Postanowienie I.C. 194/10 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2011r. Sąd Okręgowy w Nowym Są

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I.C. 194/10 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2011r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Adam Woźniakiewicz Protokolant: sek. sąd. Bożena Zaremba po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011r. w N. sprawy z powództwa J. L. (1) przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w Nowym Sączu o zapłatę I. oddala powództwo. II. zasądza od powódki J. L. (1) na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 7.200 ( siedem tysięcy dwieście złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. III. przyznaje adwokatowi W. O. ze środków Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Nowym Sączu kwotę 8.856 zł (osiem tysięcy osiemset pięćdziesiąt sześć złotych) brutto w tym podatek VAT 1.656 zł ( jeden tysiąc sześćset pięćdziesiąt sześć złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powódce Sygn. akt I C 194/10 UZASADNIENIE --- STRONA 2 --- do wyroku Sądu z dnia 26 maja 2011r. Powódka J. L. (1) w dniu 22.02.2010r. wystąpiła z powództwem skierowanym przeciwko Skarbowi Państwa – Prezesowi Sądu Okręgowego w Nowym Sączu o zapłatę kwoty 53 723 31 dolarów, które zostały wyprowadzone z konta banku w C., a zajęte były na zabezpieczenie alimentów zasądzonych na rzecz powódki oraz córek L. i S. L. od J. L.(2). Na skutek działań Sądu J. L.(2) opróżnił konto bankowe, wskutek czego egzekucja alimentów na rzecz powódki oraz jej córek okazała się bezskuteczna. Powódka argumentowała, iż w czasie trwania sprawy o alimenty od J. L.(2) na rzecz jej oraz córek Sąd udzielił zabezpieczenia poprzez zablokowanie konta bankowe J. L.(2). Jednak na skutek dalszych orzeczeń, na które powódka nie miała wpływu, J. L.(2) wyprowadził wszelkie środki z zablokowanego konta bankowego, udzielając upoważnienia swojej siostrze. Z tego powodu egzekucja świadczeń alimentacyjnych okazała się bezskuteczna. Postępowanie karne prowadzone przeciwko J. L. (2) zakończyło się umorzeniem postępowania, natomiast w postępowanie przeciwko sędziom Sądu Okręgowego w Nowym Sączu, którzy zdaniem powódki ponoszą odpowiedzialność za odblokowanie konta bankowego, Prokuratura odmówiła wszczęcia śledztwa. Pozwany Skarb Państwa – Prezes Sądu Okręgowego w Nowym Sączu reprezentowany przez Prokuratorię Generalną wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów postępowania. Strona pozwana argumentowała, że skoro powódka wywodzi powstanie szkody z działania sądów, to konieczną przesłanką uwzględnienia powództwa jest wykazanie bezprawności działania, a to wymaga wydania prejudykatu, którego J.L.(1) nie przedstawiła. Powódka nie sprecyzowała też do końca podstawy faktycznej swojego roszczenia, tj. czy opiera je na orzeczeniach sądów, czy też na nieskuteczności postępowania egzekwującego alimenty. Orzeczenia sądowe uzyskały już walor prawomocności i korzystają z domniemania zgodności z prawem, natomiast Skarb Państwa nie odpowiada za efektywność prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia, wskazując, iż większość przytoczonych przez powódkę faktów miała miejsce w latach 1996-1998 /tak postanowienie Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 12.11.1996r. sygn. III RC 399/96, postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Nowym Sączu z dnia 28.01.1997r. sygn. I Cz 2/97/, zatem upłynął już 3-letni termin przedawnienia roszczeń deliktowych. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Przed Sądem Rejonowym w Nowym Targu Wydziałem III Rodzinnym i Nieletnich toczyło się postępowanie do sygn. III RC 399/96 o alimenty przeciwko J. L.(2) z powództwa J. L.(1) występującej imieniem swoim oraz małoletnich wówczas córek L. oraz S. L. Postanowieniem z dnia 12.11.1996r. Sąd udzielił jej zabezpieczenia roszczenia poprzez zablokowanie wszystkich środków zgromadzonych na koncie J. L.(2) w Banku (…) w C. Na skutek zażalenia złożonego przez pełnomocnika J. L.(2) adw. A. Q., Sąd Okręgowy w Nowym Sączu postanowieniem z dnia 28.01.1997r. do sygn. I Cz 2/97, ograniczył udzielone zabezpieczenie poprzez utrzymanie blokady konta jedynie do kwoty 6 000,00zł, a nie całej kwoty zdeponowanej na koncie. W dniu 16.03.1998r. Sąd uwzględnił powództwo o alimenty. Pomimo uwzględnienia powództw o alimenty, egzekucja świadczeń okazała się bezskuteczna. Konto, na którym zostało ustanowione zabezpieczenie zostało całkowicie opróżnione przez M. M. siostrę J. L.(2), która dysponowała pełnomocnictwem od brata. Powódka była pierwotnie umocowana do korzystania z konta, ale J. L.(2) wycofał jej pełnomocnictwo. Powódka dążyła do wyegzekwowania zaległości alimentacyjnych do sprawy III RC 318/98 na jej rzecz oraz do sprawy I C 1038/99 na mocy postanowienia z dnia 8.03.2001r., lecz egzekucja okazała się bezskuteczna. Dopiero w styczniu 2001r. z pisma Prezes Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 29.01.2001r. powódka dowiedziała się, iż stan konta J. L.(2) w Banku (…) w C. jest zerowy. --- STRONA 3 --- Z pisma Prokuratury Rejonowej w N. z dnia 28.08.2001r. sygn. 2 Ds. 717/01 powódka dowiedziała się, że w dniu 16.04.1997r. siostra J. L.(2), na podstawie notarialnego pełnomocnictwa do pełnego dysponowania kontem, pobrała kwotę 53 723,31 dolarów. Postępowanie w przedmiocie przywłaszczenia mienia przez J. L.(2) zostało umorzone, natomiast postępowanie przeciwko sędziom Sądu Okręgowego z powodu przekroczenia uprawnień /3 Ds. 47/02/ nie zostało wszczęte z uwagi na brak znamion czynu zabronionego. W dniu 24.10.2001r. Sąd orzekł rozwód małżeństwa powódki oraz J. L.(2). Orzeczenie zostało zmienione przez Sąd Apelacyjny w Krakowie poprzez uchylenie obowiązku alimentacyjnego J. L.(2) względem powódki. W dniu 30.02.2002r. powódka wyjechała z kraju do Stanów Zjednoczonych. /dowód: częściowo zeznania powódki J. L.(1) – k.79-80/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zeznań powódki Zeznaniom powódki J. L.(1) Sąd dał wiarę w części. Logiczne i spójne są jej twierdzenia odnoszące się do prowadzonych spraw sądowych w przedmiocie alimentów, rozwodu, inicjowanych postępowań karnych, sposobu egzekwowania alimentów na rzecz dzieci oraz swoją. Nie mają natomiast związku ze sprawą okoliczności dotyczące opuszczenia kraju przez powódkę, konfliktu z mężem, prześladowań przez niezidentyfikowane instytucje. Te okoliczności z zeznań powódki jako pozbawione znaczenia dla sprawy Sąd pominął. Powódka J. L.(1) zgłosiła bardzo obszerne wnioski dowodowe o dopuszczenie dokumentów z akt spraw sądowych, a to: z akt o sygn. III RC 399/96 Sądu Rejonowego w Nowym Targu k.1,2,5 - na okoliczność wniosku powódki o zabezpieczenie konta dolarowego znajdującego się w banku (…) w C. i zdeponowanie wszystkich pozostałych pieniędzy na poczet alimentów dla dzieci, powódki oraz na utrzymanie domu, k.21, czyli postanowienia z dnia 12.11.1996r. na okoliczność zablokowania konta przez Sąd, k.25-26 na okoliczność wniesienia przez J. L.(2) zażalenia na to postanowienie, k.55 na okoliczność wydania przez Sąd Okręgowy /ówczesny Sąd Wojewódzki/ w Nowym Sączu 28.01.1997r. I Cz 2/97 postanowienia w przedmiocie ograniczenia zabezpieczenia poprzez zablokowanie konta w Banku (…) C. do kwoty 6 000,00zł /roczna wysokość zasądzonych alimentów/, zamiast zablokowania całego konta bankowego; z akt 3 Ds. 47/02 na okoliczność prowadzenia śledztwa o przekroczenie uprawnień przez Sędziego Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z uwagi na zaniechanie zabezpieczenia powództwa do sprawy III RC 399/96, tj. przestępstwo z art.231§1 kk; z akt I C 1038/99 o rozwód k.40,61,308, 311, 315, 324, 331 na okoliczność informowania Sądu przez powódkę o pozostawieniu na koncie kwoty 54 000 dolarów, ponieważ poprzednia kwota 54 000 dolarów została pobrana przez J. L.(2) w okresie maj 1995 - lipiec 1996 oraz na okoliczność informowania Sądu iż powódce zostało cofnięte upoważnienie do tego konta, na okoliczność wniosku powódki o wyegzekwowanie zaległych alimentów, dopuszczenie dowodu z orzeczeń zapadłych w tej sprawie przed Sądem Okręgowym oraz Sądem Apelacyjnym na okoliczność wysokości alimentów zasądzonych na rzecz powódki oraz córek, dopuszczenie dowodu z pisma Prezes Sądu Rejonowego na okoliczność poinformowania powódki o zerowym stanie konta J. L.(2) w Banku (…) w N. oraz w Banku (…) w C.; z akt 2 Ds. 400/08 o przywłaszczenie majątku 284§1 kk: k.2-2a na okoliczność ustalenia zerowego stanu konta w banku (…) w N. oraz w C., k.20 z protokołu przesłuchania powódki na okoliczność posiadanych środków finansowych oraz pełnomocnictw do kont bankowych, k.29 informacji o odwołaniu pełnomocnictwa powódki do konta, o przelewach dokonywanych przez J. L.(2), k.36-53, 69, 141 na okoliczność operacji finansowych dokonywanych na koncie oraz postanowienia w przedmiocie umorzenia śledztwa. --- STRONA 4 --- Powódka wniosła także o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków J. P. – kierownika Prokuratury Rejonowej w N., adw. A. Q., sędziów prowadzących sprawę I 2 CZ/97. Sąd oddalił powyższe wnioski dowodowe powódki jako powołane na okoliczności nie mające dla sprawy istotnego znaczenia. Przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie /art.227 kpc/. Meritum niniejszej sprawy związane jest ze szkodą poniesioną przez powódkę, a wynikłą z nieskuteczności egzekucji zasądzonych na rzecz jej oraz córek alimentów. Natomiast zgłoszone przez powódkę wnioski dowodowe dążą do przypomnienia licznych toczących się postępowań sądowych z udziałem powódki oraz jej męża J. L.(2), informacji uzyskiwanych przez powódkę od różnych podmiotów – sądu, banku - o stanie konta J. L.(2), odwołaniu pełnomocnictwa powódki do konta męża, informacji podawanych przez powódkę sądowi w czasie trwania postępowania rozwodowego. Świadkowi mieli odnieść się do okoliczności, na które zawnioskowane zostały dowody z dokumentów. Zgłoszone wnioski dowodowe nie wykazują żadnego związku z ewentualną odpowiedzialnością odszkodowawczą Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Okręgowego w Nowym Sączu. Wobec braku istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy powyższe wnioski dowodowe powódki Sąd oddalił. Sąd zważył, co następuje: Powództwo podlega oddaleniu. Z mocy art.417§1 kc w aktualnym brzmieniu za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa. Jeżeli natomiast szkoda została wyrządzona przez wydanie prawomocnego orzeczenia lub ostatecznej decyzji, jej naprawienia można żądać po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu ich niezgodności z prawem, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej /art.417 1 §2 kc/. Powódka J.L.(1) była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Z osnowy pozwu wynika, iż żądana przez nią kwota 53 723,31 dolarów ma stanowić odszkodowanie za niemożność uzyskania tej sumy w toku postępowania egzekucyjnego, co miało nastąpić na skutek orzeczeń sądowych dotyczących zabezpieczenia powództwa wydawanych przez Sąd Rejonowy w Nowym Targu oraz przez Sąd Okręgowy w Nowym Sączu. Przedmiotowe orzeczenia, które miały być czynnikiem sprawczym spowodowania szkody u powódki zostały wydane w latach 1996-1998. Z twierdzeń powódki wynika, iż o zerowym stanie konta bankowego J. L.(2) dowiedziała się w 2001r. z pisma Prezes Sądu Rejonowego w Nowym Targu. Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia, wskazując, iż upłynął już trzyletni termin przedawnienia roszczeń deliktowych. Z mocy art.442 kc w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 16.02.2007r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny /Dz. U. nr 80 poz. 538/ roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Jednakże w każdym wypadku roszczenie przedawnia się z upływem lat dziesięciu od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę. Powódka wiąże swoją szkodę z bezskutecznością egzekucji zaległych alimentów wynikłą z wydania przez Sąd Rejonowy w Nowym Targu oraz przez Sąd Okręgowy w Nowym Sączu orzeczeń w trybie zabezpieczenia w latach 1996-1998. O zerowym stanie konta J. L.(2) dowiedziała się w 2001r. i odpowiedzialnością za powyższe obarczyła sądy wydające orzeczenia w trybie zabezpieczenia. Dlatego zdaniem Sądu uzasadnione jest --- STRONA 5 --- twierdzenie, iż początkowym momentem biegu terminu przedawnienia dla roszczenia powódki jest 2001r. Trzyletni termin przedawnienia upłynął zatem w 2004r. Wobec powyższego zarzut przedawnienia podniesiony przez stronę pozwaną jest zasadny i skutkuje oddaleniem powództwa. Niezależnie do powyższego wskazać należy, iż inicjatywa dowodowa powódki reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika nie doprowadziła do wykazania, iż po stronie powódki powstała szkoda. Brak także wykazania bezprawnego działania strony pozwanej tj. Prezesa Sądu Okręgowego w Nowym Sączu występującego jako podmiot odpowiedzialny za działania sędziów sądu rejonowego oraz sądu okręgowego tego okręgu. Z twierdzeń podanych przez powódkę nie wynika związek przyczynowy pomiędzy ewentualną szkodą a działaniem sądów okręgu sądeckiego. Z twierdzeń przytoczonych przez powódkę wynika, iż inicjowane przez nią postępowania karne skierowane przeciwko J. L.(2), a także przeciwko Sędziom Sądu Okręgowego w Nowym Sączu, orzekającym w przedmiocie zabezpieczenia roszczeń powódki, nie zakończyły się skierowaniem sprawy na drogę karnego postepowania sądowego. Postępowanie przeciwko Sędziom Sądu Okręgowego w Nowym Sączu w przedmiocie przekroczenia uprawnień /niedopełnienia obowiązków /art.231 kk/ zakończyło się odmową wszczęcia śledztwa z uwagi na brak znamion czynu zabronionego. Z mocy art.5 ustawy z dnia 17.06.2004r. o zmianie ustawy kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw /Dz. U. nr 162 poz.1692/ do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem jej wejścia w życie, czyli 1.09.2004r., mają zastosowanie przepisy art. 417, art. 419, art. 420, art. 420 1 , art. 420 2 i art. 421 kc, w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie tej ustawy. Powódka wiąże powstanie szkody z okresem wcześniejszym niż 1.09.2004r. Dlatego dla oceny jej roszczenia miałby ewentualnie zastosowanie art.417 kc w brzmieniu sprzed zmianą dokonaną powyżej wspomnianą ustawą, który stanowił, iż Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynności. Funkcjonariuszami państwowymi w rozumieniu niniejszego tytułu są pracownicy organów władzy, administracji lub gospodarki państwowej. Za funkcjonariuszy państwowych uważa się również osoby działające na zlecenie tych organów, osoby powołane z wyboru, sędziów i prokuratorów oraz żołnierzy sił zbrojnych. Niezależnie od uznanego za skuteczny powyżej podniesionego przez stronę pozwaną zarzutu przedawnienia, powódka nie wykazała szkody powstałej z działania funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynności. Mając na uwadze podniesiony zarzut przedawnienia, oraz fakt niewykazania przesłanek odpowiedzialności strony pozwanej, przy zastosowaniu art.417 kc w brzmieniu powyżej wskazanym, powództwo należało oddalić w całości. Powódka J. L.(1) została zwolniona w całości od kosztów sądowych, była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu adw. W. O. wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej w N. ul. (…). Powódka mieszka w Stanach Zjednoczonych. Podała, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z pełnoletnimi już córkami S. i L. /23 lata/. Nie posiada żadnego zarobkowego źródła dochodu, podobnie jak córki pozostaje w stałym leczeniu, utrzymuje się z pożyczanych środków finansowych. Wraz z J. L.(2) jest współwłaścicielką nieruchomości położonej w Polsce /J./, ale nie może z niej korzystać. Sąd oddalił powództwo. Zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia strony od obowiązku zwrotu kosztów procesu stronie przeciwnej /art.108 uksc/. Na zasadzie art.98 kpc Sąd zasądził od powódki J. L.(1) na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę --- STRONA 6 --- 7 200,00zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Na zasadzie art.29 ustawy prawo o adwokaturze Sąd przyznał ze środków Skarbu Państwa – tut. Sądu adw. W. O. kwotę 8 856,00zł, w tym 1 656,00zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu. Zarządzenie: 1) proszę odnotować uzasadnienie 2) odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powódki, Prokuratorii Generalnej 3) kal. 14 dni N., dnia 16 czerwca 2011 r. Sygn. akt I ACa 946/11 --- STRONA 7 --- WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 listopada 2011 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Józef Wąsik Sędziowie: SSA Maria Kus-Trybek SSA Barbara Górzanowska Protokolant: st.sekr.sądowy Małgorzata Galica po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2011 r. w K. na rozprawie sprawy z powództwa J. L.(1) przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w Nowym Sączu o zapłatę na skutek apelacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 26 maja 2011 r. sygn. akt I C 194/10 1. oddala apelację i zasądza od powódki J. L.(1) na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 5400zł (pięć tysięcy czterysta złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego; 2. przyznaje adwokatowi W. O. z Kancelarii Adwokackiej w N. ulica (…) od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Nowym Sączu kwotę 6642zł (sześć tysięcy sześćset czterdzieści dwa złote) w tym 1242 zł podatku VAT, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. --- STRONA 8 --- UZASADNIENIE --- STRONA 9 --- wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2011r. Pozwem z dnia 22 lutego 2010r. powódka J. L.(1) domagała się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa - Prezesa Sądu Okręgowego w Nowym Sączu kwoty 53.723,31 dolarów amerykańskich. Uzasadniając żądanie powódka podała, ze kwota ta została wyprowadzona z konta banku w C. przez J. L.(2) , co umożliwiło działanie Sądu a wskutek czego egzekucja alimentów na rzecz powódki oraz jej córek okazała się bezskuteczna. Powódka argumentowała, iż w czasie trwania sprawy o alimenty od J. L.(2) na rzecz jej oraz córek Sąd udzielił zabezpieczenia poprzez zablokowanie jego konta bankowego, jednak orzeczenie Sądu odwoławczego ograniczyło zakres udzielonego powódce zabezpieczenia, a J. L.(2) wyprowadził wszelkie środki z zablokowanego konta bankowego. Pozwany Skarb Państwa - Prezes Sądu Okręgowego w Nowym Sączu reprezentowany przez Prokuratorię Generalną wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając, iż powódka nie wykazała bezprawności działania wobec braku prejudykatu oraz podnosząc m. in. zarzut przedawnienia roszczenia. Wyrokiem z dnia 26 maja 2011 r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu Wydział I Cywilny oddalił powództwo i zasądził od powódki J. L.(1) na rzecz Prokuratorii Generalnej i Skarbu Państwa kwotę 7.200 tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd przyznał adwokatowi W. O. ze środków Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Nowym Sączu kwotę 8.856 zł brutto w tym podatek VAT 11.656 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o następujące ustalenia, przeprowadzone przez Sąd I instancji: Przed Sądem Rejonowym w Nowym Targu Wydziałem III Rodzinnym i Nieletnich toczyło się postępowanie do sygn. III RC 399/96 o alimenty przeciwko J. L. (2) z powództwa J. L.(1) występującej imieniem swoim oraz małoletnich wówczas --- STRONA 10 --- córek L. oraz S. L. Postanowieniem z dnia 12.11.1996r. Sąd udzielił jej zabezpieczenia roszczenia poprzez zablokowanie wszystkich środków zgromadzonych na koncie J. L.(2) w Banku (…) w C. Na skutek zażalenia złożonego przez pełnomocnika J. L.(2) adw. A. Q., Sąd Okręgowy w Nowym Sączu postanowieniem z dnia 28.01.1997r. do sygn. I Cz 2/97, ograniczył udzielone zabezpieczenie poprzez utrzymanie blokady konta jedynie do kwoty 6.000,00zł, a nie całej kwoty zdeponowanej na koncie. W dniu 16.03.1998r. Sąd uwzględnił powództwo o alimenty. Sąd Okręgowy ustalił, że pomimo uwzględnienia powództw o alimenty, egzekucja świadczeń okazała się bezskuteczna. Konto, na którym zostało ustanowione zabezpieczenie zostało całkowicie opróżnione przez M. M., siostrę J. L. (2) , która dysponowała pełnomocnictwem od brata. Powódka była pierwotnie umocowana do korzystania z konta, ale J. L.(2) wycofał jej pełnomocnictwo. Jak podał Sąd I instancji, powódka dążyła do wyegzekwowania zaległości alimentacyjnych do sprawy III RC 318/98 na jej rzecz oraz do sprawy I C 1038/99 na mocy postanowienia z dnia 8.03.2001 r., lecz egzekucja okazała się bezskuteczna. Wedle ustaleń Sądu I instancji, dopiero w styczniu 2001 r. z pisma Prezes Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 29.01.2001 r. powódka dowiedziała się, iż stan konta J. L.(2) w Banku (…) w C. jest zerowy. Z pisma Prokuratury Rejonowej w N. z dnia 28.08.2001 r. sygn. 2 Ds. 717/01 powódka dowiedziała się, że w dniu 16.04.1997r. siostra J. L.(2) , na podstawie notarialnego pełnomocnictwa do pełnego dysponowania kontem, pobrała kwotę 53.723,31 dolarów. Postępowanie w przedmiocie przywłaszczenia mienia przez J. L.(2) zostało umorzone, natomiast postępowanie przeciwko sędziom Sądu Okręgowego z powodu przekroczenia uprawnień (3 Ds. 47/02) nie zostało wszczęte z uwagi na brak znamion czynu zabronionego. Sąd Okręgowy ustalił również, że w dniu 24.10.200lr. Sąd orzekł rozwód małżeństwa powódki oraz J. L.(2) . Orzeczenie zostało zmienione przez Sąd Apelacyjny w Krakowie poprzez uchylenie obowiązku alimentacyjnego J. L.(2) względem powódki. W dniu 30.02.2002r. powódka wyjechała z kraju do Stanów Zjednoczonych. --- STRONA 11 --- Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie zeznań powódki, oddalając pozostałe zgłoszone przez nią wnioski dowodowe jako powołane na okoliczności nie mające dla sprawy istotnego znaczenia. Sąd I instancji argumentował, że przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie. Wskazał, że meritum niniejszej sprawy związane jest ze szkodą poniesioną przez powódkę, a wynikłą z nieskuteczności egzekucji zasądzonych na rzecz jej oraz córek alimentów, natomiast zgłoszone przez powódkę wnioski dowodowe dążą do przypomnienia licznych toczących się postępowań sądowych z udziałem powódki oraz jej męża J. L.(2) , informacji uzyskiwanych przez powódkę od różnych podmiotów - sądu, banku - o stanie konta J. L.(2) , odwołaniu pełnomocnictwa powódki do konta męża, informacji podawanych przez powódkę sądowi w czasie trwania postępowania rozwodowego, a zawnioskowani świadkowie mieli odnieść się do okoliczności, na które zawnioskowane zostały dowody z dokumentów. W ocenie Sądu Okręgowego zgłoszone wnioski dowodowe nie wykazują żadnego związku z ewentualną odpowiedzialnością odszkodowawczą Skarbu Państwa Prezesa Sądu Okręgowego w Nowym Sączu. W rozważaniach prawnych Sąd Okręgowy podniósł, że z mocy art. 5 ustawy z dnia 17.06.2004r. o zmianie ustawy kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 162 poz.1692) do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem jej wejścia w życie, czyli 1.09.2004 r., mają zastosowanie przepisy art. 417, art. 419, art. 420, art. 4201, art. 420 2 i art. 421 k.c, w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie tej ustawy. Sąd I instancji wskazał, że powódka wiąże powstanie szkody z okresem wcześniejszym niż 1.09.2004r., dlatego dla oceny jej roszczenia miałby ewentualnie zastosowanie art. 417 k.c. w brzmieniu sprzed zmianą dokonaną wyżej wspomnianą ustawą, który stanowił, iż Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez funkcjonariusza państwowego przy wykonywaniu powierzonej mu czynności. Sąd Okręgowy argumentował, że powódka J. L.(1) , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu, dochodziła zapłaty kwoty 53.723,31 dolarów, która miała stanowić odszkodowanie za niemożność uzyskania tej sumy w toku postępowania egzekucyjnego wskutek orzeczeń sądowych dotyczących zabezpieczenia powództwa wydawanych przez Sąd Rejonowy w Nowym Targu oraz przez Sąd Okręgowy w Nowym Sączu. --- STRONA 12 --- Przedmiotowe orzeczenia, które miały być czynnikiem sprawczym spowodowania szkody u powódki zostały wydane w latach 1996-1998. Z twierdzeń powódki wynika, iż o zerowym stanie konta bankowego J. L.(2) dowiedziała się w 2001 r. z pisma Prezesa Sądu Rejonowego w Nowym Targu. Sąd I instancji uznał w tym stanie rzeczy za uzasadniony podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia, gdyż upłynął już trzyletni termin przedawnienia roszczeń deliktowych, liczony od dnia dowiedzenia się przez powódkę o szkodzie, a przewidziany w art. 442 k.c. w brzmieniu obowiązującym przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 16.02.2007r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny (Dz. U. nr 80 poz. 538). Uwzględnienie zarzutu przedawnienia skutkowało oddaleniem powództwa przez Sąd Okręgowy. Sąd I instancji wskazał nadto, iż inicjatywa dowodowa powódki reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika nie doprowadziła do wykazania, iż po stronie powódki powstała szkoda, by stronie pozwanej można było postawić zarzut bezprawnego działania, a wreszcie by istniał związek przyczynowy pomiędzy ewentualną szkodą a działaniem sądów okręgu sądeckiego. Z twierdzeń przytoczonych przez powódkę wynika, iż inicjowane przez nią postępowania karne skierowane przeciwko J. L.(2) , a także przeciwko Sędziom Sądu Okręgowego w Nowym Sączu, orzekającym w przedmiocie zabezpieczenia roszczeń powódki, nie zakończyły się skierowaniem sprawy na drogę karnego postępowania sądowego. Postępowanie przeciwko Sędziom Sądu Okręgowego w Nowym Sączu w przedmiocie przekroczenia uprawnień (niedopełnienia obowiązków /art. 231 k.k./) zakończyło się odmową wszczęcia śledztwa z uwagi na brak znamion czynu zabronionego. W konsekwencji mając na uwadze podniesiony zarzut przedawnienia oraz fakt niewykazania przesłanek odpowiedzialności strony pozwanej, przy zastosowaniu art.417 k.c. w brzmieniu powyżej wskazanym, Sąd I instancji powództwo oddalił w całości. Na zasadzie art. 98 k.p.c. Sąd zasądził od powódki J. L.(1) na rzecz Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 7.200,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, z którego to obowiązku powódki nie zwalnia fakt zwolnienia jej od kosztów sądowych (art. 108 uksc). Na zasadzie art. 29 ustawy prawo o adwokaturze Sąd przyznał ze środków Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego adw. W. O. kwotę --- STRONA 13 --- 8.856,00 zł, w tym 1.656,00 zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu. Wyrok Sądu Okręgowego w całości zaskarżyła powódka J. L.(1) . Wyrokowi temu powódka zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędne przyjęcie, iż zachodzi przedawnienie roszczenia powódki pomimo, że brak jest przedawnienia roszczenia na skutek licznych pism wysyłanych przez powódkę do organów funkcjonariuszy publicznych od czasu, gdy dowiedziała się o szkodzie, przerywając tym samym bieg przedawnienia. Ponadto powódka zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie przez przyjęcie, iż szkoda z art. 417 1 § 2 k.c. nie zachodzi. W apelacji zarzucono również błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na ustaleniu, że powódka nie udowodniła szkody w sytuacji, gdy brak wpłat na poczet alimentów ze strony ojca dzieci powodował, że środki te musiała wyłożyć powódka, jako matka nieletnich, a fakt ten powszechnie znany z doświadczenia życiowego nie wymagał dodatkowego dowodu. Podnosząc powyższe zarzuty powódka wnosiła o zmianę zaskarżonego wyroku przez zasądzenie na rzecz powódki od Skarbu Państwa kwoty 53.723,31 dolarów wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały pokryte. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od powódki na rzecz strony pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W kontekście podstawy apelacji - zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych wskazać należy, iż skuteczne przedstawienie zarzutu naruszenia przez sąd art. 233 k.p.c. wymaga wykazania, że sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania, lub --- STRONA 14 --- doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu sądu do dokonania swobodnej oceny dowodów. Jego naruszenie nie może polegać na zaprezentowaniu przez skarżącego własnego ustalenia faktycznego i to bez wskazania dowodu, z którego ono wynika (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2000 r , I CKN 1169/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 139), jak to uczynił skarżący w apelacji. Apelujący nie wskazał zaś, w czym zarzucana wada w analizie materiału dowodowego miała się urzeczywistniać. W tej sytuacji zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. należało uznać za gołosłowny, wobec braku jego uzasadnienia w świetle wymogów art. 368 § 1 k.p.c. Co więcej, uzasadnienie podstaw zaskarżenia wskazuje, że skarżący podnosząc powyższy zarzut, w istocie wskazuje na wadliwą subsumcję ustalonego stanu faktycznego do stanowiącej podstawę powództwa normy prawa materialnego, nie zaś na błędy popełnione przez Sąd I instancji na etapie ustalenia podstawy faktycznej sporu. W kwestii zaś dokonanej przez Sąd Okręgowy oceny, że powódka nie podołała ciężarowi dowodzenia w zakresie wykazania wysokości szkody poniesionej na skutek działań pozwanego, trudno podzielić stanowisko strony skarżącej, że szkoda ta jest ewidentna i nie wymaga dowodzenia. Oczywiście rację ma skarżący, że brak wpłat na poczet alimentów ze strony ojca dzieci powodował, że środki te musiała wyłożyć powódka jako matka nieletnich, jednakże powyższe nie świadczy bynajmniej, by poniesiony przez powódkę uszczerbek z tym związany był równoważny kwocie dochodzonej w niniejszym postępowaniu, a co więcej, by uszczerbek ten pozostawał w normalnym związku przyczynowo-skutkowym z działaniem strony pozwanej. Skoro zaś apelacja nie zwalcza skutecznie dokonanych w sprawie przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych, wobec niestwierdzenia po stronie Sądu orzekającego uchybień na etapie gromadzenia i oceny dowodów, ustalenia te sąd Apelacyjny przyjął za własne, czyniąc je podstawą faktyczną swego rozstrzygnięcia. Brak podstaw do kwestionowania faktycznej podstawy wyroku pozwala na odniesienie się do merytorycznej podstawy rozstrzygnięcia. Odnośnie zagadnień --- STRONA 15 --- prawa materialnego i zarzutów sformułowanych w tym zakresie przez powódkę w apelacji, należy zauważyć, że w ustalonym stanie faktycznym zastosowanie prawa materialnego winno uwzględniać stosowne regulacje prawa międzyczasowego. Skarżąca wiąże dochodzone roszczenie z wadliwym w jej ocenie orzeczeniem Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 29 stycznia 1997 r., którym w wyniku rozpoznania zażalenia dokonano zmiany orzeczenia sadu I instancji o udzieleniu zabezpieczenia powódce w toku postępowania o roszczenia alimentacyjne, poprzez zablokowanie rachunku bankowego, prowadzonego w Banku (…) w C. na rzecz J. L. (2) , ograniczając zakres udzielonego zabezpieczenia do kwoty 6.000 zł. Powódka wywodzi, że powyższe umożliwiło wyprowadzenie z tego rachunku bankowego przez siostrę J. L.(2) w dniu 16 kwietnia 1997r. kwoty 53.723,31 USD, której zasądzenia domaga się od pozwanego w niniejszym procesie. Powyższe pozwala na wyprowadzenie wniosku, że zdarzenia prowadzącego do powstania szkody, skarżąca upatruje w wydanym orzeczeniu Sadu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 29 stycznia 1997r. Z art. 3 k.c. i art. 5 ustawy z dnia 17 września 2004 roku o zmianie ustawy - kodeks cywilny i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692) wynika podstawowa wskazówka co do kwestii, jaki stan prawny należy stosować przy ocenie zdarzeń zaistniałych we wskazanym w pozwie okresie, wprowadzając regułę odpowiadającą podstawowej zasadzie prawa intertemporalnego, zgodnie z którą dla oceny określonego zdarzenia miarodajny jest stan prawny obowiązujący w chwili jego zaistnienia. Zasada ta dotyczy nie tylko oceny, czy określone zdarzenie rodzi stosunek zobowiązaniowy, ale także treści powstałego stosunku zobowiązaniowego. Zgodnie z art. 5 ustawy nowelizującej, do zdarzeń i stanów prawnych powstałych przed dniem wejścia jej w życie stosuje się nadal przepisy art. 417, art. 419, art. 420, art. 420 1 , art. 420 2 i art. 421 k.c, w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 września 2004 r. Przy ich stosowaniu należy uwzględniać orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczące niekonstytucyjności art. 418 k.c. oraz brzmienia art. 417 § 1 k.c. {wyrok z dnia 4 grudnia 2001 r., SK 18/00, OTK-A, Nr 8, poz. 256), jednakże do oceny odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody związane ze zdarzeniami, które miały miejsce przed dniem 17 października 1997 roku, wskazane przepisy należy stosować bez jakichkolwiek modyfikacji, gdyż skutki czasowe orzeczenia --- STRONA 16 --- Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r., SK 18/00, OTK-A 2001, nr 8, poz. 256, dotyczącego niekonstytucyjności art. 418 k.c. i nadania nowego rozumienia art. 417 § 1 k.c można odnieść jedynie do szkód powstałych po dniu 17 października 1997 r. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2007 r. sygn. akt I CSK 220/07). W konsekwencji stan prawny, będący następstwem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r., SK 18/00, może mieć zastosowanie w sprawach o naprawienie szkody wyrządzonej orzeczeniem lub zarządzeniem wydanym przed dniem ogłoszenia tego wyroku, ale po wejściu w życie Konstytucji (tak wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2003 r., i CK 150/02, z dnia 8 grudnia 2004 r., I CK 303/04, „Izba Cywilna" 2005, nr 10, s. 46, z dnia 11 stycznia 207 r , II CSK 288/06, niepubl. i z dnia 13 grudnia 2007 r., I CSK 315/07, niepubl.). Skoro powódka wiąże odpowiedzialność Skarbu Państwa z orzeczeniami sądowymi, jakie wydane zostały przed dniem 17 października 1997 r., zasadność żądania pozwu w niniejszej sprawie podlega nadal ocenie z punktu widzenia uregulowania, które zawierał art. 418 k.c. Z uwagi na powyższe podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 417 1 § 2 k.c. nie mógł stanowić skutecznej podstawy odwoławczej, gdyż przepis ten nie stanowił materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia. Stosownie zaś do treści art. 418 k.c, jeżeli szkoda została wyrządzona na skutek wydania orzeczenia lub zarządzenia, Państwo odpowiada tylko wówczas, gdy przy wydaniu orzeczenia lub zarządzenia nastąpiło naruszenie prawa ścigane w trybie postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a wina sprawcy szkody została stwierdzona w wyroku karnym lub orzeczeniu dyscyplinarnym albo uznana przez organ przełożony nad sprawcą szkody. W myśl zaś ust. 2 brak stwierdzenia winy w wyroku karnym lub orzeczeniu dyscyplinarnym nie wyklucza odpowiedzialności Państwa, jeżeli wszczęciu lub prowadzeniu postępowania karnego albo dyscyplinarnego stoi na przeszkodzie okoliczność wyłączająca ściganie. Odpowiedzialność Skarbu Państwa na podstawie tego przepisu uzależniona jest zatem od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: naruszenia przy wydaniu orzeczenia lub zarządzenia prawa ściganego wyrokiem karnym lub orzeczeniem dyscyplinarnym albo jej uznania przez organ przełożony. Żadna z tych przesłanek nie --- STRONA 17 --- została spełniona (zainicjowane z zawiadomienia powódki postępowanie zakończyło się odmową wszczęcia postępowania przygotowawczego z uwagi na brak ustawowych znamion czynu zabronionego - k. 84) , co w sprawie nie jest kwestionowane, a apelacja nie podważa w tym zakresie trafności rozstrzygnięcia Sądu I instancji. W tej sytuacji zgłoszone przez powódkę roszczenie uznać należało za bezpodstawne co do zasady, skoro skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek, od których wystąpienia uzależniona jest możliwość skutecznego dochodzenia roszczeń odszkodowawczych względem Skarbu Państwa. Bezzasadny jest także zarzut wadliwego zastosowania przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego o przedawnieniu roszczeń. Zauważyć należy, że stosowanie art. 5 k.c. do podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia musi uwzględniać jego szczególny charakter wynikający z użycia w nim klauzul generalnych. Z tej przyczyny dla oceny, czy podniesiony zarzut nie nosi znamion nadużycia prawa, konieczne jest rozważenie charakteru dochodzonego roszczenia, przyczyn opóźnienia i jego nadmierności (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2003 r., I CKN 204/01, niepublik.). Wbrew stanowisku skarżącej sam charakter roszczenia nie może mieć tu jednak znaczenia przesądzającego, w sytuacji gdy powódka nie wykazała, by dziewięcioletnia bezczynność w dochodzeniu objętych powództwem roszczeń odszkodowawczych była usprawiedliwiona nadzwyczajnymi okolicznościami, a w sprawie upłynął nie tylko trzyletni termin od dnia, w którym poszkodowana dowiedziała się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia (jak wskazuje apelacja - rok 2001), ale także bezwzględny termin a tempore facti lat dziesięciu od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę (art. 442 §1 in fine k.c). W świetle powyższego wyklucza zastosowanie art. 5 k.c. do zgłoszonego przez pozwanego zarzutu przedawnienia przede wszystkim nadmierność opóźnienia {por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2000 r., HI CKN 522/99, niepublik.). --- STRONA 18 --- W okresie tym, wbrew stanowisku apelacji, powódka nie podjęła żadnych czynności mogących prowadzić do przerwania biegu przedawnienia. Skutek w postaci przerwania biegu przedawnienia skarżący łączy z prowadzeniem przez powódkę „licznej korespondencji" adresowanej do „organów władzy publicznej, w związku z jej niezaspokojonymi roszczeniami". Tymczasem jak to wynika z art. 123. § 1 k.c, bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia, przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje oraz przez wszczęcie mediacji. O tym, czy czynność podjęta przez stronę dochodzącą swych roszczeń przerywa czy nie bieg przedawnienia decydują zatem wyłącznie przesłanki art. 123 § 1 pkt 1 k.c. Czynność strony wtedy przerywa bieg przedawnienia, gdy można ją uznać za „przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia". Istotne jest zatem tylko zgłoszenie roszczenia w określonym celu (je9° realizacji) przed właściwym organem, w prawem przewidzianej formie i obiektywna skuteczność tej czynności, to jest jej zdolność do wywołania skutku w postaci realizacji roszczenia. Oczywistym jest, że skutku takiego nie mogła wywołać korespondencja strony, kierowana do organów władzy publicznej, skoro z zebranego materiału dowodowego ani twierdzeń strony nie wynika, by korespondencja ta - jakkolwiek dotyczyła niezaspokojonych roszczeń powódki - stanowiło działanie „przedsięwzięte bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia". Brak jest zatem podstaw do weryfikacji zaskarżonego orzeczenia w kierunku postulowanym przez skarżącego. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w pkt 1 sentencji na mocy art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono jak w pkt 3 sentencji na zasadzie art. 98 § 1 k.p.c, kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy. W ocenie Sądu Apelacyjnego w sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od --- STRONA 19 --- obciążania powódki kosztami postępowania. Nie znajduje bowiem uzasadnienia przerzucenie ciężaru pochopnie wszczynanych przez powoda procesów na jego przeciwnika, a samo przeświadczenie o zasadności powództwa, nie usprawiedliwione charakterem sprawy, nie może stanowić wypadku szczególnie uzasadnionego, przemawiającego za zastosowaniem przepisu art. 102 k.p.c. Nie usprawiedliwia także odstąpienia od obciążania strony powodowej kosztami postępowania jej sytuacja majątkowa, skoro jak wynika z przedłożonego przez stronę oświadczenia majątkowego, sytuacja ta nie jest szczególnie trudna, powódka jest bowiem współwłaścicielką domu mieszkalnego oraz nieruchomości o powierzchni 1080 m 2 , a okoliczność, że od wielu lat przebywa ona na ternie Stanów Zjednoczonych poddaje w wątpliwość jej oświadczenie o braku jakichkolwiek dochodów, pozwalających jej na utrzymanie. Skoro powódka jest obecnie pozbawiona jakichkolwiek dochodów powstaje pytanie, z czego czerpie ona środki na utrzymanie siebie i swoich córek. W oświadczeniu brak jest informacji nie tylko na temat źródeł utrzymania, choćby były one tymczasowe, doraźne, ale przede wszystkim na temat wysokości tychże kosztów. Oświadczenie to wobec lakoniczności zawartych w nim informacji oraz braku innych wiarygodnych dokumentów, jawi się jako niewiarygodne i nierzetelne. Stronie pozwanej jako wygrywającej proces przysługuje zatem stosownie do art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. zwrot kosztów procesu, związanych z jej udziałem w sprawie, na które składa się kwota wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru, określona stosownie do § 6 pkt 7 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z dnia 3 października 2002 r.) w kwocie 5.400 zł, jak w pkt 2 sentencji. Pełnomocnikowi z urzędu powódki przyznano koszty związane z pomocą świadczona powódce z postępowaniu apelacyjnym, na podstawie § 19 i 20 w zw. z § 2 ust. 3. ww. rozporządzenia.