Postanowienie I C 1860/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2020 r. Sąd Okręgowy w

--- STRONA 1 --- Sygn. akt I C 1860/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 marca 2020 r. Sąd Okręgowy w (...) I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Elżbieta Bednarczuk Protokolant: Małgorzata Krupowies po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2020 r. w (...) na rozprawie sprawy z powództwa I. M. przeciwko R. J. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę I zobowiązuje pozwaną R. J., aby w terminie jednego tygodnia od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku przesłała na adresy mailowe członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) w Z. oświadczenie o następującej treści: „Oświadczam, że przekazywałam Państwu nieprawdziwe informacje dotyczące kradzieży dokumentów przez I. M., przez co naruszyłam jego dobre imię i dobrą sławę, za co bardzo przepraszam pana I. M.” II zasądza od pozwanej R. J. na rzecz powoda I. M. kwotę 5 000 zł. ( pięć tysięcy złotych ) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 sierpnia 2018 r. do dnia zapłaty III oddala powództwo w pozostałym zakresie IV zasądza od pozwanej R. J. na rzecz powoda I. M. kwotę 2 487 zł. tytułem kosztów procesu V zasądza od powoda I. M. na rzecz pozwanej R. J. kwotę 917 zł. tytułem kosztów zastępstwa procesowego ___________________________________________________________________________ Sygn. akt I C 1760/17 UZASADNIENIE wyroku z dnia 6 marca 2020 r. Powód I. M. wniósł pozew przeciwko R. J. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę zadośćuczynienia. Domagał się zasądzenia od pozwanej na jego rzecz kwoty 10.000 zł tytułem zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych powoda, jego czci, godności, dobrego imienia, wizerunku, zaufania społecznego, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty oraz zobowiązania pozwanej, aby w terminie siedmiu dni od daty uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie wysłała do wszystkich mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej w Z. przy ul. (...), na ich adresy mailowe, emaila o treści „Na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w (...) informuję, że przekazywałam Państwu nieprawdziwe informacje dotyczące dokonania kradzieży dokumentów przez I. M., przez co naruszyłam jego dobre imię i dobrą sławę, za co bardzo --- STRONA 2 --- przepraszam Pana I. M. oraz Państwa”. Ponadto powód wniósł o zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Uzasadniając swe żądania powód wskazał, że jego żona posiada lokal mieszkaniowy w Z. przy ul. (...), który wchodzi w skład Wspólnoty Mieszkaniowej, zarządzanej przez zawodowego zarządcę R. J.. W dniu (...) r. powód udał się do biura pozwanej w celu uzyskania kopii uchwał Wspólnoty podjętych na zebraniu Wspólnoty w dniu (...) r. oraz list do głosowania. Powód zwrócił się do pracownika biura o umożliwienie mu dokonania kopii poza biurem, przyjmując pełną odpowiedzialność za przejęte dokumenty. Powód poinformował, że dokumenty odda następnego dnia. Wszystkie dokumenty zwrócił do biura pozwanej w dniu (...) r. w stanie nienaruszonym. W tym samym dniu pozwana wystosowała do wszystkich członków Wspólnoty Mieszkaniowej maila z informacją, że doszło do kradzieży dokumentów wspólnoty przez powoda, dołączając do maila kopie pisma skierowanego do Komendy Miejskiej Policji w K., w którym informuje, że powód dokonał kradzieży dokumentów. Powód podkreślił, że nie ukradł przedmiotowych dokumentów, a jedynie je pożyczył i zwrócił, informując o swojej intencji pracownika pozwanej. Powodowi nie postawiono żadnych zarzutów, a w prowadzonym postępowaniu nie przedstawiono mu żadnych zarzutów, występował wyłącznie jako świadek. Pomimo, że dokumenty zostały zwrócone pozwana nadal informowała, osobiści lub pracownik biura, że powód je ukradł. Zdaniem powoda, informowanie o fakcie popełnienia przez powoda kradzieży, w żaden sposób nie potwierdzonym, osób postronnych, pozostających z powodem w relacjach sąsiedzkich, stanowi naruszenie jego dóbr osobistych. Działanie pozwanej stygmatyzuje powoda w bliskim dla niego otoczeniu, narusza jego godność osobistą, może spowodować ostracyzm w kręgu społecznym, z którym pokrzywdzony wiąże swoje życie, aktywność społeczną oraz zawodową, albowiem powód zamierzał stać się członkiem zarządu wspólnoty, do czego konieczne jest odpowiednie zaufanie mieszkańców wspólnoty. Przedstawiając powoda jako złodzieja pozwana dopuściła się zniesławienia powoda, podważyła jego opinię w oczach innych osób, zniszczyła jego wizerunek. Według powoda, pozwana w sposób zawiniony i bezprawny naruszyła dobra osobiste powoda, co uzasadnia uwzględnienie pozwu w zakresie zasądzenia od pozwanej zadośćuczynienia w kwocie 10 000 zł. Forma dokonania przeprosin jest uzasadniona faktem kierowania przez pozwaną korespondencji mailowej do członków wspólnoty. Pozwana R. J. wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu. Pozwana podała, że prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą Zespół (...). Jest jednoosobowym zarządem Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) w Z.. Członkiem tej Wspólnoty jest żona powoda. Wskazała, że na zebraniu Wspólnoty w dniu (...) r. miała być podjęta uchwała nr 3/(...) o odwołaniu pozwanej z funkcji zarządu i uchwała nr 4/(...) o powołaniu nowego czteroosobowego zarządu, w skład którego miał wejść powód. Co najmniej kilku członków wspólnoty głosowało przez pełnomocników. Uchwały wraz z pełnomocnictwami znalazły się po zebraniu w biurze firmy (...). W dniu (...) r. powód przyszedł do biura (...) celem uzyskania kopii uchwał podejmowanych na zebraniu z listami i pełnomocnictwami. W pewnym momencie zabrał uchwały, listy do głosowania i pełnomocnictwa mówiąc „biorę uchwały” i wybiegł z biura pozostawiając otwarte drzwi prowadzące na klatkę schodową. Pozwana była zdziwiona takim zachowanie powoda, gdyby powód chciał wypożyczyć dokumenty zezwoliłaby na to po podpisaniu przez powoda potwierdzenia odbioru dokumentów. Pozwana jako zarząd jest odpowiedzialna za przechowywanie dokumentów. Następnego dnia, 28 lutego pozwana złożyła zawiadomienie o kradzieży dokumentów. Treść tego dokumentu rozesłała mailem do członków wspólnoty w dniu (...) r. Powód oddał dokumenty, ale bez pełnomocnictw. Pozwana nie zna wyniku zakończenia sprawy o sygn. 3 Ds. 469/17, decyzję w tej sprawie miał podjąć prokurator. Zachowanie pozwanej nie było bezprawne, co powinno skutkować oddaleniem powództwa. Bezspornym w sprawie było, że: Żona powoda I. M. jest członkiem Wspólnoty Mieszkaniowej budynku położonego przy ul. (...) w Z.. Zarządcą w tej Wspólnocie jest pozwana R. J. ponadto, pozwana jest również jednoosobowym zarządem. --- STRONA 3 --- W dniu (...) r. odbyło się zebranie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) w Z., zwołane przez pozwaną, jako zarząd. Na zebraniu głosowano m.in. nad uchwałą dotyczącą odwołania pozwanej z funkcji członka zarządu oraz powołania nowego, czteroosobowego zarządu, w którego skład miał wejść powód. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu (...) r. powód I. M. udał się do biura pozwanej R. J. w celu uzyskania kopii uchwał, które były poddane pod głosowanie na zebraniu Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. (...) w Z. w dniu (...) r. Powód początkowo próbował sfotografować uchwały, jednakże z uwagi na złą jakość wykonywanych fotokopii postanowił zrobić ich kserokopie. Pracownica biura pozwanej poinformowała powoda, że na miejscu nie może skopiować dokumentów. Wówczas powód zaproponował, że zabierze dokumenty do domu, zrobi ich skan i dokumenty odniesie. Pracownica stwierdziła, że musi zapytać pozwanej, czy może dokumenty wydać powodowi. W tym celu udała się do pokoju, w który przebywała pozwana wraz ze swoją znajomą A. P.. Pozwana takiej zgody nie wyraziła, stwierdziła, że jest za nie odpowiedzialna lecz pomimo tego powód postanowił zabrać uchwały, żeby je skopiować, włożył je do teczki i informując pozwaną, że uchwały są u niego bezpieczne wyszedł z biura pozwanej zbiegając po schodach. ( dowód: płyta CD k. 15, zeznania świadka A. P. – k. 73, przesłuchanie powoda – k. 92 – 93, przesłuchanie pozwanej – k. 99 - 100 ) Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. (...) w Z. liczy około 50 członków. W dniu (...) r. pozwana skierowała do członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) w Z. wiadomość mailową zatytułowaną „kradzież”, w której napisała: „Szanowni Państwo, uprzejmie proszę o zapoznanie się z treścią załącznika, który jest zawiadomieniem o kradzieży Państwa dokumentów.” Załączone do maila pismo z dnia (...) r. było kierowane do Komendy Miejskiej Policji w K.. Pozwana jako Zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) w Z. składała zawiadomienie o dokonaniu kradzieży dokumentów Wspólnoty. Pozwana informowała, że kradzieży dokonał Pan I. M. w dniu (...) r. w siedzibie biura pozwanej Podała, że Pan M. otrzymał od jej pracownika dokumenty do sfotografowania jak zapewniał, a w pewnym momencie zabrał je i uciekł. Pozwana wskazała, że ukradzione dokumenty są bardzo ważne i istotne dla Wspólnoty. Dzień, albo dwa dni po zabraniu dokumentów z biura pozwanej, powód przyniósł uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej, położył je na stole w biurze pozwanej mówiąc, że je oddaje. Pozwana poinformowała powoda, że o kradzieży została poinformowana Policja. W dalszej korespondencji mailowej z członkami Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul (...) w Z. z dnia 14 marca pozwana pisała o kradzieży uchwał i dalszym głosowaniu nad skradzionymi uchwałami. Z kolei w mailu z dnia 5 kwietnia (...) r. pracownik biura pozwanej K. B. informowała, że „Pan I. nie otrzymał od Nas dokumentów tylko je ukradł.” Odpowiadając na tego maila powód zaprzeczył w mailu z dnia 6 kwietnia (...)r., aby doszło do kradzieży oraz, że zostały wydane mu przez pracownika biura pozwanej i na dzień następny powód osobiście oddał listy do głosowania. ( dowód: korespondencja mailowa z dna (...) r., z dnia 14 marca (...) r. z dnia 5 kwietnia (...) r. z dnia 6 kwietnia (...) r. z dnia 7 kwietnia (...) r. – k. 11 – 12, zeznania świadków G. K. – k. 62 – 63, W. L. – k. 81 – 82, przesłuchanie powoda – k. 92 – 93, przesłuchanie pozwanej – k. 99 - 100 ) Na podstawie złożonego przez pozwaną zawiadomienia, postanowieniem z dnia 6 kwietnia (...) r. wszczęto dochodzenie w sprawie ukrycia w dniu (...) r. w K. przy ul. (...) dokumentów w postaci uchwał nr 3,4, dotyczących Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) w Z. wraz pełnomocnictwami mieszkańców na szkodę Wspólnoty Mieszkaniowej w Z. przy ul. (...) z siedzibą w K. (31-162) przy ul. (...), tj. o przestępstwo określone w art. 276 k.k. W dniu 29 września (...) r. wydano postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia. ( dowód: akta dochodzenia PR 3 Ds. 469.17 - postanowienie z dnia 6 kwietnia (...) r. o wszczęciu dochodzenia - k. 11, postanowienie z dnia 29 września (...) r. o umorzeniu dochodzenia - k. 42). Treść maila z dnia (...) r. zatytułowanego (...) była komentowana przez członków Wspólnoty i opinie o powodzie były negatywne. Odbiór przez członków Wspólnoty był taki, że powód oskarżany jest o czyn karalny jakim jest kradzież. --- STRONA 4 --- Z uwagi na rozpowszechnioną przez pozwaną wiadomość o kradzieży dokumentów wśród członków Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. (...) w Z., część członków tej Wspólnoty straciło do powoda zaufanie, informacja o kradzieży rozpowszechniła się również wśród dzieci członków Wspólnoty, które powtarzały dzieciom powoda, że ich tata jest złodziejem. Brak zaufania wśród członków Wspólnoty było dotkliwe dla powoda z uwagi na jego starania o funkcję członka zarządu. ( dowody: zeznania świadów: świadka W. L. k. 81 - 82, G. K. – k 62 – 63, przesłuchanie powoda – k. 92 – 93 ) Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie powyżej wskazanych dokumentów. Dokumenty te nie budziły wątpliwości Sądu, nie były też kwestionowane przez żadną ze stron. Fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy Sąd ustalił także na podstawie zeznań świadków G. K., W. L., A. P. oraz przesłuchania stron. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków, bowiem znalazły one, w przeważającej części, odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym stanowiącym podstawę dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym również w dowodach z przesłuchania stron. W ocenie Sądu przesłuchania stron zasługują na wiarę, choć w szczegółach różnią się one co do opisu udostępnienia powodowie dokumentów wspólnoty oraz zabrania ich przez powoda z biura pozwanej, co było widoczne zwłaszcza w nagraniu rozmowy stron znajdującym się w aktach niniejszej sprawy. Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie częściowo. Powód I. M. domagał się ochrony dóbr osobistych oraz zapłaty zadośćuczynienia. Zgodnie z art. 24 § 1 k.c. ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może również domagać się zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny. Przesłankami sądowej ochrony dóbr osobistych są zatem: po pierwsze - istnienie dobra osobistego, pod drugie - zagrożenie lub naruszenie tego dobra i po trzecie – bezprawność zagrożenia lub naruszenia. Muszą być one spełnione kumulatywnie. Okoliczność zagrożenia lub naruszenia konkretnego dobra osobistego powinna zostać udowodniona przez stronę powodową. Na stronie pozwanej zaś spoczywa obowiązek obalenia domniemania bezprawności zagrożenia lub naruszenia. Ocena, czy doszło do naruszenia dobra osobistego, ma charakter obiektywny. Sąd dokonuje jej według obiektywnej, społecznej miary i oceny rozsądnego, uczciwie myślącego człowieka. Ustawodawca wprowadził domniemanie bezprawności naruszenia dobra osobistego. Roszczenie jednak nie zostanie uwzględnione, jeżeli pozwany wykaże, iż zachodziła jedna z okoliczności wyłączających bezprawność działania. Do okoliczności, które wyłączają bezprawność zalicza się: działanie w ramach porządku prawnego, wykonywanie prawa podmiotowego, ochronę uzasadnionego interesu, zgoda pokrzywdzonego. Majątkowy środek ochrony dóbr osobistych stanowi zadośćuczynienie pieniężne. Przepis art. 24 § 1 zd. 3 k.c. odsyła do przepisów szczególnych, w tym do art. 448 k.c. Zgodnie z art. 448 k.c., w razie naruszenia dobra osobistego sąd może przyznać temu, czyje dobro osobiste zostało naruszone, odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę lub na jego żądanie zasądzić odpowiednią sumę pieniężną na wskazany przez niego cel społeczny, niezależnie od innych środków potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia. Dla dochodzenia zadośćuczynienia pieniężnego wymagana jest przesłanka winy podmiotu dokonującego naruszenia. Podstawą przyznania zadośćuczynienia jest zarówno wina umyślna, jak i wina nieumyślna, (w tym nawet culpa levissima) sprawcy naruszenia dobra osobistego (tak m.in. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 grudnia 2002 r., V CKN 1581/2000, OSNC 2004, Nr 4, poz. 53 oraz z dnia 11 grudnia 2013 r., I CSK 148/13, LEX nr 1523346). W niniejszej sprawie powód wykazał, że jego dobra osobiste w postaci dobrego imienia, czci, godności osobistej zostały przez pozwaną naruszone wskutek rozpowszechnienia przez nią wśród członków Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. (...) w --- STRONA 5 --- Z. informacji o kradzieży przez powoda dokumentów. Pozwana w mailu do członków Wspólnoty z dnia (...) r. wprost informowała o kradzieży dokumentów nadając tytuł temu mailowi (...). Dołączone do maila treść pisma kierowanego do Komendy Miejskiej Policji w K. wskazywała na dokonanie kradzieży dokumentów oraz na osobę powoda jako dokonującego tej kradzieży, a więc popełniającego przestępstwo. Członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej zapoznali się z przedmiotową korespondencją, co potwierdzają zeznania świadków – członków Wspólnoty. Nie budzi wątpliwości, że przypisanie sprawstwa czynu wskazanego przez pozwaną w korespondencji do członków Wspólnoty Mieszkaniowej obiektywnie narusza dobre imię i cześć powoda. Oskarżenie drugiej osoby o kradzież stanowi w świetle reakcji społecznej i ram wyznaczonych przez porządek prawny naruszenie dóbr osobistych. Rozpowszechnienie takiej informacji może prowadzić bowiem do stygmatyzacji danej osoby, utraty zaufania przez innych, podważyć jego wiarygodność, co w przypadku powoda miało miejsce. Zauważyć należy, iż pozwana, chcąc prawidłowo wykonywać swoje obowiązki zarządu, mogła poinformować członków Wspólnoty o zdarzeniu nie przypisując powodowi popełnienia przestępstwa. Chociaż zachowanie powoda przy tego rodzaju sytuacjach nie było konwencjonalne, to jednak nie było podstaw do przypisania powodowi czynu zabronionego. Pozwana natomiast kategorycznie stwierdzała, że powód dokonał kradzieży. Każdy jest obowiązany do zawiadomieniu o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, ale o tym czy przestępstwo zostało popełnione rozstrzygają powołane do tego organy i dopiero po stwierdzeniu przez nie, że doszło do popełnienia przestępstwa można mówić o dokonaniu przestępstwa. Pozwana zanim jakiekolwiek czynności zostały podjęte przez Policję informowała o dokonaniu przez powoda kradzieży. W tej sytuacji nie można uznać, że pozwana działała w ramach obowiązującego porządku prawnego. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, zasadne było zobowiązanie pozwanej do dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych powoda, tj. do złożenia oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. W związku z tym, że pozwana naruszyła dobra osobiste powoda poprzez rozpowszechnienie informacji wśród członków Wspólnoty Mieszkaniowej za pomocą korespondencji mailowej zasadne było zobowiązanie pozwanej do złożenia oświadczenia w tej samej formie. Wysłanie wiadomości mailowej zawierającej przeprosiny stanowi zatem adekwatny środek do usunięcia dokonanego naruszenia. Przy czym zaznaczyć należy, iż powód wystąpił z pozwem o ochronę swoich dóbr osobistych, stąd zaszła konieczność usunięcia w treści przeprosin wskazanej w pozwie słowa (...), a więc również członków Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) w Z., którzy nie są stroną powodową. Oceny stopnia dolegliwości wynikającej z naruszenia dobra osobistego, doniosłej dla ustalenia przesłanek zadośćuczynienia w postaci doznanej krzywdy i jej rozmiaru, dokonuje się in concreto. Przy tym nie każda sytuacja, kiedy dochodzi do naruszenia dóbr osobistych, uzasadnia udzielenie ochrony przez rekompensatę majątkową. Konieczne jest wyważenie proporcji między chronionymi dobrami, jakie w danym przypadku pozostają w kolizji (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 20 lipca 2016, I ACa 241/16, LEX nr 2096170). Sąd uznał za zasadne przyznanie powodowi ochrony na podstawie art. 448 k.c. Powód po rozpowszechnieniu informacji o kradzieży dokumentów utracił zaufanie części członków Wspólnoty Mieszkaniowej, którzy wprost wskazywali podczas zbierania przez powoda głosów pod uchwałą, że nie chcą oddawać mu głosu, ponieważ mu nie ufają. Świadek G. K. wskazał, że członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej rozmawiali o tej sytuacji i byli negatywnie nastawieni do powoda. Ponadto, ucierpiały na tym dzieci Powoda, w odniesieniu do których padały stwierdzenia, że ich tata jest złodziejem, co przekłada się również na krzywdę powoda. Biorąc pod uwagę, iż powód starał się o stanowisko członka zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej, opinia lokalnej społeczności była dla niego istotna. Z pewnością za uciążliwą i wywołującą duży stres należy uznać sytuację, w której społeczność lokalna uważa daną osobę za złodzieja. Działanie pozwanej było zawinione – wielokrotnie powtarzała ona informacje dotyczące kradzieży dokumentów, nawet już po dokonaniu przez powoda ich zwrotu. Nie poinformowała przy tym członków Wspólnoty o dokonaniu przez powoda zwrotu dokumentów. Na wysokość zasądzonej kwoty zadośćuczynienia miał wpływ fakt, że negatywne oddziaływanie nieprawdziwej informacji rozpowszechnianej przez pozwaną miał ograniczony zasięg – informacja ta dostępna była tylko dla członków Wspólnoty Mieszkaniowej, których jest około 50. Działanie Pozwanej było niewątpliwie zawinione, a zasądzona od niej suma zadośćuczynienia w kwocie 5 000 zł. w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie może być uznana za rażąco wygórowaną, a zarazem spełnia ona, w ocenie Sądu, swój kompensacyjny charakter. Wysokość zadośćuczynienia jest adekwatna do wielkości szkody i jej charakteru. W pozostałym zakresie Sąd żądanie oddalił, ponieważ byłoby ono nadmiernie wygórowane w stosunku do wyrządzonej krzywdy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie powołanych przepisów orzekł jak w punktach I, II i III sentencji wyroku. --- STRONA 6 --- O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. Na zasądzoną w punkcie IV sentencji kwotę 2 487 zł. złożyła się kwota 600 zł tytułem opłaty sądowej od roszczenia o ochronę dóbr osobistych oraz kwota 250 zł. tytułem płaty od zasądzonego roszczenia o zapłatę oraz kwota 1620 zł. tytułem wynagrodzenia pełnomocnika ustalona na podstawie § 2 pkt 3 oraz § 8 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U. z 2017 r. poz. 1797 ) oraz kwota 17 zł. opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W punkcie V sentencji Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanej kwotę 917 zł., na która złożyła się kwota 900 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika ustalona na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ( Dz. U. z 2017 r. poz. 1797 ) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.