Wyrok I C 2057/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 września 2018 r. Sąd Okręgowy w Krakowi

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 2057/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 września 2018 r. Sąd Okręgowy w Krakowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Maciej Ferek Protokolant: starszy sekretarz sądowy Arkadiusz Jania po rozpoznaniu w dniu 13 września 2018 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa A. A. przeciwko A. J. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I. umarza postępowania co do żądania zapłaty kwoty 1.000,00 zł (jeden tysiąc złotych); II. w pozostałej części powództwo oddala; III. zasądza od powoda A. A. na rzecz pozwanej A. J. kwotę 2.537,00 zł (dwa tysiące pięćset trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. UZASADNIENIE wyroku z dnia 13 września 2018 r Powód A. A. ostatecznie sprecyzowanym żądaniem wniósł o zasądzenie od pozwanej A. J. kwoty 9000 zł oraz nakazanie pozwanej przeproszenie powoda za naruszenie jego dóbr osobistych w dniu 17-10-2016 r w K. poprzez wyproszenie go z sali rozpraw, jako wolontariusza, kiedy była odczytywana publikacja wyroku rozwodowego. Przeprosiny powinny być zamieszczone w wersji papierowej i internetowej Dziennika Polskiego (k. 82). Na uzasadnienie podał, że pozwana, jako przewodnicząca składu orzekającego naruszyła jego dobra osobiste tj. cześć i godność poprzez nakazanie mu opuszczenie sali rozpraw w dniu 17-10-2016 r w sprawie o sygn. akt XI C 3201/15 przed merytorycznym rozpoczęciem sprawy, a po jej wywołaniu. Tymczasem był obserwatorem fundacji (...). Został przez to zhańbiony wobec strony M. S. i ławników J. H. i A. U.. Sprawy rozwodowe nie powinny być rozpoznawane przy drzwiach zamkniętych. Pozwana A. J. wniosła o oddalenie powództwa. Zarzuciła, że zgodnie z treścią art. 427 kpc sprawy o rozwód odbywają się przy drzwiach zamkniętych. Powód wszedł na salę rozpraw z powódką, która go nie znała i oświadczył, że chce uczestniczyć w rozprawie, jako publiczność. Pozwana poinformowała go o treści ww. przepisu. Powód nie wykazał winy, krzywdy i jej wysokości. Pozwana działała wykonując obowiązki służbowe. Bezsporne w sprawie jest: Pozwana A. J. przewodniczyła składowi orzekającemu w dniu 17-10-2016 r w sprawie o sygn. akt XI C 3201/15 o rozwód. W skład sądu wchodzili również ławnicy A. U. i J. H.. --- STRONA 2 --- Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 17-10-2016 r powód był wolontariuszem Fundacji (...) w T.. Dowód: umowa wolontariatu (k. 5). Po wejściu na salę rozpraw w ww. sprawie powód został wyproszony przez pozwaną z uczestnictwa w rozprawie, która go poinformowała, że sprawa jest rozpoznawana z wyłączeniem jawności. Powód był obecny na ogłoszeniu wyroku. Dowód: przesłuchanie powoda (k. 110), przesłuchanie pozwanej (k. 110-111). Za wiarygodny uznał Sąd dowód z dokumentu w postaci umowy wolontariatu. Pozwana nie kwestionowała jego prawdziwości. Za wiarygodne, ale w części uznał Sąd przesłuchania obu stron, choć tylko w części. Strony w swych zeznaniach przedstawiły sprzeczny przebieg zdarzeń z dnia 17-10-2016 r, przy czym co ciekawe w obu przypadkach w wersjach dla nich niekorzystnych tj. powód zeznał, że był obecny na ogłoszeniu wyroku, a pozwana, że z ogłoszenia wyroku go wyprosiła. Skoro to jednak powód wniósł pozew, to Sąd oparł się przede wszystkim na jego zeznaniach. Sąd oddalił wniosek dowodowy powoda z zeznań świadków A. U. i J. H.. Powód mimo wezwań i pouczeń nie wskazał adresów ich zamieszkania, a to na nim zgodnie z treścią art. 258 kpc spoczywał ten obowiązek. Poszukiwanie adresów zamieszkania świadków nie jest zadaniem Sądu. Zgodnie z treścią art. 135 § 1 kpc doręczenia dokonuje się w mieszkaniu lub miejscu pracy. Ww. świadkowie nie są pracownikami Sądu Okręgowego w Krakowie, więc doręczenia dla nich na ten adres nie byłyby skuteczne. Z uwagi na poniższe rozważania, ich zeznania i tak nic by do sprawy nie wniosły. Sąd zważył co następuje: Powód zarzuca pozwanej, że naruszyła jego dobra osobiste tj. dobre imię i godność przez to, że nakazała mu opuszczenie sali rozpraw w sprawie o rozwód. Powód nic przy tym nie wspomniał, aby to forma owego nakazu naruszała jego dobra osobiste. Tymczasem zgodnie z treścią art. 427 kpc w sprawie o rozwód rozprawy odbywają się z wyłączeniem jawności. Zgodnie z treścią art. 6 kc i art. 232 kpc to na powodzie spoczywał obowiązek wykazania, że zgodnie z treścią art. 427 kpc obie strony żądały publicznego rozpoznania sprawy, a sąd uznał, że nie zagrażało to moralności. Nie udowodnił również, by zgodnie z treścią art. 154 § 2 kpc był osobą zaufania którejś ze stron procesu. Tym samym słuszny jest zarzut pozwanej, że prawidłowo pouczyła powoda o konieczności opuszczenia przez niego sali rozpraw. W związku z tym roszczenie powoda związane z wyproszeniem go z sali rozpraw po wywołaniu sprawy podlega oddaleniu, gdyż nie było bezprawne. Co do ogłoszenia wyroku, to sam powód przyznaje, że był na nim obecny. Byłoby to prawidłowe zgodnie z treścią art. 154 § 2 kpc. W związku z tym roszczenie powoda związane z wyproszeniem go z sali rozpraw z ogłoszenia wyroku podlega oddaleniu. Niezależnie od powyższego obecność na sali rozpraw, jako publiczność nie jest dobrem osobistym, a jedynie prawem obywatelskim powoda (art. 9 § 1 kpc). Nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia dla przepraszania powoda na łamach Dziennika Polskiego czy to w wersji papierowej, czy internetowej. Nie jest on osobą publiczną, a gdyby nawet uznać niekorzystną dla pozwanej, a paradoksalnie przez nią przedstawioną w swoich zeznaniach, że wyprosiła powoda z ogłoszenia wyroku, to po pierwsze nie naruszyła tym dobra osobistego powoda w rozumieniu art. 24 § 1 kpc, lecz jego prawo obywatelskie, po drugie owo wyproszenie miało miejsce jedynie w obecności ławników i jednej strony, a po trzecie pozwana nie występowała, jako osoba prywatna, lecz przewodnicząca składu orzekającego i w oparciu o przepisy kpc, nawet gdyby były interpretowane odmiennie od powszechnej wykładni tj. iż zdaniem pozwanej art. 427 kpc odnosi się również do ogłoszenia wyroku. Gdyby nawet jej postępowanie było nieprawidłowe, to nie jako osoby prywatnej, lecz Sądu i tylko do niego powód mógłby kierować swoje roszczenia na mocy art. 417 § 1 kpc. Sądowi znane jest przy tym orzecznictwo Sądu Najwyższego (wyroki z dnia 4-04-2014 r sygn. akt II CSK 407/13 publ. OSNC 2015/4/47, z dnia 28-11-1980 r sygn. akt IV CR 475/80, OSNC 1981/9/170, 8-02-1991 r sygn. akt I CR 791/90 nie publ, z dnia 19-12-2002 r sygn. --- STRONA 3 --- akt II CKN 176/01 nie publ., z dnia 8-11-2012 r sygn. akt I CSK 177/12 nie publ., z dnia 4-04-2014 r sygn. akt II CSK 407/13 publ. OSNC 2015/4/47), które jednak nie znajduje w sprawie zastosowania. Tak stałoby się wyłącznie w przypadku, gdyby wypraszając powoda pozwana zachowała się niekulturalnie, a taka sytuacja nie miała miejsca. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł, jak w pkt II wyroku nie znajdując podstaw do nakazywania pozwanej przepraszania powoda i zasądzania od niej zadośćuczynienia na mocy art. 24 kc i art. 448 kc. O kosztach procesu Sąd orzekł, jak w pkt III wyroku na zas. art. 98 § 1 i 3 kpc. Na koszty procesu zasądzone od powoda, jako przegrywającego sprawę na rzecz pozwanej złożyły się opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego oraz koszty zastępstwa procesowego liczone od wartości obu zgłoszonych roszczeń tj. 720 zł od żądania przeprosin i 1800 zł od żądania zapłaty. W pkt I wyroku Sąd orzekł na zas. art. 355 § 1 kpc w zw. z art. 203 § 1 kpc.