Postanowienie I C 1901/10

--- STRONA 1 --- ¬ Sygn. akt I C 1901/10 *_ `¦--.' I' - Ĺ Ęił FV: K... -1"".2". :F-Í '.__„___ -_„u 1~ ..'“.:- . ›Ź¿¿~6._i :-=-'?' , '~¬'.›,›. 5; Ę"_- -_.`-*__ §~ '-~ `* iz - ;›~«-¿.j.>¬-+».±_‹~ . ;E . -'Ł' 3”"'-Ŝ.z_ .-.¿ F... -;..____ç_,±d..'=__,¬_å\_`w -_\_-_‹-. `*“'~¬'Íi1* ¬` ___ Y'_z`¬_.1§ą¬'.f_'ş¿f¬'__'ÄL_ " ` I 53' I' `fi.- W 1 `_'¿j;/ H I 1';‹<'J' , W '=+=-am Š' ,W _:Ĺ Ą Mii: 'Ű' `~'-*'; - `,“ř',.i'f, 5. '. WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITE] POLSKIE] -|' Dnia 13 kwietnia 2011 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO Anna Goździewicz Protokołantz st. sekr. sąd. Blandyna Kaczmarek po rozpoznaniu w 30 marca 2011 r. w Poznaniu sprawy z powództwa L. M. przeciwko I. G. i B. G. o ochronę dóbr osobistych 1. 1. Nakazuje poznanej ]. G., aby złożyła oświadczenie następującej treści: „]a, ]. G., oświadczam, ze wprowadziłam w błąd Sąd Okręgowy w Koninie co do faktu braku zapłaty ceny za sprzedany Panu L. M. samochód marki M. (. . .), czym w sposób bezprawny doprowadziłam do uzyskania i wykonania postanowienia o zabezpieczeniu powództwa oraz do przyrnusowego pozbawienia Pana L. M. władztwa nad przedmiotowym samochodem. W związku z powyższym przepraszam Pana L. M. za naruszenie jego dóbr osobistych, w tym jego dobrego imienia i godności osobistej." i zamieściła je w formie ogłoszenia na stronie redakcyjnej gazety „Gazeta (...)" w ramce w formacie 116,4 mm w pionie na 149,6 mm w poziomie, czcionka rozmiar 12 (w przypadku niemożności zastosowania czcionki w tym rozmiarze, w największej możliwej czcionce) - w terminie 1 miesiąca od uprawomocnienia się wyroku. --- STRONA 2 --- Sygn. akt I C 1901/10 2.. Zasądza od pozwanej ]. G. rzecz Niepublicznego Zespołu Opiekuńczo - Wychowawczego (__.) w D. kwotę 20.000 zł w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku wraz z ustawowymi odsetkami w przypadku opóźnienia w płatności od piętnastego dnia po uprawomocnieniu się wyroku do dnia zapłaty. _ 3. W pozostałym zakresie powództwo oddala. 4. Koszty rozdziela stosunkowo i z tego tytułu zasądza: a) od pozwanej I. G. na rzecz powoda L. M. kwotę 2.988,50 zł b) od powoda L. M. na rzecz pozwanego B. G. kwotę 1.397 zł SSO Anna Goździewicz 2 --- STRONA 3 --- Sygn_ akt I C 1901/10 Uzasadnienie Powód L. M. pozwem z dnia 20 lipca 2010r. wniósł o nakazanie pozwanym I. G. i B. G. złożenie oświadczeń o podanej w pozwie treści - w formie ogłoszeń opublikowanych na pierwszej stronie ,,Gazety (_._)" oraz zasądzenie od pozwanych na rzecz Niepublicznego Zespołu Opiekuńczo - Wychowawczego (__.) w D. (_ _ .) kwot po 20.000 zł w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku wraz 'z- ustawowymi odsetkami na wypadek opóźnienia w płatności. Nadto, powód wniósł o zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. ' =. W uzasadnieniu powód podał, ze w dniu 19 maja 2007 roku zawarł z I. G. umowę sprzedaży samochodu osobowego marki M. (_ _ .)_ Pozwaną przy zawarciu tej umowy reprezentował jej ojciec, pozwany B. G.. Powód zapłacił cenę za ww. samochód, a po zawarciu umowy objął go w posiadanie. Pomimo realizacji ww. umowy, pozwana I. G., miała w dniu 3 sierpnia 2007 roku wystąpić do Sądu Okręgowego w Poznaniu z wnioskiem o zabezpieczenie powództwa o zapłatę kwoty 200.000 zł. W uzasadnieniu tego wniosku pozwana podała nieprawdziwe informacje na temat ww. umowy sprzedaży, w tym - m.in. -wskazać, że powód nie zapłacił ceny nabycia pojazdu. Na podstawie uzyskanego postanowienia o zabezpieczeniu doszło w siedzibie przedsiębiorstwa pozwanego, z udziałem Policji, do podjęcia czynności komorniczych polegających na odebraniu powodowi przedmiotowego pojazdu. Czynności te zostały dokonane bez wcześniejszych zapowiedzi, w obecności - przyglądającej się zdarzeniu - zebranej grupie osób. W odczuciu powoda powyższe zdarzenie miało naruszyć jego cześć i dobre imię. Słuszność racji powoda potwierdzały późniejsze orzeczenia sądowe wydane w sprawie wszczętej przez pozwaną (k. 1-9). " W odpowiedzi na pozew pozwani wnieśli o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda, na swoją rzecz, kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podnieśli oni, że powództwo jest bezzasadne, gdyz wszczęte przez nich działania nie były bezprawne. W ocenie pozwanych, wystąpienie przez nich z wnioskiem o zabezpieczenie i późniejszym powództwem stanowiło realizację praw podmiotowych pozwanej I. G. (k. 89-91). Na rozprawie dnia- 24 listopada 2010r. pełnomocnik pozwanych dodał, że stanowisko pozwanych we wcześniejszym procesie wskazujące na brak zapłaty ceny sprzedaży stanowiło ich stanowisko procesowe i było działaniem w ramach porządku prawnego. S_ad,ustalił_następujący" stan faktyczny:_ .__l_- W dniu 19 maja 2007 roku strony - I. G. - jako sprzedająca i L. M. - jako kupujący zawarli pisemną umowę kupna - sprzedaży samochodu osobowego marki M. (_ _ .) o nr rej_ (_ _ .) i nr podwozia (_ _ .)_ Cena nabycia powyższego pojazdu wynosiła kwotę 200.000 zł. Została ona przez powoda w całości uiszczona przy zawarciu umowy. Pokwitowanie zostało zamieszczone w treści umowy. _ Pismem z dnia 3 sierpnia 2007 roku pozwana' I. G., reprezentowana przez 1 3 --- STRONA 4 --- Sygn. akt I C 1901/10 adwokata P. S., wniosła do Sądu Okręgowego w Poznaniu wniosek o zabezpieczenie powództwa o zapłatę kwoty 200.000 zł tytułem ceny kupna ww. samochodu osobowego. Pozwana wskazała, że zamierza wytoczyć przeciwko powodowi pozew o zapłatę ww. kwoty. Iako żądany sposób zabezpieczenia podała ona zajęcie przedmiotowego pojazdu. ' W uzasadnieniu wniosku pozwana podniosła, że zawarła z powodem porozumienie, na mocy którego miał on przenieść na brata pozwanej P. G. własność lokalu mieszkalnego położonego w Ł.. W tym celu pomiędzy powodem a bratem pozwanej, w dniu 19 maja 2007 roku, miała zostać zawarta umowa przedwstępna w zwykłej formie pisemnej. Spełnienie przez powoda świadczenia poprzez zawarcie umowy przyrzeczonej miało - wedle treści wniosku -zostać zaliczone na poczet nabycia przez niego od pozwanej przedmiotowego samochodu osobowego marki M. (___). Przedstawiając podstawę faktyczną żądania I. G. wskazała, że po zawarciu umowy przedwstępnej sprzedaży lokalu, w dniu 20" maja 2007 roku, za pośrednictwem komisu samochodowego, zawarła z powodem umowę zbycia przedmiotowego pojazdu. Strony miały w jej treści ustalić, że cena nabycia samochodu wynosić będzie 200.000 zł i - zgodnie z wcześniejszym porozumieniem - jej zapłata nastąpi w formie potrącenia. Na dowód swych twierdzeń pozwana powołała dowody z kopii pokwitowania nr (__.) z dnia 20.5_2007r_ i kopii faktury VAT nr (__.) z dnia 20_5.2007r. Iednocześnie podniosła ona, że zgodnie z wcześniejszym porozumieniem co do sposobu zapłaty, żadne wpłaty nie miały miejsca. Podkreślano iż na ww. dokumentach nie ma żadnej wzmianki na temat uiszczenia ceny. Pozwana wskazała również, że powód nie wywiązał się z wcześniejszego porozumienia dotyczącego przeniesienia własności lokalu mieszkalnego. Uzasadniając interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia pozwana wskazywała, m.in_, że okoliczności sprawy uzasadniają przypuszczenie, że powód podejmie czynności zmierzające do uniemożliwienia zaspokojenia roszczeń pozwanej. Podała, że posiada informację, że powód zamierza zbyć przedmiotowy samochód. Nadto, pozwana podniosła, że złożyła zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez powoda przestępstwa kwalifikowanego oszustwa. Postanowieniem z dnia 19 października 2007 roku Sąd Okręgowy w Koninie udzielił zabezpieczenia roszczeń pozwanej I. G. o zapłatę 200.000 zł poprzez zajęcie przedmiotowego samochodu osobowego oraz wyznaczył jej dwutygodniowy termin do wniesienia powództwa. Na podstawie powyższego orzeczenia, w dniu 27 października 2007 roku, Komornik Sądowy (_ _ .) dokonał zajęcia zakupionego przez powoda od pozwanej I. G. samochodu. Zajęcie zostało dokonane w siedzibie przedsiębiorstwa powoda w Ż. przy ul. (___). Odbyło się ono z udziałem Policji, która została przybrana do czynności komorniczych. Komornik nie uprzedzał wcześniej powoda o swojej wizycie. Przy podejmowaniu czynności wręczył powodowi postanowienie o zabezpieczeniu i zażądał wydania pojazdu. Sytuacja, ta była dla L. M. zaskoczeniem. W związku z treścią postanowienia sądowego okazał on komornikowi pisemną umowę sprzedaży przedmiotowego -samochodu z dnia 19 maja 2007 roku wraz z pokwitowaniem zapłaty ceny. Czynności komornicze byly jednak kontynuowane. Samochód powoda został załadowany na lawetę i wywieziony zterenu posesji. 4 --- STRONA 5 --- Sygn_ akt I C 1901/10 _ Podczas opisanego powyżej zdarzenia pod siedzibą firmy powoda zgromadziła się znaczna grupa osób, która obserwowała przebieg zdarzeń. Po dokonaniu zajęcia samochodu do powoda dotarły sygnały wskazujące na pojawiające się w Z. opinie o jego problemach z prawem, rozmaite domysły na temat kupna przez niego samochodu i nielegalnego handlu. Niepochlebne opinie na temat powoda rozniosły się wśród jego kontrahentów w całej Polsce. Powód czuł się powyższą sytuacją dotknięty. W miejscu zdarzenia prowadził od wielu lat firmę, zatrudniał kilkanaście osób i nie miał konfliktów z prawem. Rozpoznając zażalenie wniesione przez powoda Sąd Apelacyjny w Poznaniu orzeczeniem z dnia 12 grudnia 2007 roku zmienił zaskarżone postanowienie o zabezpieczeniu w jego pkt. l i wniosek o udzielenie zabezpieczenia oddalił. L. M. do zażalenia dołączył bowiem kopię umowy z dnia 19 maja 2007r. zawierającej w swej treści pokwitowanie zapłacenia ceny za przedmiotowy pojazd oraz dokumenty bankowe potwierdzające wypłatę w dniach 11 i 18 maja 2007r. kwot wystarczających na zapłacenie . ceny. Przedmiotowy samochodów został wydany powodowi, na jego wniosek, w dniu 20 grudnia 2007 roku. Pozwana I. G. złożyła pozew o zasądzenie od L. M. kwoty 200.000 zł, zgodnie z roszczeniem wskazywanym w treści wniosku o zabezpieczenie. Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2010 roku Sąd Okręgowy w Koninie powództwo I. -G. oddalił jako bezzasadne. Uznano, że I. G. nie obaliła domniemania uiszczenia ceny zakupu wynikającego z pokwitowania. W sprawie tej ustalono także, że mieszkanie należące do L. M., które miało stanowić przedmiot zamiany za przedmiotowy samochód mogło być warte maksymalnie 94.700 zł, podczas gdy wartość auta wynosiła 200.000 zł. Oznaczało to zdaniem Sądu, że twierdzenia I. G. o umowie zamiany nie mogły być uznane za wiarygodne. Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2010 roku Sąd Apelacyjny w Poznaniu oddalił apelację pozwanej od wymienionego wyżej orzeczenia Sądu Okręgowego w Koninie. I. G. jest właścicielka przedsiębiorstwa ( z siedzibą w P.. Na mocy pełnomocnictwa sporządzonego w formie aktu notarialnego z dnia 29_9_2003r_ (sporządzony przed notariuszem I. K., rep. A nr (...)) udzieliła ona swemu ojcu B. G. umocowania do dokonywania wszelkich czynności prawnych związanych z ww. firmą. B. G. reprezentował córkę też zawierając umowę komisu przedmiotowego pojazdu z Przedsiębiorstwem Handlowo Usługowym (__.) w P.. _Nadto, B. G. prowadził z powodem rozmowy na temat zakupu dla swojego syna mieszkania położonego przy ulicy (__.) w Ł.. Strony dokonywały wstępnych porozumień dotyczących przeniesienia tego mieszkania w zamian za własność przedmiotowego samochodu. Ostatecznie jednak L. M. i I. G., zawarli oddzielna, wskazaną na wstępie, umowę sprzedaży. Powód uiścił na rzecz pozwanej -- całą cenę nabycia samochodu w kwocie 200.000 zł. - _ Powyższych ustaleń faktycznych Sąd dokonał na podstawie zeznań świadka P. M. (k. 147-148), zeznań powoda L. M. (k. 125-127, 149) oraz dowodów z dokumentów zawartych w aktach Sądu Okręgowego w Koninie o sygnaturze I Co 66/07, w tym w szczególności wniosku o zabezpieczenie powództwa wraz Ê --- STRONA 6 --- Sygn. aktl C 1901/10 załącznikami, umowy kupna - sprzedaży z dnia 19 maja 2007r. oraz postanowień 'w przedmiocie zabezpieczenia Sądów Okręgowego i Apelacyjnego oraz dokumentów zawartych w aktach Sądu`Okręgowego w Koninie o sygnaturze I C 932/07, w tym w szczególności orzeczeń co do istoty sprawy wraz z uzasadnieniami. Za przydatne w zakresie ustaleń faktycznych Sąd uznał również dołączone do akt niniejszej sprawy: zawiadomienie o wszczęciu postępowania zabezpieczającego _(k. 31), protokół zajęcia ruchomości (k. 32), wniosek o umorzenie postępowania zabezpieczającego (l<_ 36-37). - Sąd uznał za wiarygodną treść zeznań świadka P. M. oraz powoda L. M.. Omawiane wypowiedzi procesowe były logiczne i -wzajemnie spójne. Omawiane zeznania dotyczące przebiegu zajęcia ruchomości oraz reakcji na to zdarzenie wśród miejscowej ludności nie były kwestionowane przez stronę przeciwną. Należy je uznać za przekonujące w świetle zasad doświadczenia życiowego. i Sąd uznał za przydatne i wiarygodne dowody w ww. dokumentów, których autentyczność oraz prawdziwość treści nie była kwestionowana przez żadną ze stron. _ Odnosząc się do dokonanych ustaleń faktycznych wskazać należy, że w niniejszej sprawie, strona pozwana nie wypowiedziała się co do twierdzeń powoda o faktach, w tym w szczególności stanowiska strony powodowej w kwestii treści i realizacji umowy kupna - sprzedaży samochodu z dnia 19 maja 2007 roku. W związku zatem z art. 230 k.p_c., biorąc przede wszystkim pod uwagę treść ww. dokumentów, Sąd omawiane twierdzenia powoda uznał za przyznane. Zwrócić należy uwagę, że znalazły one potwierdzenie, m_in., w uzasadnieniach wyroków Sądu Okręgowego w Koninie i Sądu Apelacyjnego w Poznaniu. _ Sąd oddalił wniosek pozwanego, zgłoszony na rozprawie w dniu 30 marca 2011 r., o przeprowadzenie dowodu z zeznań komornika, który dokonywał zajęcia ruchomości powoda. Wniosek ten został zgłoszony z przekroczeniem terminu wyznaczonego przez Sąd w pkt. 2 postanowienia z dnia 24 listopada 2010r. (k. 100). Sąd pominął dowód z przesłuchania pozwanego B. G. z uwagi na odmowę składania zeznań oraz dowód z przesłuchania I. G. z uwagi na jej nieusprawiedliwione n-iestawiennictwo na rozprawie dnia 30 marca 2011r. - W tym miejscu wskazać należy, że Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika pozwanych o zmianę terminu rozprawy i oddalił wniosek o odroczenie rozprawy. Na rozprawie dnia 26 stycznia 2011r., na której odroczono posiedzenie do 30 marca 2011r. obecny był apl adw_ I. C., który uzyskał upoważnienie do zastępowania pełnomocnika pozwanych w niniejszej sprawie (k. 130). Pełnomocnik pozwanych złożył wniosek o zmianę terminu posiedzenia pismem z dnia 8 marca 2011r. Wskazał na kolizję terminów dodając, że nie ma możliwości ustanowienia zastępcy procesowego. Z uwagi na udzielone upoważnienie dla aplikanta adwokackiego termin posiedzenie pozostawiono bez -zmiany. Następnie pismem z dnia 29 marca 2011 r. ponowił z tożs_amym uzasadnieniem. Sąd nie uwzględnił wniosku z uwagi na to, że pełnomocnik pozwanych pracuje w spółce adwokacki_ej co daje możliwości ustanowienia 6 --- STRONA 7 --- Sygn. aktl C 1901/10 - substytuta. Dodatkowo pełnomocnik udzielił aplikantowi I. C. upoważnienia do zastępowania go w niniejszej sprawie. We wnioskach dotyczących zmiany terminu rozprawy nie wskazano żadnych okoliczności dotyczących aplikanta. Podkreślić należy, że pozwani w odpowiedzi na pozew złożyli bardzo ograniczone zarzuty. W tych okolicznościach nie sposób uznać, by aplikant nie mógł skutecznie wykonywać czynności na rozprawie. Dodać należy, że nie są prawdziwe twierdzenia pozwanego, że pełnomocnik pozwanych zajmował się przedmiotową sprawą od samego początku. Bezsprzecznie wniosek, który stał się początkiem całej sprawy był sporządzony przez innego pełnomocnika. _ Sąd zważył, co następuje: -. W rozpatrywanej sprawie powód zarzucał pozwanym naruszenie dóbr osobistych. W odczuciu powoda zostały naruszone jego dobra osobiste w postaci czci i dobrego imienia. W związku z podawaną podstawą prawną roszczenia należało szerzej odnieść się do zagadnienia prawnej ochrony dóbr osobistych. Zgodnie z treścią art. 24 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, żeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. _ ` Obokżądania usunięcia skutków naruszenia dobra osobistego zgodnie z art. 24 k_c. osoba pokrzywdzona może również domagać się zasądzenia odpowiedniej kwoty pieniężnej na określony cel społeczny albo - tytułem zadośćuczynienia - na własną rzecz. Podstawą prawnątakiego żądania jest art. 448 k.c_, który stanowi, że w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężna na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Zwrócić należy uwagę, że wbrew temu, co mogłaby sugerować treść art. 24 k.c., przesłanką zasądzenia zadośćuczynienia' oraz pełniącego również cele kompensacyjne - zasądzenia odpowiedniej kwoty na określony cel społeczny jest nie tylko bezprawne, ale także zawinione działanie sprawcy naruszenia dobra osobistego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2005 r., IV CK 805/04, LEX nr 177221 i z 19 stycznia 2007 r., Ill CSK 358/06, LEX nr 277289). - Kodeks cywilny nie zawiera ogólnej definicji dóbr osobistych. Przepis art. 23 k.c_ konstruuje jedynie otwarty katalog dóbr osobistych, do których zalicza w szczególności: min. zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, níetykalność mieszkania Do powyższego katalogu należy zatem również dobro osobiste wskazywane przez powoda - dobre imię - rozumiane jako cześć zewnętrzna. - Na tle wskazanego wyżej przepisu należy przyjąć, że dobra osobiste to T --- STRONA 8 --- Sygn. akt I C 1901/10 wartości o charakterze niematerialnym, immanentnie związane z niezbywalnymi prawami człowieka. W doktrynie i orzecznictwie dominuje przekonanie, że przy ocenie czy doszło do naruszenia dobra osobistego decydujące znaczenie ma nie tyle subiektywne odczucie osoby żądającej ochrony prawnej, co obiektywna ocena wpływu określonego zdarzenia na te dobra. Ochrona, o której mowa w art. 24 k_c. przysługuje jedynie przed działaniami bezprawnymi. Podstawą oceny jest w -tym zakresie sprzeczność z normami prawa lub zasadami współżycia społecznego. Należy jedynie wskazać, że ,,bezprawność" może być w pewnych sytuacjach wyłączona. Do okoliczności, które usprawiedliwiają naruszenie dóbr osobistych, a jednocześnie wyłączajzą ochronę przewidzianą w art. 24 k_c. zalicza się m,in. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, działanie w ochronie uzasadnionego interesu czy też zgodę pokrzywdzonego. I Przepis art. 24 k.c. przewiduje domniemanie bezprawności działania naruszającego dobra osobiste, co powoduje, że na nim spoczywa ciężar wykazania, iz jego działanie jest zgodne z prawem. Domniemanie bezprawności, które ustanowił ustawodawca w art. 24 k.c., zwalnia zatem jedynie stronę domagającą się ochrony dobra osobistego od wykazania, że działanie naruszające cudze dobro osobiste było bezprawne. Nie zwalnia natomiast osoby ubiegającej się o udzielenie ochrony od wykazania, że-naruszenia jego dobra osobistego doszło. . Dokonane w rozpatrywanej sprawie ustalenia faktyczne wskazują, że na skutek działania pozwanej I. G. doszło do przymusowego odebrania powodowi władztwa nad - będącą jego własnością - ruchomością (samochodem osobowym marki M. (...)). Powyższe zdarzenie, jak również towarzyszące mu okoliczności takie jak: udział Policji w czynnościach zajęcia ruchomości oraz obserwowanie zdarzenia przez wieleosób postronnych uzasadnia wniosek, że dobra osobiste powoda w postaci' czci, dobrego imienia zostały naruszone w sensie obiektywnym_ Przymusowe zajęcie ruchomości przez komornika sądowego, dokonane w asyściełPolicji, mogły niewątpliwie w odczuciu opinii publicznej sprawić wrażenie, że powód przynajmniej nie stosuje się dobrowolnie do nakazów prawa. Z całą pewnością wywołanie takich przypuszczeń u osób postronnych, godziło w jego dobre imię jako osoby fizycznej oraz przedsiębiorcy o nieposzlakowanej opinii. Negatywny odbiór przedmiotowego zdarzenia w środowisku lokalnym i zawodowym L. M. potwierdziły zeznania świadka P. M., jak i samego powoda. W świetle powyższych ustaleń, należało uznać za wykazane przez powoda naruszeniejego dobra osobistego w związku przyczynowo skutkowym z działaniem pozwanej I. G.. Zwrócić należy uwagę, że twierdzenia powoda o naruszeniu sfery jego dóbr osobistych nie byly w ogóle kwestionowane przez stronę pozwaną. ' Przedmiotem sporu pomiędzy stronami była niewątpliwie kwestia bezprawności działań naruszających dobra osobiste. W związku z - omówionym powyżej - domniemaniem wynikającym z art. 24 k.c. ciężar wykazania, że __ 8 --- STRONA 9 --- Sygn. akt I C 1901/10 naruszenie dóbr osobistych powoda nie było bezprawne ciążył na, będącej sprawcą tego naruszenia, pozwanej I. G.. W ocenie Sądu, pozwanej nie udało skutecznie zaprzeczyć bezprawności swojego działania. Zwrócić należy uwagę, że dokonane ustalenia jednoznacznie wskazują, że naruszenie dóbr osobistych powoda było konsekwencją postawienia mu przez pozwaną I. G. zarzutu niewywiązania się z umowy dotyczącej zakupu samochodu osobowego marki M. (___). Zarzut ten okazał się nieprawdziwy. Zachowanie pozwanej stanowiło zatem nieprawdziwe pomówienie powoda o postępowanie, które mogło narazić go na utratę zaufania potrzebnego dla wykonywania przez niego działalności gospodarczej, a-nawet poniżyć go w opinii publicznej. Podkreślić bowiem należy, że okoliczności rozpatrywanej sprawy wskazują, że pozwana :z nieprawdziwości stawianych powodowi zarzutów zdawała sobie sprawę. Wskazuje na to między innymi sama treść wniesionego przez pozwaną do Sądu Okręgowego w Poznaniu wniosku o zabezpieczenie roszczenia. W świetle ustaleń dotyczących zawartej pomiędzy stronami umowy sprzedaży samochodu, trudno nie zauważyć, że I. G. uprawdopodabniając wskazywane roszczenie nie przedsta_wiłą,__,S_ąd,owi, sporządzonej w -dwóch egzemplarzach, pisemnej umowy sprzedaży z dnia 19 maja 2007 roku, która wskazywała na uiszczenie całości ceny nabycia. Ukrywając fakt sporządzenia takiej umowy powódka podawała nieprawdziwe dane, z których miało wynikać, że powód nie rozliczył się z umowy zawartej rzekomo wdniu 20 maja 2007 roku. Wskazuje to na świadome podanie przez nią w uzasadnieniu wniosku niepełnych informacji i wprowadzenie w błąd Sądu. Powyższe działanie pozwanej nosiło zatem znamiona bezprawnego pomówienia oraz - w sposób rażący - naruszało zasady współżycia społecznego. O ile bowiem za usprawiedliwione można uznać kierowanie wobec innych podmiotów nawet nieprawdziwych roszczeń procesowych, które są poparte błędnym przekonaniem wnoszącego sprawę odnośnie swych praw, o tyle - w świetle powszechnie przyjmowanych norm moralnych - za w pełni naganne należy_uznać wykorzystywanie wymiaru sprawiedliwości do uzyskania zamierzonego skutku procesowego na podstawie podawania, w pełni świadomie, nieprawdziwych okoliczności faktycznych. Zataj_en_i_e_ przed Sądem Clfilšuęmentu pokwitowania zapłaty, ceny należy uzna_ć___za działš;1I1i_Ęnierzetelne,_ stanowiące co nE=1j_1'_1'11Í1í@j nadL1Ż_}Ĺśllíf'i-"¬_ prawa. W żadnym razie okoliczność taka nie może być uznawana za stanowisko procesowe stanowiące realizację praw podmiotowych przysługujących pozwanej. Podkreślić należy, że posiadając wiedzę o istnieniu pokwitowania Sąd Okręgowy rozpoznający wniosek o zabezpieczenie mógł zgoła odmiennie ocenić okoliczności sprawy, w szczególności zaś odmiennie ocenić spełnienie przesłanek udzielenia' zabezpieczenia. Pozwana działająca przy wsparciu profesjonalnego pełnomocnika winna się liczyć ze skutkami przyjętej przez nią „strategii procesowej ocenie Sądu, korzystanie przez pozwaną z formalnoprawnych możliwości wniesienia wniosku o zabezpieczenie roszczenia oraz wytoczenia powództwa - w omówiony powyżej sposób - jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego było niedopuszczalne. W związku zatem z treścią art. 5 k.c_ działanie pozwanej nie mogło zostać uznane za wykonywanie prawa. W związku z tym uznać należało, --- STRONA 10 --- Sygn. akt I C 1901/10 że w rozpatrywanej sprawie spełniona jest przesłanka bezprawności naruszenia dobra osobistego powoda. W świetle doktryny i orzecznictwa za działanie bezprawne uznaje się bowiem każde działanie, które jest sprzeczne z normami prawnymi, porządkiem prawnym czy też zasadami współżycia społecznego. Przyjęte w niniejszej sprawie stanowisko dotyczące bezprawności naruszenia dóbr osobistych powoda nie stoi w sprzeczności z przedstawionymi przez stronę pozwaną poglądami wyrażonymi w orzecznictwie. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w szczególności pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2008r. (II CSK 1.44/2008, pub. LEX 465951) zgodnie z którym: ,,Do okoliczności wyłaczajacych bezprawnośó naruszenia dóbr osobistych zalicza się: działanie w rarnach porzadku prawnego, to jest działanie dozwolone przez obowiaznjace przepisy prawa; wykazywanie prawa podrniotowego; zgodę pokrzywdzonego (ale z zastrzezeniern achylenia jej skuteczności w niektórych przypadkach) oraz działania w ochronie azasadnionego interesu. Sara fakt wszczęcia czy prowadzenia postępowań." skargowego, odwoławczego czy sadowego na podstawie przepisów prawa, nie może być zakwaliƒiltowane jako naraszenie dóbr osobistych W odniesieniu do rozpatrywanej sprawy zauważyć należy jednak, że fakt przyjęcia naruszenia dóbr osobistych powoda nie był powiązany z samym tylko faktem wszczęcia przez pozwaną postępowania sądowego, lecz ze świadomym przedstawieniem niepełnych informacji w toku tego postępowania. Zgodzić należy się z twierdzeniem, że nawet nieuzasadnione żądanie, bez podstawy prawnej, samo w sobie nie jest jeszcze bezprawne, a nawet przegranie sprawy w sądzie tego jeszcze nie przesądza. Sytuacja w rozpatrywanej sprawie była jednak odmienna. Za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i bezprawne należało uznać wykorzystywanie wymiaru sprawiedliwości do swoich celów poprzez ce1_QW_e zatajenieccciilformacji i _wprowadzanie Sądu wc błąd. W tych okolicznościach nawet skorzystanie z formalnoprawnych uprawnień procesowych nie mogło być uznane za korzystanie z przysługujących pozwanej praw podmiotowych. _ Mając na uwadze powyższe uznać należało, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki bezprawnego naruszenia dóbr osobistych, co uzasadniało orzeczenie obowiązku pozwanej I. G. dokonania czynności potrzebnych do usunięcia skutków tego naruszenia poprzez opublikowanie oświadczenia i przeprosin (pkt. l wyroku). Sąd uznał zaproponowaną przez powoda treść oświadczenia za adekwatną do ustaleń niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu opublikowanie tekstu przeprosin w gazecie lokalnej będzie odpowiednie do stopnia doznanych naruszeń. Zwrócić należy bowiem uwagę, że fakt przymusowego odebrania powodowi ruchomości został zauważony przede wszystkim w ramach społeczności lokalnej. Sąd nakazał publikację treści oświadczenia w pierwotnie wskazanych w pozwie rozmiarach (rozmiarze najbardziej zbliżonym zgodnym z ofertą gazety k 109-110), nie znajdując uzasadnienia dla zmiany stanowiska strony powodowej w tym zakresie. Określono również rozmiar czcionki. Ustalono, że gazeta, w której zamieszczenia oświadczenia domagał się powód nie dokonuje druku ogłoszeń prywatnych na pierwszej stronie gazety. Ogłoszenia takie mogą l0 --- STRONA 11 --- -'¬¬ Sygn. aktl C 1901/10 być zamieszczone na stronach z ogłoszeniami lub na stronach redakcyjnych. W ocenie Sądu dla spełnienia zamierzonego celu właściwe jest .by oświadczenie powódki zamieszone zostało na stronach redakcyjnych. Zgodnie z cennikiem gazety koszt ogłoszenia nie przekroczy kwoty 600 zł, a zatem nie jest wygórowany. W ocenie Sądu, uzasadnione było również żądanie powoda zasądzenia od pozwanej I. G. kwoty 20.000 zł na wskazany cel społeczny (o czym orzeczono w pkt. 2 wyroku). Niewątpliwie fakt świadomego przedstawiania we wniosku '-o zabezpieczenie nieprawdziwych informacji o nieuiszczeniu ceny za samochód, przemilczeniu faktu istnienia pisemnej umowy sprzedaży z dnia 19 maja 2007r. zawierającej pokwitowanie wskazuje na winę pozwanej w zakresie naruszenia dóbr osobistych powoda. W ten sposób spełniona została, wynikająca z art. 448 k.c, dodatkowa przesłanka zasądzenia określonej kwoty na wskazany cel społeczny. Zdaniem Sądu, wskazana wyżej kwota zapewnia pełną kompensację krzywdy powoda, jest adekwatna do stopnia naruszenia jego dóbr osobistych, jak równiez uwzględnia stopień winy pozwanej. Podkreślić należy, że zasądzona kwota stanowi 1/10 ceny sprzedaży uzyskanej przez pozwaną. Pozwana nie stawiła się na przesłuchanie stron i nie było możliwości poczynienia ustaleń odnośnie jej sytuacji majątkowej. Posiadany majątek i uzyskana cena sprzedaży wskazuje, że zasądzone zadośćuczynienie nie jest wygórowane. Ieszcze raz podkreślić należy, że także w tym zakresie strona pozwana nie zajęła stanowiska. _ .Za nieuzasadnione Sad uznał natomiast żądania kierowane w stosunku do pozwanego B. G.. Powód nie wykazał jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy działaniem tego pozwanego, a faktem naruszenia dóbr osobistych. Zwrócić należy uwagę, że B. G. dokonywał wielu czynności faktycznych i prawnych nie w swoim imieniu lecz - jako pełnomocnik - w imieniu córki. Czynności te wywoływały więc skutkibezpośredni dla reprezentowanej I. G., a nie B. G. (art. 95 § 2 k.c). Przede wszystkim wskazać należy jednak, że B. G., nawet jako pełnomocnik córki, nie składał wniosku o zabezpieczenie, który to wniosek stał się podstawową przyczyną naruszenia sfery uprawnień powoda. W związku z powyższym powództwo wobec B. G. podlegało oddaleniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 100 k_p.c. stosunkowo je rozdzielając, mając na uwadze wynik sprawy. Powód poniósł w niniejszym postępowaniu następujące koszty: 3.200 zł - opłata od pozwu oraz 2.777 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, łącznie 5.977 zł. Pozwani ponieśli koszty zastępstwa procesowego w kwocie 2.794 zł. Ponieważ powód wygrał w całości sprawę w zakresie roszczeń skierowanych do pozwanej I. G. należało zasądzić na jego rzecz od pozwanej połowę poniesionych w sprawie kosztów, tj. kwotę 2.988,50 zł. Z kolei mając na uwadze oddalenie całości żądań skierowanych do pozwanego B. G. należało zasądzić na jego rzecz odpowoda poniesione koszty postępowania, które składały się z połowy kosztów zastępstwa procesowego poniesionych przez pozwanych, tj. kwoty 1.397 zł (2.794 : 2). Stawki wynagrodzeń pełnomocników procesowych Sąd ustalił na podstawie § 2 ust. l i 2, § 3 ust. l, § 6 - . ` ll --- STRONA 12 --- Sygn. akt I C 1901/10 ' pkt. 5 i Š' 11 ust. l pkt. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002r., nr 163, póz. 1348) SSO Anna Goździewicz 12