnia 23 października 2003 roku Dyrektor (….) przesłał Rzecznikowi Praw Pacjenta MOW NFZ „(….) oraz „Sprawozdanie z kontroli (….)” przeprowadzonej w styczniu 2003 roku. Dyrektor oświadczył w piśmie, że informacja o prawach przysługujących pacjentom jest zawieszona na tablicy informacyjnej znajdującej się na terenie Oddziału. (….)” jest przedstawiany każdorazowo zainteresowanym pacjentom do wglądu i jest omawiany na zebraniach społeczności terapeutycznej odbywających się dwa razy w tygodniu. Dyrektor przedstawił również tryb załatwiana skarg pacjentów oraz poinformował, że konsultant wojewódzki w dziedzinie psychiatrii wizytował (….) w sierpniu 2003 roku. (dowód: fotokopia pisma – k. 86-87, fotokopia pisma – k. 90, fotokopia pisma z 23.10.2003 roku z załącznikami – k. 91-96) W dniu 09 października 2003 roku Rzecznik Praw Pacjenta MOW NFZ przesłał do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich kopie całości dokumentacji związanej z interwencjami powódki dotyczącymi przestrzegania praw pacjentów na i zwrócił się z prośbą o rozważenia --- STRONA 4 --- możliwości podjęcia działań leżących w kompetencji Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, w szczególności przeprowadzenia wizytacji na(….). O powyższym i pozostałych działaniach została poinformowana powódka osobnym pismem z tej samej daty. Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich pismem z dnia 30.października 2003 roku poinformowało Rzecznika Praw Pacjenta MOW NFZ, że na obecnym etapie postępowania RPO zadecydował o nie podejmowaniu działań na obecnym etapie sprawy, zobowiązując Rzecznika MOW NFZ do poinformowania o ostatecznym sposobie załatwienia sprawy. Biuro RPO podało również, że przy ustalaniu planu kontroli na rok 2004 rozważy sugestię poprowadzenia wizytacji na (….). (dowód: fotokopia pisma – k. 88, 89, fotokopia pisma Biura RPO – k. 102) Pismem z dnia 03 listopada 2003 roku Rzecznik Praw Pacjenta MOW NFZ przesłał Rzecznikowi Odpowiedzialności Zawodowej OIL w (….)do wiadomości kopie całości korespondencji w sprawie skargi powódki z prośba o rozważenie możliwości wszczęcia postępowania wyjaśniającego. Powódka została poinformowana o tym pismem z tej samej daty. (dowód: fotokopie pism z 03.11.2003 roku – k. 97-98) Pismem z dnia 24 listopada 2003 roku powódka została szczegółowo poinformowana przez MOW NFZ z siedzibą w (….) o działaniach podjętych w ramach uprawnień NFZ w związku z interwencją powódki dotyczącą leczenia na (….)oraz o ewentualnych innych uprawnieniach powódki w związku z podnoszonymi przez nią zarzutami. (dowód: fotokopia pisma z 24.11.2003 roku – k. 100-101) Ustalenia powyższego stanu faktycznego Sąd dokonał w oparciu o przedstawione fotokopie dokumentów (art. 308 k.p.c.), które nie były kwestionowane przez żadną ze stron, a Sąd z urzędu również nie podjął wątpliwości, co do ich wartości dowodowej. Zeznania powódki nie stanowiły ostatecznie podstawy ustaleń Sądu, albowiem pozbawione były waloru obiektywnego przekazu. Przedstawiły one jedynie subiektywne odczuci powódki, które nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia Sądu. Sąd oddalił wniosek powódki o powołanie biegłego dla naświetlenia problemów powódki ze zdrowiem a wynikłych z działań strony pozwanej. Wniosek ten podlegał oddaleniu na podstawie art. 227 k.p.c. Przede wszystkim, w toku sprawy powódka nie wykazała, aby strona pozwana dopuściła się działań niezgodnych w prawem, które miałyby naruszać zdrowie powódki. Sąd zważył, co następuje: Powództwo podlegało oddaleniu jako niezasadne. Pozew zmierzał do ochrony dóbr osobistych powódki. Powódka domagała się z tego tytułu nakazania stronie pozwanej złożenia oświadczenia określonej treści i w określonej formie na podstawie art. 24 § 1 k.c. oraz zasądzenia od strony pozwanej na swoją rzecz kwoty 15 000,00 zł tytułem zadośćuczynienia na podstawie art. 448 k.c. Zgodnie z przepisem art. 23. k.c. dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony --- STRONA 5 --- przewidzianej w innych przepisach. Dobra osobiste wymienione w tym przepisie maja charakter przykładowy. Kodeks cywilny nie zawiera definicji tych dóbr, lecz zawiera przykładowe ich wyliczenie. Przyjmuje się w doktrynie, że dobra osobiste to pewne wartości niematerialne łączące się ściśle z jednostką ludzką (bądź osobą prawną). Dobra osobiste wynikają z tych wartości niemajątkowych, które są ściśle związane z człowiekiem, obejmujące jego fizyczną i psychiczna integralność albo będąc przejawem jego twórczej działalności, skupiają niepowtarzalną, pozwalającą na samorealizację indywidualność człowieka, jego godność oraz pozycję wśród innych ludzi. W uzasadnieniu uchwały z 19.11.2010 roku, sygn. III CZP 79/10,Sąd Najwyższy wskazał, że ochrona dóbr osobistych ma charakter wyjątkowy, w związku z czym sięganie do jej mechanizmów powinno następować z odpowiednią ostrożnością i powściągliwością bez tendencji do sztucznego poszerzania katalogu tych dóbr. Kwestia identyfikacji dóbr osobistych była również przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 11 stycznia 2013 roku, sygn. akt I CSK 289/12, w orzeczeniu tym Sąd zwrócił uwagę na okoliczność, że dobra osobiste w rozumieniu art. 23 k.c. nie są tożsame z prawami i wolnościami człowieka i obywatela ani też z publicznymi prawami podmiotowymi. Pogląd ten Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela. Zakresy pojęciowe dóbr osobistych oraz praw i wolności człowieka i obywatela oraz publicznych praw podmiotowych mogą się niekiedy zazębiać jednakże nie prowadzi to do ich utożsamienia. Kryterium rozróżniającym jest pomiędzy dobrami osobistymi człowieka w rozumienia art. 23 k.c. a jego prawami czy wolnościami stanowi ścisłe powiązanie dobra osobistego z fizyczną i psychiczną integralnością człowieka, jego indywidualności, godności i pozycji wśród innych ludzi. Obecnie przeważa pogląd, że przy ocenie, czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenie ma nie subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, ale to jaką reakcję wywołuje w społeczeństwie naruszenie.(IV CSK 270/12) Ochrona przewidziana w przepisie art. 24 § 1 k.c. przysługuje wyłącznie przed działaniem bezprawnym. Bezprawne jest działanie sprzeczne normami prawnymi, porządkiem prawnym czy zasadami współżycia społecznego. Powódka zarzucała, że strona pozwana swoim działaniem naruszyła tajemnicę korespondencji powódki poprzez przesłanie skargi powódki szpitalowi, którego skarga dotyczyła oraz innym organom i instytucjom. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że treść skargi powódki z dnia 03 września 2003 roku zawierająca skargę na funkcjonowanie (….) została przesłana przez Rzecznika Praw Pacjenta MOW NFZ z siedzibą w (….)zarówno dyrekcji tego Szpitala, jak i Biuru RPO oraz Rzecznikowi Odpowiedzialności Zawodowej OIL w (….). Dobro osobiste w postaci tajemnicy korespondencji jest dobrem wymienionym w art. 23 k.c. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24.09.2010 roku, sygn. akt IV CSK 87/10, LEX nr 622216, wskazał na wzajemny stosunek pojęć „wolności komunikowania się” o jakiej mowa jest w art. 49 Konstytucji RP oraz „tajemnica korespondencji” użytego w art. 23 k.c. „ Wymienione w art. 23 k.c. dobro osobiste w postaci tajemnicy korespondencji mieści się w szeroko rozumianym prawie komunikowania się, jest jednak odrębnym dobrem osobistym o znacznie węższym zakresie, chroniącym prawo do zachowania w tajemnicy przed osobami trzecimi treści korespondencji. Naruszenie tego dobra osobistego może nastąpić przede wszystkim --- STRONA 6 --- przez bezprawne zapoznanie się z treścią korespondencji. Naruszenie tajemnicy korespondencji ma miejsce także wówczas, gdy w wyniku zagubienia cudzej korespondencji stworzono realne warunki (niebezpieczeństwo) umożliwiające, z dużym stopniem prawdopodobieństwa, zapoznanie się osób trzecich z jej treścią.” Oceniając, czy doszło do naruszenia tajemnicy korespondencji należy dokonać w kontekście okoliczności w jakich doszło do udostępnienia treści pisma powódki z dnia 03.09.2003 roku przez Rzecznika Praw Pacjenta MOW NFZ. Pismo to stanowiło skargę zarzucającą nieprawidłowe funkcjonowanie oddziału szpitalnego. Jak wynika z treści odpowiedzi (….) z dnia 26.09.2003 roku nie było ono odosobnioną skargą złożoną przez powódkę na działania przedmiotowego oddziału. Skargę zawierającą analogiczne zarzuty powódka skierowała uprzednio do samego Szpitala i w jej następstwie Szpital prowadził postępowanie wyjaśniające. Nie może również ujść uwadze charakter pisma powódki z dnia 03.09.2003 roku, czyli pisma mającego zainicjować postępowanie wyjaśniające i interwencyjne. Powódka nie zastrzegła w tym piśmie zakazu jego udostępnienia, podczas gdy z uwagi na rodzaj pisma inicjującego postępowanie skargowe musiała zakładać, że treść pisma stanowić będzie przedmiot weryfikacji. Pismo powódki zostało przekazane Szpitalowi celem ustosunkowania się do podniesionych w nim zarzutów i złożenia wyjaśnień. Przekazanie to miało więc swój konkretny cel i służyć miało rozpatrzeniu złożonej skargi. Podobnie, przekazanie pisma Biuru RPO oraz Rzecznikowi Odpowiedzialności Zawodowej OIL w(…) odbywało się adekwatnie do zarzutów stawianych w skardze a wybór tych adresatów wraz z treścią pism przewodnich uprawnia do wniosku, że zostało to uczynione dla zapewnienia możliwie najszerszej realizacji celu pisma (skargi z 03.09.2003 roku). Wskazać należy, że w roku 2003 nie istniały przepisy prawa regulujące tryb postępowania przed rzecznikiem praw pacjenta działającym w ramach NFZ bądź jego oddziałów wojewódzkich, poza rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 marca 2003 r. w sprawie nadania statutu Narodowemu Funduszowi Zdrowia (Dz.U. z 2003 r. nr 55, poz.481) wprowadzającymi instytucję rzecznika w ramach struktur NFZ. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, mimo że treść korespondencji została udostępniona to odbyło się to w warunkach domniemanej zgody powódki (co wyklucza zaistnienie ujawnienia tajemnicy korespondencji a co najmniej bezprawność) oraz w granicach ochrony interesu zasługującego na ochronę (co wyklucza bezprawność działania). Działania podejmowane przez Rzecznika praw Pacjenta MOW NFZ po wniesieniu przez powódkę skargi z dnia 03.09.2003 roku przeczą zarzutowi powódki o mającym mieć miejsce lekceważeniu powódki. Rzecznik, wbrew twierdzeniom powódki, podjął szereg działań zmierzających do wyjaśnienia skargi. To, że działania te bądź ich wyniki nie były zgodne z oczekiwaniami powódki nie może świadczyć o lekceważeniu powódki. Oceny takiej nie przekreśla subiektywne odczucie powódki w tym zakresie. Odnośnie twierdzeń powódki, że postępowanie Rzecznika, który miał nie przesłać powódce kopii pism kierowanych przez niego do Szpitala oraz innych podmiotów miało naruszyć prawo powódki do informacji oraz prawo do pomocy, Sąd stwierdza, że „prawo do informacji” lub „prawo do pomocy” nie stanowią dóbr osobistych powódki, które mogłyby zostać w ten sposób naruszone. Wynika to z rozważań wskazanych na wstępie, a z których wynika, że dobra osobiste wynikają z tych wartości niemajątkowych, które są ściśle związane z człowiekiem, obejmujące jego fizyczną i psychiczna integralność albo będąc przejawem --- STRONA 7 --- jego twórczej działalności, skupiają niepowtarzalną, pozwalającą na samorealizację indywidualność człowieka, jego godność oraz pozycję wśród innych ludzi. Do takich wartości nie można zdaniem Sądu zaliczyć „prawa do informacji” lub „prawa do pomocy”. Nie można również zasadnie obiektywnie twierdzić, że niedostateczne zdaniem powódki, informowanie jej o przebiegu postępowania wyjaśniającego, względnie nie podejmowanie przez Rzecznika czynności, które w ocenie powódki winien był on przedsięwziąć stanowiło naruszenie godności powódki. Na marginesie wskazać należy, że uregulowania przepisu art. 10 a ustawy z dnia 19 października 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375 z późn. zm.; dalej: u.o.z.p.) zostały wprowadzone ustawą z dnia 01 lipca 2005 roku o zmianie ustawy o ochronie zdrowia psychicznego (DZ.U. Nr 141, poz 1183). Wtedy to powołano również instytucję rzecznika praw pacjenta szpitala psychiatrycznego (z dniem 01.01.2006 roku). Nie można zatem zasadnie twierdzić, że w roku 2003 rzecznik MOW NFZ miał obowiązek stosowania uregulowań tego przepisu. Nie był zasadny również zarzut powódki, aby Rzecznik naruszył tajemnicę lekarską w związku z ujawnieniem w pismach związanych z rozpoznawaniem skargi faktu pobytu powódki na (….). Przede wszystkim podmiotem zobowiązanym do zachowania tajemnicy lekarskiej jest lekarz bądź lekarz dentysta oraz personel medyczny, co wynika z przepisów ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 277, poz. 1634 z późn. zm.; dalej: u.z.l.) oraz ustawy z dnia 19 października 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375 z późn. zm.; dalej: u.o.z.p.). Rzecznik Praw Pacjenta MOW NFZ nie był podmiotem, który mógł naruszyć tajemnicę lekarską powódki. Powódka twierdziła, że w wyniku działania Rzecznika Praw Pacjenta MOW NFZ w (….)osoby trzecie dowiedziały się o fakcie pobytu powódki na oddziale psychiatrycznym, co naruszyło dobre imię powódki i znalazło odzwierciedlenie w sposobie postrzegania powódki przez te osoby. Okoliczność ta nie została w żaden sposób udowodniona. To na powódce z mocy art. 6 k.c. spoczywał ciężar wykazania, że zmienił się sposób postrzegania powódki przez osoby trzecie w wyniku działań podjętych przez Rzecznika MOW NFZ. Powódka w tym kierunku nie wykazała jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej. Zeznania samej powódki na tę okoliczność przy braku jakichkolwiek innych dowodów nie mogą być uznane za dostateczny dowód, albowiem powódka jest stroną procesu bezpośrednio zainteresowana korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy. Gołosłowne niczym nie poparte pozostały także zarzuty powódki co do braku rzetelnego, merytorycznego, uczciwego i bezstronnego rozpoznania skargi powódki. Z zebranego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że rzecznik podejmował szereg działań mających doprowadzić do wyjaśnienia sprawy. Nie można zasadnie twierdzić, że do naruszenia dobra osobistego powódki doszło poprzez wysłuchanie powódki na sali ogólnej w obecności osób trzecich. Z relacji powódki nie wynika, aby Rzecznik domagał się od powódki składania jakichkolwiek wyjaśnień, wbrew jej zasygnalizowanej woli. Powódka nie sygnalizowała, że sytuacja ta jest dla niej krępująca. Nadto, z zeznań powódki nie wynika, aby została potraktowana w sposób odmienny, niż inne osoby. Mając na uwadze powyższe powództwo jako niezasadne podlegało oddaleniu Skoro brak było podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia dóbr osobistych powódki, to brak było również podstaw do zasądzenia zadośćuczynienia na mocy art. 448 k.c. --- STRONA 8 --- O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Powódka jako przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić koszty celowe do obrony przeciwnikowi procesowemu. Na zasądzone koszty złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w stawce minimalnej wynoszącej 360,00 zł oraz 2400,00 zł wynikającej z § 6 pkt 5 i § 10 pkt 2 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Mając na uwadze przedmiot postępowania Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania przepisu art. 102 k.p.c. Sąd przyznał od Skarbu Państwa na rzecz r.pr. (….) kwotę 3 394,80 zł tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie o zapłatę (2 400,00 zł) i ochronę dóbr osobistych (360,00 zł) powiększone o podatek VAT na podstawie powołanych wyżej przepisów rozporządzenia oraz § 2 ust. 3 tego rozporządzenia SSR (del.) Katarzyna Hanszke